ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 รสรักของคนหลอกลวง 100%NC++

ชื่อตอน : บทที่ 11 รสรักของคนหลอกลวง 100%NC++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 รสรักของคนหลอกลวง 100%NC++
แบบอักษร

 

เขาชอบสิ่งนี้ กลีบบุปผานารีอันงดงาม ทั้งพุ่มทรวงอวบใหญ่อันนุ่มหยุ่น เขายังชอบเสียงครางเบาๆ ของหล่อน ชอบสีหน้าที่คล้ายกริ่งเกรงนั่น หล่อนมิให้เขาเอ่ยคำใด เขาจึงทำได้เพียงจ้องลึกเข้าในดวงตาคู่นั้น แล้วก้มลงไปหาหล่อนเพื่อจุมพิตซึ่งและกัน ก่อนจะใช้จังหวะนั้น พาความเป็นชายสอดแทรกสู่ใจกลางแห่งความสาว เนื้อตัวหล่อนสะดุ้งแรงอีกคราว ราวกับว่าการกระทำของเขา สร้างความเจ็บปวดให้หล่อนอย่างมากมี

“อึก! เจ็บ!!”

“โรส? ทำไม...เธอ!?”

“อย่า! อย่าพูดอะไรทั้งนั้น!”

นั่นคือสิ่งที่คนใต้ร่างประกาศออกมา สิปปกรไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี เหลือบมองดูเบื้องล่างก็เห็นว่าความแข็งแกร่งแห่งชายเข้าไปได้เพียงกึ่งเดียวเท่านั้น เขายิ่งกว่าตื่นตะลึง มันตกใจ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้หญิงที่มี ‘ลูก’ จึงยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง! หรือเขาเข้าใจผิด ความรู้สึกคับแน่นและฝืดตึงนี้เกิดจากมีดหมออย่างนั้นหรือ

ชายผู้สงสัยใคร่รู้พยายามโยกบั้นท้าย แต่กระนั้นตัวตนเขาก็เข้าไปไม่ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ เขาตัดสินใจดึงมันออกมา ได้ยินเสียงครางของณัฐนรีราวกับทรมานนักหนา 

“ไม่จริงใช่ไหม! ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม! แล้วเรนนี่ล่ะ? เรนนี่เป็นลูกของใค...” คำถามนั้นยังเอ่ยไม่จบประโยคดี มือของณัฐรีก็คว้าเอาลำคอเขา ดึงลงไปหาหล่อน แล้วประกบจูบอย่างรวดเร็ว เขาไม่อาจปฏิเสธจุมพิตที่หล่อนเป็นฝ่ายเริ่ม มันรู้สึกดีและตื่นเต้นเป็นบ้า แน่นอนว่าวินาทีต่อมา ถุงยางอนามัยที่เขาสวมป้องกันก็ถูกดึงทิ้ง เช่นเดียวกับความสงสัยใคร่รู้ในเรื่องที่เกิดขึ้น ให้ผ่านพ้นคืนวันอันเร่าร้อนไปก่อนเถิด เขาจะเค้นเอาความจริงจากปากหล่อนให้จงได้

“อื้อ...” ณัฐนรีร้องอูอี้เมื่อปากยังประกบจูบเขา แต่เบื้องล่างนั้นเล่าโดนบุกทะลวงเข้ามา ความยิ่งใหญ่แห่งชายชาญช่างหาญกล้า บุกทำลายความสาวจนย่อยยับไม่เหลือดี ทุกคราวที่เขาขยับสะโพกโยกเข้าใส่ ร่างเธอก็สั่นสะเทือนถ้วนทั่ว หัวหูสั่นคลอน ความรู้สึกวูบวาบกำซาบทรวงแล่นไปทั่วผิวเนื้อ ส่วนแห่งความสาวถูกเสียดสีจนร้อนผ่าว รับรู้ถึงท่อนลำอันยิ่งใหญ่ แข็งกร้าวและดุดัน

สิปปกรก็มิอาจทานทน ความคับแน่นอันน่าหลงใหล โพรงเนื้อสาวที่ตอดรัดท่อนลำอันยิ่งใหญ่ ช่างให้ความรู้สึกเหนือพรรณนา ความรู้สึกเห็นแก่ตัวเริ่มครอบงำส่วนลึกของจิตใจ ความวิเศษที่รู้สึกอยู่นี้ เป็นของเขาเพียงลำพังได้ไหม เขามิอยากแบ่งปันณัฐนรีให้ผู้ใดอีกเลย

“อ๊า!” ยามถูกเขาจับพลิกร่าง หญิงสาวก็ต้องร้องออกมา เขาพลิกร่างเธอให้นอนคว่ำหน้า กดศีรษะเธอลงจนแก้มถูไถกับผิวเตียง สองแขนเรียวถูกจับไพล่ไปข้างหลัง เขาจับแขนเธอไขว้กันไว้ จับยกบั้นท้ายได้แอ่นขึ้นอีกหน่อย แล้วนำพาท่อนลำแห่งชายสอดแทรกเข้ามา 

เสียงบั้นท้ายงอนงามกระทบท่อนขาแห่งชาย ดังสนั่นลั่นห้อง ทว่าสิปปกรก็ยังไม่พอใจ เขายังโถมแรงเข้าใส่ ยังเร่งจังหวะซอยสะโพกโยกเข้าหาความสดสาวของณฐนรีถี่ระรัว

“อื้อ...คุณสอง...อื้อ...” เธอไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว มันเจ็บแสบแต่ก็เสียวสะท้าน เส้นขนบนร่างพลันลุกซู่ เธอกำลังจะเสร็จสมจากการร่วมรักที่ไม่เคยพบพาน สิปปกรรู้แล้วใช่ไหมว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ได้โปรดอย่าลงโทษทัณฑ์ ได้โปรดถนอมความสดสาว ได้โปรดอย่าโกรธเคืองในเรื่องราวที่เธอ ไม่เคยเป็นแม่...ของใคร!

สิปปกรเฝ้ามองดวงตาของคนใต้ร่าง มันกำลังสื่อความแห่งการวอนขอ หล่อนไม่อยากให้เขาลงโทษอย่างนั้นหรือ ทั้งที่หล่อนลงโทษเขาอย่างเลือดเย็นที่สุด เขาทำผิดอะไร ทำร้ายหล่อนตอนไหน หล่อนถึงทำแบบนี้ กล้ามาโกหกกันได้อย่างไร!

ความโกรธกรุ่นโหมแรงขึ้นมาใหม่ พาให้ชายหนุ่มพาความภาคภูมิใจแห่งชาย สวมสอดแทรกลึกในร่างสาวอย่างเมามัน อย่าได้ถามหาความปรานี อย่าได้ถามหาความเมตตาจากคนที่หล่อนทำร้ายจิตใจ ในเมื่อหล่อนเสนอ เขาก็สนองให้ จะจัดให้หล่อนอิ่มเปรมจนลุกจากเตียงไม่ไหวทีเดียว

เสียงครางอย่างสุขสมของหนุ่มสาวดังสอดประสาน หลังจากการกระแทกกระทุ้งครั้งสุดท้ายของสิปปกรสิ้นสุดลง เขาทิ้งร่างทาบทับหล่อนไว้ ยังสัมผัสถึงบั้นท้ายนุ่มเนียนที่ทาบกับหน้าท้องของตัวเอง 

“ออกไป” เหมือนณัฐนรีสั่งความคนหูหนวกเป็นใบ้ สิปปกรไม่ยอมเคลื่อนไหว ไม่ยอมละสายตาไปจากซีกแก้มของเธอ

“ทำไม เสร็จแล้วก็ไล่ฉันเลยเหรอ” ประชดพลางพลิกกายออกห่าง ไปนอนหงายยังเตียงอีกฝั่ง กลิ่นคาวอ่อนๆ ของโลหิตโชยมา ช่วยตอกย้ำความจริงที่แสลงใจนัก

“คุณก็ได้จากฉันไปหมดแล้วนี่ จะเอาอะไรอีก”

“เยอะเลย! ฉันต้องการจากเธอเยอะแยะไปหมด แต่เรื่องยุ่งยากเอาไว้พรุ่งนี้เถอะ เธอไม่พ้นเงื้อมมือฉันแน่ ส่วนตอนนี้ เรามาจัดการเรื่องบนเตียงอีกสักรอบดีกว่า” พูดพลางสูบลมหายใจเข้าลึก เรียกกำลังวังชา เกมสวาทที่เพิ่งผ่านพ้นสูบพละกำลังมากเหลือเกิน แต่กระนั้นรสชาติแห่งความสาว ก็เร่งเร้าให้ความเป็นชายเติบใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง

“มันจบแล้ว!”

“จบที่ไหน! มันเพิ่งเริ่มต่างหาก ตะวันแยงตาเมื่อไหร่ ค่อยบอกเถอะว่ามันจบ!”

“สิปปกร!”

“เออ...ฉันนี่แหละสิปปกร จำให้แม่นๆ ล่ะ นั่นคือชื่อผัวคนแรกของเธอ!”

“คุณไม่ใช่ผัวฉัน!”

“โอเค...ได้ งั้นเป็นลูกค้าคนแรกก็แล้วกัน”

“ไม่! อื้อ...” เสียงครางอู้อี้ดังขึ้นอีกครา เมื่อสิปปกรประโคมจูบลงมาซ้ำๆ ในขณะที่เบื้องล่างนั้น ท่อนลำอันยิ่งใหญ่ได้ประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ มันสอดแทรกเข้ามาในร่างเธอ ร้อนระอุและแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต้านทาน สองขาเธอถูกจับแยกจากกัน เขาดึงรั้งท่อนขาเธอขึ้นไป วางค้างไว้บนบ่าเขา สองมือนั้นเล่าโอบอุ้มเอาพุ่มทรวง ทั้งบีบเคล้นอย่างเมามัน!

“เจ็บ....ฉันเจ็บ” กระซิบอีกคราเผื่อว่าเขาจะเมตตา มันหนักเกินกว่าที่สตรีผู้ไร้เดียงสาจะต้านทาน สิปปกรเคลื่อนกายลงมา ทาบเธอไว้ จ้องเธอ มองดวงตาของเธอ มีแต่แววโทสะกรุ่นอยู่ในดวงตาเขา ทอประกายแสงเจิดจ้าที่พร้อมจะลงโทษกัน

“ฉันก็เจ็บเหมือนกัน มีหลายอย่างวิ่งวนอยู่ในหัวฉันตอนนี้ ให้ฉันระบายออกมาเถอะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว แล้วจับเธอหักคอ!”

“ฉันขอโทษ...คุณสอง...ขอโทษ...” หยดน้ำตาร่วงรินยามเอ่ยคำขออภัย เขาจะยกโทษให้ไหมกับคำลวงที่เธอพลาดพลั้งเคยเอ่ย เธอไม่ได้ตั้งใจนะ เธอแค่ต้องเอาตัวรอดเท่านั้นเอง

ณัฐนรีกัดฟันแน่นเมื่อการสอดแทรกชำแรกลึกก่อเกิดความทรมาน ทว่าสิปปกรกลับทำให้เธอประหลาดใจ เขาผ่อนปรนเรี่ยวแรง และยังเมตตาเธอด้วยการจูบซับน้ำตาให้กัน จริงอยู่ที่การกระทำนั้นอ่อนโยน แต่หากเทียบกับร่างกายที่คล้ายจะแตกปริ มันก็ทดแทนกันไม่ได้อยู่ดี เธอรู้สึกเหมือนหายใจเข้าได้ขึ้นสวรรค์ หายใจออกได้ลงนรก สลับหมุนเวียนในทุกคราวที่เขาบดสะโพกโยกคลึงกับความสาวของเธอ 

“ถ้าเธอฝืน มันจะเจ็บเป็นเท่าตัว”

“ก็มัน...เจ็บ!”

“จูบฉันสิ สัมผัสฉันสิ เต็มใจในสิ่งที่ฉันนำพา แล้วเธอจะเจ็บน้อยลง”

ช่างเป็นคำแนะนำที่ทำยากเหลือเกิน แต่เธอจะพยายามยามละนะ อย่างน้อยๆ เธอต้องมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้สิ เธอ...ต้องรอดปลอดภัย

เล็บทั้งสิบที่จิกบ่าเขาเริ่มคลายออก เธอหลับตาลงเสีย ดื่มด่ำกับริมฝีปากเขา ฝ่ามือเขา และทุกลมหายใจเขาที่กำลังราดรดทุกส่วนบนร่างเธอ แขนขาที่ไม่รู้จะวางจะป่ายไว้ตรงไหน ถูกเขาจับไปวางให้ถูกที่ถูกทาง และเมื่อท่วงท่าถูกจัดแจงให้เหมาะสม การเสพสมราคะจึงดำเนินต่อไปโดยไม่ต้องฝืน ยอมรับว่ามันง่ายขึ้นเมื่อเธอผ่อนคลาย แต่หากถามว่าความหฤหรรษ์อยู่หนใด เธอตอบได้แค่ว่ายังอยู่ไกลจากมันหลายพันโยชน์ทีเดียว

 

บทที่ 12

อย่าลงโทษฉันด้วยความเกลียดชัง

 

**** คิด NC ฉากแรกไม่ออก เอาไปเบาๆ ก่อนนะคะ แฮ่ๆๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว