ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : คลั่งเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งเมีย
แบบอักษร

3 ชั่วโมงต่อมา.... 

"นี่นายจะอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหนเนีย" 

"ขออีกสิบนาทีนะ อาการยังไม่ดีขึ้นเลย" 

ผมบอกเสียงออดแอดกับร่างบาง แต่หน้ายังซบอยู่ที่ท้องของเธออยู่หลังจากอ้วกรอบสุดท้าย ผมนอนกอดร่างบางแล้วเอาหน้าถูกับท้องที่นูนขึ้นมานิดหน่อยนั่น มันรู้สึกอบอุ่นและสบายขึ้นเมื่ออยู่ในท่านี้ จนนานแค่ไหนไม่รู้ แต่อีกคนบ่นผมออกมาเเป็นสิบรอบได้แล้วมั้ง  

"แต่นี่มันสามชั่วโมงแล้วนะ จะนนอนอยู่อย่างนี้ทั้งวันเลยรึไง" 

"เธอไม่สงสารฉันหรอ ลูกแกล้งฉันนะ" 

"สมน้ำหน้า" 

"ถ้าไม่คิดจะปลอบใจก็อยู่เงียบๆเลย" 

 

Nannum Part 

ฉันชักจะทนไม่ไหวเเล้วนะ เขาจะบังคับให้ฉันนอนเป็นผักแบบนี้ต่อไปไม่ได้เเล้ว นี่ก็จะเย็นแล้วด้วย ฉันควรจัดการกับผู้ชายคนนี้ยังไงดีล่ะเนี่ย 

"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ" 

"อือออ" 

อ่าว ถึงคราวจให้ไปก็ให้ไปง่ายๆแบบนี้เลยหรอ ก่อนหน้านี้ฉันบ่นเขาแทบตาย แต่เขายังไม่ยอมกระดิกตัวเลย ฉันลุกขึ้นนั่นพลางบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อย พอจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็ได้ยินเสียงเดินตามมา 

"นี่นายจะเดินตามฉันมาทำไม" 

"ฉันก็ปวดเหมือนกัน" 

อย่าบอกนะว่าที่ยอมให้ฉันมาเข้าห้องน้ำง่ายๆก็เพราะว่าเขาปวดเหมือนกัน ? ให้ตายเถอะ 

"หยุดทำไม?" 

"นายเข้าไปก่อนก็ได้" 

"ทำไม เข้าไปด้วยกันสิ" 

"จะบ้าหรอ งั้นฉันเข้าก่อนแล้วกัน" 

ฉันเดินเข้าห้องน้ำมา ไม่วายเขาก็ตามเข้ามาด้วย แถมยังพูดออกมาหน้าตาเฉยแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร 

"ก็บอกว่าเข้าพร้อมกันไง" 

"นายนี่มันยังไงกันนะ ตั้งแต่เมื่อกี้เเล้วที่ทำตัวติดฉัน เป็นบ้าอะไร" 

สุดจะทนกับกิริยาของเขาที่เอาแต่ตามฉันติดอย่างกับเงา แต่อาจจะด้วยฮอร์โมนของคนท้องด้วยเลยทำให้ถ้อยคำที่ฉันพูดออกไปดูอารมณ์เสียมากกว่าปกติ 

"ก็ฉันไม่อยากห่างเธอไง ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่อยู่ใกล้เธอแล้วมันสบายใจ" 

เหมือนเขาจะพูดเถียงออกมาแต่ท้ายประโยคกลับเสียงแผ่วลง 

"เฮ้อ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงกับนายแล้วจริงๆ แต่ขอเว้นเรื่องนี้ได้ไหม ออกไปก่อน...นะ" 

ในเมื่อไม้เเข็งใช้ไม่ได้ก็ลองใช้ไม้อ่อนดู แต่มันกลับได้ผลเกินคาด เขายอมออกไปอย่างว่าง่าย แต่หลังจากนั้นมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม คือเขายังคับให้ฉันกลับมานอนเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะค้านหัวชนฝาสุดท้ายก็แพ้แรงตื้อของเขาอยู่ดี  

ก็อกๆๆ 

"คุณน้ำคะ นวลเตรียมข้าวเย็นไว้แล้ว คะ...คุณชาย!?" 

แม่นวลเข้ามาเรียกฉันลงไปทานข้าวแต่ก็ต้องตกใจที่เห็นฟ้าครามนอนซุกกอดฉันอยู่ 

"ดีเลยค่ะเเม่นวล ขอบคุณที่เข้ามานะคะ" 

ฉันคิดว่าจะได้นอนกกตัวอยู่ในนี้จนเป็นง่อยซะอีก ก็เพราะอีตาคุณชายจอมเอาแต่ใจนี่สิ จะนอนไปเลยก็ไม่นอน ฉันจะลุกหนีก็ไม่ยอมอีก 

"อื้อออ เอามากินในนี้ไม่ได้หรอ" 

"ไม่ได้" 

ถึงแม้นน้ำเสียงเขาจะดูออดอ้อนขนาดไหน ฉันก็ไม่ใจอ่อนเด็ดขาด 

"ปล่อยได้แล้ว ฉันหิวข้าว" 

"อืมม ก็ได้..." 

ฉันลงมาทานข้าวตามปกติ แต่มีไม่ปกติก็คือคนข้างนี่แหละ โต๊ะออกจะกว้างจะมานั่งเบียดกันทำไม 

"นี่ นายขยับไปหน่อยได้ไหมฉันอึดอัด" 

ฉันขยับเก้าอี้หนีเขา แต่เขาก็ยังจะตามมาอีก นี่รู้บ้างไหมว่าฉันรำคาญการกระทำของเขาขนาดไหนเนี่ย 

"เธอไม่ต้องสนใจสิ มะเดี๋ยวฉันป้อน" 

"พอเลย ฉันไม่กินแล้ว" 

ฉันทำท่าจะลูกหนี แต่มีหนารีบคว้าก่อนจะออกแรงกระชากให้ฉันเซไปนั่งลงบนตักแกร่งของเขา 

"นี่นายจะทำอะไร" 

"อยู่เฉยๆ ถ้าเธอไม่อยากกินข้าว เดี๋ยวฉันจะกินเธอแทน" 

คำพูดของเขาทำให้ฉันที่พยายามดิ้นหนีนิ่งชะงัก  

"รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนแค่ไหนที่จะไม่กินเธอตั้งแต่บนห้อง" 

"อึก นายมัน.." 

"อยู่เฉยๆ ก่อนที่ฉันจะคุมตัวเองไม่ไหว" 

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมนั่งกินข้าวบนตักแกร่งเพราะคำที่สั่งของเขา และยอมรับว่าเขาก็ยังแอบน่ากลัวอยู่มากถึงแม่จะมันจะเป็นแค่คำขู่ก็ตาม 

"ฉันอิ่มแล้ว" 

พอฉันกินไปได้ไม่กี่คำมันก็กินต่อไปไม่ไหว คงเพราะแรงกดดันจากเขา 

"อิ่มแล้วหรอ แต่ฉันยังไม่อิ่มเลย" 

เขาหั่นสเต็กเนื้อเข้าปาก ซึ่งที่เขากินไปก็ไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่ ถึงแม่ว่าข้าวจะหมดจาน แต่จานเดียวนี้ก็มีฉันกับเขาที่กิน 

"คือ ฉันอยากขึ้นไปนอนแล้ว" 

"แต่ฉันอยากกินของหวาน" 

ไม่ว่าเปล่า เขาซุกใบหน้าหล่อมาสูดดมซอกคอฉัน จนฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ มันทำให้ฉันกลัวมากกว่าเดิม แต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือ 

"นะ นายอยากกินก็กินไปสิ ฉันง่วงแล้ว" 

"ไม่ ฉันอยากอยู่กับเธอมากกว่า" 

"นายไม่มีงานทำหรือไง จะอยู่กับฉันทั้งวันแบบนี้เลยหรอ" 

"ใช่สิ เพราะเธอนั่นแหละ เธอต้องรับผิดชอบ" 

"ฉะ ฉันไปทำอะไรให้นายไม่ทราบ นายเองต่างหากที่" 

"ชู่วววว เลิกพูดได้แล้ว เราไปอาบน้ำกันดีกว่า" 

นิ้วเรียวยกขึ้นปิดปากฉัน พร้อมกับเขาที่ทำปากจู๋ให้เงียบ 

"ว่าไงนะ" 

"อาบน้ำ จะได้พักผ่อนไง" 

"แต่...ฉันอยากเดินเล่นก่อน กินข้าวเสร็จแล้วอาบน้ำมันเสียสุขภาพน่ะ" 

ฉันพยายามตอบเลี่ยงความเสี่ยงที่กำลังจะเข้ามาเยื่อนทันที ก่อนหน้านี้เขายังดูเหมือนลูกหมาขี้อ้อนอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้กลายเป็นไฮยีน่าที่ดูหิวกระหายซะล่ะ 

"เอางั้นก็ได้" 

ไม่พูดเปล่า ร่างสูงอุ้มฉันในท่าเจ้าสาวจนฉันคว้าจอแกร่งไว้แทบไม่ทัน ก่อนจะพาเดินออกไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน 

"นี่นายปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเดินเองได้" 

เขาไม่ตอบแต่ยอมปล่อยฉันลงอย่างว่าง่าย จากนั้นทั้งฉันและเขาก็เดินต่อไปเงียบๆโดยไม่มีใครพูดอะไร สำหรับฉันแล้วมันเป็นสถาณะการณ์ที่อึดอัดพอสมควร เราเดินกันมาที่สวนที่ตกแต่งสตายยุโรป มีน้ำพุประดับตรงกลางลานกว้าง รอบเต็มไปด้วยกุหลายหลายดอกที่เริ่มหุบเพราะแสงเริ่มหมด แต่ยังคงกลิ่นหอบอบอวลไปทั่วสวน 

"ฉันไม่ยักรู้ ว่ามีสวนแบบนี้ด้วย" 

"ฉันสั่งให้ทำหลังจากที่เธอหนีไป" 

คำตอบของเขาทำฉันเงียบอีกครั้ง นี่อุตส่าหาเรื่องชวนคุยให้บรรยากาศมันดีขึ้น ทำไมเขาทำลายมันง่ายอย่างนี้ล่ะ 

"เอ่อ รูปปั้นน้ำพุนี่สวยดีนะ" 

"ฉันสั่งทำก็เพราะเธอ" 

"เพราะฉัน?" 

"อืมม ตั้งแต่วันที่เธอหนีไป ที่นี่ก็เงียบเหงาน่ะ" 

ฉันว่าฉันเปลี่ยนเรื่องเเล้วแต่ทำไมมันวกกลับมาท็อปปิกเดิมล่ะเนี่ย แล้วฉันควรทำยังไงต่อไปดี 

"คือว่าฉันเมื่อย อยากกลับไปอาบน้ำ" 

"งั้นก็ไปสิ เขาทำท่าจูงมือฉันแต่ฉันยื้อไว้ก่อน เขาหันกลับมามองด้วยความสงสัย 

"ฉันอยากไปคนเดียว นายกลับเข้าบ้านใหญ่ไปเถอะ" 

"ทำไมต้องไล่ฉัน" 

"ฉันเปล่า แต่นายก็ควรพักผ่อนเหมือนกัน" 

"ฉันบอกแล้วไงว่าอยู่กับเธอมันก็คือการพักผ่อน" 

"มันไม่เหมือนกัน ก็เห็นอยู่ว่านายป่วย" 

"ฉันไม่ได้ป่วย" 

โกหกไม่เนียนเลยสักนิด ฉันเห็นตลอดทั้งวันเขาเเสดงอาการอยากอาเจียนตลอด แต่เขาทนไว้ คงเพราะไม่อยากให้ฉันอยู่ห่าง แต่เห็นแล้วฉันอดสงสารไม่ได้ เพราะเคยเป็นถึงได้รู้ว่ามันทรมาณแค่ไหน แต่เขาก็อดทนมาได้เกือบทั้งวัน 

"ก็เห็นอยู่ นายไม่ต้องฝืนขนาดนี้ก็ได้ รักษาตัวเองให้หายก่อนไม่ได้รึไง" 

"เหมือนเธอกำลังปฎิเสธฉัน ทำไมฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยรึไง" 

"ไปกันใหญ่แล้ว ฉันแค่อยากให้นายพักผ่อนก็เท่านั้น" 

"พูดแบบนี้จะแอบไปหาไอ้ฟ้าหลัวใช่ไหม" 

"พูดบ้าอะไร ฉะ.." 

"ใช่สิ ก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ยอมให้ฉันเขาใกล้เป็นเพราะเเอบคบชูกับมันอยู่ใช่ไหม" 

"ฉันว่ามันเริ่มนอกเรื่องไปกันใหญ่แล้ว นายก็รู้ว่าฟ้าหลัวเขามีคู่หมั้น" 

"มีแล้วไง เธอแอบคบชู้กับมันใช่ไหม" 

"นายมีสติหน่อยได้ไหม" 

"ไม่ ที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะใคร ก็เพราะเธอไง ฉันพยายามทำดีกับเธอแค่ไหน แต่เธอก็ยังทำเลวตอบแทนฉัน" 

เพี้ย!!!! 

ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ แต่ที่ฉันตบไม่ใช่เพราะอารมณ์โกรธ แค่อยากจะเตือนสติเขา เพราะสิ่งที่เขาโมโหคือเรื่องที่เขาคิดไปเองทั้งนั้น 

"มีสติหน่อยฟ้าคราม" 

เขาเงียบไป ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาตัดพ้อ แถมยังมีน้ำตารื้อออกมาอีก มันทำให้ฉันตกใจไม่น้อยเลย 

"ฉันขอโทษ ฉันแค่.." 

"พี่ครามคะ" 

เสียงเรียกสั่นเครื่อเหมือนจะร้องไห้ดังมาจากฝั่นหนึ่งของสวน ปราฎร่างบางในชุดเดรสสีครีมยืนอยู่ เะฮวิ่งเข้ามาสวมกอดฟ้าครามในทันที 

"ฟ้าใส " 

"ฮึก พี่ครามช้วยฟ้าด้วย ฮืออออ" 

"เกิดอะไรขึ้น" 

"พี่หลัวเขาทำร้ายฟ้า ฮึก" 

เธอร้องไห้ออกมาโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่ายๆ พอสังเกตดีแล้วตามเเขนและคอมีรอยช้ำจากการโดนทำร้ายอยู่ 

"พี่ครามช่วยฟ้าด้วยนะคะ ฟ้ากลัว" 

"ไม่เป็นไรนะ พี่จะปกป้องฟ้าเอง" 

ไม่ทันที่ฉันจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไป เขามองมาสบตาฉันก่อนจะประครองฟ้าใสเดินออกไปจากสวย ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ที่นี่คนเดียว 

"เฮอะ มันเรื่องบ้าอะไรกันนะ" 

ไม่รู้ว่าน้ำตาเจ้ากรรมนี่ไหลออกมาเพราะอะไร มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่เขาได้ไปอยู่กับคนที่เขารัก  

ฉันเดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการเหม่อลอย โดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีใครอีกคนที่นั่งจ้องมองมาอยู่ 

"นังสำส่อนนั่นมันร่านไปหาพี่ชายฉันแล้วสิ เธอถึงได้กลับมาคนเดียว" 

ฟ้าหลัวที่เมาจนแทบไม่ได้สติเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งอย่างกับเขาโดนสาดใส่ตัวมา ฉันยกมือปิดจมูกทันทีเพราะทนกลิ่นไม่ไหว 

"นี่ ถ้านายเมาก็ควรไปนอนนะ" 

"เหอะ ฉันม่ายเมาสักหน่อย อึก ฉันต้องทำยังงาย ถึงจะได้เธอมาครอบครอง" 

"นี่ มีสติหน่อยฟ้าหลัว" 

ร่างหนาเดินมาซบไหล่ฉัน แต่เขากลับทิ้งน้ำหนักตัวมาด้วยนี่สิ ทำให้ฉันต้องกอดเขาไว้อย่างจำเป็น แต่ที่เหนือความคาดหมายคือเขากำลังดูดเลียคอฉันไปด้วย 

"อึก อืมมมม" 

"ฟ้าหลัว อย่านะ อื้อออ!!!" 

 

 

 

...................................................................................................................................... 

มาต่อแล้วค่าาาา อ้าวๆเหมือนจะไปด้วยดีแต่นี่มันอะไรกัน ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ 

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว