ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2564 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11
แบบอักษร

ผมตื่นมาตอนเช้าของอีกวันตอนนี้ก็ประมาณ9 โมงเช้า เต็มอิ่มมากๆเพราะเมื้อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกมากๆเเล้ว

"อืม จัดการเลยฉันไว้ใจนาย"เสียงคุยโทรศัพท์จากระเบียงห้องคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่นอนกับผมเมื้อคืน

 

"เเค่นี้ มารับฉันด้วย"จบจากการสนทนาเขาก็เดินเข้ามานั่งตรงปลายเตียง ผมก็พิงหัวเตียงมองเค้าอยู่เช่นกัน

 

"ตื่นเช้าจังนะครับ"ผมถาม

 

"มีอะไรให้เครียนิดหน่อย"เขาตอบผมเเละนั่งมองตากันโดยไม่พูดอะไร

 

"คุณจะกลับตอนไหน"ผมมถามเพื่อทำลายความเงียบ

 

"อีกสักพัก ฉันอยากรู้จะเธอนะเอย" เค้าบอกกับผมเเละมองผมด้วยสายตาเป็นประกาย

 

"หึ คุณก็รู้จักผมเเล้วนี้ครับ ให้คนตามผมตลอดตั้งเเต่ที่ผับเลยนี้ครับ"ผมพูดไปเเบบนั้นเพราะผมรู้ทุกอยากรู้เเม้กระทั้งคงที่สั่งให้ตามดูผมเนี้ยเเหระ

 

"5555 เธอนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ชักสนใจสุดๆเเล้วสิ"เค้าหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผยไม่ปิดยังเลยสักนิด

 

"ขอบคุณ" ผมพูดเเบบประชด

 

"ครับๆเรียกพี่ว่าพี่ก็ได้ จะได้สนิดกัน"เค้าบอกผม

 

"ครับๆ ว่าเเต่พี่ไปทำยังให้โดนไล่ยิงละ"ผมถาม

 

"เฮ้ออ! ประมาทไปหน่อย ไม่คิดว่าจะพลาดนี้"เค้าตอบผมพร้อมกับท้าวเเขนเอนไปด้านหลังเล็กน้อย

 

"อืม ผมไปอาบน้ำดีกว่าเสร็จเเล้วจะได้ไปหาอะไรทานกัน ผมหิวเเล้วด้วย"ผมบอกเค้าเพราะตอนนี้ผมหิวมากๆ ส่วนคนที่ผมช่วยมาเนี้ยดูไปดูมาก็น่าสนใจอยู่เหมือนกันเเฮะ อ่อยไว้เล่นๆหน่อยดีไปนะเผื่อมีประโยชน์กับผมในอนาคต ไม่น่าจะเสียหายอะไรหรอกมั่ง หึมีอะไรสนุกๆให้ทำเเล้ว(เเสยะยิ้มอยู่ใจใจ)

 

 

กรณ์ พาร์ท

 

สวัสดีครับทุกคนผม กรณ์ ธินกรณ์ วิวัตไพศาล อายุ21 ปี คงไม่ต้องเเนะนำตัวอะไรมากหรอกเนอะ อย่างที่ทุกคนรู้นั้นเเหระผมเป็นมาเฟีย ทุกคนต่างเกรงกลัวผมอยู่พอสมควรไม่ว่าจะเป็นด้านขาวรึด้านมืด ต่างคนก็รู้ดีว่าไม่ควรมีปัญหากับผม เเต่ดันมีคนสมองน้อยมาหาเรื่องผมจนได้ พวกมันเกือบทำสำเร็จนั้นเเหระ เเต่ดันเกิดเหตุบังเอิญเข้าจนได้มีคนช่วยผมเอาไว้เค้าเป็นเเค่เด็กผู้ชายน่าสวยที่ดูออกจะเปาะบางๆมากๆเเต่ผมก็คิดผิดเค้าเป็นคนที่ถนัดการฆ่าฟันเป็นอย่างดีเลยละ ดูจากการยิงปืนของเค้าที่ไม่ต้องคิดอะไรก็เลงปืนเเละยิงทันที เเถมยังเเม่นมากๆอีกด้วย ถ้าถามว่าผมรู้จักเค้าได้ไงนะหรอ คงต้องกลับไปที่ผับggคลับครับ ผับเเห่งนี้เป็นของผมที่หุ้นกับเพื่อนทำกันเล่นเเต่กลับเป็นที่นิยมมากสำหรับนักท่องราตรีทั้งหลาย จึงทำมาเรื่อยๆ วันนั้นผมนั่งอยู่ในห้องทำงานซึ่งห้องของผมสามารถมองเห็นชั้นล่างๆได้ ผมนั่งสำรวจลูกค้าที่เข้ามาเที่ยวเเล้วไปสดุดตากับคนคนนึงซึ่งก็คือ เอย นั้นเเหระวันนั้นเค้าดูน่ามองมากๆเเถมชุดที่เจ้าตัวใส่ยังน่ามองเข้าไปอีก ผมมองไปทางเค้าตลอดเลยละ จนเอยเค้าเดินออกมาจากโต็ะ คงจะต้องไปห้องน้ำเเน่ๆ ดังนั้นเพื่อให้เห็นเค้าผมเลยดูกล้องที่ติดไว้น้ำนั้น เลยได้เห็นฉากเด็ดที่เด็กคนนั้นอัด3คนที่เข้ามาวอเเวจนน่วมไปเลย ผมเลยสนใจเค้ามากกว่าเดิมอีก ความรู้สึกเเบบนี้เหมือนจะตกหลุมรักตั้งเเต่เเรกเห็นเลยเเฮะ จากนั้นผมเลยสืบประวัติของเด็กน้อยทันทีเเถมยังให้คนไปสะกดรอยตามบ้าง จากประวัติที่ได้มา เเถบจะไม่ได้อะไรเลยทุกอย่างเเถบจะเป็นความลับเกือบทั้งหมดมันดูลึกลับมากๆเเต่ก็น่าค้นหาเช่นกัน

ผมรอเจ้าของห้องที่ช่วยผมไว้เมื้อคืนอาบน้ำอยู่จากที่ดูๆเเล้วผมว่าเค้าต้องอยู่ในวงการมืดเเน่ๆเพราะเค้ามีฝีมือในการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาไหนจะการใช้อาวุทที่รวดเร็วเเระคล้องเเคล้วเเถมเด็ดขาดอีก

 

เเกร็ก!

 

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกทำให้ผมที่คิดอะไรเพลินๆอยู่ได้สติเเละมองไปทางห้องน้ำ '!!!!! ขาวว' ผมคิดในใจเมื้อภาพที่เห็นตอนนี้คือผู้ชายร่างบางที่เปลืยท่อนบนเเละมีผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่คาดเอวอยู่ นี้เค้าไม่อายผมบ้างเลยใช่ไหมเค้าเดินไปทางตู้เสื้อผ้าทำให้ผมเห็นเเผ่นหลังที่มีรอยสักนั้น'ปีศาจน้อยในคร้าบนางฟ้าสินะ' ผมได้เเต่คิดในใจเเบบนั้นยิ่งได้รู้จักยิ่งน่าค้นหาเรื่อยๆผมชอบมากกว่าเดิมเเล้วสิ

 

"เช็ดน้ำลายสักหน่อยนะครับพี่กรณ์ "ผมสะดุ้งเมื้อเอยทักผมให้ได้สติเเถมยังพูดด้วยน้ำเสียงปนขำอีก หึ ตั้งใจอ่อยผมอยู่สินะ อยากเล่นด้วยเเล้วสิผมยิ้มมุมปากมองเอยอย่างร้อนเเรง

 

"ว่าเเต่พี่จะกลับยังไงอะ ต้องให้ผมไปส่งไหม"เอยถามผม

 

"ไม่ต้องหรอกพี่โทรหาลูกน้องเเล้ว เเล้วเอยละจะกลับกรุงเทพยังไง"ผมตอบเเละถามกลับ

 

"รถผมมีเยอะเเยะขับกลับเองได้สบายอยู่เเล้ว"เอยตอบผมพร้อมกับยิ้มสดใส

 

"โอเค ไปหาอะไรทานกันหิวไม่ใช่รึไง"ผมบอกเค้า

 

"อื้ม" เอยตอบผม

 

หลังจากนั้นเราทั้ง2ก็ลงมาหาอะไรทานกันที่รีสอร์จจัดไว้ให้ ทั้งผมเเละเอยต่างคนต่างเเลกเบอร์เเระช่องทางติดต่อกันไว้ที่จริงเหมือนเค้าจะไม่ยอมผมนี้อ้างสารพัดกว่าจะได้มา ผมตัดสินใจเเล้วว่าผมจะจีบเค้าให้ได้เเระผมก็จริงจังสุดๆ ด้วย ไม่เชื่อคอยดู พวกผมนั้น2ทานข้าวเสร็จก็ต้องเเยกกันกลับกรุงเทพผมอยากไปกับเค้าอยู่นะเเต่ต้องไปจัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยก่อน ยังไงก็ต้องได้เจอเพราะเราอยู่มหาลัยเดียวกันนี้เนอะ เเละเจอกันนะครับคนสวย(ยิ้มอย่างเจ้าเลห์)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไรท์ :กว่ามาลงให้ทุกคนอ่านได้นี้ต้องปวดหัวมากๆเลยอะ เจ้ทำงานมา3อาทิตย์ติดเเล้วเเถบไม่ได้หยุดเลย ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่เเต่พยายามลงให้อ่านนะจ๊ะ😂

 

ขอบคุณทุกกำลังใจด้วยนะจ๊ะ🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น