email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : หลงเมีย เมียเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2564 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

 

ตอนที่ 17 

 

"พี่ราชา ตื่นได้แล้ว ตื่นอ่า!!" ฉันเขย่าตัวพี่ราชาให้ตื่นแต่พี่ราชาก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลย 

นอนหรือซ้อมตายว่ะ 

หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาฉันก็ลุกไปอาบน้ำ ทำกับข้าวและรีดชุดสูทเตรียมเสื้อให้พี่เขาทันทีจนตอนนี้11โมงกว่าแล้ว ฉันปลุกพี่ราชาเป็นสิบๆรอบก็ไม่ตื่นเลย ทำไงดีเนี่ย ปกติพี่ราชาเป็นคนตื่นง่าย แต่ทำไมวันนี้ไม่ตื่นหว่า ...หรือพี่ราชาตายจริงว่ะ แต่ทรวงอกก็ขยับอยู่นี่หว่า 

งั้นต้องวิธีนี้แล้วละ 1...2...3!! ฉันนับเลขในใจพอนับถึง3ฉันก็กระโดดทับร่างพี่ราชาทันทีจนพี่ราชาลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ฉันก็ต้องเอามือไปลูบท้อง ลืมไปเลยว่าปวดท้องอยู่ ไม่ใช่เพราะโดนัทนะแต่ประจำเดือนมาแล้วต่างหาก 

"อัก! โอ้ยยยย บีมจะฆ่ากันหรอ" พี่ราชาโวยวายใส่ฉันส่วนมือก็เลื่อนมากอดเอวฉันไว้ 

"ก็พี่ไม่ตื่นอ่ะ" ฉันโวยวายกลับ 

"พี่ตื่นนานแล้ว" 

"เอ้า! ตื่นนานแล้วทำไมไม่ลุก" 

"ก็พี่อยากให้บีมปลุกนี่น่า" พี่ราชาทำเสียงอ้อน 

"ก็ปลุกแล้วนี้ไง" 

"พี่ไม่ได้อยากให้ปลุกแบบนี้" พี่ราชาร้องครวญครางออกมา 

"...แล้วอยากให้ปลุกแบบไหนอ่ะ" ฉันเอียงคอถาม 

"ก็...แบบนี้ไงคะ" พี่ราชาจับท้ายทอยฉันดึงเข้าไปจูบและสอดลิ้นเข้ามาให้โพรงปากของฉันก่อนจะเอามือสอดเข้ามาในกางเกงของฉันแต่ก็ต้องหยุดชะงัก "อะไรอ่ะ...ผ้าอนามัย?" 

ฉันยิ้มแล้วก็พยักหน้าให้แทนคำตอบ พี่ราชาทำอย่างเสียดาย 

"ประจำเดือนมาหรอ" พี่ราชาถาม 

"อืม" ฉันพยักหน้า 

"ปวดท้องไหม" พี่ราชาเอามือมาลูบหน้าฉันอย่างปลอบโยน "ก็ว่าอยู่ทำไมหน้าดูซีดๆ ตอนแรกนึกว่าเพราะไม่ได้แต่งหน้าซะอีก" 

"ปวดท้องสุดๆ" ฉันพูดพลางน้ำตาคลอด 

"ปวดท้องแล้วก็ยังจะกระโดทับพี่เนอะ ไม่ดูสังขารตัวเองเลย" พี่ราชาบ่น 

"แหะๆ" ฉันหัวเราะออกมาพี่ราชาก็จุ๊บที่หน้าผากของฉันก่อนจะลุกขึ้นและพยุงฉันไปห้องที่ห้องครัวก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปอาบน้ำ 

เอิ่ม กูไม่ได้ท้องไม่ต้องพยุงเดินแบบนั่นก็ได้ แหม่! 

หลังจากที่พี่ราชาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมากินข้าว ฉันกับพี่ราชาก็นั่งคุยกันเรื่องทั่วไปจนกินเสร็จ ฉันกำลังจะลุกเอาจานไปล้างพี่ราชาก็แย่งจานจากมือฉันไปล้างก่อน หลังจากล้างจานเสร็จพี่ก็ขอตัวไปทำงาน ฉันเดินไปส่งพี่ราชาที่หน้าประตู 

"อืมมมม" ฉันดึงพี่ราชาเข้ามาจูบ "ไปดีมาดีนะคะ" 

"เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมา อย่าฝืนตัวเอง อย่ายกของหนักล่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้โทรหาพี่หรือโทรเรียกรถพยาบาลนะ" พี่ราชาพูดอย่างเป็นห่วง 

"พี่! บีมแค่ประจำเดือนมาไม่ได้ท้อง" ฉันพูดอย่างขำๆ "ปวดแค่วันเดียวพรุ่งนี้ก็ไม่ปวดแล้ว" 

"จริงนะ" พี่ราชาลูบแก้มฉัน ฉันจับมือพี่ราชาและเอาหน้าถูไปมาบนมือเขา 

"จริงค่ะ ไปทำงานได้แล้วเดี๋ยวสาย" ฉันดันหลังพี่ราชาให้รีบไป 

"พี่ไปสายก็ไม่มีใครว่าหรอก" พี่ราชายืนนิ่งๆปล่อยให้ฉันดันหลังเขา 

นี้ฉันดันด้วยแรงทั้งหมดที่มีแล้วนะ จะไม่กะดิกสักนิดเลยหรอ 

"ก็ถ้าพี่ไปเร็วก็จะประชุมเสร็จเร็วแล้วพี่ก็จะได้กลับมาหาบีมเร็วขึ้นไง" ฉันหยุดผลักพี่ราชาและพูดขึ้นมา 

"งั้นพี่ไปทำงานก่อนะครับ จุ๊บ!" พี่ราชาพูดจบก็จุ๊บที่หน้าผากของฉันและรีบออกไปทันที 

ทีแบบนี้รีบเชียวนะ 

ฉันเดินกลับเข้ามานอนภายในห้องอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าผู้หญิงเป็นกันไหมเวลาประจำเดือนมาจะปวดท้องหนักมากจนเดินแทบไม่ไหวหรือเป็นลมจนต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ฉันเป็นแบบนั้น เมื่อเดือนก่อนตอนประจำเดือนมาวันนั้นฉันนอนไปแค่3ชั่วโมงและตื่นมาขึ้นฝึกเลยทำให้ร่างกายล้าและปวดท้องจนต้องนอนพักฟื้นให้น้ำเกลืออยู่ครึ่งวันและมาฝึกต่อ เพราะไม่อยากชดวอร์ดไง ฮ่าๆๆๆ 

เมื่อเดินเข้ามาให้ห้องน้ำก็ล้มตัวลงนอนทันที ตอนแรกกะจะซักผ้าปูที่นอนที่มันเปื้อนแต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว นอนพักเป็นวิธีเดียวเท่านั้น ฉันนอนงอตัวกุมท้องตัวเองอย่างเจ็บปวดก่อนจะผลอยหลับไป 

 

ราชา Talk 

ในตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมโดยมีผู้บริหารจากแผนกต่างๆมาร่วมประชุมด้วย แต่หัวข้อที่เอามาพูดมันไม่ได้เข้าหัวผมเลย ผมเป็นผู้ชายเลยไม่รู้ว่าอาการปวดท้องประจำเดือนมันรุนแรงขนาดไหน เพราะผู้หญิงที่ผมเจอมาก็ดูปกติ แต่บีมมันไม่ใช่ ทุกครั้งที่บีมลุกขึ้นเดินจะกำเสื้อบริเวณหน้าท้องตลอด เวลาเดินหรือจะทำอะไรก็แล้วแต่จะทำช้าๆ ทั้งๆที่เป็นแบบนั้นก็ยังจะกระโดดใส่ผมอีก กลับไปต้องดุหน่อยแล้ว 

"เอ่อ...ท่านประธานครับ ท่านประธานครับ!!" 

"หืม? ว่า!" พี่สะบัดตัวเองอย่างไล่ความคิด หันไปมองคนที่เรียกผม 

"เอ่อ...ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" 

"ไม่เป็นไร เชิญว่าต่อ" ผมเชิญให้เขาพูดต่อจนการประชุมจบลง ผมเข้ามานั่งให้ห้องทำงานเซ็นเอกสารเล็กน้อยๆและเดินออกไปจากห้องแต่ยังไม่ทันลุกเลขาของผมก็เข้ามาซะก่อน 

"คุณราชาครับ มีเอกสารที่ต้องเซ็นอีก2ฉบับครับ และนี้ประวัติของพนักงานใหม่ครับ" นัทส่งมาให้ผม 

ผมอ่านเอกสารและเซ็นจนครบ2ฉบับและเปิดอ่านประวัติพนักงานใหม่ไปคราวๆ เวลามีพนักงานใหม่มาจะต้องเอาประวัติมาให้ผมดูและให้มาพบหน้า อย่างน้อยรู้จักหน้าตาไว้สักนิดก็ดีเพราะผมไม่อยากพลาดเหมือนพ่อที่รับใครเข้ามาก็ไม่รู้จนมาก่อความวุ่นวายจนเกือบล้มละลาย ผมเปิดดูไปเรื่อยๆก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ประวัติของคนคนหนึ่งเข้า 

"...มายด์" ผมพึมพำกับตัวเองอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอมายด์อีก หลังจากที่เลิกกันไปจู่ๆมายด์ก็ลาออกจากมหาลัยและไปเรียนต่อต่างประเทศ และผมก็ไม่รู้ข่าวของเธออีกเลย 

"ให้เชิญพนักงานใหม่เข้ามาเลยไหมครับ" นัทถามผม 

"พาเข้ามาเลย"  

ผมวางเอกสารลงบนโต๊ะและนั่งไขว้ห้างหลังพิงเก้าอี้มองไปที่ประตูที่กำลังเปิดออก พนักงานใหม่4คนเดินเข้ามารวมถึงมายด์ด้วยยืนเรียงหน้ากระดานและนัทก็เริ่มแนะนำผมให้รู้พนักงานใหม่รู้จักผมและก็เริ่มให้พนักงานใหม่แนะนำทีละคน หัวใจผมเต้นเร็วเมื่อคนต่อไปคือมายด์ 

เมื่อแนะนำตัวกันครบทุกคนผมก็พูดอะไรนิดหน่อยๆและให้พวกเขาออกไป มายด์หันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินตามออกไป ผมถอนหายใจออกมาแรงๆเอามือมากุมขวับตัวเองอย่างสับสน มายด์ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนทั้งรูปร่างหน้าตายกเว้นแค่ทรงผมที่ไว้ยาวขึ้น นัทหยิบเอกสารบนโต๊ะของผมออกไป แต่ก่อนจะออกไปนัทก็ได้พูดบางอย่างกับผม 

"จะทำอะไรก็คิดดีๆนะครับ" 

ปัง! 

"มึงสอนกูหรอ!!" ผมตบโต๊ะด้วยความโมโห 

"ผมไม่กล้าครับ กำหนดการวันนี้หมดแล้วนะครับส่วนของพรุ่งนี้ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมผมจะโทรแจ้งนะครับ งั้นผมขอตัวนะครับ" นัทโค้งหัวให้ผมก่อนจะออกไปจากห้อง 

แม่งเอ้ย! ผมขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสียก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาก็พบว่าจะ4โมงเย็นแล้ว ผมรีบออกจากห้องเตรียมกลับคอนโดทันที 

ระหว่างที่ขับรถผมโทรหาบีมเป็น10สายแต่บีมก็ไม่รับ เป็นอะไรหรือเปล่าว่ะ หรือเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว ผมรีบเหยียบคันเร่งเร่งความเร็วทันที เมื่อถึงคอนโดผมก็รีบเข้าห้องทันที ผมเดินหาบีมที่ห้องนั่งเล่นพบเพียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ ผมเดินเข้าไปดูบีมในห้องน้ำก็ไม่พบเลยลองเดินเข้าไปดูในห้องนอนก็พบว่าบีมนอนหลับอยู่ 

"เฮ้อออออ" ใจหายใจคว่ำหมด 

ผมเดินไปนั่งข้างเตียงมองบีมก็พบคราบน้ำตาบนใบหน้าของบีม ปล่อยให้นอนไปแบบนี้หรือปลุกขึ้นมากินข้าวดี ระหว่างที่ผมนั่งคิดอยู่ๆบีมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วส่งยิ้มให้ผม 

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ" 

"ขอโทษนะ พี่ทำให้ตื่นหรือเปล่า" ผมค่อยพยุงบีมให้ลุกขึ้นนั่ง บีมขยี้ตาตัวเองเบาๆและส่งยิ้มมาให้ผม 

"เปล่าค่ะ" บีมขยับตัวมาใกล้และกอดผม "วันนี้ประชุมเป็นไงบ้างคะ" 

"ก็ดี" ผมยิ้มให้บีมก่อนจะลูบหัวบีมเบาๆ 

"พี่กินอะไรไหม เดี๋ยวบีมทำให้" บีมเตรียมจะลุกขึ้นผมก็จับบีมไว้ก่อน บีมหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ 

"ไม่เป็นไร บีมไม่สบายอยู่ นอนพักเถอะเดี๋ยวพี่จัดการเอง" 

"แต่บีมไม่ปวดท้องแล้วนะ ดูสิ" บีมทำท่าเตะต่อยให้ผมดู 

"อุ๊บ!" ผมพยายามกลั้นขำไว้เพราะท่าทางของบีมมันดูตกล แต่ไม่ได้ผมต้องขรึมเข้าไว้ "อะแฮ่ม! พี่ยังไม่ลืมเรื่องเมื่อเช้านะ" 

"ลืมหน่อยไม่ได้หรอ" บีมทำท่าทางออดอ้อน "พี่โกธรที่บนกระโดดทับหรอ บีมขอโทษ" 

"พี่ไม่ได้โกธรเรื่องนั้น" ผมดึงเอวบีมเข้ามากอดและซุกหน้าลงบนหน้าท้องของบีม "พี่เป็นห่วงกลัวว่าบีมจะเป็นอะไร" 

"งั้นไปทำด้วยกันก็ได้ ถ้าบีมเป็นลมพี่จะได้รับทันไง" บีมฉีกยิ้มให้ผม 

"ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย แต่ก็ยังดีกว่าให้ไปยืนทำคนเดียวแหละนะ"  

"ใช่ไหมล่ะ" 

ผมส่ายหัวอย่างเอือมระอาก่อนจะลุกขึ้นและพาบีมเดินไปที่ห้องครัว ทำไมเราจะต้องสับสนด้วยในเมื่อคนที่เรารักก็ยืนอยู่ข้างๆตรงนี้ ผมก้มลงหน้าลงไปหอมแก้มบีมที่ยืนหั่นผักอยู่บีมหันมามองผมและหอมแก้มผมเสียงดังฟอด 

ทำตัวแบบนี้จะไม่ให้รักไม่ให้หลงได้ไง 

 

"ไม่ปวดท้องแล้วแน่นะ" ผมถามย้ำอีกทีเมื่อบีมกำลังจะเข้าไปอาบน้ำ 

"ไม่ปวดแล้ว" บีมยิ้ม 

"...จริง?" ผมมองบีมอย่างจับผิดเพราะหน้าบีมยังซีดอยู่ถึงจะน้อยลงกว่าเมื่อเช้าแล้ว แต่ซีดก็คือซีด 

"กะ..ก็มีนิดหนึ่ง แต่บีมไม่เป็นไรแค่เข้าไปอาบน้ำเอง สบายมาก" 

"เฮ้ออออ งั้นไม่ต้องล็อคประตูล่ะ ถ้ามีอะไรก็เรียกพี่นะ" 

"รับทราบ" 

หลังจากนั้นบีมก็เข้าไปอาบน้ำ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเล่นก็มีข้อความเด้งขึ้นมา เป็นข้อความจากมายด์ 

M.Mind : สวัสดีค่ะพี่ราชา พี่สบายดีไหมคะ 

ราชา End 

 

อ๊าาาาา สบายตัวจัง ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่ราชากำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เหมือนพิมพ์แชทคุยกับใครอยู่ ฉันเดินเข้าไปใส่เสื้อผ้าในห้องเล่นเดินออกมาหาพี่เขา 

"พี่ราชาคุยงานอยู่หรอคะ" 

"!!" พี่ราชาสะดุ้งรีบเก็บโทรศัพท์ 

"ฮั่นแน่...ดูหนังโป๊อยู่หรอ" ฉันดินไปปนั่งข้างพี่เขา 

"จะบ้าหรอ เมียอยู่ตรงนี้จะให้ไปดูผู้หญิงคนอื่นทำไม" ผมดึงฉันเข้าไปกกอด 

"อ๋อหรออออ" ฉันจิ้้มแก้มพี่ราชาเล่น "พรุ่งนี้ทำงานไหม" 

"พรุ่งนี้ถ้ามีไม่มีงานด่วนก็ไม่ไป อยู่นี้ดูแลบีมดีกว่า" พี่ราชาก้มลงมาหอมแก้มฉัน "ตัวหอมจัง น่าเสียดายที่ทำไม่ได้" 

"สงสาร รอไปเถอะอีก6วัน" 

"2สัปดาห์พี่ก็รอมาแล้ว" พี่ราชาพูดอย่างภูมิใจ 

"เก่งค่ะเก่ง" ฉันพูดประชดพลางปรบมือให้ 

"ยัยตัวแสบเอ้ย!"  

"โอ้ยยย พี่เดี๋ยว! มันจักจี้ ฮ่าๆๆๆๆๆ" พี่ราชาเอามือมาจี้เอวฉัน "โอ้ยยย พอแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ ปวดท้อง ฮ่าๆๆๆๆ" 

พอฉันพูดปวดท้องพี่ราชาก็หยุดจี้เอวฉันและทำหน้ารู้สึกผิด ฉันนั่งปราดน้ำตามองคนรู้สึกผิด แกล้งดีไหมนะหรือไม่แกล้งดี แต่พอเห็นหน้าที่รู้สึกผิดของพี่ราชาแล้วแกล้งไปลงเลยแหะ 

"โอ๋ๆๆ บีมไม่เป็นไร" ฉันพูดพลางบีบแก้มพี่ราชาเล่น "ป่ะ ไปนอนกัน ผ้าปูที่ห้องนอนใหญ่บีมยังไม่ได้เอามาซักนะ" 

"ไม่เป็นไรครับ ก็บีมไม่สบายอยู่นี้น่า" พูดจบพี่ราชาก็ฉันในท่าเจ้าหญิงพาเดินไปที่ห้องนอนทันที 

 

.............................................................................................................................................................. 

เอ๋!! ยังไงกันน่าาาาา ทำไมไรท์รู้สึกว่าเฮียราชาดูมีพิรุทหรือไรท์คิดไปเองคนเดียวหว่า

นักอ่านคิดว่าไงกันคะ แต่ดูจากที่เฮียราชาเป็นห่วงนางเอกแล้วคงไม่มีอะไรหรอก เนอะ! อิอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว