Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ไม่มีประโยชน์

ชื่อตอน : บทที่ 3 ไม่มีประโยชน์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2564 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ไม่มีประโยชน์
แบบอักษร

พาร์ท เฌอมา

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งสังเกตสีหน้าท่าทางของลูกชายตัวเอง ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยแต่หางตาดูขุ่นมัวแบบเห็นได้ชัด

"จ้องขนาดนั้น กลัวลูกไม่รู้ตัวเหรอครับที่รัก"สามีของฉันหันมากระซิบก่อนที่ฉันจะมองค้อนเขาเบาๆ

"ปากบอกไม่สนใจ แต่ดูท่าทางแล้วไม่ใช่เลยนะคะ"

"ลูกยังไม่เคยมีความรักแบบหนุ่มสาว เรื่องอย่างนี้ปล่อยให้พวกเขาเรียนรู้ด้วยตัวเองดีกว่าครับ เราสองคนมีหน้าที่ให้แค่คำแนะนำพอ"เขาพูดก่อนที่จะตักอาหารตรงหน้าใส่จานให้กับฉัน พอคิดไปคิดมาน้ำเมฆอาจจะไม่อยากมีใครก็ได้ดังนั้นเอาเป็นว่าฉันจะไม่ชงลูกให้ลำบากใจก็แล้วกันแต่หนูซินฉันก็รักก็ชอบแบบลูกหลานคนหนึ่งก็ได้

 

"พี่น้ำเมฆ ผมขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ"ผมที่กำลังนั่งทานสเต็กอยู่ กัปตันก็กระซิบเพื่ออยากคุยเป็นการส่วนตัวกับผม ผมจึงลุกตามเด็กนั่นออกมา เจอกันก่อนหน้านั่นไม่เห็นว่ามันจะขยันคุยกับผมเหมือนอย่างวันนี้ เพราะกัปตันมันเป็นลูกสมุนของน้ำน่านเจอกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่ครั้งนี้มันวุ่นวายกับผมจังวะ

"มีอะไร"ผมยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางสบายๆ

"คือ...เรื่องของหนูซิน"ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ผมกับเด็กนั่นเกี่ยวอะไรกัน

"เอาแต่เนื้อไม่เอาน้ำ"ผมพูดออกไปเสียงเรียบตึง ตั้งแต่เด็กนั่นเข้ามาในชีวิตผม ชีวิตผมวุ่นวายโคตรๆ หาความสุขความสงบในแต่ละวันไม่ได้เลย

"ผมชอบหนูซิน"กัปตันพูดออกมาก่อนที่จะก้มหน้าลง

"แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน"ผมถามอย่างงงๆ ชอบก็ไปบอกยัยนั่นสิจะมาบอกผมทำไม แล้วผมเกี่ยวอะไรกับเรื่องความรักบ้าบอคอแตกนี้ด้วย

"หนูซินชอบพี่"

"แล้ว??"คือผมไม่ได้จะกวนตีนหรืออะไร ตั้งแต่ที่ฟังมาผมเกี่ยวอะไรด้วย ผมไม่ได้ชอบพอกับยัยนั่นสักกะหน่อย

"พี่ถอยออกจากชีวิตหนูซินได้มั้ยครับ"

"เดี๋ยวนะ คือฉันจะบอกอะไรนายให้ ฉันไม่เคยเข้าไปวุ่นวายอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลย มีแต่ผู้หญิงคนนั้นที่เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของฉัน ชอบเธอนายก็ไปบอกเธอไม่ใช่มาบอกฉัน โอเค้"ผมพูดจบก็เดินหันหลังออกจากตรงนั้นทันที

"ชอบก็ไปบอกยัยนั่นสิวะ มาบอกกูเพื่อ"ผมพึมพัมกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงไล่ตามหลังมา

"มันก็อยากให้มึงหลีกทางให้ไง ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้"ผมหันไปตามเสียงทันที วุ่นวายกับชีวิตกูจังวะ

"กูก็อยู่ของกูดีๆ มีแต่เด็กนั่นที่มาวุ่นวาย ตกลงกูผิดใช่มั้ยเนี้ย"ผมพูดก่อนที่จะเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง

"ผิดที่น้องมันชอบมึงไงละ"น้ำเหนือพูดก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆผม

"มีคนมาชอบกู แล้วกูผิด"

"ผิดสิ ผิดที่คนที่น้องมันรัก ดันมอบหัวใจให้มึงไงละ อ้อ...อีกเรื่องอย่ามาใกล้จิงจิงของกู"มันพูดจบก็เดินมาตบไหล่ผมเบาๆก่อนที่จะเดินเลี่ยงผ่านไป

"มึงบอกคนของมึงเถอะครับ พวกเหี้ย!!"ผมพูดออกไปด้วยความหัวเสีย กูก็อยู่ของกูอย่างนี้มั้ยละ จิงจิงก็อีกคนหาขี้ให้กูอีกละ ผมเดินเข้ามาในงานด้วยความหงุดหงิด แล้วก็ดันไปสบตากับเด็กนั่นพอดี ยิ่งเห็นเธอผมก็ยิ่งโมโห

"ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละลูก"คุณแม่ผมพูดก่อนที่จะเดินถือเค้กก้อนใหญ่มาวางประจำที่

"เปล่าครับ"พูดจบผมก็ยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาดื่ม เพื่อดับความหัวร้อนของผมในตอนนี้

"มาครับ มาเป่าเค้กกัน พี่เหนือกับพี่น่านละครับ"คุณแม่หันมาถามผม สักพักสองคนนั่นก็เดินกอดคอกันเข้ามา ก่อนที่น้ำเหนือมันจะยักคิ้วให้ผมนิดนึงก่อนที่จะมายืนอยู่ข้างๆจิงจิงส่วนน้ำน่านก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆผม

"เอาละ ตอนนนี้ก็ถึงเวลาเป่าเทียนแล้ว อธิษฐานก่อนนะครับ"พอคุณแม่พูดจบพวกผมก็เอามือประกบกันก่อนที่จะหลับตาลง แต่แค่แปบเดียวเท่านั้นคุณแม่และคุณป้าต่างก็พูดกันออกมาด้วยความตื่นเต้น ผมที่ลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะสบสายตากับเด็กนั่นพอดี ใครให้เธอมายืนอยู่ตรงหน้าผมวะ

"ดาวตกๆ รีบอธิษฐานเลยลูก"ทุกคนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น ผมจึงจำใจหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนที่จะขอพรอย่างที่ผมเคยขอทุกปี

 

"ฉันขอคุยด้วยหน่อย"ผมเดินมาหาเธอที่กำลังยืนตักอาหารตรงหน้าอยู่ เธอสะดุ้งเล็กน้อยเพราะผมไม่เคยชวนเธอคุยก่อนเลย ครั้งนี้ครั้งแรก

"พี่น้ำเมฆมีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ"หลังจากที่เราสองคนเดินออกจากบริเวณงานมาพอสมควรแล้วผมก็เปิดประเด็นทันที

"เลิกยุ่งกับฉันซะ"ผมพูดพร้อมกับมองหน้าเธอไปด้วย เธอเม้นปากเข้ากันแน่น

"เพราะอะไรคะ ทำไมต้องให้หนูเลิกยุ่งกับพี่ด้วย"เธอพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

"เพราะฉันไม่ได้ชอบเธอ"ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่หนูชอบพี่!!"และแล้วน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้ ก็พังลงมา ผมหันหน้าไปอีกทางผมไม่ใช่ผู้ชายที่เห็นน้ำตาผู้หญิงแล้วจะไม่รู้สึกอะไร ผมก็เป็นคนมีชีวิตจิตใจเหมือนกัน ผมรู้ว่าการกระทำของผมทำให้เธอเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ผมไม่อยากให้เธอรอ เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะสามารถตอบรับความรู้สึกเธอได้เหมือนที่เธอหยิบยื่นความรู้สึกดีๆให้ผมได้หรือเปล่า ทางที่ดีปล่อยให้เธอไปพบเจอผู้ชายที่พร้อมจะรับความรู้สึกของเธอจะดีกว่า

"กัปตันชอบเธอ"

"แล้วไงคะ เขาชอบหนูแล้วหนูต้องกลับไปชอบเขาเหรอคะ ทั้งๆที่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่ ทำไมถึงไม่ให้โอกาสหนูบ้าง ทั้งๆที่พี่ก็ยังไม่มีใคร หนูก็ยังมีโอกาสไม่ใช่เหรอคะ พี่ไม่ต้องชอบหนูตอนนี้ก็ได้ หนูอยากพยายามให้พี่เห็นว่าหนูก็ชอบพี่ไม่แพ้ผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน"เธอพูดออกมาด้วยกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตากลมเรียว จนตอนนี้ตาของเธอแดงกล่ำจนน่าสงสาร

"พอเถอะ อย่ามาเสียน้ำตาให้กับคนอย่างฉันเลย เธอยังเด็กวันข้างหน้าเธออาจจะเจอคนที่เธอรักเธอชอบจริงๆก็ได้"ผมพูดก่อนที่จะยื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองส่งไปให้เธอ เธอมองมือที่ผมยื่นผ้าเช้ดหน้ามาตรงหน้าเธอ โดยที่เธอยังไม่คิดจะรับผ้าที่ผมยื่นให้

"สะ..สักนิดเดียว ในหัวใจของพี่ก็ไม่มีความรู้สึกดีๆให้กับหนูเลยเหรอคะ"ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้ความรู้สึกดีๆที่ผมมีต่อเธอนั้นมันมีหรือเปล่า เพราะพอเจอหน้ากันเธอก็ดันมาประกาศต่อหน้าคนเกือบทั้งคณะว่าชอบผม และก็ตามตื้อผมแทบจะตลอดเวลา ความรู้สึกรำคาญและเบื่อหน่ายก็เลยเกิดขึ้นกับผม เมื่อผมเห็นหน้าเธอความหงุดหงิดก็ตามเข้ามา

"หยุดเถอะ"ผมพูดโดยพยายามไม่มองหน้าเธอ อาจจะเป็นเพราะผมเริ่มสงสารเธอแล้วก็อาจจะใช่

"ถึงพี่จะบอกให้หนูหยุด แต่หนูไม่หยุดหรอกนะคะ หนูจะต้องเอาพี่มาเป็นแฟนหนูให้ได้!"เธอหันหลังเดินออกไป โดยที่ไม่แม้แต่จะแลผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือของผม

 

 

 

 

 

 

 

**เอาแล้วๆ คุณพี่ชักจะสบประหม่าความรักของน้องมากเลยนะ จะมีสักกี่คนที่กล้าจะยอมรับความเสี่ยงขนาดนี้ ต่อไปน้องรุกแน่นอน อิพี่อย่าหัวใจวายก่อนแล้วกัน อิอิ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก**

ความคิดเห็น