email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยิ้มแรกของเธอ

ชื่อตอน : ยิ้มแรกของเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2564 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ้มแรกของเธอ
แบบอักษร

@เที่ยงคืน...

ร่างบางขยับตัวไปมาบนเตียงนอนขนาดใหญ่ของชายหนุ่ม หญิงสาวลุกขึ้นมานั่งแล้วทอดสายตาไปยังหน้าต่าง ร่างบางเหวี่ยงขาเรียวก้าวลงจากเตียง เธอกระชับเสื้อคลุมให้กระชับร่างพร้อมกับเดินออกไปตรงระเบียงห้อง

"ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่กลับ"อัญชิสามองไปเบื้องหน้าอย่างกระวนกระวายใจ

"ทำไมต้องเป็นห่วงเขาด้วย ช่างเขาซิแกควรจะรีบนอนได้แล้วยัยเข็ม" หญิงสาวเถียงกับตัวเองไปมาก่อนจะตัดสินใจเดินกลับมายังห้องนอนแล้วทิ้งตัวนอนเลิกคิดถึงคนใจร้ายคนนั้น

@คลับหรู

"สินค้าช่วงนี้เป็นไงบ้าง"ภีมากรถามขึ้นเมื่อทั้งสี่คนมารวมตัวกันที่คลับของทองเอก

"ก็มีพวกเหลือบลิ้นไรคอยเกาะแกะนิดหน่อย แต่ฉันจัดการมันไปหมดแล้ว"ทองเอกชายผิวขาวเจ้าของคลับดังยกแก้วเหล้าขึ้นจิ๊บดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องใบหน้าเพื่อนหนุ่มนิ่งอย่างค้นคว้า ภีมากรเลิกคิ้วขึ้นมอง

"มีอะไรก็ถามอย่ามองหน้ากูแล้วเงียบแบบนี้ กูเดาอารมณ์มึงไม่ถูก"ภีมากรตวัดสายตาไปมองเพื่อนหนุ่มนิ่ง

"หึๆ ได้ข่าวว่าของเล่นของมึงแจ่มนี่หว่า ไม่พามาให้ลองบ้างล่ะ"ทองเอกพูดขึ้น

"มึง!!อดยากขนาดจะลองของเพื่อนนี่อ่ะนะ"

"มึงอย่าไปยุ่งกับของมันเชียวไอ้เอก คนนี้ไอ้ภีมมันหวง มันแลกมาด้วยศักดิ์ศรีของมันเชียวนะมึง"แพททริคเสริมใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งหัวเราะเบาๆ

"เงียบปากมึงบ้างก็ได้นะไอ้แพท"

"ว่าแต่สวยมั๊ยว่ะ ผู้หญิงของมึง"ธนาวินชายหนุ่มอีกคนถามขึ้น

"ก็งั้นๆ ของเล่นแก้เบื่อ"

"ระวังลอเรนจะมาฉีกอกมึง"ธนาวินกระเซ้าเพราะลอเรนร้ายมาก

"หึ!!กูจำเป็นต้องกลัวหรือไง"ภีมากรทำเสียงในลำคอก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

"สวัสดีหนุ่มๆ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"หญิงสาวลูกครึ่งร่างสูงระหงราวกับนางแบบใบหน้าเธอสวยเฉี่ยวราวกับนางพญาเธอเดินตรงมายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่

"อ้าว!!นึกว่าสาวสวยที่ไหน ลมอะไรพัดเธอมาที่นี่ได้"แพททริคถามอย่างอารมณ์ดี

"ลมคิดถึงคู่หมั้นมั้ง!"ลอเรนทิ้งตัวนั่งลงบนตักภีมากรพร้อมยกแขนเรียวขึ้นคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้

"มาได้ไง ไหนว่าไปเดินแบบต่างประเทศไง"ภีมากรถามเสียงเรียบ

"ฉันก็มาเซอร์ไพรส์คุณไงคะ ช่วงที่ฉันไม่อยู่หวังว่าคุณคงไม่แอบกินสาวๆไปทั่วหรอกนะคะภีม"ลอเรนจ้องตาแฟนหนุ่มอย่างหวงแหน

"คุณอยากได้ยินคำตอบแบบไหนล่ะ"ภีมากรถามกลับเสียงเรียบ

"ไม่เอาน่าภีม ฉันแค่ล้อคุณเล่น ฉันรู้น่าว่าอะไรเป็นอะไร"

ปึง!!!

"พวกมึงกูกลับก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่"ภีมยกเหล้าสีเข้มขึ้นดื่มรวดเดียวแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนทันที

"เออ!"ทั้งสามตอบกลับมาร่างสูงของภีมากรเดินล้วงกระเป๋าออกไปโดยมีลอเรนเดินเข้าไปสอดแขนแฟนหนุ่มเอาไว้

"คืนนี้เราไปคอนโดฉันกันนะคะที่รัก"ลอเรนส่งสายตายั่วยวนไปให้คู่หมั้นหนุ่ม

@คอนโดลอเรน

"อ๊าส์...ภีม แรงๆ"เสียงกระเส่าเร่งเร้าชายหนุ่มที่กระแทกร่างกายเธออย่างแรง เขารู้ว่าลอเรนนิยมเซ็กส์ที่รุนแรง

ปึก!!ปึก!!ปึก!!

ภีมากรกระแทกเอวสอบรัวเร็วบนร่องของคู่หมั้นสาวแต่ในห้วงความคิดเขากลับคิดถึงร่างเล็กที่เขาได้ครอบครอง

"อ๊ะ...ภีม แบบนั้น ฉันใกล้แล้ว"เสียงลอเรนดังขึ้น

"อ๊ายยย"เสียงลอเรนครางระงมด้วยความเสียวซ่าน

"อ๊าส์...อ๊าส์...เข็ม อ๊าสสส" ร่างหนากระตุกเกร็งเบาๆเมื่อเขาได้ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนหมด เขาค่อยๆถอดแกนกายออกจากร่องของลอเรนเบาๆ ชายหนุ่มดึงถุงยางออกจากแท่งร้อนแล้วทิ้ง ลอเรนหันกลับมามองภีมากรด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ชายหนุ่มมองหญิงสาวพร้อมขมวดคิ้ว

"เป็นอะไร?"

"คนชื่อเข็ม คือใครคะ"ลอเรนถามขึ้นภีมากรเลี่ยงไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวสอบเอาไว้

"ถามทำไม?"

"ฉันจะไม่ถามเลยถ้าชื่อนี้มันไม่หลุดออกจากปากคุณตอนที่คุณกำลังจะเสร็จ"ลอเรนมองชายหนุ่มด้วยใบหน้าบึ้งตึง

"สนใจทำไม เพราะสุดท้ายแล้วคนที่ผมต้องแต่งงานด้วยก็คือคุณอยู่ดี" ภีมากรพูดแล้วก็เดินผละออกไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

"นังเข็ม!!!ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกเป็นใคร ฉันไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่"ลอเรนกล่าวออกมาอย่างมาดร้าย

@คฤหาสน์ตระกูลอรุณโชติสกุล

ร่างบางที่ผล็อยหลับไปได้ไม่นานก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาในบ้าน เธอค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นไปชะโงกดูที่หน้าต่าง ชายหนุ่มร่างสูงสวมเพียงเสื้อเชิร์ตสีดำตัวเดียว เสื้อสูทถูกถอดพาดบนแขนเดินลงจากรถมาด้วยสภาพเซนิดๆ ดวงตาสีเข้มตวัดขึ้นมามองบนห้องราวกับรู้ว่ามีคนแอบจ้องมองอยู่ อัญชิสารีบหลบวูบแทบจะทันที

"คนบ้าจะเงยหน้าขึ้นมาดูทำไมเนี่ย"ใบหน้าสวยงอง้ำอย่างไม่สบอารมณ์ หญิงสาวเดินถอยมาล้มตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้งดวงตากลมโตตวัดดูนาฬิกาบอกเวลา ตี 3 เสียงดังกุกกักหน้าห้องทำให้หญิงรีบตะแคงกายแกล้งหลับตาก่อนที่ชายหนุ่มจะเปิดประตูเข้ามา

แกร๊ก!!!แอด!!

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาทำให้ใจของอัญชิสาเต้นตึกตักอย่างสั่นระรัวกลัวชายหนุ่มจะจับได้ว่าเธอนอนไม่หลับเพราะรอการกลับมาของเขา

ตึก~ตึก~

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้เตียง เขาวางเสื้อสูทบนตะกร้าผ้าตามด้วยถอดเสื้อเชิร์ตออกจากร่างกาย เตียงนอนยวบลงทำให้อัญชิสาต้องหลับตาปี๋ด้วยความกลัวมือหนายกขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้รับทำให้น้ำตาใสๆรื้นคลอที่หัวตา ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกแล้วก็ลุกออกไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

"ฟู่ว์!! เป็นอะไรของเขานะ ผีเข้าหรือไงถึงมาแกล้งทำดีด้วยแบบนี้อ่ะ" อัญชิสาพ่นลมออกจากริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงเมื่อความง่วงงุนเริ่มมาเยือน

@เช้าวันต่อมา

ร่างบางทำข้าวต้มกุ้งด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยจะสดใสนัก เพราะเมื่อคืนนอนไม่เต็มอิ่ม ส่วนคนที่เป็นตัวต้นเหตุกลับนอนหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข เธอรีบตื่นมาทำกับข้าวให้เขาตามหน้าที่

"อัญชิสา กับข้าวเสร็จหรือยัง นายน้อยกำลังจะลงมาแล้ว"ป้าจันทร์เดินเข้ามาถาม

"เสร็จแล้วค่ะป้า นายท่านลงมาแล้วหรอคะ"หญิงสาวหันไปตอบหัวหน้าแม่บ้าน

"ยัง แต่ปกติจะเดินมาช่วงเวลานี้ทุกวัน"ป้าจันทร์ตอบ มือสาละวนกับการจัดเตรียมถ้วยชามเพื่อไปตั้งโต๊ะให้เจ้านายหนุ่ม เพียงไม่นานร่างสูงก็เดินลงมาจากด้านบนด้วยชุดไปรเวตสบายๆ ทำให้อัญชิสากับป้าจันทร์มองดูด้วยความแปลกใจ หญิงสาวร่างบางตักข้าวต้มใส่ชามให้เจ้านายหนุ่มอย่างคล่องมือ ทุกการก้าวย่างอยู่ในสายตาคู่คมตลอดเวลา

"นั่งทานข้าวกับฉัน"น้ำเสียงเรียบพูดขึ้น

"คะ?"อัญชิสาหันมามองหน้าชายหนุ่มอย่างเหวอ

"ที่ฉันพูดมันเข้าใจยากหรือยังไง"เสียงที่ไม่สบอารมณ์ทำให้ร่างบางต้องรีบทำตามเพราะไม่อยากเสี่ยงกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของชายหนุ่ม เธอเลือกที่จะกินข้าวอย่างเงียบๆ

"เรียนจบอะไรมา"คำพูดที่พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้หญิงสาวชะงักช้อนที่ตักข้าวค้างนิ่ง

"มะ มอหกค่ะ"

"อยากเรียนต่อมั๊ย?"ประโยคคำถามเสียงเรียบทำให้ใบหน้าเนียนสวยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น

"ยะ อยากค่ะ ฉันอยากเรียน"อัญชิสาตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม การเรียนจบสูงๆคือความฝันของคนจนๆอย่างเธออย่างน้อยมันก็สามารถทำให้เธอมีงานดีๆเลี้ยงตัวเองได้ แต่ทำไมจู่ๆปีศาจอสูร ถึงมาใจดีกับเธอแบบนี้เนี่ย

"หึ!!แอบนินทาฉันอยู่ล่ะซิ"ดวงตาคู่คมตวัดขึ้นมามองดวงตากลมโตที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว เขาคิดมาทั้งคืน ถ้าวันหนึ่งเขาแต่งงานไป เขาจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ อย่างน้อยเธอน่าจะได้เรียนสูงๆเพื่อจะได้มีอาชีพเลี้ยงตัวเองได้ในอนาคต

"เปล่าคะ"อัญชิสาพูดเสียงอ่อนลง

"งั้นก็รีบกินจะพาไปสมัครเรียน"คำพูดเสียงเรียบทำให้หญิงสาวรีบตักข้าวเข้าปากด้วยรอยยิ้มที่สดใส ที่เผื่อแผ่มาถึงเขาด้วย รอยยิ้มแรกของเธอที่ยิ้มให้เขาตั้งแต่ที่เธอก้าวขาเข้ามาอยู่ที่นี่

................

ใครว่าอิพี่มันโหดอย่างเดียว ด้านดีก็มีนะถึงจะน้อยก็เถอะ😁😁😁

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว