email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : แฟนตาซี อีโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2564 17:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ชายแก่วัย 50 กว่า ๆ นามว่าคาซึโอกะ ยามะจิโร่ เขาเป็นภารโรงกาก ๆ ธรรมดา ในโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่งในเขตหนึ่งของเมืองโตเกียวอันยิ่งใหญ่ เขาอาศัยอยู่ในห้องพักของภารโรงเล็ก ๆ ที่ทางโรงเรียนได้จัดเตรียมไว้ให้ ทั้งชีวิตเขาเจอแต่ความโชคร้าย เขาเกิดมาโดยไม่รู้ว่าพ่อของตนเป็นใครเพราะแม่เขาเป็นผู้หญิงขายบริการ เขาถูกเลี้ยงดูโดยแม่ของเขาเองคนเดียวถึงเธอจะไม่ค่อยอยู่ดูและเขาบ่อยนักเขาก็เข้าใจ เพราะเธอพยายามอย่างนักให้เขาได้มีชีวิตเหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ เธอต้องทนถูกลูกค้าทุบตีบ้าง หรือไม่ก็พวกแมงดาที่คุมซ่องโกงค่าตัวบ้าง เธอก็กัดฟันสู้เพื่อเขา แต่ชีวิตในโรงเรียนของเขาก็ไม่เคยราบรื่นเหมือนกับคนอื่น ๆ เมื่อทุกคนรู้ว่าเขาเป็นลูกผู้หญิงขายบริการ เขาก็ถูกทุกคนรังเกียจ และไม่มีใครอยากเข้าใกล้เขา มันทำให้ชีวิตในโรงเรียนเขาลำบากมาก ต้องเจอกับการดูถูกและรังแกสารพัด แต่เขาก็ยอมทนเรียนต่อไป แม้ว่าเขาจะเจ็บแค่ไหนเพราะค่าเข้าเรียนในแต่ละโรงเรียนก็ไม่ใช่ถูก ๆ เลยสักนิด ถ้าเขาไม่ยอมทนและขอให้แม่เขาย้ายโรงเรียนให้ เขารู้ว่าแม่ต้องยอมแน่ แต่เขาไม่อยากเพิ่มภาระให้เธออีก พอขึ้นม.ปลายเขาคิดว่าชีวิตเขาจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่เปล่าเลยมันกลับนักขึ้นไปอีก เขาถูกรังแก ถูกแกล้ง จนถึงขนาดที่พวกรุ่นพี่ปีสามกลุ่มหนึ่งไปตามสืบจนรู้ว่าแม่เขาทำงานอยู่ที่ไหน และพวกมันก็พากันไปซื้อบริการเธอจากนั้นมันก็แอปถ่ายคลิปมาโชว์ให้เขาดู ไม่พอพวกมันยังเอาไปเผยแพร่ในเน็ตอย่างสนุกสนาน แต่ไม่มีใครคิดจะทำอะไรกับพวกมันเพราะไม่มีกฎหมายไหนห้ามให้พวกมันไปซื้อบริการ หรือเผยแพร่คลิปในเน็ตเพราะมันเป็นการสมยอมทั้งสองฝ่าย อีกอย่างพวกมันก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ทำให้เรื่องนี้ตกไป เขาโกรธมาก โกรธจนอยากตามไปฆ่าพวกมัน แต่เขาทำไม่ได้ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา ทุกอย่างที่แม่เขาทำให้ก็จะเสียเปล่า เขาเลยเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นการตั้งใจเรียน และหางานดี ๆ ทำเพื่อจะมีเงินพอให้เขากับแม่ได้อยู่กันอย่างสบาย แม่เขาจะได้พักผ่อนสักที แต่เขาคิดง่ายเกินไป โลกนี้ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิดเสมอไป หลังจากที่เขาจบจากมหาลัยสาขาวิศวกรรมเครื่องกล และได้เข้าทำงานในโรงงานผลิตเครื่องยนต์รถของบริษัทผลิตรถยนต์รายหนึ่ง เพราะหลังจากที่เขากำลังศึกษาในชั้นปีที่สาม แม่เขาก็ตายจากเขาไปเพราะโรคร้าย สุดท้ายฝันที่เขาวาดไว้ก็พังทลาย เขากลายเป็นคนที่ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีจุดยืน เขาออกจากโรงเรียน แล้วออกไปใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไปที่นู่นบ้างที่นี่บ้าง กลายเป็นคนไม่สนโลก จนกลายเป็นนีตไปพักนึง แต่สุดท้ายเขาก็ตั้งตัวได้และคิดจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปในโลกที่เหงซวยนี้ แต่กว่าจะคิดได้อายุเขาก็ปาไป 40 กว่าแล้ว จะกลับไปเรียนก็ไม่ทันแล้ว คนเรียนไม่จบม.ปลายแบบเขาจะหางานดี ๆ ทำก็ยากสุด ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ได้งานเป็นภารโรงที่โรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่งในเขตหนึ่งของโตเกียว เงินเดือนก็พอใช้ แต่สิ่งที่ดีสุด ๆ สำหรับงานนี้เลยก็คือการได้เห็นเด็กนักเรียนสาว ๆ สวย ๆ กับอาจารย์สาวสุดเซ็กซี่ที่เดินไปเดินมาส่ายตูดน่าขย่ำกันเต็มไปหมด เวลาว่าง ๆ เขาก็จะแอบไปมองนักเรียนหญิงแก้ผ้าอาบน้ำในห้องอาบน้ำของโรงเรียน หรือไม่ก็ไปติดกล้องแอบถ่ายไว้ในห้องน้ำของโรงเรียนทุกห้อง เพื่อเอาคลิปไปขายในเว็บลับ ก็ถือเป็นเงินพิเศษแบบนึงล่ะนะ เขาทำแบบนี้มาเป็น 10 ปีไม่เคยโดนจับได้เลย เพราะเขาระวังตัวมาก แถมยังไม่เคยเข้าไปทำลุ่มล่ามกับใคร หรือมองพวกเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ทำให้ชื่อเสียงเขาไม่ได้แย่มากนัก เขาจึงยังสามารถมีความสุขกับกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ต่อไปได้ แม้ว่าเขาจะเป็นตาแก่ลงพุง หน้าตาขี้เหร ไม่มีใครเอา แต่ชีวิตที่ไม่มีอะไรดีเลยสำหรับเขาแล้วแค่นี้ก็โอเคและเขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อย ๆ จนมาถึงวันหนึ่งวันที่ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะเขาดันไปเก็บโทรศัพท์แปลก ๆ เครื่องนึงเข้า

เหตุการณ์ ณ วันที่เจอกับโทรศัพท์แปลก ๆ

ในวันนั้นก็เป็นเช่นทุก ๆ วันที่ผ่านมาหลังจากที่ไปแอบดูเด็กจากชมรมว่ายน้ำอาบน้ำเสร็จเขาก็ออกไปตรวจดูความเรียบร้อยของโรงเรียน ว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า ในขณะที่เขากำลังตรวจความเรียบร้อยบนชั้นดาดฟ้าเสร็จและกำลังจะกลับเข้าตัวอาคาร ก็มีบางอย่างตกใส่หัวของเขาอย่างแรงจนเขามึนหัวไปหมด เมื่อเขาก้มลงไปดูก็พบว่ามันคือโทรศัพท์รูปทรงแปลก ๆ เครื่องนึง ตัวเครื่องมีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีหน้าจอแบบเลื่อนปัด เหมือนกับพวกสมาร์ตโฟนในปัจจุบัน แต่ที่ทำให้มันแต่งต่างก็คือมันบ้างซะจนเขาสามารถงอมันได้ และมีปุ่มกดสั่งการทำงานไม่กี่ปุ่มเท่านั้น มันทำให้เขางงมากว่ามันมาจากไหนกัน เพราะข้างบนเขาก็มีแต่ท้องฟ้าสีส้ม กับเมฆน้อยใหญ่ที่ลอยไปมา หรือว่ามันจะตกมาจากเครื่องบินกัน บ้านน่าเป็นไปไม่ได้หรอก หรือจะมีคนโยนมันขึ้นมา แต่นี้มันชั้น 5 นะ ใครมันจะไปมีแรกขนาดนั้น อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่มีใครในโรงเรียนแล้วด้วย หรือว่ามันจะถูกส่งมาจากสวรรค์เพื่อให้เขากัน ฮา ๆ เพ้อเจ้อสุด ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นของใครในเมื่อเขาโยนทิ้งไปแล้วและเขาเป็นคนเก็บได้ฉะนั้นโทรศัพท์เครื่องนี้ก็สมควรเป็นของเขา เขาจึงเก็บมันกลับไปด้วยเพื่อศึกษาว่าโทรศัพท์เครื่องเป็นโทรศัพท์แบบไหนกันแน่ เพราะเขารู้ว่าโทรศัพท์ทุกรุ่นในตลาดของญี่ปุ่นตอนนี้ไม่มีโทรศัพท์ที่รูปร่างแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าแต่งเครื่องเองก็ไม่น่าจะใช้เพราะพอเขาลองแกะออกมาดูมันก็มีระบบการทำงานที่แตกต่างจากโทรศัพท์เครื่องอื่น ๆ ที่มีในปัจจุบัน ถ้าถามว่าเขารู้เรื่องพวกนี้ได้ไงก็ต้องบอกว่าตั้งแต่งเด็กเขาก็ชอบเรื่องเกี่ยวกับเทคโนโลยีอะไรพวกนี้อยู่แล้ว แถมตอนที่ร่อนเร่ไปทั่วก็มีโอกาสได้ไปทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมต่าง ๆ จนเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ อีกทั้งเขายังศึกษาเรื่องเกี่ยวกับเทคโนโลยีพวกนี้อยู่เป็นประจำไม่ว่าจะข่าว หนังสือ หรือสือออนไลน์ ขอแค่มีส่วนเกี่ยวกับเทคโนโลยีไม่ว่าจะสาขาไหนเขาเสฑมันหมดเลย ต้องเรียกว่าเขาเป็นคนมีความรู้และประสบการณ์ในด้านนี้มาก ๆ คิดว่าเขาแอบติดตั้งกล้องไว้ในโรงเรียนเอกชนที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาเพราะมีพวกลูกเด็กบ้านรวย กับลูกนักการเมืองมาเรียนที่นี้อยู่เยอะได้ยังไงกันล่ะ มันเป็นเพราะทักษะความเก่งกาจทางด้านเทคโนโลยี และด้านการวางตัวที่ดีของเขาเองคนเดียว

เอาล่ะขิงเรื่องตัวเอกมากไปแล้วกลับมาที่เขากำลังศึกษาตัวเครื่องของโทรศัพท์กันต่อ หลังจากศึกษาอยู่นานก็แน่ใจว่านี้ไม่ใช่โทรศัพท์ที่มีอยู่ในประเทศแน่ ๆ และก็ไม่ใช่ของรัฐบาลที่เป็นคนสร้างเจ้าโทรศัพท์เครื่องนี้แน่ ๆ เพราะถ้าใช่ป่านี้เขาคงถูกอุ้มไปนานแล้ว ทำให้เขาอยากรู้ไปอีกว่าใครเป็นคนสร้างมัน และมันสามารถทำอะไรได้บ้าง เขาเลยประกอบมันกลับและลองเปิดเครื่องดู จู่ ๆ หน้าจอก็เรื่องแสงขึ้น จากนั้นที่หน้าจอก็ปรากฎสัญลักษณ์โลโก้เป็นรูปหนังสือที่กางออกมาตรงกลางของหนังสือมีกริดวางทับอยู่บนหนังสือ รอบ ๆ หนังสือมีวงเวทย์อักขระล้อมอยู่ เขารู้สึกว่าคนสร้างโทรศัพท์นี้ขึ้นมาต้องเป็นพวกจูนิเบียวแน่ ๆ แต่ต้องยอมรับเลยว่าโทรศัพท์นี้เจ๋งจริง หลังจากที่โลโก้หายไป ตรงหน้าจอก็แสดงตัวอักษรประหลาดขึ้นมาอีก แต่ไม่นานมันก็แปลงกลายเป็นภาษาญี่ปุ่นและเขียนว่า [ยินดีต้อนรับผู้ใช้งานโทรศัพท์รุ่น Mxt.000 คุณเป็นผู้ได้รับสิทธิ์ทดลองใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นนี้เป็นคนแรก จากการสุ่มแห่งโชคชะตา ได้โปรดวางนิ้วมือนิ้วไหนก็ได้ ข้างไหนก็ได้ลงบนแป้นหน้าจอเพื่อสแกนตัวตนและยืนยันการเป็นเจ้าของมือถือเครื่องนี้ด้วย] เมื่ออ่านข้อความที่ขึ้นมาเสร็จ ยามะจิโร่ไม่รอช้าเขาได้วางนิ้วชี้ลงไปอย่างรวดเร็ว เกิดแสงสีฟ้าเป็นเส้นเลื่อนผ่านขึ้นลงบนหน้าจอเพื่อสแกนตัวตนของเจ้าของของมัน เมื่อทำการสแกนเสร็จสิ้นก็ปรากฎข้อความขึ้นอีกครั้ง มันเป็นข้อมูลตัวเขาทุกอย่าง ต้องบอกว่าทุกอย่างจริง ๆ เพราะมันบอกตั้งแต่ชื่อเขา สัดส่วน อายุ ความชอบ ประวัติต่าง ๆ เกี่ยวกับตัวเขาละเอียดยิบ ขนาดบางอันเขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเคยเจอมา รวมไปถึงสถานะสภาพร่างกายปัจจุบันของเขา อุปกรณ์ที่เขากำลังสวมใส่ และค่าสถานะของเขา มันเหมือนกับในเกมอย่างไรอย่างนั้น เขาถึงกับอึงในความสามารถของโทรศัพท์เครื่องนี้ว่ามันทำได้อย่างไร เขาเลือกไปที่เมนูแสดงข้อมูลเกี่ยวกับโทรศัพท์เครื่องนี้ว่ามันมีเอาไว้ทำไม มันระบุไว้ในข้อความว่า โทรศัพท์เครื่องนี้มีไว้เพื่อเป็นตัวช่วยให้ผู้ใช้งานมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และเพื่อทำให้ชีวิตของผู้ใช้เป็นไปดังที่ใจของผู้ใช้ปราถนา มันมีระบบช่วยเหลือมากมาย เช่นระบบร้านค้าที่มีของมากมายวางขายอยู่ในนั้นและของแต่ละอย่างก็มีความพิเศษ หรือจะระบบข้อมูลข่าวสารที่สามารถให้ผู้ใช้ติดต่อกับกลุ่มคนจากมิติต่าง ๆ ที่ใช้เครือข่ายของระบบที่ทางผู้ผลิตมือถือเครื่องนี้ขึ้นได้ด้วย เมื่อยามะอ่านมาถึงตรงนี้เขาก็ต้องสะดุด เขากับไปอ่านใหม่เพื่อความแน่ใจ มันก็เขียนว่ากลุ่มคนจากต่างมิติจริง ๆ เขาคิดว่ามือถือเครื่องนี้ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ หรือไม่ก็ผู้สร้างจะต้องอำเล่นแน่ ๆ เพราะเรื่องแบบนี้มันน่าจะมีแค่ในนิยายเท่านั้น ไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง เขาทำเป็นไม่สนใจและอ่านรายละเอียดต่อ จนหมด ก็ไม่มีอะไรที่ดูน่าสนใจแล้ว การทำงานของเจ้ามือถือเครื่องนี้หลัก ๆ คือใช้เป็นสื่อกลางในการติดต่อสื่อสารกับกลุ่มคนจากต่างมิติเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูล และการค้าขาย อีกข้อคือช่วยให้ผู้ใช้งานใช้ชีวิตได้ดังใจปราถนา ซึ่งทั้งสองข้อนี้เขาไม่รู้เลยว่ามันจะทำได้อย่างไร กฌมีแต่จะต้องลองใช้ดูเท่านั้น เขาจึงกลับไปหน้าหลัก มันมีปุ่นที่เขียนว่าเริ่มต้นการใช้งาน เขากดมันเข้าไป จากนั้นสิ่งที่ปรากฎออกมาคือข้อความที่เขียนว่า [เนื่องจากผู้ใช้เป็นผู้ใช้ท่านแรกของโทรศัพท์รุ่นนี้ ทางเราจึงมีสิทธิพิเศษให้ นั้นก็คือผู้ใช้สามารถปรับแต่งรูปร่างลักษณะตัวผู้ใช้และความสามารถของตัวผู้ใช้ได้หนึ่งครั้งฟรี ๆ ] และข้อความที่เขียนอยู่ด้านล่างคือ [ยืนยันการเริ่มต้นการใช้งานหรือไม่] [ใช่] [ไม่ใช่] เมื่อยามะเห็นเช่นนี้เขาก็คิดอยู่สักพัก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่เหมือนนิยายแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ มันเหมือนกับมีคนแกล้งเขาอยู่เลย แต่ถึงเขาจะเชื่อจริง ๆ มันก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน อีกอย่างคงไม่มีใครลงทุนถึงขนาดทำของที่สุดยอดแบบมือถือเครื่องนี้มาเพื่อหลอกตาลุงแก่ ๆ อย่างเขาแน่ ๆ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเรื่องนี้เขาจะต้องคิดให้รอบคอบและวางแผนดี ๆ ถ้าเขากดตกลงไปแล้วต้องปรับเปลี่ยนตัวละครเลยโดยไม่สามารถจะกลับมาที่หน้านี้ได้อีกนั้นหมายความว่าเขาจะเสียสิทธิที่จะได้ปรับเปลี่ยนรูปร่างและความสามารถของเขาไปฟรี ๆ เขาเลยกด [ไม่ใช่] ไป และคิดว่าจะวางแผนเตรียมตัวให้เรียบร้อยก่อนเขาจึงจะเริ่มต้นการใช้งานมือถือเครื่องนี้

"ชักจะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว