ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2564 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

“อย่าบอกนะ ว่างานที่จะให้ทำต้องมาทำที่นี่อะ” 

ลินนารีบถามระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร 

งานจำพวกอาหารนี่ ไม่ใช่ของถนัดของเธอเลยสักนิด 

“ไม่หรอก แค่มาเป็นบางครั้งก็พอ” 

เวกัสอธิบาย แต่ใช่ว่าคนตัวเล็กจะเข้าใจ 

กระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงที่หมาย 

คาเฟ่ หรือโรงอาหารขนาดใหญ่ของโรงงานทำเอาลินนาต้องตกตะลึง 

ไหนจะร้านอาหารหลายร้าน 

ไหนจะร้านขายเครื่องดื่มด้วย 

มันใกล้เคียงกับตลาดโต้รุ่งที่ลินนาไปนั่งทานกับน้องสาวเป็นประจำ บางทีอาจจะใหญ่กว่าเสียอีก 

เขาพาเธอไปนั่งโต๊ะโซนส่วนตัว ข้างๆมีน้ำพุแบบน้ำวนอยู่  

ลินนานั่งลง และลอบสังเกตุพนักงานทั้งหญิงชายที่เดินผ่านไปมา 

“สรุปแล้ว..ที่นี่คือโรงงานอะไรเหรอ?” 

เธอถามเพราะเริ่มรู้สึกว่า อาจไม่ใช่โรงงานผลิตยาเสพติดอะไรนั่น 

“ทำเครื่องประดับ แบรนด์ทูเวย์น่ะ เคยได้ยินไหม?” 

ลินนาสั่นหน้า 

เครื่องประดับก็มีแบรนด์ด้วยเหรอ 

ที่เธอใส่ติดตัว ไม่เคยเน้นแบรนด์อะไรเลย ขอแค่สวย ถูกใจ ราคาสบายกระเป๋าก็พอ 

“พ่อกับแม่นายดูใจดีนะ” 

เธอชวนเขาคุย 

ก่อนจะมีพนักงานยกเครื่องดื่มมาวางให้บนโต๊ะ 

“ใจดี..ถ้าเจอของถูกใจ” 

เวกัสตอบพลางยิ้มเล็กน้อย 

อย่างน้อยทั้งพ่อและแม่ของเขาก็ถูกใจลินนาค่อนข้างมาก 

ปกติแล้วถ้าพวกท่านไม่ชอบก็จะเชิญออกไปจากโรงงานเลย 

แปลว่าเวกัสคงไม่ต้องไปดูตัวอะไรนั่นแล้ว 

"ว่าแต่งานที่จะให้ทำ มันคืออะไร?" 

ตั้งแต่มาที่นี่ ลินนาก็ยังไม่เห็นจะได้ทำอะไรเป็นกิจลักษณะสักอย่าง 

เวกัสจ้องหน้าเธอที่ดูดเครื่องดื่มในแก้วผ่านหลอด 

"เป็นแฟนผม" 

พรวดดดดดด!!! 

"แค่กๆๆ" 

ลินนาสำลักน้ำที่ดื่มเข้าไปทันที 

ยังดี ที่เธอไม่ได้นั่งใกล้เขาขนาดนั้น 

ไม่งั้นเสื้อของเขาคงเลอะเทอะแน่ๆ 

"มะ..หมายความว่าไง?" 

เธอถามพลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดริมฝีปากเบาๆ 

นี่เขาคงไม่ได้คิดจะจีบเธออยู่หรอกนะ 

"ผมไม่ได้จะจีบ" 

"??" 

หมอนี่อ่านใจคนออกด้วยหรือไง? 

"คือ..ป๊ากับม๊าของผม ที่คุณเพิ่งเจอมาน่ะ ท่านต้องการให้ผมมีครอบครัว" 

เวกัสค่อยๆอธิบายทีละขั้น เพื่อให้เธอเข้าใจได้ง่ายๆที่สุด 

"แบบนาย..ก็น่าจะมีสาวๆรออยู่เยอะนะ" 

คนตัวเล็กพูดไปตามที่ใจคิด 

"ไม่ปฏิเสธ" 

เขายักคิ้วรับด้วยความเต็มใจ 

"ก็ไปหามาสักคนสิ ยากตรงไหน?" 

ในเมื่อมีตัวเลือกก็แค่เลือก เขาจะคิดอะไรมากมาย 

"ไม่ล่ะ มีแต่คนรักนามสกุลผมเท่านั้นแหละ" 

"แต่..ก็น่าจะมีสักคนที่นายให้เป็นคนสำคัญที่สุดสิ" 

เวกัสถอนหายใจเบาๆ 

"ถ้ามีจะต้องการความช่วยเหลือจากคุณเหรอ?" 

เออ! ก็น่าคิด 

"แลกกับการที่คุณให้น้องสาวฉันได้ทำงาน..ก็พอไหวนะ" 

อย่างน้อยหมอนี่ก็พูดจริงทำจริง 

ลลดาไม่ต้องตระเวนหางานพร้อมหลานในท้องอีกแล้ว 

ไหนจะข้อเสนอที่บอกว่า หากลลดาต้องการทำงานที่นั่นต่อหลังคลอดลูกแล้วก็ทำได้ 

แบบนี้จะไปหาได้ที่ไหนอีกล่ะ 

"ไม่นานหรอก..อีกสามอาทิตย์ป๊ากับม๊าก็จะไปอเมริกาแล้ว กว่าจะกลับมาก็คงอีกหลายเดือน" 

"แปลว่า ฉันต้องมากับคุณที่นี่ แค่ตอนที่พ่อกับแม่ของคุณมา ใช่ไหม?" 

เวกัสพยักหน้า 

ที่เธอเข้าใจก็ไม่ผิดหรอก 

แต่เขาแค่ยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดน่ะสิ 

"ก็พอไหว..." 

ลินนาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเขานี่นา 

เธอมีแต่ได้กับได้ 

เรื่องแกล้งมากับเขาแค่ไม่กี่ครั้งก็ยิ่งง่าย 

"แต่..นายไม่กลัวว่าฉันจะเรียกร้องอะไรหรือไง? ไว้ใจคนง่ายไปนะ" 

ลินนาแค่อยากให้เขารู้ 

เหรียญยังมีสองด้าน 

นับประสาอะไรกับเธอ ที่เขาเองก็เพิ่งจะรู้จัก 

แถมยังรู้จักเพราะโดนตบซะด้วย 

น่าประทับใจซะไม่มี 

"กล้าก็ลองดู" 

เขาพูดเบาๆ 

ใจหนึ่งก็โล่ง ที่เธอยอมช่วยแกล้งเป็นแฟนหลอกๆให้ 

แต่พอเธอพูดก็ชักลังเลว่าควรให้เธอช่วยต่อไปไหม 

"เฮียเว..แฟนสวยนะครับ" 

กลุ่มพนักงานชายสองสามคนเดินมาทักทายเจ้าของกิจการด้วยความคุ้นเคย 

เวกัสไม่ได้พูดตอบโต้ แต่การที่เขายิ้มก็เหมือนเป็นการยอมรับคำนั้นไปในตัว 

ปกติลินนาไม่ค่อยหวั่นไหวกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ 

แต่วันนี้ ตอนนี้ เธอยอมรับว่าแอบหวั่นๆอยู่นิดหน่อย 

"ว่าแต่..นายรู้จักผู้ชายที่ชื่อแผ่นดินไหม? เห็นน้องสาวบอกว่าวันที่ฉันตบผิดตัว หมอนั่นก็อยู่ที่นั่นด้วยหนิ" 

ลินนาถามเพราะเธอจำหน้าหมอนั่นไม่ได้ เธอไม่ทันได้สังเกตุด้วยซ้ำ 

วันนั้นแค่เดินตรงเข้าไปหาเขาแล้วก็..ตบ! 

"ก็รู้..ทำไม?" 

เวกัสไม่อยากพูดเลย ว่าแผ่นดินชอบปีนเกลียวรุ่นพี่อย่างเขาจะตาย 

นี่ถ้ารู้ว่าเธอมาที่นี่กับเขา หมอนั่นอาจจะหาเรื่องมาตอแยกับเธอเอาก็ไได้ 

ถ้าเวกัสคือคาสโนว่า แผ่นดินก็คงไม่ต่าง 

หมอนั่นเองก็มีสาวๆเข้ามาพัวพันไม่ได้ขาด 

"ก็..หมอนั่นเป็นพ่อของเด็กในท้อง..น้องสาวฉันไง" 

ปลายประโยคลินนาพูดเพียงเบาๆ 

เธอทั้งเจ็บใจและอยากเอาคืนหมอนั่น 

แต่ลลดาก็ห้าม 

น้องสาวของเธอบอกเพียงว่า ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับคนไร้หัวใจ 

และลลดาเองก็พร้อมจะมูฟออนแล้ว 

แล้วพี่สาวอย่างลินนาจะไปแก้แค้นได้ยังไง 

"ให้จัดการมันไหม?" 

เวกัสถาม 

ถึงเขาจะมีผู้หญิงมากมาย 

แต่เรื่องทำให้ผู้หญิงท้องนั้น ไม่มีแน่ๆ 

ต่อให้เขาทำผิดจริง เขาก็คงยอมรับผิดชอบอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดอยู่แล้ว 

จะใช่ลูกจริงหรือไม่ ค่อยพิสูจน์เอาก็ได้ 

ลินนาส่ายหน้า 

ใบหน้าสวยๆแค่นยิ้มเหมือนเจ็บปวด 

"หยก..น้องสาวน่ะ น้องบอกว่าไม่ต้องไปจองเวร เพราะน้องไม่ต้องการให้หมอนั่นมารับผิดชอบ" 

อยู่ๆคนที่ไม่ได้รู้จักกันก็มาคุยเรื่องสำคัญแบบนี้ 

ลินนารู้ว่ามันอาจจะดูไม่เข้าท่า 

แต่นาทีนี้เธอเองก็ไม่รู้จะไปบอกเล่าให้ใครฟังได้ 

"เข้มแข็งดีนะ ทั้งคุณ ทั้งน้องเลย" 

เวกัสชมจากใจจริง 

เขาไม่ทันได้จดจำหน้าตาของน้องสาวเธอ 

เพราะเหตุการณ์ในวันนั้นมันเกิดขึ้นแบบรวดเร็วมาก 

"ทำไงได้ล่ะ..ก็ต้องตามใจน้องป่าว?" 

"ดีแล้ว" 

หลังพูดคุยกันต่อสักพัก เวกัสก็ชวนลินนากลับไปที่ห้องทำงาน 

เขาไม่ลืมที่จะพาเธอแวะชมสวนดอกไม้ที่อยู่ในอาณาเขตโรงงานด้วย 

"จะเอาไปแต่งร้านไม่ใช่เหรอ?" 

เขาถาม เพราะลินนาเคยพูดเอาไว้ 

"ไม่ดีกว่า ปล่อยไว้แบบนี้ก็ดีแล้ว" 

แต่ลินนาเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย 

ดอกไม้สวยๆ บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องไปอยู่ในแจกันเพื่อรอวันเหี่ยวเฉาหรอก 

สู้ปล่อยให้เบ่งบานไปตามธรรมชาติคงดีที่สุด 

 

ท่านวัฒนากับภรรยายังคงนั่งรออยู่ที่เดิม 

ท่านทั้งสองใช้เวลาตอนที่ลูกชายพาสาวออกไปเพื่อปรึกษาหารือกันว่าจะเอายังไงต่อไปดี 

"ท่าทางคงไม่ใช่แฟนหรอกค่ะ" 

คุณกัลยกรคิดเช่นนั้นจริง 

ระหว่างลูกชายและเธอคนนั้น ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันแน่ๆ 

ดูจากแววตาที่มองกันก็พอรู้แล้วว่า เวกัสคงพาเธอมาเพื่อตบตาพวกท่าน 

คงอยากหลีกเลี่ยงการไปดูตัวนั่นแหละ 

"เจ้าเวมันแสบใช่เล่น" 

ท่านวัฒนาหัวเราะอารมณ์ดี 

"ถ้าคุณไม่รีบจัดการ พอเรากลับจากอเมริกา ตาเวก็คงเปลี่ยนผู้หญิงใหม่แล้วแน่ๆ" 

คนเป็นแม่ มีหรือจะไม่รู้ใจลูกชาย 

โดยเฉพาะลูกชายแบบเวกัสน่ะ 

"เอาน่ะ..ผมว่าผมพอมีวิธี" 

ลูกชายตัวแสบแบบเวกัส 

กับพ่อแบบวัฒนา 

งานนี้ใครจะเป็นฝ่ายชนะก็ต้องรอดู 

"โทรหานิดหน่อยให้ทีสิ ด่วนเลย" 

งานนี้ท่านวัฒนาคงต้องพึ่งพาลูกสาวคนเล็กแล้ว 

 

..................................... 

ป๊าจะทำอะไรหนอ? 

พรุ่งนี้ค่อยมาต่อให้นะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว