email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 (50%) อัปแล้ว!

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 (50%) อัปแล้ว!

คำค้น : #นิยายวาย #เกลียด=รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 503

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2564 12:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 (50%) อัปแล้ว!
แบบอักษร

เกลียด = รัก }3P{ 

ตอนที่ 1 >!!!< 

50% 

[ยังไม่ได้รีไรต์] 

 

บราวตาล (Brown) 

อืม...ลุกขึ้นมานั่งช้าๆ มองลงไปข้างกายเห็นผู้ชายสองคนกำลังนอนอยู่ ทำไมพวกมันถึงขี้เกียจกันแบบนี้นะ ผมจับหน้าพี่เบสแล้วตบเบาๆ ไปหลายทีพี่เบสลืมตาขึ้นสู้แสงมองหน้าผม ผมหันไปหายรีมที่นอนหมาดเข้มแอคท่านอนได้สุดยอดไปเลยทีเดียว ผมจับหน้าบรีมเหมือนพี่เบสแล้วตบเบาๆ หลายครั้ง บรีทลืมตาขึ้นมานิดหน่อยก็หลับตาต่อ 

"เองจะปลุกกันทำไมเนี่ยวันนี้วันเสาร์นะ" ลืม! พูดตรงๆ เลยว่าลืมครับ 

"โทษทีๆ" พี่เบสกับบรีมถอดหายใจพร้อมกันแล้วหลับตานอนต่อ ผมไม่ได้นอนต่อน่ะสิต้องลงไปช่วยแม่ทำงานอีกไม่งั้นโดนบ่นยาวๆ แน่ 

ผมลุกขึ้นเดินลงจากที่นอนเข้าห้องน้ำชำระร่างกายตัวเอง เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยสนิทเลยครับเพราะไอ้พี่เบส บรีมนั่นแหละแม่งกรนแข็งกัน กรนจนผมแทบไม่ได้นอนถ้าผมไม่บีบจมูกนะไม่งั้นผมคงตาสว่างถึงตอนนี้แน่ๆ อาบน้ำชำระร่างกาจเสร็จเรียบร้อย ผมเข้าไปแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าหลวมๆ ธรรมดาบ้านๆ พร้อมลงไปทำงานแล้วครับ 

"พี่เบส บรีม ถ้าตื่นแล้วเก็บที่นอนให้ผมด้วยนะ" ทั้งสองคนยกนิ้วคำว่าโอเคโชว์ให้ผมดู ส่ายหน้าเบาๆ กับความเด็กของทั้งสองคน เวลานอนกับตื่นนอนเบสกับบรีมจะขี้เซามากเลยครับจะขี้อ้อนและเอาแต่ใจเป็นพิเศษ 

เดินลงมาข้างล่างตรงไปห้องรับแขกที่อยู่ติดกับห้องอาหาร แม่ผมกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่โซฟาและมีงานกองเป็นภูเขาตรงหน้า ไม่บอกก็รู้ว่ามันเป็นงานของใคร ใครล่ะถ้าไม่ใช่ผม 

"อรุณสวัสดิ์ครับแม่" 

"อรุณสวัสดิ์...งานสำหรับวันนี้" แม่ชี้ไปทางงานที่กองเป็นภูเขาให้ผมดู เห็นไหมว่าเป็นงานของผมจริงๆ ผมพจักหน้ารับยกมันมาที่โต๊ะทำงานข้างโซฟาที่แม่เตรียมจัดไว้ให้ตั้งแต่ผมเริ่มทำเอกสารพวกนี้ 

"คุณไวน์ไปไหนครับแม่" ตั้งแต่ทานข้าวเมื่อวานเสร็จผมไม่เห็นคุณไวน์เลยครับ 

"ไวน์ไปทำงานกับพ่อที่ต่างจังหวัดน่ะ วันนี้ก็กลับ" อ่อ...อย่างงี้นี่เอง ไม่ตอบกลับแค่สนใจงานตรงหน้า 

ถ้าให้เสร็จกับเอกสารกองนี้คงประมาณเที่ยงวันละมั้งที่เปิดๆ ดูไม่ค่อยมีอะไรมากเท่าไหร่มีแค่เอกสารที่ต้องเซ็นต์และคำนวณหน่อยคงไม่ยากอะไรมากมาย นี่แหละครับวันหยุดของผมชั่งเป็นอะไรที่ Happy มากมากถึงที่สุด ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆ แม่ก็ดูอะไรไปเรื่อย ผมกับแม่ไม่ค่อยคุยกันหรอกครับ ไม่ใช่สิ...พ่อด้วยอีกคนที่ผมไม่ค่อยได้คุยด้วยส่วนมากถ้าคุยจะเป็นเรื่องเรียนและเรื่องเอกสารต่างๆ ผมคนเดียวด้วยนะครับที่ได้ทำงานแบบนี้ พี่เบสบรีมไม่ค่อยได้ทำแบบนี้หรอกเห็นแม่กับพ่อบอกว่าพี่เบสกับบรีมขี้เกียจ ใช่แล้วครับ! มันขี้เกียจเรื่องงานที่สุด แล้วใครรับชะตากรรมล่ะครับก็กูนี่ไงล่ะ 

"วันนี้แม่ทำหมูพะโล้ ไข่เจียวทรงเครื่อง ต้มจืด ปลาทอดนะหิวก็ไปกินก่อน" ใครจะปฏิเสธล่ะครับ ผมวางปากกาเดินออกจากห้องรับแขกไปห้องอาหารทันที 

กับข้าวบนโต๊ะมันวิ้งๆ หน้าตาอาหารน่าทานสุดๆ ไปเลย ผมเดินไปหยิบจานตักข้าวใส่จานตัวให้พอเหมาะกับความต้องการแล้วมานั่งหัวโต๊ะพร้อมทานข้าวเช้า อย่างแรกผมขอกินหมูพะโล้ก่อน อืม...อร่อยจัง ผมเริ่มตักหลายอย่างมากิน นี่แหละครับฝีมือแม่ผมมันอร่อยจนผมเคยกินไปตั้งสามจาน จริงสิ! เช้านี้ยังไม่ได้จับโทรศัพท์ตัวเองเลย ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบพกโทรศัพท์เท่าไหร่ถึงพกก็ไม่ค่อยได้เล่นมันรู้สึกเบื่อๆ โซเซียลแต่ถามว่าเล่นได้ไหมก็เล่นได้ครับ 

"บราวโทรศัพท์" พี่เบสยื่นโทรศัพท์มาให้ผม ร่างกายพี่เบสยังเหมือนเดิมเลยครับยังไม่ได้ใสเสื้อผ้าเลยมีแค่กางเกงในที่อยู่ในตัว ผมรับโทรศัพท์มามองหน้าจอว่ามีอะไร 

ครืนๆๆ  

โอบโทรมาในเวลาแบบนี้เนี่ยนะหรือว่าจะชวนออกไปข้างนอก? ผมกดรับ 

"ฮัลโหลโอบ" 

(บราววันนี้บราวว่างไหมอ่ะ) วางไหม? คุณว่าผมว่างไหม 

"เราไม่ว่างเลยวันนี้ เราทำงานอ่ะ" อยากไปนะครับแต่มันติดที่แม่ผมนี่แหละไม่ให้ออกบ้านเลย "มีอะไรหรือป่าว" 

(เราว่าจะชวนไปซื้อของน่ะใกล้เปิดเรียนแล้ว)  

"อ่อ" อยากไปนะครับอยากไปมากด้วย 

(แต่บราวมาไม่ได้ไม่เป็นไรไว้ค่อยไปซื้อตอนเปิดเทอมวันแรกนะ) โอบดูเข้าใจความรู้สึกผมเป็นอย่างดีเลย ขอบคุณมากๆ เลย 

"โอเคเลย งั้นเราไปทำงานก่อนเดี๋ยวแม่ดุ" 

(ฮ่าๆ ตั้งใจทำงานนะครับคุณหนู)  

ติ๊ด... 

 

ไม่คุณหนูเว้ยยยยยยยยยย! ไม่น่าให้คุณไวน์เรียกผมแบบนี้เลยเหมือนถูกโอบล้อยังไงไม่รู้ 

"ใครเหรอ?" 

"..." เดี๋ยวนะพี่เบสมันยังไม่ขึ้นรถไปหาอาบน้ำหรือไง มันมองหน้าผมนิ่งพลางตักข้าวปาก "พี่ไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าบ้างหรือไง" 

"ใส่ทำไมอยากโชว์เองอ่ะ" อึก! ไม่ได้ใจสั่นเว้ยแต่มันน่ากลัวฉิบหายเลย ไอ้พี่ชายบ้าแถมหื่นกามอีกต่างหากถ้าไม่ปฏิเสธคราวนั้นมันคงปล้ำผมไปชะมั้ง "สรุปใครโทรมาอ่ะ" 

"เพื่อนครับ" พูดแค่นี้ผมเริ่มทานข้าวต่อ 

"มันดูสนิทกับเองไปไหมอ่ะ" อย่าสงสัยครับที่พี่เบสเรียกผมว่า 'เอง' เป็นเรื่องปกติ พี่ชายผมมันชอบเอาแต่ใจตัวเองครับพ่อกับแม่เตือนหลายรอบแล้วเรื่องการพูดหรือใช้สำเนียงกับน้องชายทั้งสอง ถามว่ามันฟังไหม? ไม่สักนิด 

"ไม่หรอกครับ...ว่าแต่พี่เถอะโดนไรบ้างล่ะเมื่อวาน" พี่เบสทำหน้างง "ร้านอาหาร" 

"อ๋อ...แค่โดนตักเตือนเรื่องการพูดนิดหน่อย" งานที่บ้านมีเป็นโกดังทำไมถึงเลือกไปทำงานด้วยตัวคนเดียวนะ นิสัยผีบ้าของพี่ผมอีกอย่างหนึ่งคือชอบความลำบากครับ อย่างเช่นเรื่องการหาเงินมันชอบหนีแม่ไปทำงานพาร์ตไทม์ (ถึงแม่จะเตือนบ่อยก็ตาม) นี่ไงครับมันดื้อไหมละ "อย่าบอกแม่นะ" 

"ครับ ไม่บอก" คำไหนคำนั้น ผมนี่คนดีจะตายไปมีไอ้พี่เบสกับบรีมนั่นแหละชอบแกงผมอ่ะ แกงจนสุกจนหนังหลุดลอกเป็นแผ่นได้ 

"ขอบคุณครับ" 

ทานข้าวเรียบร้อยผมแยกตัวกับพี่เบสมาห้องรับแขกเหมือนเดิมมานั่งโต๊ะทำงานที่เดิม กองเป็นภูเขาเลย...เฮ้อ สู้! บราว ไม่มีทำก็ต้องเราละว่ะ ผมหยิบแฟ้มเอกสารมาอันแรกพลิกดูพร้อมลงมือเขียนเข้าไปในเอกสาร นี่แหละครับงานของผมที่เสาร์อาทิตย์ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งกันไปข้าง แม่ผมจะอยู่เฝ้าผมในห้องด้วยครับน่าจะกชัวผมอู้งานละมั้ง 

เมื่อวานบรีมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ สินะ สายตาเหมือนหวงของอ่ะครับแล้วพอเห็นตัวก็จับใส่โซ่ลากมาขังงี้แต่เมื่อวานเปลี่ยนจากโซ่เป็นมือไงและที่ขังคือรถ เกิดบรีมมีแฟนขึ้นมาจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไหมนะ บรีมเป็นน้องสุดท้องก็จริงแต่ความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมและพี่เบส สอบท็อปมาตลอดตั้งแต่ ป.1 ถึงปัจจุบัน (เก่งโคตร!) บางครั้งบรีทเป็นเด็กที่เข้าใจยากครับอย่างเช่นเรื่องงานต้องเข้าใจยากเป็นพิเศษ ยากตรงที่คิดไปไกลเกินที่มันจะเป็นอ่ะ 

"อู้งาน" ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ บรีมมักมานั่งข้างๆ ผมเสมอเวลาผมนั่งทำงานให้ทางบ้าน ไม่เฝ้าครับมากวนมากกว่า 

"วันนี้งานง่ายไม่ต้องมานั่งเฝ้าหรอก" พูดไปงั้นแหละห้ามอะไรไม่ได้หรอก น้องชายสุดท้องคนนี้ดื้อกว่าพี่เบสอีกเป็นสิบเท่า 

"ห้ามได้เหรอ...ไหนดูหน่อย" บรีมเดินมาหยิบเอกสารที่ผมเขียนอยู่ไปไว้ในมือแล้วมองพรวดเดียวยื่นส่งคืนให้ผม เห็นไหมเจ้าจี้เจ้าการที่สุด "สู้ๆ นะครับเดี๋ยวผมนั่งเฝ้า" บรีมยกมือขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ  

"บรีม...แม่ห้ามแล้วว่าห้ามลูบหัวบราว" 

"โดนเฉย" ฮ่าๆ นี่แหละครับน้องชายผม ชอบจังเลยชอบที่สุดคือการจับผมผมนี่แหละแต่ก็โดนแม่ดุทุกครั้งว่าห้ามจับ 

ผมมองออกไม่ใช่แม่ไม่รู้เรื่องที่พี่เบสกับบรีมมันเป็นเกย์ คนเป็นพ่อเป็นแม่รู้แหละครับว่าลูกตัวเองเป็นยังไงแค่ไม่พูดมีแต่จะลูกบอกด้วยตนเอง ส่วนผมผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเกย์หรือป่าว ถามว่าผมชอบไหมผู้ชายผมก็ชอบ ผู้หญิงผมก็ชอบแต่ไม่อยากมาวุ่นวายเรื่องบ้าๆ อ่ะครับไม่อยากมีความรักให้มันมาควบคุมตัวเอง ไม่เหงานะไม่เหงาเลยเพราะผมมีพี่เบสกับบรีมมันเลยคลายเหงาไปมากเลยทีเดียว ก็กลัวนะไอ้สองตัวนี้อ่ะเมื่อคืนนี่ลูบจังเลย... 

 

วันจันทร์ 08.40 น. 

ไวเหมือนโกหก (ไอ้สัด!) เปิดเทอมวันแรกนักศึกษาใหม่เต็มไปหมดเลยครับ คุณไวน์วนหาที่จอดเกือบสองรอบอ่ะถึงหาที่จอได้ คุณไวน์แค่งตัวขุดสูทสีขาวสะอาดตาร้องเท้าสีดำสนิททำให้มาดครึมไปอีก ผมมองนอกกระจกเห็นตึกอาหารตัวเองที่ต้องเข้าไปเรียน เปิดเทอมวันแรกแบบนี้ดูไม่ค่อยสนุกยังไงไม่รู้แถมดวงไม่ดีเพราะเจอไอ้แฝดสองคนที่ผมเจอเมื่อวันศุกร์มันเข้าตัวตึกที่ผมเรียนครับ ภาวนาอย่าให้มันอยู่เอกเดียวกับผมเถอะผมไม่อยากเห็นหน้าพวกมัน 

"คุณหนูพกยามาหรือป่าวครับ" รถจอดสนิทแล้วคุณไวน์หันหลังถามทันที ผมแค่พยักหน้าให้แล้วมองไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ตั้งใจเรียนนะครับคุณหนู ผมจะรออยู่หน้าห้อง" 

"บ้าเถอะ" พ่อนี่จริงๆ เลยนะทำไมต้องให้คุณไวน์มาเฝ้าผมแบบนี้ด้วย ผมเดรงใจเขาน่ะครับคุณไวน์น่าจะได้พักบ้างนี่อะไร! ทำงานแบบไม่หยุดหย๋อน "คุณไวน์ไปหาร้านกาแฟนั่งนะครับผมอยู่ได้" 

"ไม่ต้องห่วงครับคุณหนู ผมจะไม่ทำให้คุณหนูรำคาญไว้ใจได้" 

"ผมไม่ได้รำคาญแต่คุณน่าจะได้พักบ้าง เมื่อวานก็กว่าจะกลับบ้านก็ดึกเลยไม่ใช่เหรอ" จำที่แม่ผมบอกว่าพ่อกับคุณไวน์ไปต่างจังหวัดได้ไหมครับแล้วบอกว่าจะกลับตอนเย็นๆ ซึ่งไม่ใช่พึ่งถึงวันนี้ตอนตีสามครับ เป็นผมนะผมเหนื่อยตายแถมง่วงด้วย 

"มันก็จริงครับแต่ผมไม่ง่วงเท่าไหร่" ดื้อที่สุดเลย...ผมถอนหายใจหันไปนอกกระจกอีกครั้ง 

"ยังไงพักผ่อนนะครับ ผมขึ้นเรียนก่อนเดี๋ยวสาย" ผมจับกระเป๋าจากข้างกายมาสะพายแล้วเปิดประตูลงรถ "ขอกำลังหน่อยสิคุณไวน์ ผมสั่นไปหมดแล้ว" กลัวว่าจะไม่มีใครคบกับผมน่ะสิผมไม่ค่อยเข้าหาใครก่อนไปอีก 

"สู้ๆ ครับคุณหนู" คุณไวน์ยกนิ้วสองนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นมาพร้อมขยับขึ้นลง ผมยิ้มให้คุณไวน์และปิดประตูรถเบนซ์ลง 

มองอาคารเรียนที่ใหญ่ตรระการตา สูง สะอาด สมเป็นตึกของคณะวิทยาการจัดการจริงๆ แอร์เหมือนเกือบทุกห้องเลยละมั้ง ผมเดินเข้าตัวตึกเปิดประตูและแอร์กระทบลงเสื้อสู่ผิว หนาว! หนาวฉิบหายเลย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตารางเรียนว่าคาบแรกเรียนอะไรห้องอะไร 

'ห้อง 506' พูดในใจกับตัวเองพร้อมเดินไปที่ลิฟท์มีคนกำลังจะขึ้นไปอยู่พอดี ไม่ใช่น้อยๆ นะครับอัดกันเต็มไปหมด มาถึงชั้นห้าผมหาห้องที่หกเพื่อจะได้เข้าไปห้องเรียน มาหยุดตรงหน้าห้องถอนหายใจสักสองทีก็บิดลูกบิดเข้าห้องไป ภายในห้องใหญ่ครับมีเด็กนักเรียนใหม่หลายคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ บางคนหันมามองผมเป็นตาเดียว ผมสแกนหาที่นั่งว่ามีตรงไหนว่างบ้าง...อืม มีตรงกลางสองแถวแล้วก็ด้านข้างสามโต๊ะ งั้นไปด้วยข้างดีกว่า ผมเดินขึ้นบันไดไปด้านข้างตามที่ตัวเองจองไว้ในใจ มาถึงผมนั่งลงแต่สัมผัสได้ว่าทั้งห้องคือมองผมอยู่ 

"..." อึดอัดฉิบหายเลยครับ พอผมเงยหน้าขึ้นแต่ละคนหันไปมองอย่างอื่นแต่ผมจับได้ไงครับว่าทุกคนทองมาหาผม 

"ว้าววววววว เด็กไอ้โอบอยู่ห้องเดียวกับเราด้วยว่ะ" เสียงนี้แม่งคุ้นฉิบหายเลย ผมค่อยๆ หันไปมองไอ้ผู้ชายที่นั่งข้างบนถัดแถวผมไปสองแถวเห็นไอ้แฝดสองตัวที่แสยะยิ้มให้อยู่กับเพื่อนมันอีกสี่ห้าคน 

"..." ไอ้สัด! กูดวงไม่ดีจริงๆ วันนี้ พูดอะไรได้อย่างงั้นจริงๆ ผมหันกลับมาอย่างอึ้งที่สุด กูเกลียดพวกมัน!  

"ว่าไงเด็กโอบ" และแล้วทั้งแก็งค์มันเดินลงมาเป็นฝูงมานั่งเรียงกันแถวที่ผมนั่งโดยมันไล่คนที่ถัดจากผมไปสองเก้าอี้ออกให้ไปนั่งที่อื่น (ใหญ่โตมากไอ้ผี) "ชื่อไรครับคนสวย" 

"..." กูอยากออกไปจากที่นี่ อยากไปไกลๆ พวกไอ้แฝดเชี่ยนี้ 

"เหมือนชื่อบราวปะถ้าจำไม่ผิดที่ไอ้โอบมันบอก" โอบบอกเหรอ? "โอ๊ย! ไอ้โอมึงตบมาหาพ่องมึงเหรอ" 

"เดี๋ยวกูตบปากให้แตกกว่านี้ เงียบปาก" ผมมองการกระทำมันไอ้แฝดที่โดนแฝดมันตบหัวจับหัวหน่อยๆ พลางพยักหน้าน้อยๆ "หน้าตาก็งั้นๆ ไอ้โอบติดได้ไงว่ะ"

"..." เอาเข้าไปไอ้เชี่ยมึงว่ากูเข้าไป เกิดมาไม่มีใครอุบาทเท่าพวกมึงสองตัวแล้ว ไอ้แฝดนรก!

"ติดตูดหรือป่าว"

"เฮ้ย! ฮ่าๆๆๆๆ "

"เออจริง น่าจะติดตูดละมั้ง"

"ฮ่าๆๆๆๆ " ทั้งกลุ่มมันหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง ไอ้พวกเปรต! ทนไว้บราวทนไว้ก่อนให้มันเห่าไปก่อน "ปากไม่มีเหรอครับเด็กไอ้โอบ"

ผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วจับกระเป๋าขึ้นสะพายพร้อมเดินออกจากห้องนี้เต็มที่ ไม่อยากเรียนแล้วอ่ะครับผมมาเจอแบบนี้ผมโคตรไม่โอเคเลย มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาพูดกันเล่นๆ ผมไม่ใช่เด็กของใครไม่ใช่ให้ใครง่ายๆ นี่อะไรแม่งมาพูดไปเรื่อย ไอ้ผี สันขวาน นรกส่งมาเกิด พวกเปรต! ในใจมีคำด่าสารพัดแต่ผมพูดออกไปไม่ได้เพราะไม่อยากมีเรื่องตอนเข้าเรียนวันแรก

"เธอๆ นั่งกับเราได้นะ" อยู่ๆ มีเสียงผู้ชายตัวเล็กๆ ขาวคนหนึ่งพูดขึ้นมาที่หน้าห้อง ผมมองประเมินหน้าตานิสัยตามนิสัยของตัวเอง 'ผ่าน' ผ่านได้เลย ดูก็รู้ว่านิสัยดีมาก

"ขอบคุณนะ" ผมไม่ปฏิเสธนั่งลงข้างๆ ที่ว่างกับเพื่อนคนแรกในเอก

"โห้! เด็กไอ้โอบแม่งเสน่ห์แรงว่ะ ฮ่าๆ " ยังไม่เงียบปากกันอีกนะมึง!

"อย่าไปสนใจเลยเธอผู้ชายมันก็บ้าแบบนี้แหละ"

"ไม่บ้าอย่างเดียวด้วยแต่โคตรเหี้ย" ผมไม่มีอารมณ์มาพูดเพราะครับกับคนอย่างมัน ไอ้แฝดสองตัวนี้อยู่โลกกับผมไม่ได้ ผมเกลียดมัน! "เฮ้อ...ขอบคุณมากนะ เราชื่อบราว"

"เราชื่อ วิน ยินดีที่รู้จักนะบราว" ผมยิ้มให้แต่ยังอารมณ์เสียอยู่ "เอาไอแพดมาไหมอ่ะเห็นว่าวิชานี้ต้องจดใส่เว็ปในวิชาของมันเองด้วย" 

"อืม เอามานะ" ผมวางกระเป๋าไว้ด้านข้างเปิดกระเป๋าหยิบ ipad pro ขึ้นมาวางข้างหน้าแล้วหยิบสมุด ปากกามาเลคเชอร์ด้วย ผมหันไปมองไอแพดของวินเป็นไอแพดรุ่น gen 8 ที่พึ่งออกตัวมาใหม่ คนเรามีแต้มบุญไม่เท่ากัน

"โห้! ไอแพดโปร" วินมองหน้าผมสลับกับไอแพดส่งสายตาเหลือเชื่อให้ "เราขอจับได้ป่ะ"

"ได้ๆ ตามสบายเลย" ผมไห่วงของกับคนที่นิสัยเหรอกครับ ที่ผมเลือกนั่วข้างกับวินเพราะวินดูจริงใจครับและนิสัยดีด้วย ซื่อๆ และขยัน อดทน มาลุ้นกันว่าผมดูคนออกหรือป่าว วินกับไอแพดของผมดูหน้าดูหลัง เลื่อนๆ หน้าจอดูนิดหน่อยก็ส่งคืนมาให้ผมแล้วหันมองดูไอแฟดของตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมาน้อยๆ 

"สวยมากเลยอ่ะไอแพดของบราว ดูเหมาะกับบราวมากๆ " สายตาวินดูเศร้าไปทันตาเห็น ผมพอเข้าใจฐานะที่บ้านของวินมานิดหน่อยแล้วแหละ

"อ่า...แต่ไอแพดวินนี่สวยจังเลยนะ รุ่นไรเหรอ" เอาล่ะได้เวลาให้กำลังวินแล้วแหละครับ ผมจับไอแพดของวินขึ้นมาดูพลางเลื่อนๆ ดู มันลื่นนะครับแต่ถทมว่าลื่นเท่าของไหมมันก็ไม่แต่มันพอใช้เพื่อการศึกษา

"ของเรา ipad gen 8 อ่ะพึ่งเอาเงินเก็บตัวเองซื้อมาเมื่อวาน" หือ? เก็บเงินเองด้วยเหรอ เอ็นดูจัง

"เราอยากได้จังเดี๋ยวเอาไอแพดโปรไปขายซื้อแบบของวินดีกว่าดูสวยกว่าเยอะ"

"ฮ่าๆ ของบราวสวยกว่าอีก ของเราไม่สวยเท่าไหร่หรอก" น่าจะเพื่อนแท้

"ไม่หรอกนี่ดูดีแล้ว"

"อะแฮ่ม! เข้าลิ้งค์ที่อาจารย์ส่งเข้ากลุ่มนะครับ"

อาจารย์เข้ามาถูกเวลามากครับ ตอนนี่เลยเวลาสอนไปหนึ่งชั่วโมงแล้วพึ่งจะมาสอน ผมเปิดหน้าไอแพดไปกดลิ้งค์ตามที่อาจารย์สั่ง เปิดมาปุ๊บเนื้อหาเต็มหน้าจอเลยครับ...ไม่ใช่น้อยๆ และยากหน่อยๆ ผมหันมองซีกหน้าวินที่ดูตั้งใจเรียนมากถึงมาก ดูเป็นคนขยันมากเลยนะครับ เอาจริงๆ ผมพึ่งเคยเห็นคนแบบวินนี่แหละครับ ซื้อของตามกำลังของตัวเองไม่ได้ตามหรืออิจฉาของใคร ดูจริงใจดี

ตุบ!!! 

"โอ๊ย!" รีบหันไปมองข้างหลังทันที เห็นไอ้แฝดสองตัวกำลังหัวเราะคิกคักอยู่ ผมเก็บกระดาษที่มันทำเป็นก้อนกลมๆ หนาโยนมาโดนหัวผมและอาจารย์แม่งไม่เห็นด้วยนะ

"ทำไมทำงี้เนี่ย นิสัยไม่ดีเลย"

"ชั่งมันเถอะวิน เรียนเถอะ"

ผมทำตัวไม่สนใจแต่ยิ่งไม่สนใจกระดาษก้อนกลมหนายิ่งโยนมาโดนหัวผมซ้ำๆ พ่อแม่มันทำโรงงานผลิตกระดาษหรือไงว่ะแม่งโยนมาอยู่นั่นแหละ ตอนนี้รอบตัวผมมีแต่กระดาษก้อนกลมๆ เต็มไปหมดแต่อาจารย์เห็นนะครับไม่พูดอะไรสักอย่าง ผมจึงรู้ว่าอาจารย์คนนี้คงมีอะไรกับไอ้แฝดสองคนนั้นแน่ๆ ไม่ญาติก็ครอบครัวในบ้านมัน

11.30 น.

ฉิบหาย! กระดาษก้อนกลมๆ เต็มไปหมด ไอ้พวกเชี่ย! ผมเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้แฝดนรกทั้งสองที่อยู่ด้านบนแม่งหัวเราะกันไม่หยุด อาจารย์ก็เชี่ยไม่ว่าอะไรสักอย่าง

"ไว้แค่นี้ครับ เจอกันคาบหน้า" นี่อาจารย์ไม่คิดตะพูดอะไรหน่อยเหรอครับ ผมงงใจ "เธอเก็บเศษกระดาษให้หมดด้วย"

"..." เอ้า! ไอ้เชี่ยทำไมกูต้องเก็บด้วยเนี่ย ขนาดผมไม่ได้ทำนะอาจารย์แม่งก็เห็นโต้งๆ 

"โอ โอ้ ตามพ่อไปที่ห้องทำงาน" อ้าวไอ้สัด! ที่แท้พ่อลูกกัน 

"..." จุกจนพูดไม่ออก จรรยาบรรณไม่มีเลยสักนิด!

"ว้าาาาาา...เสียดายที่กระดาษหมดซะก่อนไม่งั้นคงได้เก็บเยอะกว่านี้เนาะโอ้" ไอ้แฝดที่ชื่อโอ้หัวเราะขึ้น

"มันจะมากไปละนะ" ผมจับกระดาษที่มันโยนมาใส่หัวผมทั้งคาบปาใส่หน้ามันทั้งสองคนจนเพื่อนทั้งกลุ่มมันอึ้งหายใจเข้ากันเป็นแถบ "พวกมึงจะอะไรกับกูนักหนา กูไปทำอะไรให้พวกมึงห่ะ! "

"เพราะมึงมันขยะไง"

"แล้วทำไมพวกมึงถึงมองกูแบบนั้น กูไม่เคยรู้จักมึงเลยมึงจะมาว่าคนอื่นขยะแบบนี้ไม่ได้! " รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เลยเวลานี้ ทุกคนออกจากห้องไปหมดเหลือผม วิน ไอ้แฝดละกลุ่มของมัน "กูไม่เคยเกลียดใครง่ายๆ เลยแต่กูเจอพวกมึงแม่งกูเกลียดมาก! "

"..." ผมเก็บไอแพด อุปกรณ์ต่างๆ ใส่ในกระเป๋าเอาขึ้นมาสะพายหันหลังเดินหนีไอ้พวกสติไม่ดี

"ปล่อยนะ! " ไอ้แฝดทั้งสองจับแขนผมทั้งสองข้างไม่ให้เดินไปข้างหน้าต่อได้

"ปล่อยเพื่อนผมนะ"

"มึงอย่ามาเสือกไอ้สัด! ออกห้องไป!" ผมหันหน้าไปหาวินพยักหน้าให้วินว่าผมไหว วินส่ายหัวมาเหมือนจะไม่ออกไปไหนทั้งนั้น

"โอ๊ย! ไอ้เชี่ยกูเจ็บนะ" ยิ่งวินอยู่ในห้องต่อไอ้แฝดทั้งสองคนยิ่งบีบข้อมือผมแน่นขึ้น "วินออกไปก่อนเราไหว"

"หึ" วินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้และวิ่งออกจากห้องไป "มึงจะเอาไงไอ้ร่าน"

"กูไปร่านตอนไหนห่ะ! ปล่อยกู" ผมไม่เข้าใจพวกมันทำไมถึงทำแบบนี้กับผม ผมไม่เคยรู้จักพวกมันสองคนเลยสักนิดไม่เคยเจอกันด้วย "โอ๊ย! " มันปล่อยแขนผมผลักให้ไปนั่งกองกับพื้นแล้วเดินออกจากห้องไป

อะไรของมันว่ะเนี่ย ผมอยู่เฉยๆ แล้วและไม่คิดว่าพวกมันจะทำแบบนี้กับผมที่มันเคยเห็นหน้าแค่สองครั้ง ผมลุกจับเสื้อผ้าตัวเองดึงแขนเสื้อลงให้ปิดรอยแดงเถือกที่ข้อมือเดี๋ยวคุณไวน์เห็นจะเป็นเรื่องเอา วันอะไรของกูว่ะเนี่ยแม่งมีคนมาหาเรื่องไปหมด ผมเดินออกจากห้องเห็นวินยืนอยู่หน้าลิฟท์หน้าตากระวนกระวายเห็นได้ชัด

 

 

 

 

.Talk. 

แฝดมันร้ายแบบนี้นี่เอง! อย่าทำน้องนะไม่งั้นไรท์ตีจริงๆ ด้วย 

อ่านให้สนุกนะครับ :) 

ความคิดเห็น