ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : เพียงแต่

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : เพียงแต่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2564 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : เพียงแต่
แบบอักษร

“หึๆ แล้วนี้เรามาหาใครครับ วันนี้ไอ่นนท์มันหยุดนะ” พี่หมอพูด พร้อมโยกหัวของฉันไปด้วย 

“ไม่ได้มาหาเฮียค่ะ ผิงมาหาพี่หมอนั้นแหละ” ฉันส่งรอยยิ้มตาหยี่ให้พี่หมอ  

“มาหาพี่หรอครับ” พี่หมอมองหน้าฉัน แล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง 

“ใช่แล้ว ผิงซื้อขนมมาฝาก” ฉันพยักหน้าตอบ แล้วชูถุงขนมที่ถืออยู่ขึ้นให้พี่หมอดู 

“เยอะแยะเลย ซื้อฝากใครมั้งเอ่ย” พี่หมอยื่นมือ มาช่วยถือถุงขนมที่มันมีเยอะจริงๆ 

“ผิงซื้อมาฝากพี่ๆคนอื่นด้วยค่ะ เพราะขนมมันน่ากิน ผิงเลยซื้อมาเยอะไปหน่อย” จริงๆนะ เยอะไปหน่อยเดียวจริงๆ อิอิ 

“ไม่หน่อยแล้วครับ หึๆ แล้วถ้ามาไม่เจอพี่จะทำไงครับ” พี่หมอพูด และยิ้มขำคำว่าหน่อยเดียวของฉัน 

“ไม่ทำไงค่ะ พรุ่งนี้ก็มาใหม่ไงคะ แต่ว่าผิงโชคดีที่เจอพี่หมอ ดีนะที่พี่หมอยังไม่ได้กลับไปก่อน” ฉันตอบกลับกวนๆ ยักคิ้วให้พี่หมอ และดูจากพี่หมอตอนนี้ คือพึ่งเลิกงานแน่ๆ 

“ครับๆ ดีนะพี่ไม่กลับก่อน ไม่งั้นอดเจอผิงเลย แต่พรุ่งนี้ก็มาได้นะ” พี่หมอสายหัวกับความทะเล้นของฉัน  

  

“พี่หมอกลับเลยมั้ยคะ ขนมของพี่หมออยู่นี้ค่ะ ส่วนที่พี่หมอถืออยู่ผิงขอคืนนะคะ ผิงจะเอาไปให้พี่ๆก่อนคะ” ฉันยื่นถุงขนมให้พี่หมอ แล้วขอถุงอื่นๆคืน  

“กลับด้วยกันมั้ยครับ พี่ไปส่ง” แลกขนมกันเสร็จแล้ว พี่หมอก็พูดขึ้น 

“ผิงเอารถมาค่ะ อีกอย่างผิงกลัวพี่รอด้วย” ฉันปฏิเสธไป เพราะพี่หมอทำงานมาเหนื่อยๆ ก็ควรได้พักผ่อนเร็วๆ  

“ไม่เป็นไรครับ พี่รอได้ กลับด้วยกันนะ” แล้วผู้หญิงบอบบางอย่างเรา จะปฏิเสธรอบสองได้ไงเล่า 

“ก็ได้ค่ะ รอผิงแปปหนึ่งนะ” ฉันบอกพี่หมอเสร็จ ก็รีบเดินเข้าไปข้างใน เพื่อเอาขนมไปให้พี่ๆพยาบาลที่น่ารักๆ กลัวพี่หมอจะรอนาน อีกอย่างกลัวพี่หมอจะขอมาด้วย ตอนนี้ยังไม่ได้ค่ะ กลัวโดนแซว ผิงผิงจะทนไม่ไหวเอานะ ฮ่าๆ 

  

บนรถ 

“แล้วรถพี่หมอล่ะค่ะ” หลังจากที่ให้ขนมเสร็จแล้ว เราสองคนก็มาอยู่บนรถ ซึ่งคือรถของฉันเอง กว่าจะตกลงกันได้ว่าจะไปรถใคร ก็เสียเวลาไปนิดหน่อย เพราะฉันนะถึงไม่มีรถ ก็ยังให้เพื่อนๆมารับได้ไง แต่พี่หมอไม่มีรถจะมาทำงานยังไง ก็เถียงกันไปกันมา แล้วสรุปสุดท้ายพี่หมอแกไม่ยอม ก็เลยออกมาแบบนี้ 

“ไม่เป็นไรครับ จอดไว้นี้แหละ” เจ้าค่ะ เอาตามที่พี่หมอต้องการเลย ผิงเถียงไม่ชนะหรอก 

“แล้วพี่หมอจะมาทำงานไงอ่ะ” ฉันถามด้วยความสงสัยจริงๆ คือตอนเลือกรถ ก็ไม่ได้ถามออกไปตรงๆ ได้แต่คิดในใจคนเดียว 

“เราก็มาส่งพี่ไง” อ้าวทำไมหวยมาลงที่ผิงผิงคนนี้ล่ะแม่ 

“อ้าว ผิงเกี่ยวไรอ่ะ” ฉันหันไปมองหน้าพี่หมอแบบไม่เข้าใจอ่ะ  

“ไม่รู้ แต่รับผิดชอบพี่ด้วยนะ” โอเค ตอบมาแบบนี้ แล้วจะทำไงได้  

“งี้ก็ได้หรอ” ฉันบ่นอุ๊บอิ๊บ ยู่ปาก เพราะเถียงไงก็ไม่ชนะอ่ะ 

“หึๆ ได้สิ” พี่หมอยิ้มขำฉันที่ทำหน้าเด็กเอาแต่ใจ 

  

 คอนโด P 

“พี่หมอเอารถผิงไปนะ” ฉันบอกพี่หมอ เพราะตอนนี้ถึงคอนโดของฉันแล้ว และฉันไม่อยากให้พี่เขาลำบาก ขึ้นแท็กซี่กลับ 

“แล้วเราจะใช้อะไร ถ้าให้รถพี่ไป” พี่หมอถามฉันกลับ ดูท่าจะไม่ยอมฉันด้วย 

“ผิงไปกับเพื่อนก็ได้ค่ะ นะ พี่หมอเอารถผิงไปนะ ผิงไม่อยากให้พี่ขึ้นแท็กซี่” ฉันอ้อนพี่เขา เพราะฉันกลัวพี่เขาจะเหนื่อยกว่านี้ ดูแล้วเหมือนใกล้จะหมดแบตเต็มที 

“ถ้าให้ขับตอนนี้ พี่ว่าไม่ถึงห้องแน่ๆ พี่ขึ้นแท็กซี่ดีกว่า” ได้ยินพี่หมอพูดแบบนั้น คือใจฉันไม่ดีเลยอ่ะ  

“ผิงขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้าแล้วขอโทษพี่หมอไป คือรู้สึกผิดอ่ะ เหมือนฉันทำให้พี่เขาเสียเวลาไปมากเลย   

“อย่าคิดมากนะ การที่เรามาหาพี่ เหมือนมาชาร์จแบตให้พี่ เข้าใจมั้ย” พี่หมอยื่นมือมาจับปลายคางให้ฉันเงยหน้าไปสบตากับพี่เขา 

“แต่ผิง…” ฉันยังไม่ทันพูดจบ พี่หมอก็พูดขึ้นมา 

“พี่อยากให้เรามาหาทุกวันเลยรู้มั้ย” พี่หมอยิ้มให้ฉัน เลื่อนมือมาลูบแก้มฉันแผ่วเบา เพื่อบอกว่าที่เขาพูดนั้นคือเรื่องจริง 

  

“พี่หมอเข้าเวรตอนไหนคะ” หลังจากที่นั่งเงียบๆกันสักพัก ฉันก็เอ่ยถามพี่หมออกไป 

“พี่เข้าอีกทีตอนเที่ยงคืนครับ” เที่ยงคืนหรอ ตอนนี้ก็ทุ่มกว่าๆแล้ว เอาแบบนี้แล้วกัน 

“พี่หมอนอนพักที่ห้องผิงมั้ย ถึงเวลาพี่หมอก็เข้าเวร ไม่ต้องขับรถ แล้วก็ไม่เหนื่อยด้วย เพียงแต่..” ฉันเสนอความคิดของตัวเองไป เพราะฉันว่ามันก็ไม่มีอะไรเสียหาย ส่วนฉันก็จะได้ไม่รู้สึกผิดด้วย 

“เพียงแต่อะไรครับ” พี่หมอถามขึ้นอย่างสงสัย ว่าทำไมฉันเงียบ และไม่พูดต่อให้จบ 

“เพียงแต่พี่หมอจะไม่มีชุดค่ะ” คือถ้านอนที่นี้แล้ว พี่หมอจะอาบน้ำยังไง ชุดจะมีหรือป่าว หรือจะไปยืมเฮียดีว่ะ แต่เฮียมันจะฆ่าฉันมั้ย ที่ชวนผู้ชายขึ้นห้องเนี้ย (ยังจะกลัวอีกหรอผิงผิง : ไรท์ ) กลัวสิไรท์  

“พี่มีชุดเตรียมไว้ในกรณีฉุกเฉินครับ” พี่หมอพูด แล้วชี้ไปข้างหลังที่มีกระเป๋าขนาดกลางวางอยู่ ก็ว่าทำไมตอนขึ้นรถพี่หมอถือกระเป๋ามาด้วย เอ๊ะ เหมือนพี่หมอจะรู้เลย หรือเราคิดมากไป 

“อ๋อค่ะ แล้วพี่หมอตกลงมั้ยคะ” ฉันทำหน้าไม่ถูกกับความคิดของตัวเองเมื่อกี้ แล้วหันไปขอคำยืนยันจากพี่หมออีกที 

“ตกลงครับ” อ่า…ฉันว่ารอยยิ้มมันดูแปลกๆแฮะ คงไม่หรอกมั้ง ฉันคงตาฟาดแน่ๆ เนอะๆ เลิกคิดผิงผิง 

 

-------------- 

เจอกันตอนหน้าค่ะ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว