ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 6

เมื่อถึงวันนัดและเวลานัด เวกัสก็มารับลินนาตามสัญญา

พร้อมกับเอกสารเซ็นต์รับรองการจ้างน้องสาวของเธอในวันจันทร์ที่จะถึง

"ฝากปิดร้านด้วยนะ เผื่อพี่กลับไม่ทัน"

ลินนาสั่งเด็กในร้านที่เอาแต่จ้องหน้าเวกัสแล้วยิ้มให้

"แฟนพี่หงส์หล่อจัง"

เด็กสาวว่า พลางบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

ลินนากลอกตามองบน ก่อนจะเดินนำเวกัสออกไปด้านนอกร้าน

เรื่องบางเรื่อง ต่อให้เป็นความจริง

แต่ถ้าไม่จำเป็นก็คงไม่ต้องมานั่งอธิบายให้ลูกจ้างฟังหรอกมั้ง

ยังไงเธอก็ไม่น่าจะได้ติดต่อกับเขาอีก หากจบงานนี้

รถเบนซ์สปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวออกจากร้านดอกไม้ในเวลาบ่ายโมงตรง

จุดหมายปลายทางคือโรงงานผลิตเครื่องประดับขนาดใหญ่ที่เวกัสเป็นเจ้าของเอง

ตอนนี้คาดว่าบุคคลที่เขานัดหมายไว้คงมารอถึงที่แล้ว

ระหว่างขับรถ เวกัสแอบเหลือบมองหน้าเธอเป็นระยะๆ

ลินนาไม่รู้ตัวเลยว่าถูกมอง เพราะเธอง่วงนอนหนักมาก

หนักซะจนเธอนั่งสัปหงกมาตลอดทาง

กระทั่งเมื่อรถคันหรูจอดติดไฟแดง

เวกัสหันมามองเธอเต็มๆตาก็พบว่าลินนาหลับไปแล้วจริงๆ

เขายิ้มเล็กน้อย พร้อมเอื้อมมือมาทางฝั่งที่เธอนั่งเพื่อจะปรับระดับเบาะให้เธอได้นอนสบายๆ

ก่อนที่เขาจะหยิบเสื้อสูทของตัวเองมาคลุมร่างเล็กของเธอเอาไว้

 

"คุณ..คุณ"

เมื่อถึงที่หมายเขาก็ปลุกให้เธอตื่น

ลินนาไม่ทันสังเกตุด้วยซ้ำว่ามีเสื้อสูทราคาแพงคลุมอยู่บนตัวของเธอ

เธอแค่ลืมตาแล้วมองไปรอบๆราวกับดูว่าที่นี่คือที่ไหนพร้อมกับยื่นเสื้อสูทคืนให้เขา

"ถึงแล้ว..โรงงานของตระกูลผมเอง"

เวกัสรีบบอกเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

เขาสวมเสื้อสูทที่เธอเพิ่งคืนให้แบบไม่เร่งรีบนัก

"โรงงานอะไร? ผลิตยาเสพติดเหรอ?"

อยู่ๆคนง่วงก็ตาลุก

หรือว่าเธอหลงเข้ามาในถิ่นธุรกิจมืดของเขาจิงๆ

"ลงไปเถอะ ไม่มีใครทำร้ายคุณหรอก"

ลินนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เธอไม่ได้กลัวใครจะมาทำร้าย

แค่กลัวว่า ถ้าเธอลงไปเดินกับเขาแล้วมีตำรวจเข้ามาเหมือนในละคร

เธอจะรอดจากการเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือเปล่า?

เวกัสลงรถก่อน จากนั้นก็เดินอ้อมมาทางฝั่งเธอเพื่อเปิดประตูให้

เพราะท่าทางยัยโหดคงลีลาเยอะ ไม่ยอมลงจากรถของเขาง่ายๆแน่

"เร็วๆดิ..เสียเวลาเนี่ย"

เขาพยักหน้าพร้อมดึงแขนเธอลงมาจากรถจนได้

เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปในเขตโรงงาน

เหล่าบอดี้การ์ดก็ก้มศรีษะให้ตลอดทาง

นาทีนี้ลินนานึกไปถึงซีรี่ย์ที่นางเอกเผลอเดินเข้าไปในสถานที่อันตราย

ให้ตายเถอะ! เธอคิดถูกใช่ไหมที่ตกลงจะทำงานให้เขาน่ะ

ทางเดินยาวทะลุไปยังด้านหลังของโรงงานที่มีห้องทำงานส่วนตัวแยกออกมาจากตัวโรงงานอีกที

"ถึงแล้ว พร้อมรึยัง?"

เวกัสหันมาถาม

ก็ดีที่เขาถาม แต่มาถามตอนนี้เพื่อ???

"ถ้าบอกว่าไม่พร้อมจะพากลับไหมล่ะ?"

คนตัวเล็กยอกย้อน

ลินนาอยากรู้จริงๆว่าที่นี่คือที่ไหน

อยู่ส่วนไหนของกรุงเทพกันแน่

ป้ายก็ไม่มีบอก

แถมนอกจากพวกบอดี้การ์ดชุดดำระหว่างทางราวยี่สิบคน

ลินนาก็ยังไม่เห็นใครนอกเหนือไปจากนั้นเลย

"ไม่ทันแล้ว..มานี่มา"

พูดจบเวกัสก็ฉวยโอกาสจับมือเล็กของเธอมาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทตัวเดิม

ก่อนจะเดินนำเพื่อให้เธอเดินตามและเข้าไปในอาคารที่เป็นห้องทำงานนั่น

ประตูห้องที่ทำจากกระจกนิรภัยถูกเปิดออกโดยการ์ดชุดดำที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง

ลินนาไม่เห็นว่าการ์ดทั้งสองคนนั้นมองเธอแบบไหน

เพราะคนที่นี่ใส่แว่นตาสีดำกันทุกคนเลยก็ว่าได้

ไม่รู้จะทำตัวลึกลับกันไปถึงไหน

"มาแล้วเหรอ ไอ้ตัวแสบ?"

เสียงทุ้มจากชายวัยกลางคนที่มีผิวขาว หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเวกัสเอ่ยทักทายคนทั้งคู่

ข้างกายของเขามีผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยนั่งอยู่ด้วย

"ครับป๊า..ผมพามาตามสัญญา"

เวกัสยังจับมือของเธอที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาไม่ยอมปล่อย

แม้ว่าลินนาพยายามจะดึงมันออกก็ตาม

"สัญญาอะไรของนาย?"

ลินนาเขย่งตัวขึ้นเพื่อกระซิบถามเขา

"ใช้ได้...มิน่าล่ะ แกถึงไม่ยอมไปดูตัวสักที"

คุณกัลยกรมองลินนาตั้งแต่หัวจรดเท้า

คนตัวเล็กข้างๆลูกชายคนโตของท่านหน้าตาสะสวย

ดูๆแล้วคงสวยแบบไม่ได้พึ่งมีดหมอเหมือนสาวๆสมัยนี้

"ชื่ออะไรล่ะหนู?"

ท่านวัฒนาถามลินนาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ลินนาหันไปสบตากับเวกัส

เขาจูงมือเธอให้นั่งลงตรงข้ามกับพ่อและแม่

ก่อนจะพยักหน้าเชิงอนุญาตให้เธอพูดได้

"ลินนาค่ะ เรียกสั้นๆว่าหงส์ก็ได้ค่ะ"

ลินนาตอบพร้อมรอยยิ้ม

อย่างน้อยผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก็ไม่ได้มีทีท่าคุกคามเธอ

ตรงกันข้าม พวกท่านดูใจดีเสียด้วยซ้ำ

"หงส์...อย่าบอกนะว่าชื่อนี้ได้มาเพราะพ่อชอบทีมฟุตบอลน่ะ"

ท่านวัฒนาเดา

"เปล่าหรอกค่ะ ไม่เกี่ยวกับฟุตบอลเลย"

ลินนาเริ่มผ่อนคลายเล็กน้อย

"จริงเหรอ? แล้วมีที่มามั้ยล่ะ?"

ท่านวัฒนายังชวนคุยต่อ โดยมีสายตาของคุณกัลยกรผู้เป็นภรรยาลอบสังเกตุท่าทางของเธอ

"หงส์มีน้องสาวอีกคนค่ะ ชื่อหยก หงส์กับหยก มาจากชื่อนกที่ตากับยายเคยเลี้ยงน่ะค่ะ"

ท่านวัฒนาหันไปมองหน้าภรรยาพลางพยักหน้าน้อยๆเหมือนพึงพอใจ

"แล้ว..หนูหงส์รู้จักตาเวได้ยังไง?"

เวกัสชักใจเสีย

เขาก็ลืม ว่าการพาเธอมาที่นี่แปลว่าพามาในสถานะที่สำคัญแค่ไหน

แต่..เขาไม่ทันได้เตี๊ยมอะไรกับลินนาเลยนี่สิ

"ไม่ได้สนิทกันหรอกค่ะ เจอกันครั้งแรกหนูก็..ตบหน้าเค้าเพราะเข้าใจผิด"

คนตอบทำหน้าสลดเพราะสำนึกผิดจริง

ลินนาก้มหน้าน้อยๆ ไม่กล้ามองสบตาผู้ใหญ่ทั้งสอง

"หงส์พูดเล่นน่ะครับม๊า สงสัยตื่นเต้น"

เวกัสรีบแก้ตัว

เขาอุตส่าห์พาเธอมาที่นี่แล้ว จะให้พลาดไม่ได้เด็ดขาด

ลินนาเหลือบมองหน้าเขาก็เจอคนตัวโตส่งสายตาดุๆมาให้

ในเมื่อเธอพูดความจริง หมอนี่จะมาว่าอะไรเธอได้?

"น่าสนใจนะคุณ"

คุณกัลยกรแอบกระซิบสามี

ท่านชักถูกใจผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว

ที่เคยเห็นเป็นข่าวกับลูกชาย ก็มีแต่สาวๆจำพวกที่ต้องการชื่อเสียงเงินทองและหน้าตาทางสังคมเท่านั้น

ทว่า เธอคนนี้เหมือนจะตรงกันข้าม

แล้วท่านจะไม่สนใจได้อย่างไร?

"ป๊ากับม๊าอยากดื่มอะไรไหมครับ? เดี๋ยวผมพาหงส์ไปดูคาเฟ่เอง"

เวกัสหาทางเอาตัวรอด

"คาเฟ่อะไร?"

ลินนาถามแบบงงๆ

"โรงอาหารของโรงงานเราน่ะ พาหนูหงส์ไปดูเถอะลูก"

ท่านวัฒนาโบกมือให้เวกัสพาลินนาไปยังคาเฟ่ที่ว่า

ก่อนที่ท่านและภรรยาจะอดหัวเราะไม่ได้

เวกัสรีบจูงมือเธอออกมาจากห้อง

พอพ้นเขตอาคารนั้นได้เขาก็ถอนหายใจพรืดด้วยความโล่งอก

"ปล่อยมือ"

เสียงคนตัวเล็กสัั่งช่วยเรียกสติของเขาได้ทันที

"สรุปมันคืองานอะไรกันแน่ที่ให้มาด้วยเนี่ย?"

ลินนาไม่เห็นเลยว่าเขาจะคุยเรื่องงาน

หรือว่าคุยแล้วเธอแปลไม่ออก

"ไปดูคาเฟ่กันดีกว่า มีดอกไม้สวยๆเยอะเลย"

เวกัสเปลี่ยนเรื่องคุย

เขาต้องการเบนความสนใจของเธอจากเรื่องงานอะไรนั่นก่อน

"ดอกอะไร? แถวนี้ไม่เห็นมีเลย"

ระหว่างทางที่เดินมาก็มีแต่จำพวกไม้ประดับเท่านั้นเอง

ไม้ดอกไม่เห็นจะมี

"ตามมา"

เขาบอกแล้วก้าวขายาวๆเดินนำหน้าเธอไป

การเบี่ยงเบนความสนใจของผู้หญิงด้วยเรื่องของดอกไม้

มันอาจจะใช้ไม่ได้กับผู้หญิงคนอื่น

แต่ลินนาเป็นเจ้าของร้านรับจัดดอกไม้ นั่นแปลว่าเธอคงชอบดอกไม้แน่ๆ

"ขอตัดไปโชว์ที่ร้านได้ไหม?"

ลินนารีบเร่งฝีเท้าเดินตามเขาจนทัน

แค่นึกถึงดอกไม้สวยๆ

เธอก็ลืมเรื่องอื่นๆไปเกือบหมดสิ้น

พอเธอเดินตามมาทัน เขาก็หันมามองหน้าเธอที่ดูตื่นเต้นนิดๆ

เวกัสเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว...

 

 

 

................................

สองตอนไปเล้ยยยยยย 

พรุ่งนี้ค่อยมาต่อนะฮะ 

เรื่อยๆ ไม่เร่งรีบเนาะ 

ยังไงก็ไม่น่าจะมีมาม่านะ 

กลับหน้าเรื่อง

 

นิยายเรื่องเก่าๆที่ไรท์แต่งไว้นาน

ไรท์จะทำเป็นอีบุ๊คเพื่อเก็บไว้อ่านนะคะ

เรื่องที่ให้อ่านฟรีมาก่อนก็ยังฟรีต่อไป

(จะลบทิ้งก็เสียดายอะ)

 

อัพเดท:19-06-2020

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น