ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 21

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 492

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

ตอนที่ 21 

“โว้ยยย!”

พรึ่บ!

ด้วยความที่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกผมเลยกางปีกแล้วบินขึ้นเหนือตึกก่อนจะร่อนลงมาด้านหลังแล้วเข้าไปหาโรเบนกับเป้ ทั้งสองคนกำลังนั่งพิงผนังอยู่อย่างสิ้นหวัง ผมเลยรีบเข้าไปหาปรากฏว่าทั้งเป้และโรเบนมีเลือดออก ทำไมตอนแรกผมไม่สังเกตนะ ทำไมพวกเค้ายังดูไม่ตกใจหรือรีบร้อนเหมือนคนถูกยิงล่ะ

“เจอทางออกมั้ย”

“...”

“ไม่เป็นไรครับเมีย เราจะออกไปจากที่นี่ให้ได้”

“ข้าจะพาพวกเจ้าบินไปเอง”

“ไหวหรอ?”

ผมพยักหน้าแม้จะรู้ดีว่าไม่สามารถพาผู้ชายตัวโตทั้งสองคนบินไปพร้อมกันได้ก็ตาม แต่ตอนนี้ผมต้องทอะไรซักอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

ผมเดินเข้าไปพยุงร่างของโรเบนและเป้ขึ้นมา จากนั้นก็จับมือของทั้งสองคนแล้วกางปีก

หนึ่ง

สอง

สาม!

โครม!!

ร่างของชายทั้งสองร่วงลงกับพื้น ผมเองก็ทรุดตัวลงคลานเข่าเช่นกัน ไม่ไหวจริงๆ ผมมีพลังปีศาจน้อยต่อให้โรเบนเลี้ยงดูอย่างดีผมก็ไม่สามารถเอาพวกเขาบินไปพร้อมกันได้ ผมนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ถึงว่าปีศาจหลายตนบอกว่าผมไม่สมควรจะเกิดมาเป็นปีศาจ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ได้พูดแค่เพื่อถางถางหรือดูถูกให้ผมเจ็บใจ แต่มันเป็นเรื่องจริง

“ฮึก...ข้า ขอโทษนะ”

“เอาเป้ไปก่อน”

“ไม่ครับ บอสต้องไปก่อน”

“คนเป็นเจ้านายจะไม่ทิ้งลูกน้องที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาด้วยกันไว้ข้างหลัง เมียครับผัวขอร้องล่ะพาเป้หนีไป”

“แล้วบอสล่ะครับ ผมก็ทิ้งบอสไม่ได้เหมือนกัน”

ให้ตายเถอะตอนนี้เหมือนฉากน้ำเน่าในละครเลย ผมรีบปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นไปพยุงเป้ขึ้นมา เป้พยายามดิ้นแต่เพราะสายตาดุดันของโรเบนเป้เลยนิ่งไป ผมรู้ว่าถ้าผมเลือกโรเบนหมอนั่นต้องไม่ยอมไปง่ายๆ แน่ และผมก็จะไม่ทิ้งโรเบนไว้

“ข้าจะรีบกลับมา”

พรึ่บ!

พูดจบผมก็บินขึ้นฟ้า เป้กอดร่างของผมเอาไว้แน่นผมเองก็ใช้พลังในการพยุงร่างของผู้ชายคนโตเหมือนกัน ผมรีบบินลัดเลาะซอกซอยเพื่อหลบสายตาผู้คนไปยังจุดที่สามารถทิ้งเป้ได้ปลอดภัยที่สุด ผมต้องรีบกลับไปหาโรเบนไม่งั้นมันจะอันตรายเกินไป

“มีย์อาร์ กินเลือดนี่แล้วรีบกลับไปช่วยบอส”

เป้ถอดเสื้อออกจนส่วนบนเปลือยไปหมด กระสุนยิงเข้าตรงหัวไหล่ขวาและขาขวา ผมมองเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปเลียเลือดจากแผลตรงไหล่ ถึงมันจะไม่ควรสูบพลังจากเป้ก็ตามแต่ถ้าผมไม่เติมพลังให้เต็มก็จะกลับไปช่วยโรเบนไม่ได้

“เจ้าจะเอายังไงต่อ”

“ผมจะโทรให้คนมารับ มีย์อาร์ขอร้องล่ะช่วยบอสให้ได้นะ คนๆ นั้นคือพ่อของทุกคน เราจะเสียงพ่อที่คอยเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรไปไม่ได้”

“ข้ารู้แล้ว”

“งั้นก็รีบไป ต่อให้นายต้องตายก็ต้องช่วยเค้าไม่ได้นะ ขอร้องล่ะ”

(โรเบน part)

“แฮ่ก แฮ่ก”

กระสุนทะลุท้องน้อยฝั่งซ้าย ดูเหมือนว่ามันจะเข้าจังๆ เลือดเลยไหลไม่หยุด ตอนนี้ผมเริ่มเวียนหัสหน้ามืดเพราะเสียเลือดมาก ผมยังพยายามเดินออกมาจากหลังตึกให้ได้มากที่สุดแต่มันก็ฝืนสังขารที่กำลังจะหมดสติไม่ได้มากนัก ผมกำลังอยู่ที่ลานจอดรถหลังตึกนั้น

ตุบๆๆๆ

ได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกตำรวจมาจากทางด้านหลังเต็มไปหมด ที่ผมรู้ว่าเป็นตำรวจเพราะก่อนจะเข้ามามีเสียงประกาศให้คนร้ายยอมมอบตัวแล้วออกไป

หึ! ใครจะโง่ออกไปหาวะ

ตุบ!

“อึก”

ไม่ไหวแล้วผมเสียเลือดมากเกินไป สติผมกำลังเลือนรางไปหมด ถ้าผมหนีไรอดจะทำยังไงดี ติดคุกยังไม่เท่าไหร่แต่ถ้าตายที่นี่หรือคนของไอ้แก่นั่นเข้าไปซ้ำถึงในคุกคงรอดยาก พวกลูกน้องของผมจะอยู่ยังไง กลุ่มของผมที่สุตส่าห์สร้างมากับมือใครจะสานต่อ พวกไอ้แก่นั่นต้องเข้าไปยึดแล้วฆ่าลูกน้องผมหมดแน่

พรึบ พรึบ พรึบ

ไม่ไหวจริงๆ ตอนนี้ได้ยินเสียงเหมือนมีเทวดาบินลงมาหาเลย นี่ผมกำลังจะตายแล้วงั้นเหรอ ผมยังไม่ได้ครอบครองมีย์อาร์ให้สมใจเลยนะ ถึงเราจะอยู่ด้วยกันแต่ทุกครั้งผมกลับรู้สึกว่าผมไม่มีอะไรจะรั้งเด็กนั่นไว้ได้เลย เสือร้ายอย่างผมที่เกิดมาก็มีทั้งเงินทองอำนาจมากมายแต่กลับรู้สึกต่ำต้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กคนนั้น

พรึบ! ตุบ

ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าวันหนึ่งผมทำพลาดแล้วมีย์อาร์จะจากไป จากไปได้ง่ายๆ ด้วยพลังปีศาจที่ตัวเองมี แม้ไอ้ตัวเล็กนั่นจะไม่ไปไหนและผมก็รู้ว่าเราต้องพึ่งพากันแต่มันก็ยังไม่ทำให้ผมพอใจได้ ผมต้องทำตัวว่าง่าย สุภาพ และตามใจมีย์อาร์ตลอด ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าผมทำไม่ดีเด็กคนนั้นจะทิ้งผมไป

แล้วทำไมผมถึงกลัวว่าเด็กนั่นจะทิ้งไปกันนะ อ่อ...คงเพราะนั่นคือของหายากที่จะหาไม่ได้อีกแล้วในโลกนี้

“มีย์...อาร์”

“ข้าอยู่นี่”

“...”

ผมมองเห็นไอ้ตัวเล็กเดินเข้ามานั่งยองๆ ตรงที่ผมนอนอยู่ เสียงฝีเท้าของพวกตำรวจยังคงดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมกำลังหลอนหรือเห็นของจริง

คิดอยู่ในใจแต่มือของผมกลับเอื้อมขึ้นไปแตะแก้มขาวนั้นแล้ว แก้มนุ่มเนียนน่าฟัดน่าหอม มันรู้สึกได้ที่ฝ่ามือจริงๆ ร่างเล็กโน้มตัวเข้ามาแล้วพยุงผมขึ้นไปกอด

“หยุด! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”

เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาห้อมล้อมรอบตัว ผมรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝันหรือภาพหลอน แต่มีย์อาร์กำลังกอดผมอยู่จริงๆ ผมรู้สึกเหมือนมีหยดน้ำหล่นลงที่หน้า เด็กนั่นกำลังร้องไห้อยู่เหรอ

“ยกมือขึ้น!”

“...มีย์อาร์”

“แกเป็นใคร เป็นตัวอะไรกันแน่ แล้วปีกนั่นคืออะไรทำไมแต่งตัวแบบนี้”

“เหมือนของจริงเลยครับผู้กอง”

ใช่สิผมเคยสอนเจ้าเด็กนี่ว่าห้ามให้คนอื่นรู้ว่าเป็นปีศาจ ตอนนี้มีแต่ตำรวจล้อมตัวไปหมดจะกางปีกแบบนี้ไม่ได้ ถ้าไม่รีบหนีไปตอนนี้มันอาจจะไม่จบแค่ที่ผมตาย แต่ไอ้เด็กนี่ก็อาจจะเป็นอันตรายไปด้วย

“มีย์อาร์”

“เจ้าชอบเรียกข้าว่าอะไรนะ”

“...?...”

“เมียงั้นรึ” ร่างนั้นยิ้ม

ช่างเป็นรอยยิ้มที่สวยงาม ผมเคยแอบมองมันอยู่ไกลๆ มาตลอด...เคยแอบมองด้วยเหรอ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยว่าชอบมองยิ้มแบบนี้ ความน่ารักสดใสของคนนี้มานานกันนะ

“ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ แต่ข้ากลับอุ่นใจที่ได้อยู่กับเจ้ามากกว่าจะตามหาท่านพี่เกลเสียอีก”

“บอกว่าให้ยกมือไง!” เสียงตำรวจตะโกนดังมากขึ้น

“มีย์...”

“ข้ายังต้องพึ่งพาเจ้าอีกนะ ฮึก...เหตุใดเจ้าถึงมองข้าด้วยสายตาเลื่อนลอยเช่นนั้น หากเจ้าหลับตาลงคราวนี้กลิ่นของความตายที่อ่อนแรงมันจะรุนแรงมากขึ้น ข้ารู้ว่าการตายสำหรับมนุษย์มันปกติแต่ข้าก็ไม่ชอบมันอยู่ดี มันทำให้ข้านึกถึงโลกของข้าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของความตายและความรู้สึกด้านลบ”

“เมีย...หนีไปครับ”

ตาผมเริ่มจะหนักอึ้งขึ้นไปทุกที มันมองร่างเล็กที่ผมนอนหนุนตักนี่ได้เลือนรางขึ้น ผมไม่รู้ว่าไอ้ตัวเล็กจะมีสีหน้ายังไงแต่น้ำเสียงที่พูดออกมามันแย่มากจริงๆ ผมไม่ชอบแบบนี้เลย เหมือนครั้งที่เคยทำร้ายมีย์อาร์แต่แทนที่จะมีความสุขแต่สุดท้ายก็ทำให้น้องต้องเจ็บปวด

สมควรแล้วที่ท่านพ่อ...

0000000000 

แงงงงงงงงงง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว