facebook-icon

ว่าด้วยเรื่องนักธุรกิจคนซึนกับสาวน้อยผู้น่ารัก!

เม้าท์มอยส่งท้ายกับ Marry We Marry

ชื่อตอน : เม้าท์มอยส่งท้ายกับ Marry We Marry

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2564 04:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เม้าท์มอยส่งท้ายกับ Marry We Marry
แบบอักษร

 

               สวัสดีค่ะ Marry We Marry เองค่ะ! 

               นะ...ในที่สุดก็แต่งนิยายจบอีกเรื่องจนได้ ฮืออออ *น้ำตาแตก* 

               ไม่คิดเลยค่ะว่าจะเข็นมาจนจบ อยากร้องไห้ เทียบกับเรื่องที่แล้ว เรื่องนี้ถือว่าจบไวกว่ามาก มีความสุขจัง แงงงง ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามมาตลอดด้วยนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ! 

               สุดท้ายเราก็ผิดสัญญาที่ให้ไว้จนได้ ตั้งใจว่าจะแต่งไม่เกิน 300 หน้าแท้ๆ แต่ตอนนี้พุ่งไปแตะ 500+ เรียบร้อย...ข่าวดีคือยังรักษาสัญญาว่าจะแต่งให้จบภายใน 1 ปีได้ค่ะ เพราะเรื่องนี้ใช้เวลาแต่ง (ถ้านับจากตอนแรกที่แก้ไขลงเว็บ ไม่นับวันเปิดเรื่อง) ประมาณ 331 วันค่ะ เกือบไปแล้ว!!5555555 

               อันที่จริงตั้งใจว่าจะอัพตอนจบในวันวาเลนไทน์แล้วก็จะเข้าร่วมกิจกรรมเอาถ้วยวาเลนไทน์ของรีดอะไรท์ด้วยการอัพตอนพิเศษให้อีกหนึ่งตอน แต่ไม่ทันค่ะ เราเป็นโรคไม่ถูกกับเดดไลน์ (ฮา) 

               ตอนจบอาจจะค้างคานิดหน่อย (?) จงใจล่ะ เพราะคำพูดที่คุณแม่พร่ำบอกตลอดมันยังไม่หายไปไหน มันจะฝังใจน้องไปตลอด ลึกๆ แล้วน้องหอมจะไม่สบายใจและยังคิดมากกับความสัมพันธ์นี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ยินคำขอโทษจากปากท่านค่ะ 

               ถ้าไม่ขอโทษก็ไม่มีใครรู้นะว่าเรารู้สึกผิดจริงๆ... 

               อันที่จริงนี่เป็นนิยายที่ตั้งใจว่าจะแต่งตามใจตัวเองล่ะ แต่พอมีนักอ่านมาคอมเม้นท์มาติดตามแล้วก็อดไม่ได้ที่จะทำตามความคาดหวังของทุกคน จากที่คิดว่าอัพเดือนละตอนเหมือนเรื่องที่แล้วก็ได้แหละ ยังไงก็ไม่มีใครอ่านนอกจากตัวเองอยู่แล้ว กลายเป็นว่าต้องเร่งตัวเองให้เข็นออกมาให้ได้อย่างน้อยอาทิตย์ละตอนสองตอน แต่เราไม่ได้รู้สึกแย่กับเรื่องนี้เลยนะ ดีใจด้วยซ้ำ รู้สึกว่าฝึกวินัยดีค่ะ ไม่งั้นนิยายเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ หรอก 

               ถ้าไม่มีนักอ่านหลายๆ คนมาช่วยเร่ง ป่านนี้น้องหอมกับคุณกวีคงยังไม่จูบกันเลยมั้ง ค้างเติ่งอยู่ที่ทะเลนั่นแหละ (ฮา) ขอบคุณทุกคนที่ช่วยเร่งจริงๆ นะคะ! 

               ตอนแรกที่คิดจะแต่งนิยายเรื่องนี้ก็กะว่าจะเอาพล็อตฮิตๆ ช่วงนี้แหละค่ะ อยากแต่งนิยายให้ติดท็อปกับเขาบ้าง อยากมีคอมเม้นท์เหยียบพัน นักอ่านเหยียบล้าน แนวพระเอกเป็นเสี่ยเปย์เด็กมหา’ลัย มี NC แซ่บๆ ใช้ฝีปากปะทะกันบนเตียง ทั้งที่อุตส่าห์วางพล็อตไว้แบบนั้นแล้วแท้ๆ แต่กลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงไม่รู้555555555 

               เพราะลึกๆ แล้วเราอยากแต่งนิยายแนวที่ตัวเองชอบ แนวที่ตัวเองอยากอ่านและแนวที่คิดว่าน่าจะถนัดที่สุด เราแต่งพระเอกเลวและฉากเลิฟซีนดุๆ ไม่เป็นน่ะค่ะ (.___.) *เอานิ้วเขี่ยดิน* 

               ก็เลยได้ปรับนิสัยพระเอกใหม่ คุณกวีที่ควรจะเป็นคนร้ายๆ เย็นชา ปากหมา มาเฟีย เซ็กส์จัด (?) ก็เลยเป็นคนหน้าดุแสนสุภาพที่เวลาทำให้ยิ้มได้เขาก็น่ารักพอสมควร มีมุมขี้อ้อนขี้น้อยใจตามประสาลูกคนเล็กตอนอยู่กับน้องหอมที่เป็นเด็กขี้อ้อนแต่ก็มีความเป็นผู้ใหญ่ 

               ทั้งทำกับข้าวเก่งแถมยังมีงานอดิเรกเป็นการออกแบบตัวอักษร ชอบงานเขียนและศิลปะสมชื่อกวีของเขา อีกทั้งยังใส่ใจกับการศึกษา เป็นคนที่เวลาเอานิสัยมากางดูทีไรก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่าน่ารักน่าเอ็นดูชะมัด (ฮา) 

               ส่วนน้องหอมที่ควรจะเป็นตัวจี๊ด แซ่บๆ กระแทกส้นสูงแล้วตวาดลั่นบริษัทว่าเสี่ยวีต้องเป็นของหนู! ก็ดันกลายเป็นยัยน้องช่างคุยขี้โม้ขี้เม้าท์แถมอ้อนเก่งไปซะได้ น่ารักแต่ก็แอบเซ็กซี่ เนื้อหอมนิดๆ คาสโนวี่หน่อยๆ เฮ้อ ผิดแผนหมดเลย แต่เราชอบนะ เพราะตอนแต่งมีความสุขมากกกกก! นี่เลยเป็นนิยายที่ใส่ความชอบทุกอย่างของเราลงไปค่ะ ทั้งพระเอกนางเอกนิสัยน่ารักที่พอลองมองให้ดีแล้ว บ้าจริง นี่เราเอาคนน่ารักมารักกันเองนี่หว่า555555 

               ในส่วนของ NC ยอมรับเลยว่ามีบางตอนที่แต่งไม่ดี ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ไว้จะรีไรท์ให้นะ แง (T__T) ถ้า NC เรื่องนี้เยอะไปก็ขอโทษด้วยนะคะ กลัวหลายๆ คนไม่ชอบ 

               แต่ถ้ารู้สึกว่าน้อยไปก็...น้อยเหรอคะ? อยากได้อีกเหรอ? งั้นก็ดีใจที่ชอบนะคะ5555555555 

               ตอนนี้แต่งนิยายจบแล้วก็คงกลับสู่วงจรชีวิตลูกน้ำยุงลายเหมือนเดิมค่ะ สูญเสียเวลาแต่งนิยายไปแต่ได้เวลาอ่านหนังสือมาแทนที่ ซื้อดองไว้ตั้งเยอะ ได้ฤกษ์อ่านซะที! ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้เราซื้อนิยายและหนังสือมากมายมาดองไว้แล้วไม่กล้าอ่านเพราะกลัวติดสำนวนและติดพล็อตหรือคำพูดบางอย่างจากนิยายเรื่องอื่นมาน่ะค่ะ ตอนนี้ก็คงหมกตัวอ่านหนังสือเก็บข้อมูลไปเรื่อยๆ ให้เต็มอิ่ม พอมีอารมณ์แล้วก็จะเริ่มร่างพล็อตนิยายเรื่องใหม่ค่ะ 

               ช่วงนี้ต้องอ่านหนังสือให้คุ้ม เพราะช่วงที่แต่งนิยายเราจะไม่ยอมอ่านเรื่องอื่นเด็ดขาด ก็จะมีช่วงที่ได้อ่านหนังสือและช่วงที่ต้องงดอ่านไปก่อนด้วย (ฮา) 

               ในส่วนของพล็อตเก่าก็ไม่มีอะไรมากค่ะ น้องหอมอยากเรียนมหา’ลัยเอกชนแต่ไม่มีเงิน ขอค่าเทอมแลกกับการเป็นเด็กเสี่ย มี NC แซ่บๆ แทบทุกตอนและไปๆ มาๆ ก็รักกัน แต่พอเปลี่ยนพล็อตปุ๊บ กลายเป็นว่าเราไม่อยากให้เรื่องมันน่าเบื่อเกินไป แต่ก็ไม่อยากเพิ่มสีสันด้วยประเด็นรักสามเศร้าและตัวร้ายที่ชอบมาแว้ดๆ ใส่ด้วย ก็เลยลองเพิ่มดราม่าครอบครัวแทรกเข้าไปแทนค่ะ 

               เป็นดราม่าที่เกิดขึ้นเพราะความรักและความห่วงใยของครอบครัวล้วนๆ และมีความเห็นแก่ตัวนิดๆ ปนมาเล็กน้อย  

               มีช่วงหนึ่งที่เรากับกลุ่มเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายมีโอกาสได้คอลคุยกันยาวๆ ตั้งแต่เช้ายันค่ำ หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมานานเพราะไม่มีใครได้เรียนที่เดียวกันเลย คุยไปคุยมาก็นึกย้อนไปถึงสมัยมอหกว่าช่วงนั้นโคตรเครียดและกดดันสุดๆ เลยเนอะ ก็เลยได้พล็อตความกดดันช่วงเข้ามหา’ลัยและความรู้สึกในช่วงนั้นมาค่ะ เราเคยอ่านนิยายและดูหนังที่ตัวเอกสมหวังในการสอบเข้ามหา’ลัยมาเยอะแล้ว ก็เลยอยากลองเอาความผิดหวังมาเล่นกับนิยายเรื่องนี้ดูบ้าง 

               ประเด็นมอเอกชนกับมอรัฐบาลก็ได้มาจากบทสนทนากับเพื่อนๆ และผู้ใหญ่รอบตัวสมัยยังเป็นเด็กมอหกนี่แหละค่ะ พอได้ลองหาข้อมูลก็มีแอบสงสัยบ้างว่าทำไมฝั่งเอเชียมอดังๆ อัตราการแข่งขันสูงส่วนใหญ่ถึงเป็นมอรัฐบาล แต่ฝั่งยุโรปถึงเป็นมอเอกชนกันนะ? 

               อันที่จริงพ่อกับแม่รักน้องหอมและพี่เซนท์มากเลยนะ น้องหอมก็เลยโหยหาอดีตอยู่บ่อยๆ แต่ความรักของทั้งสองคนเป็นความรักแบบที่ว่าลูกๆ คือสมบัติของตัวเอง เส้นทางชีวิตและทุกอย่างของลูกก็เป็นของตัวเองด้วย ชีวิตของลูกคือชีวิตของเรา กลายเป็นว่ารักมากจนเข้าไปบงการและกดดันเด็กๆ มากเกินไปซะงั้น 

               สำหรับครอบครัวคุณกวี ตัวคุณกวีเราไม่ได้ใส่ปมอะไรไว้มากมายเลย เขาเป็นคนรักครอบครัว รักพี่น้อง และคนในครอบครัวก็รักเขา แต่บางครั้งก็มองเขาเป็นผู้ใหญ่เกินไปหน่อย มองว่ารับผิดชอบตัวเองได้แล้วถ้าเทียบกับพวกพี่ๆ อย่างพี่กาพย์ที่ม่อสาวไปทั่ว ชอบทำตัวเหมือนเด็ก และพี่กลอนที่บ้างานจนแทบจะลืมดูแลตัวเอง เขาเป็นคนที่น่าเป็นห่วงน้อยที่สุดในครอบครัวแล้วค่ะ 

               อันที่จริงเจ้าตัวก็อยากให้ใครสักคนมาคอยโอ๋คอยชมแล้วก็กอดเขาไว้แน่นๆ เหมือนกันนะ... 

               เราถึงได้ให้น้องหอมบรรยายตลอดว่าคุณกวีเป็นผู้ฟังที่ดี ‘เกินไป’ เป็นผู้ฟังที่ไม่มีโอกาสได้พูดเรื่องของตัวเอง โดนคนอื่นแย่งพูดไปหมด และไม่มีใครสนใจอยากฟังเขา เป็นตัวละครที่ดูไม่มีปมแต่ก็แอบมีปมนิดๆ ค่ะ ช่วงแรกๆ วางบทให้เขาเป็นคนฮีลใจน้องหอมอยู่ฝ่ายเดียวด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ได้พึ่งพาและคอยเลียแผลใจให้กันตลอด 

               ถ้าสองคนนี้ได้เจอกันไวกว่านั้น...พล็อตเรื่องคงเป็นเด็กปีหนึ่งช่างคุยกับพี่ปีสี่หน้าดุที่ขยันหาเรื่องชวนไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ แถมว่างๆ ก็ยังไปกินสุกี้ที่ห้องน้องอีกโดยใช้ข้ออ้างว่าเป็นลุงรหัสตารหัสอะไรก็ว่าไป ขยันเปย์น้องเขาเหลือเกิน ทั้งที่หลานรหัสของตัวเองคือคนอื่นต่างหาก พี่เป็นใครถึงมายุ่งกับหลานรหัสชาวบ้านวะเนี่ย! (ฮา) 

               อ้อ เราเห็นคอมเม้นต์ที่มีคนถามเล่นๆ ว่าน้องหอมเป็นคนแรกของคุณกวีหรือเปล่า? ทำไมเขาดูรักน้องขนาดนี้แล้วหลุดขำเลย น่ารักอ้ะ แสดงว่าน้องหอมเป็นฝ่ายไปเปิดซิงคุณกวีก่อนเหรอเนี่ย เป็นตัวจี๊ดจริงๆ ด้วย น่ารักจัง~ 

               แสดงว่าในสายตาของหลายๆ คน คุณกวีไม่ได้มีลุคหนุ่มแบดบอยเลยใช่มั้ยคะ555555 ดูเป็นหนุ่มนุ่มนิ่มน่ารักใสซื่อวัยสามสิบต้นๆ ที่โดนนางมารร้ายอย่างน้องหอมล่อลวงมาให้รักให้หลง ตั้งใจจะวันไนท์แสตนด์แท้ๆ แต่ดันโดนเขารวบตัวไว้ไม่ยอมให้หนีไปไหนซะงั้น ได้เขาแล้วต้องรับผิดชอบด้วย! (ฮา) 

               ที่เรื่องนี้ไม่มีดราม่าเพราะเวลาดูหนังหรืออ่านหนังสือ เราชอบข้ามฉากดราม่าด้วยการพลิกอ่านเร็วๆ หรือกดเร่งค่ะ (?) ลึกๆ แล้วเราไม่ชอบอะไรที่มันปวดใจสักเท่าไหร่ แอบคิดว่าเจอเรื่องร้ายๆ ในชีวิตจริงมาเยอะแล้ว อยากเจอเรื่องรักหวานๆ ชีวิตราบรื่นที่ทำให้สำลักความสุขตายในนิยายบ้างจัง 

               ก็เลยคิดมาตลอดว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้นิยายทุกเรื่องที่ตัวเองเป็นคนแต่งไม่มีดราม่าค่ะ~ (หรอ) แต่ถึงมีก็พยายามทำให้จบไวๆ ตลอดนะ! เรื่องนี้ก็ดราม่ากันแป๊บเดียวเอง 

               อันที่จริงเรากะจะให้พี่กาพย์มาเป็นคู่แข่งความรักของคุณกวีด้วยซ้ำ โหย พี่น้องชอบผู้หญิงคนเดียวกัน แค่คิดก็แซ่บแล้วป้ะ! แต่สุดท้ายก็ไม่ทำแล้วให้เขามาเป็นตัวหลอกแทนค่ะ ดีใจที่นักอ่านหลายคนที่ตามมาตั้งแต่ช่วงแรกๆ แอบเข้าใจผิดจนลังเลว่าพระเอกคือใครกันแน่นะ พี่กาพย์เป็นพระเอกตัวจริงเหรอ...แล้วคุณกวีล่ะ? (ฮา) 

               พอรู้ว่าหลอกได้แล้วเรามีความสุขมากเลย ทุกคนน่ารักจัง~ 

               ส่วนพี่เซนท์ ตอนวางพล็อตแรกๆ เขาเกือบเป็นรุ่นพี่คนสนิทที่แอบชอบน้องมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนะคะ เป็นคาแรคเตอร์พระรองยอดฮิตเลยเนอะ แต่เรารักตัวละครพี่ชายผู้แสนดีที่รักน้องสาวด้วยความบริสุทธิ์ใจโดยไม่มีเรื่องชู้สาวมาเกี่ยวข้องมากๆ พี่เซนท์เลยกลายเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่ชอบโอ๋น้องและชอบแกล้งในเวลาเดียวกันค่ะ 

               และคนสุดท้ายที่ขาดไม่ได้เลยคือคุณชายเจตน์ เพื่อนชายเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มที่รักและเป็นห่วงทุกคนจากใจจริง แต่ก็มีคนหนึ่งที่เจ้าตัวแอบรักยิ่งกว่าใคร เป็นคนที่ตอนแรกตั้งใจสร้างมาเป็นคู่แข่งความรักเหมือนกันค่ะ แต่สุดท้ายก็ไม่ทำเพราะเราชอบตัวละครเพื่อนชายที่แสนดีเอามากๆ สุดท้ายเลยให้เขารับบทคนใจร้ายที่ช่วยเตือนสติน้องหอมตลอด เป็นคนเดียวที่กล้าชี้หน้าบอกว่าน้องเห็นแก่ตัวด้วย เป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนของแท้เลย เพราะเป็นเพื่อนสนิทกันนั่นเอง! 

               บอกแล้วไงว่าเราไม่ชอบดราม่า จบเบื้องหลังผู้ชายที่วนเวียนในชีวิตน้องหอมเพียงเท่านี้ค่ะ (ฮา) เรื่องชื่อของตัวละครในเรื่องเราก็พราวด์ทูพรีเซนท์มากเช่นกัน ชื่อสามพี่น้องบ้านคุณกวีคือ 

               บรรณวัชร = เพชรคือหนังสือ, หนังสือคือเพชร (พี่กาพย์) 

               บรรณสรณ์ = ที่พึ่งคือหนังสือ (พี่กลอน) 

               บรรณวิชญ์ = ฉลาดในเรื่องหนังสือ (คุณกวี) 

               ความหมายเกี่ยวข้องกับหนังสือหมดเลยค่ะ ชอบมากกกก ชื่อเล่นเองก็ตั้งใจทำให้คล้องกันเป็นกาพย์กลอนกวีด้วย คิดนานมากเลยนะ เป็นครอบครัวกอไก่ล่ะ! 

               ส่วนครอบครัวน้องหอม หาชื่อจริงออกเสียงเพราะๆ ที่คล้องจองกันแล้วแปลว่าความหอมหรือกลิ่นหอมยากมาก ชื่อสองคนนี้ก็เลยไปคนละทิศคนละทางค่ะ (ฮา) แต่ยังแปลว่าความหอมอยู่นะ! แค่ไม่คล้องจองกันเฉยๆ กลายเป็นประทินทิพย์ = กลิ่นหอมอันแสนวิเศษ (น้องหอม) กับสุคนธ์ = มีกลิ่นหอม (พี่เซนท์) 

               เราเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองชอบชื่อไทย แต่พอคิดดูอีกที ไทยแท้คืออะไรกันนะ? ชื่อที่ถูกจริตเราส่วนใหญ่ก็ยังเป็นบาลีสันสกฤตทั้งนั้นเลยนี่นา อาจารย์ที่เราเคยเรียนด้วยบอกว่าไทยน่ะชอบทำอะไรให้ยุ่งยาก แทนที่จะแปลภาษาอื่นเป็นภาษาไทยก็ดันแปลให้เป็นบาลีสันสกฤตก่อนแล้วค่อยมาแปลเป็นไทยต่ออีกทอดหนึ่งซะงั้น555555555 

               เรื่องที่น้องหอมสูบบุหรี่ ดีใจที่หลายๆ คนตกใจนะคะ (ฮา) อันที่จริงก็แอบใบ้ไว้ตลอดแหละ เริ่มสูบตั้งแต่ตอนที่น้องบ่นๆ ว่าเครียดแล้วเพื่อนกับรุ่นพี่ก็ช่วยแนะนำตัวช่วยมาให้ ซึ่งก็คือสิ่งนี้ นี่คือข้อดีของการเขียนด้นสดล่ะ พล็อตเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามใจเรา ทั้งที่ตอนนั้นควรจะเฉลยว่าน้องสูบบุหรี่นะ ดันกลายเป็นฉากคิสซีนแรกของเรื่องนี้ไปซะได้55555 

               สรุปก็คือที่แต่งเรื่องนี้เพราะอยากได้คาร์สาวน้อยน่ารักๆ พูดคะพูดขากับหนุ่มสุภาพสายเปย์พูดน้อยก็เท่านั้นเองค่ะ แต่ช่วงหลังๆ คุณกวีพูดมากชะมัด คนคิดบทเหนื่อยนะ! 

               ใครอยากลองเดาๆ ว่าพล็อตเด็กเสี่ยที่เราเคยคิดไว้มันเป็นยังไง ก็ลองนึกภาพน้องหอมตอนเกาะแขนออดอ้อนคุณกวีอยู่บนโซฟาแล้วเรียกเขาว่าเสี่ยวีคะเสี่ยวีขาอยู่ตลอดเวลาก็แล้วกันนะคะ (●ˇ∀ˇ●) 

               ถึงจะเคยตั้งใจให้นิยายเรื่องนี้เป็นแนวเด็กเสี่ย แต่สุดท้ายคนที่เรียกคุณกวีว่าเสี่ยก็มีแค่ขิมคนเดียวนะ (ฮา) 

               จะว่าไปเรื่องย่อในหน้าแรกของนิยายเรื่องนี้ก็ดูปูทางให้น้องหอมเป็นเด็กเสี่ยมากเลยเนอะ เราเขียนเรื่องย่อดึงดูดคนไม่เก่งน่ะค่ะ พอได้ลองอ่านจนจบแล้วทุกคนรู้สึกยังไงบ้างคะ? ตอนแรกหลายๆ คนคิดว่านางเอกกับพระเอกเรื่องนี้เป็นยังไงน้า ผิดหวังหรือเปล่าที่พอได้อ่านจริงดันเป็นนิยายอะไรไม่รู้ ฉากเลิฟซีนช่วงแรกก็ไม่มี แล้วทำไมพระนางถึงไม่จูบกันสักทีเนี่ย! (ฮา) 

               ก็...ถ้าหลายๆ คนชอบเรื่องนี้ก็ดีใจค่ะ ดีใจที่หลายๆ คนให้ความเอ็นดูน้องหอมและมอบความรักให้คุณกวีมากมายขนาดนี้ ดีใจมากจริงๆ! 

               เราเป็นพวกชอบปูความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกก่อน เพราะงั้นช่วงแรกๆ จะมีแต่บทพูดสองคนนี้ตอนอยู่ด้วยกัน ตอนแกล้งกัน และตอนให้กำลังใจกัน พยายามให้คนอ่านรับรู้โมเม้นท์ของสองคนนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้คิดว่าอยู่ดีๆ ก็รักกันซะงั้น ไปสปาร์คกันตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย? 

               ถ้าแต่งนิยายรักให้คนอ่านเชื่อไม่ได้ว่าสองคนนี้รักกันนะ ก็รู้สึกว่าตัวเองน่าจะไม่ประสบความสำเร็จในการแต่งนิยายรักยังไงไม่รู้สิ (ฮา) 

               จะว่าไปแล้ว...ทุกคนเชื่อหรือเปล่าคะว่าสองคนนี้รักกันจริงๆ? *เริ่มกลัว* 

               อันที่จริงตัวละครที่เราชอบที่สุดในเรื่องก็คือพี่เซนท์ค่ะ555555 คนโปรดเราเลย รักยิ่งกว่าน้องหอมกับคุณกวีซะอีก! ทุกฉากที่พี่โผล่เข้ามาขัดจังหวะก็เพราะเราคิดถึงตัวละครนี้ค่ะ อยากเจออ้ะ เพิ่มบทให้ดีกว่า (?) ในอีบุ๊คจะมีตอนพิเศษของพี่เซนท์กับคนที่คุณก็รู้ว่าใครด้วยนะคะ คนที่พี่เขาสงสัยมาตลอดนั่นแหละว่าทำไมถึงไม่ยอมคุยด้วยหว่า เมื่อก่อนเคยสนิทกันแท้ๆ งง 

               จะได้รู้ด้วยว่าพี่เซนท์เคยไปทำอะไรหวานๆ แปลกๆ ให้ (?) เพื่อนน้องหอมถึงได้พยายามหลบหน้าขนาดนั้น (ฮา) 

               ยังไงก็ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้จริงๆ ค่ะ เราได้รับรู้ความผิดพลาดของตัวเองว่าชอบใส่น้ำเยอะกว่าเนื้อไปมาก มันทำให้นิยายน่าเบื่อเนอะ (T__T) และเราแอบรู้สึกว่าตัวเองจัดเรียงพล็อตไม่ดีพอสมควรด้วย จากที่ปมนี้ควรจะจบตั้งแต่ตอนนั้นก็ดันลากยาวมาซะได้ เป็นข้อเสียของการด้นสดแหละนะ 

               แต่ก็ช่วยไม่ได้ เราเป็นคนไร้ระเบียบน่ะค่ะ บางครั้งมันก็มีข้อดี แต่ก็มีข้อเสียด้วยเหมือนกัน ถึงย้อนเวลากลับไปได้ก็จะทำอีก และเรื่องหน้าก็จะทำเหมือนเดิมด้วย! (เกินเยียวยาแล้ว!) ╰(*°▽ °*)╯ 

               ถ้ามีอะไรอยากติชมก็บอกกันได้เสมอเลยนะคะ ยินดีรับฟังค่ะ! จะได้เอาไปพัฒนาในเรื่องต่อไปด้วย เราจะพยายามฝึกพิมพ์สัมผัสให้คล่องด้วยนะ เวลาเห็นนักอ่านมาบอกทริคว่าฝึกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเองก็ดีใจค่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่ชินเลย ยากจัง แงงงง (ฮา) 

               อยากรู้จังว่ามีนักอ่านหน้าคุ้นจากเรื่อง Sweet Dinner ตามมาอ่านเรื่องนี้ด้วยมั้ย แต่น่าจะไม่มีแฮะ55555 

               อ้อ มีอีบุ๊คแน่นอนค่ะ เพราะถึงในห้องจะเปิดแอร์ไว้เย็นฉ่ำแค่ไหนแต่เราก็ร้อนเงินเสมอ ร้อนอยู่ตลอดเวลา (ฮา) อาจจะไม่ได้ออกทันทีหลังรีไรท์และเพิ่มตอนพิเศษเสร็จนะคะ รอบนี้ไปจ้างนักวาดที่ชอบมากมาวาดปก แต่ไปจองช้าก็เลยได้คิวเกือบสิ้นปีนี้เลย ใครสนใจอีบุ๊คก็อย่าเพิ่งเอานิยายเรื่องนี้ออกจากชั้นหนังสือนะคะ ถ้าปกเสร็จแล้วเดี๋ยวเรามาแจ้งข่าวกับอัพเดตฉบับรีไรท์ให้เรื่อยๆ 

               ส่วนใครที่โอเค จบละ ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบสักที อ่านจบแล้วจะซื้ออีบุ๊คไปทำไมก็เอาออกจากชั้นหนังสือได้ตามสบายเลยค่ะ เพราะอาจจะมีช่วงหนึ่งที่เรามาอัพฉบับรีไรท์ให้ กลัวว่าระบบอาจจะแจ้งเตือนรัวๆ จนน่ารำคาญนิดหน่อย (T__T) ขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ 

               ราคาก็น่าจะพอๆ กับ Sweet Dinner คือเล่มละสามร้อยค่ะ (หรือน้อยกว่านั้นเล็กน้อยเป็นสองร้อยห้าสิบนิดๆ) อาจจะสามร้อยหน่อยๆ ถ้ามากกว่าหกร้อยหน้า แต่จะมีโปรโมชันทุกวันเกิดและจัดโปรอาทิตย์แรกที่วางขายแน่นอน ที่เป็นราคานี้เพราะต้นฉบับมีถึงสองแสนเก้าหมื่นคำเลยนะคะ5555555 

               ก็...หวังว่าจะได้เจอกันใหม่ในเรื่องต่อไปนะคะ อาจจะนานหน่อยเพราะเราคิดว่าตัวเองควรจะมีระเบียบบ้าง ควรหัดแต่งนิยายเก็บไว้แล้วค่อยทยอยลงเว็บ จะได้สร้างภาพได้ว่าเราเป็นนักเขียนที่อัพนิยายอย่างสม่ำเสมอได้ (?) 

               แต่ให้แต่งนิยายเก็บไว้คนเดียวมันยากนะ เหงาอ้ะ เหมือนเขียนไดอารี่เลย (ฮา) 

               เมื่อไหร่จะติดท็อปกับเขาสักทีเนี่ย ขอสักครั้งได้มั้ยแล้วจะเลิกแต่งนิยายเลย!!5555555 (ไม่มีวันนั้นหรอก) 

               ส่วนตอนพิเศษอีกห้าหกตอนที่เหลือจะเป็นมุมมองของคุณกวีและความรู้สึกของเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอน้องหอมเลย ตอนแต่งเรื่อง Sweet Dinner โดนนักอ่านท่านหนึ่งรบเร้าว่าลองเล่าจากมุมพระเอกบ้างสิ ให้รับรู้แค่ฝั่งนางเอกแล้วมันยังไม่พอนะ! 

               เราไม่เคยแต่งมุมมองนี้มาก่อนเลย จะพยายามนะคะ! แล้วก็มีชีวิตหลังแต่งงานของทั้งสองคน คุณแม่จะเห่อลูกสะใภ้คนนี้มากแค่ไหน และการเซอร์ไพรส์ (?) ของคุณกวีที่บอกเลยว่าไม่ล้มก็เหลวค่ะ (ฮา) ต่อด้วยตอนพิเศษของพี่เซนท์กับขิมให้อีกสองสามตอน เรื่องราวในชุมนุมฟิสิกส์ช่วยชาติประหยัดน้ำมันสมัยมอปลายนั่นเอง จะแถมตอนพิเศษของคุณชายเจตน์กับชาหวานให้ด้วย ในที่สุดชายคนนี้ก็ทำลายกำแพงเฟรนด์โซนได้แล้วสินะ!? 

               ไว้เจอกันในอีบุ๊คที่จะวางขายสิ้นปีนี้นะคะ! (นักอ่าน said นานไปป้ะ? ลืมเนื้อเรื่องหมดแล้วโว้ยยย!) 

               จะเปลี่ยนชื่อไทยเป็น ‘Dear My Precious หลงใหลในรอยยิ้มคุณ’ ด้วย ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนชื่อตั้งนานแล้ว ในที่สุดก็คิดชื่อใหม่ได้สักที! #น้ำหอมของกวี ก็ให้เป็นแท็กเล่นๆ ร้างๆ ไปเนอะ (ฮา) 

               ว่าแต่...ได้คำตอบกันหรือยังคะว่าคนที่ยิ้มสวยเสียยิ่งกว่าดาวคนนั้นคือใครกัน น้องหอมหรือคุณกวี? ใช่แล้วค่ะ ทุกคนเก่งมาก คำตอบมันแน่นอนอยู่แล้ว คนคนนั้นคือพี่เซนท์คนโปรดของเรานั่นเอง55555555555 

               อยากแต่งแนวพระนางอายุไล่เลี่ยกันบ้างจัง แต่ไม่มีไอเดียผุดขึ้นมาในหัวเลย แต่งแนวอายุห่างกันมาหลายเรื่องแล้วนะ ฮืออ... 

               เอาเป็นว่ารักทุกคนนะคะ~ (❁´◡`❁) ขอบคุณหลายๆ ท่านที่ติดตามผลงานมาตั้งแต่ปีที่แล้วมาจนถึงปีนี้ (ใช้คำได้เว่อร์มาก) ขอบคุณนักอ่านหน้าใหม่และหน้าคุ้นทุกคนเลย ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ไม่ว่าจะสั้นหรือยาวค่ะ 

               ทุกคนเป็นกำลังใจอันแสนวิเศษของเรามาตลอดเลยนะ ช่วงเวลาที่ได้แต่งนิยายและเฝ้ารอคอมเม้นต์ของทุกคนเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขมากเลยค่ะ เสียดายนะที่ตอนนี้จะไม่ได้ตอบเม้นต์ของทุกคนอีกแล้ว ฮึก... *ปาดน้ำตา* 

               บางครั้งเวลาหมดไฟ เบื่อๆ ช่วยเพื่อนหามรุ่งหามค่ำทำงานกลุ่มแทบตายแต่ดันได้คะแนนน้อยกว่าคนที่ไม่ช่วยงานอะไรเลยซะงั้น (แค้นมาก) เราก็ชอบกลับมาพักใจด้วยการย้อนอ่านคอมเม้นต์ของทุกคนตลอดเลยค่ะ 

               รู้ตัวหรือเปล่าว่าทุกคอมเม้นต์ของทุกคนช่วยฮีลใจให้เราในวันแย่ๆ ได้มากเลยนะ จากนี้ไปก็คงไม่มีอะไรแบบนี้อีกแล้ว ฮือ... 

               ทุกคนน่ารักมาก ถึงเราจะหยุดแต่งนิยายแล้วแต่ทุกคนก็คงตามหานิยายที่ถูกจริตเรื่องต่อไปมาอ่านต่อใช่มั้ยคะ? ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะ ขอให้เจอนิยายที่ทุกคนอ่านแล้วรู้สึกสนุกและถูกจริตเยอะๆ อ่านจนลืมวันลืมคืนไปเลย! 

               แต่จ้องหน้าจอมากไปสายตาอาจจะเสียได้นะ ถ้าเกิดอาการตาแห้งก็รีบไปพบแพทย์และซื้อน้ำตาเทียมมาติดบ้านไว้ด้วยนะคะ เพิ่มความชุ่มชื้นให้ดวงตาหน่อย แต่เราไม่แนะนำแบบเย็นจัดนะ เคยมีคนบอกว่ามันไม่เป็นผลดีต่อดวงตาน่ะค่ะ 

               ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจนักเขียนที่ชอบด้วยนะคะ เพราะสายผลิตอย่างพวกเรานั้นรักกำลังใจที่กลั่นกรองออกมาเป็นตัวอักษรมากที่สุดเลยล่ะ! 

               คิดว่าควรพอได้แล้วล่ะค่ะ ที่ผ่านมาเรารู้ตัวแล้วว่าตัวเองไม่ได้มีพรสวรรค์และความสามารถในด้านงานเขียนขนาดนั้น ไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย แต่การได้ตั้งใจแต่งนิยายอย่างเต็มที่แล้วมีคนกลุ่มหนึ่งชอบมันก็ช่างเป็นความรู้สึกดีๆ ที่ชวนให้เสพติดเหลือเกิน หวังว่าสักวันจะได้พบกันใหม่นะคะ! 

               เอาเป็นว่าใครที่ติดตามแต่ยังไม่อ่านก็รีบมาอ่านด้วย เรารู้นะคะว่ามีคนแอบดองไว้รอเราอัพเยอะๆ ทีเดียวแล้วค่อยมาไล่อ่านทีหลังอยู่น่ะ ขอโทษที่อัพช้านะคะ (ฮา) 

               อันที่จริงมีแพลนว่าจะอัพตอนพิเศษให้อ่านฟรีสักตอนสองตอน (พาร์ทความคิดมุมมองบุคคลที่สามของคุณกวี) ยังไงถ้าใครอยากอ่านต่อก็บอกได้นะคะ ถ้ามีคนอยากอ่านเยอะเดี๋ยวจะเร่งปั่นให้ ถ้าไม่มีเราก็จะดองไปเรื่อยๆ ไว้เจอกันทีเดียวในเล่มเลย เพราะเหลือเวลาปั่นต้นฉบับรอทำอีบุ๊คอีกหลายเดือนมากกกกก! 

               บอกเลยว่าปั่นเดือนสองเดือนก่อนถึงคิววาดปกก็ยังทัน55555555 

               ยังไงใครชอบหรือถูกใจหรือไม่ชอบฉากไหนตอนไหนก็มาเม้าท์มอยกันได้ค่ะ เราชอบพิมพ์ยาว ที่กำลังพิมพ์อยู่นี่เวลาลงเว็บก็น่าจะเกินยี่สิบกว่าหน้าแล้ว (ฮา) ชอบอ่านอะไรยาวๆ ด้วย ไม่มีปัญหากับเรื่องตัวอักษรยาวๆ ตราบใดที่สิ่งนั้นไม่ใช่หนังสือเรียนค่ะ :P 

               เราจะเปิดให้อ่านฟรีต่อจนถึงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์นะคะ (หรือจนกว่ายอดวิวจะนิ่ง อาจเป็นช่วงกลางเดือนมีนาคม) จากนั้นก็จะกดซ่อนตอนเพื่อหนีไปรีไรท์กับแก้คำผิดและแต่งตอนพิเศษแล้ว ใครยังไม่อ่านก็รีบหน่อยนะ! 

 

ความคิดเห็น