ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : พี่หมอค่ะ

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : พี่หมอค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2564 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : พี่หมอค่ะ
แบบอักษร

หลังจากตกลงกันได้แล้ว ก็ขนสัมภาระทั้งหลายย้ายกันมาข้างบน คือก็แปลกใจกับการเตรียมพร้อมของพี่หมอ แต่ก็เนอะ แค่ให้พักเฉยๆจริงมั้ยทุกคน (แกมันร้ายผิงผิง : ไรท์) หึๆ ไรท์ก็ว่าไปนั้น 

“เรายังไม่ได้ทานอะไรกันเลย หิวมั้ยคะ” คือออกจากโรงพยาบาล เราทั้งสองก็ตรงดิ่งมาที่คอนโดฉันเลย แล้วตอนนี้ก็ทุ่มกว่าๆ พี่หมอคงหิวแล้วล่ะ 

“นิดหน่อยครับ แล้วเราล่ะหิวยัง” พี่หมอยิ้มนิดๆส่งมาให้ฉัน 

“หิวแล้วค่ะ เราทำอะไรกินกันง่ายๆดีกว่าเนอะ ถ้าออกไปอีกคงหิวตายแน่ๆ” ฉันเสนอออกไป ไม่ได้กลัวออกไปแล้วจะหิวตาย แต่คือเข้าห้องแล้วอ่ะ ขี้เกียจออก เป็นบุคคลที่เข้าห้องแล้ว จะขี้เกียจออกไปข้างนอกมา ยกเว้นกินเหล้า ฮ่าๆ 

“พี่ตามใจเรา”  

เมื่อได้คำตอบ ฉันก็ไปเก็บของให้เรียบร้อย แล้วก็เดินเข้าครัว ไปเป็นแม่บ้านที่ดี เนี๊ย ! ดูแลเก่ง รับไว้พิจารณามั้ยคะ ฮ่าๆ พอๆ เลิกบ้าแปป ทำอะไรกินดีนะ ในตู้เย็นมีหมู เห็ด ไข่ ทำต้มยำหมู เห็ดผัดน้ำมันหอย ไข่ตุ๋นแล้วกัน ก่อนอื่นไปหุงข้าวกันก่อน หุงข้าวเสร็จก็ลงมือทำกับข้าว ผ่านไปยี่สิบนาทีทุกอย่างก็เสร็จ พร้อมรับประทาน 

  

“พี่หมอกับข้าวเสร็จแล้วค่ะ” ฉันเรียกพี่หมอที่ดูเมื่อกำลังอ่านอะไรอยู่ที่โซฟา พี่หมอหันมามองทางฉัน ลุกเดินมาที่โต๊ะทานข้าวที่ฉันกำลังยกของออกไปวาง 

“น่ากินจัง หอมมากเลย” เดินมาถึงโต๊ะ ก็มองดูกับข้าวที่วางอยู่ แล้วหันมามองฉันที่กำลังถือจานข้าวมา 

“อร่อยมากด้วยค่ะ” ไม่ได้โม้นะ เห็นบ้าๆบอๆแบบนี้แม่ศรีเรือนนะจะบอกให้ ทำเป็นทุกอย่าง ติดอย่างเดียว ขี้เกียจมากไปหน่อย ฮ่าๆ 

“หื๊ม จริงด้วย” หลังจากที่ลองชิม คนตรงหน้าก็ชมออกมา 

“ผิงบอกแล้ว” ดีใจจังที่พี่หมอชอบ เพราะฉันก็กังวลอยู่ว่ารสจะถูกปากหรือป่าว พอได้ยิมแบบนี้ก็ดีใจ 

“อย่างงี้พี่ต้องมาฝากท้องกับเราบ่อยๆแล้วล่ะ” พี่หมอส่งยิ้มมาให้ฉัน  

“ผิงต้องเก็บค่าฝากท้องแล้วล่ะ” ฉันแซวพี่หมออกไปอย่างขำๆ แต่ถ้าพี่หมอจะมาจริงๆ ฉันยินดีตอนรับตลอด 

“พี่ยกกระเป๋าตังให้เราเลย หึๆ” อ่า…ยกให้เลยหรอคะ แบบนี้ก็เขินสิ ฉันหันมาก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่รู้จะตอบยังไงดี และยังมีขำเบาๆส่งท้ายด้วยนะ คนอะไรขี้แกล้งชะมัด  

  

“ผิงล้างเองค่ะ พี่หมอไปพักเถอะ” พูดไม่ฟังอ่ะ บอกว่าฉันล้างเองได้ กินข้าวกันเสร็จ ก็ถึงเวลาเก็บจานชามล้าง ไอ่ฉันจะทำเอง แต่พี่แกไม่ยอม แล้วตัวเองเป็นแขกจะมาล้างจานได้ไง  

“ช่วยกันจะได้เสร็จเร็วไง อีกอย่างจะให้พี่ดูเราทำคนเดียวหรอ” ดูสิค่ะ คนอะไรดื้อเก่ง เถียงเก่งอีกด้วย 

“แต่ว่า…” เดี๋ยวสิ ฟังให้จบก่อนมั้ยเล่า 

“ไม่แต่ครับ เร็วๆครับ” ได้เลยค่ะคุณหมอออออออออออออ พ่อขนุนหนัง 

“พี่หมอค่ะ คือผิงจะออกไปข้างนอก พี่หมออยู่คนเดียวได้มั้ยคะ” ระหว่างที่ล้างจาน ฉันก็หันไปถาม เพราะว่าฉันมีนัดกับเพื่อนคืนนี้ 

“เราจะไปไหนหรอ ดึกแล้วนะ” พี่หมอหยุดการล้างจาน เงยหน้ามามองฉันด้วยความสงสัย 

“ผิงนัดกับเพื่อนว่าจะออกไปสังสรรค์กันค่ะ” อย่ากดดันสิค่ะ แค่จะออกไปกินเหล้าเองนะ งื้อออ 

“เราจะทิ้งพี่ไว้ที่ห้องหรอ” อ้าว อะไรคือก้มหน้าลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนี้ เอาแล้วไง เหมือนงานจะเข้าเลยแหะ 

“เอ่อ ผิง…” ฉันกำลังหาเหตุผลมาบอกกับพี่เขา แต่ฉันยังไม่ทันได้เอ่ย พี่เขาก็พูดขึ้นมาก่อน 

“พี่อยู่ได้ครับ” พูดจบพร้อมกับที่ล้างจานเสร็จพอดี พี่แกเดินออกไปคว้ากระเป๋า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเลย 

แล้วฉันจะทำไงดีเนี้ย  

  

สามสิบนาทีผ่านไป… 

ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมตัวไปเที่ยว เห้อ ! ใช่ที่ไหนล่ะ นั่งรอคนที่เดินเข้าห้องน้ำอยู่เนี้ย รออย่างใจจดใจจ่อ ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ  

  

แอ๊ดดดดด  

ฉันหันไปมองทางห้องน้ำทันทีที่ได้ยินเสียง สบตาเข้ากับพี่หมอที่มองมาที่ฉันนิ่งๆแว๊บเดียวเท่านั้น แค่แว๊บเดียวเองนะ แต่เจอสายตานิ่งๆเข้าไป เหมือนตอนนี้ห้องมันเย็น เย็นยะเยือกแบบแปลกๆ จนขนลุกไปหมด พี่หมอเดินมานั่ง หยิบไอแพดขึ้นมาเล่น ไม่สนใจฉันที่นั่งอยู่  

“พี่หมอค่ะ” ฉันเรียกพี่หมอ ส่งยิ้มน่ารักๆไปให้ แต่เขาก็ยังไม่สนใจ หันมามองกัน ยังก้มมองหน้าจอไอแพดอยู่อย่างนั้น 

“….” เอาไงดีอ่ะ อย่าทำอย่างงี้สิ ใจไม่ดีเลยแม่ งื้ออออ คิดสิ คิดสิผิงผิง เอาว่ะไม่ลองก็ไม่รู้ 

“พี่หมออออ~” ฉันเรียกพี่หมอด้วยเสียงอ้อนๆ คือฉันขยับไปใกล้ๆ ก้มหน้าลงไปมอง ส่งสายตาอ้อนไปให้ กระพริบตาปริบๆส่งไปให้อย่างน่าสงสาร และส่งมือไปสะกิดแขนพี่หมอเบาๆด้วย น้องอ้อนแล้ว สนใจน้องหน่อยยยยยย >< พลีสสสสสสส ! 

“….” แต่สิ่งที่ได้กลับมา คือก็ยังเงียบเหมือนเดิม ยังก้มหน้าก้มตามองจอแบบเดิม ไม่สนใจจะหันมามองกันสักนิด 

“พี่หมอ” จากที่อ้อนอยู่ เสียงก็เบาลง จะไม่สนใจกันจริงหรอ สนใจกันหน่อยเถอะนะๆ  

“….” ไม่มีสัญญาณตอบรับ กรุณาขว้างโทรศัพท์ทิ้งแล้วเลิกโทรค่ะ  

“จะไม่ตอบผิงใช่มั้ยคะ” ฉันนั่งมองพี่เขาตรงๆ คือจะไม่ตอบจริงๆใช่ป่ะ 

“….” อ่าฮะ ได้ :) 

ฉันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้อง คือก็เข้าใจว่ามันไม่ดี ถ้าทิ้งให้เขาอยู่ในห้องคนเดียว ตอนแรกฉันว่าจะไปสักชั่วโมงแล้วก็กลับ ไม่อยากผิดนัดกับเพื่อน ก็คือจะไปให้พวกมันเห็นหน้าแค่นั้น และรีบกลับเพราะไม่อยากทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว แต่สุดท้ายฉันก็ไม่ไป โทรไปขอโทษพวกมัน พวกมันก็เข้าใจ แต่ทำไมพี่เขาไม่เข้าใจฉันอ่ะ ฉันผิดมากหรอว่ะ  

 

------------------ 

ทุกคนค่ะ ใกล้ถึงช่วงที่เราจะอ่านหนังสือสอบแล้ว 

อาจจะหายไปหลายวัน แล้วมาครั้ง ก็ขอโทษด้วยนะคะ 

เจอกันตอนหน้าค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว