ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

ตอนที่ 20 

โรเบนรีบเข้ามาจับข้อมือผมแล้วลากออกมาจากลิฟต์อย่างรวดเร็ว เราหลบๆ ซ่อนๆ เพราะกลัวว่าจะมีคนมาดักยิงอีก ในตอนนั้นคนของโรเบนยังขับรถเข้ามารับเราไม่ได้ ผมไม่ได้ตกใจอะไรมากมายนักแต่ก็แปลกใจว่าทั้งที่โรเบนเอาผมมาด้วยเพื่อป้องกันการเกิดเรื่องแบบนี้อยู่แล้วแต่ทำไมถึงไม่ให้ผมทำอะไรซักที

“บอสครับตอนนี้พวกของเรากำลังโดนไล่ตามอยู่ ผมว่าต้องหาทางอื่นแล้วล่ะครับ”

“แม่งเอ้ย! ไอ้แก่นั่นสกปรกจริงๆ”

“บอสรออยู่แถวนี้นะครับผมจะลองไปหารถแถวนี้ดู”

“ไม่ได้ๆ มันอันตรายมึงอยู่นี่เฝ้ามีย์อาร์ไว้เดี๋ยวกูไปเอง”

“ไม่ครับบอส พวกมันหมายหัวบอสเอาไว้ถ้ามันเห็นบอสตายแน่”

“แล้วกูจะปล่อยลูกน้องกูไปตายแทนหรอวะ! มึงก็รู้ว่ากูไม่ขายพวกมึง”

“มันไม่เหมือนกันนะครับบอส”

“พอซักทีได้มั้ย พวกเจ้ายังเห็นข้าอยู่ตรงนี้อยู่หรือเปล่า ข้าจะออกไปดูลาดเลาให้แล้วจะกลับมาหาละกัน”

หมับ!

ร่างสูงรั้งผมเอาไว้ สายตาที่มองมาเหมือนไม่อยากให้ไปสุดๆ แต่ผมก็ยิ้มแล้วแกะมือนั้นออกก่อนจะเดินออกไปอย่างง่ายดาย ด้านนอกตึกแทบไม่มีผู้คนเพราะการสาดกระสุนเมื่อครู่คงทำให้คนหนีไปกันหมด มีรถตำรวจเข้ามาจอดอยู่ไม่ไกลตรงถนนแต่ไม่เห็นว่ามีใครเข้ามา

ผมลองเดินต่อไปอีกนิดก็พบว่าห่างออกไปอีกนิดมีพวกมนุษย์ชุดดำแอบซุ่มอยู่ ถ้าโรเบนเป็นคนไม่ดีก็แปลว่าตอนนี้เราต้องหลบทั้งพวกของลุงแก่กับตำรวจ

แล้วผมจะหาทางออกให้โรเบนยังไงดีนี่แหละ

วิ้วๆๆๆๆ

รถตำรวจขับเพิ่มเข้ามาอีกหลายคัน พวกนั้นเริ่มมาจอดล้อมรอบตึกเอาไว้ ผมเห็นพวกคนของลุงแก่เริ่มหายไป นั่นหมายความว่าผมจะต้องรีบพาโรเบนออกไปจากที่นี่ตอนนี้

‘...’

อะไรนะ?...ผมเริ่มได้ยินเสียงแว่วอีกครั้ง

‘...’

ไม่ได้ยินเลยพูดดังอีกหน่อย แล้วหายไปไหนมาทำไมเงียบไปนาน

ผมพูดกับตัวเองในใจเพราะตอนนี้รู้แล้วว่าเสียงที่เกิดขึ้นไม่ใช่เสียงในหัวของผม มันมาจากอะไรซักอย่างที่ไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ผมก็ไม่รู้อยู่ดีว่าคืออะไร ตั้งแต่มาที่โลกมนุษย์ก็ไม่ได้ยินอีกเลยจนกระทั่งตอนนี้ น่าแปลกใจนัก ตอนแรกคิดว่าตามมาที่โลกมนุษย์ไม่ได้ซะอีก

‘ไปหาตำรวจ’

“ไปทำไมรึ?”

‘...’

ให้ตายเถอะพูดดังกว่านี้อีกหน่อยไม่ได้หรือไงไอ้เสียงปริศนา

‘เจ้ากำลังด่าข้ารึ’

“เออดิ!”

“น้อง มายืนทำอะไรตรงนี้มันอันตรายนะครับ” มีตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผม

งานเข้าแล้วเห็นมั้ยเพราะมัวแต่คุยกับเจ้าในใจนั่นแหละ

‘ข้าบอกว่ามาหาตำรวจก็ถูกแล้วนี่’

“แล้วจะมาหาทำไมเล่า!”

“ครับ?” คุณตำรวจแปลกใจ

“อะ...เอ่อ ผมมาหาพี่ชายน่ะครับ เหมือนว่าพี่จะทำงานที่นี่แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหน พี่น่าจะยีงอยู่ข้างในน่ะครับ”

ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงพูดแบบนั้นออกไป แต่ในใจมันอยากพูดถึงโรเบนเหลือเกิน อารมณ์ตอนนี้รู้สึกเหมือนตอนที่อยากไปหาท่านพี่ยอร์นก่อนที่จะมาโลกมนุษย์เลย แสดงว่าฝีมือของคนที่ทำมห้เป็นแบบนี้คือไอ้เสียงปริศนาในใจผมสินะ!

‘อย่ามาว่าข้านะ ข้ากำลังช่วยเจ้าและมนุษย์นั่นอยู่’

บ่ารึไง ถ้าโรเบนถูกจับเพราะเป็นคนไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง

‘เจ้าไม่ทำพลาดหรอก’

อะไร

‘พลังของเจ้าไง ข้ากำลังช่วยสอนอยู่นะ’

“ห้ะ!”

“ครับ?”

“...เอ่อ ขอโทษครับไม่มีอะไร”

“งั้นมาทางนี้ก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวทางตำรวจจะเข้าไปตรวจสอบด้านในทางเราจะช่วยหาตัวพี่ชายของน้องเองครับ”

“อา...อ่อ ขอบคุณครับ”

ผมถึงกับตกใจเมื่อไอ้เสียงนั่นพูดถึงพลังของผมขึ้นมา ผมเคยคิดว่าตลอดชีวิตนี้พลังจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว หรือไม่มันก็ตื่นขึ้นมาแล้วแต่พลังผมน้อยมากเกินไปที่จะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่พลังตื่นขึ้นมา

คุณตำรวจพาผมไปหลบอยู่ที่รถแล้วจากนั้นพวกเค้าก็ประสานงานกัน ดูท่าแล้วอีกไม่นานพวกเค้าก็จะเข้าไปด้านในของตึกแล้ว แล้วแบบนี้โรเบนกับเป้ก็ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่สิ

นี่ๆ พวกคุณตำรวจจะเข้าไปแล้วนะ เจ้าจะให้ข้าทำยังไงถึงจะช่วยโรเบนได้กันเล่า

...

เงียบ? อย่าเงียบสิเจ้าบอกให้ข้าเข้าหาพวกเค้านะทำไมถึงไม่บอกอะไรต่อล่ะ

...

เห้ย!

“น้องรออยู่ตรงนี้นะครับเดี๋ยวทางเราจะเข้าไปดูด้านใน”

“เอ่อคือ...”

“ครับ?”

“...”

ทำยังไงดีถ้าพวกเค้าเข้าไปต้องจับโรเบนได้แน่ อีกอย่างโรเบนกับเป้ก็มีปืนอยู่ถ้าเกิดว่าพวกคุณตำรวจเห็นทั้งโรเบนและเป้ต้องได้รับโทษ ถึงนั่นจะเป็นสิ่งที่มนุษย์ชั่วร้ายต้องได้รับแต่ก็ใช่ว่าผมจะอยากให้ทั้งสองคนโดน ผมยังต้องการพวกเค้า ต้องให้พวกเค้าพาไปตามหาท่านพี่เกลอยู่

“งั้นรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ”

“คุณตำรวจครับ”

“ครับ”

“ยะ...อย่าเข้าไปเลยครับ”

“อะไรนะครับ?”

“...”

ตายแน่ไอ้จ๋อย แบบนี้ต้องตายแน่ๆ ผมต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อไม่ให้พวกเค้าเข้าไป หรือผมต้องรีบเข้าไปเอาโรเบนและเป้ออกมาก่อนที่พวกตำรวจจะเข้าไป แต่ผมจะทำได้ยังไงพลังของผมที่ยังไม่ตื่นขึ้นคืออะไรก็ไม่รู้ แถมตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้ยังไง ไอ้เสียงนรกที่ชอบเข้ามาบงการจิตใจของผมก็หายเงียบไปแล้วด้วย

เอ้ะ!...บงการจิตใจ

“...” คุณตำรวจหันหลังละกำลังกระจายกำลังเข้าไปล้อมตึกนั้นเอาไว้

ผมต้องทำอะไรซักอย่างในตอนนี้ ขอร้องล่ะ

ตุบๆๆๆ

พวกเค้าเข้าไปในตึกแล้ว แต่ผมกำลังยืนนิ่งโง่ๆ อยู่หน้าตึกแบบนี้เนี่ยนะ รู้ว่าต้องทำอะไรซักอย่างแต่สิ่งที่จะต้องทำคืออะไรล่ะ

ทำอะไรดีๆๆๆ

“โว้ยยย!”

000000000 

งงกันมั้ย ไรท์เขียนช่วงนี้งงสุดแล้วล่ะมั้งเนี่ย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว