email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น : หลงเมีย เมียเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2564 15:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

 

ตอนที่ 14

 

"คอนโดมึงหรูมากเพื่อน" เกล น้ำตาล จิวที่พอมาถึงคอนโดที่ฉันอยู่ก็ต้องตกตะลึงกับความหรูหรา

อย่าว่าแต่เพื่อนเลยกูนี้ตะลึงปนช็อก เมื่อวานหลังจากที่กินข้าวที่บ้านเสร็จฉันกับพี่ราชาก็ขอตัวกลับ พอมาถึงคอนโดฉันถึงกลับอ้าปากค้างตั้งแต่อยู่หน้าคอนโด คือมันดูดีมาก หรูหราจนนึกว่าตัวเองมาอยู่โรงแรม10ดาว(มีไหมวะ) ยิ่งพอเข้ามาข้างในพนักงานคือตอนรับดีมาก(ก.ไก่ล้านตัว) แค่ชั้น1ก็ดูหรูหรา มีมุมให้นั่งเล่น มีโต๊ะไว้ประชุมหรือทำงานต่างๆ ด้านหลังมีสวนที่ให้คนได้พักผ่อนหย่อนใจหรือนำสัตว์เลี้ยงไปวิ่งเล่นได้ แค่นั้นยังไม่พอ ลิฟท์คือแบบหรูหราอลังการ มีลิฟต์ธรรมดาทั้งหมดอยู่4ตัวฝั่งล่ะ2ตัว ลิฟท์สำหรับพนักงาน2ตัว และลิฟท์สำหรับชั้นVIPอีก3ตัว แค่นั่นยังไม่พอลิฟท์สำรับคนที่อยู่ชั้นพรีมี่ยมอีก2ตัวเพื่อให้สะดวกกับคนที่อยู่ชั้นพรีเมี่ยม คอนโดที่นี้มี15ชั้น 10ชั้นแรกเป็นแบบห้องธรรมดา ซึ่งห้องธรรมดาก็จะแบ่งแยกย่อยไปอีกตามราคา ถัดขึ้นมาอีก4ชั้นเป็นVIP และชั้นสุดท้ายคือชั้นที่ฉันอยู่คือชั้นพรีมี่ยม

พี่ราชาบอกว่าไงนะ ซื้อมา30ล้าน แต่เท่าที่กูเห็นน่าจะแพงกว่า30ล้าน(หรือเปล่า) ไอ้เราก็ไม่ค่อยจะมีความรู้เรื่องพวกนี้ด้วยสิ อยู่ติดดินมาตลอด19ปี พออายุ20ปุบกูก็ได้มาอยู่คอนโดหรูเลย นี้ยังไม่ได้พูดถึงภายในห้อง หนักกว่านี้อีก ฉันพาเพื่อนเดินเข้ามาข้างในกำลังจะเดินผ่านมุมนั่งเล่นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับสายตาดูถูก

"ใครปล่อยให้คนพวกนี้เข้ามา" ชายคนหนึ่งที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกฉันพูดขึ้น

"รปภ.ไม่ดูเลยหรอถึงได้ให้คนแบบนี้เข้ามา" ตามด้วยเสียงผู้ชายอีกคน

"ต้องเข้ามาขโมยของแน่เลย" และตามด้วยเสียงผู้หญิง

"เอ้า! อีพวก..." เกลกำลังจะต่อปากต่อคำ

"พอเถอะเกล ไปเถอะ" ฉันพา3คนนั้นเดินมาโดนไม่สนใจ อีพวกนี้ก็คิดได้เนอะ กล้องวงจรปิดทั่วทุกมุมขนาดนี้กูจะไปขโมยได้ไง

ฉันกำลังเดินไปที่ลิฟต์คนพวกนั้นก็เดินตามมาอย่างหาเรื่อง ฉันพาเพื่อนเดินมาถึงลิฟท์พรีมี่ยมก่อนจะแตะการ์ดลงไปที่สแกนการ์ดเพื่อใช้งานลิฟท์ ที่นี้ถ้าไม่มีการ์ดก็ไม่สามารถใช้ได้และต่อให้มีการ์ดคนที่อยู่ชั้นธรรมดาจะไม่สามารถใช้ลิฟท์VIPหรือพรีมี่ยมได้และVIPไม่สามารถใช้ลิฟท์พรีเมี่ยมได้ เพราะลิฟท์ไปไม่ถึงลิฟท์4ตัวแรกของห้องธรรมดาก็สิ้นสุดแค่ชั้น10 ลิฟท์ของVIPก็สิ้นสุดแค่ชั้นที่14 และลิฟท์พรีเมี่ยมก็ถึงชั้น15โดยลิฟท์ทุกตัวสามารลงไปชั้นลานจอดรถใต้ดินได้

ดูดิแค่ลิฟท์ยังยุ่งยากเลย แค่อธิบายก็ไปครึ่งหน้ากระดาษล่ะ

"นี้ๆ พวกเธอคิดจะไปไหนนะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นเมื่อฉันเดินมาถึงหน้าลิฟท์พรีเมี่ยม

"ก็กลับห้องไง" ฉันพูดและแตะการ์ดลงไป ประตูลิฟท์ก็เปิดออกจน3คนนั้นถึงกับอ้าปากค้าง ฉันเดินเข้ามาในลิฟท์ตามด้วยเพื่อนๆของฉัน

"ว้ายแพ้!" จิวพูดขึ้นก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิด พวกเรา4คนหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุก

"พวกมึงเห็น3คนนั้นไหม ตลกฉิบหายแล้วที่อีจิวพูดทิ้งท้ายไว้อีก ร้ายนะมึงอ่ะ" น้ำตาลพูดพวกเรา4คนก็หัวเราะกันต่อจนมาถึงชั้นที่15

"เออมึง ห้องตรงข้ามมึงมีใครอยู่ไหม" เกลถาม

"มีนะ แต่...กูไม่รู้ว่าใครอ่ะ แล้วอีกอย่างกูพึ่งมาอยู่เมื่อวานม่ะจะรู้ได้ไงว่าใครอยู่ห้องตรงข้าม" ฉันตอบอย่างกวนตีน อีเกลก็เบ๊ปากมองบนทันที

"พี่ราชาก็โคตรเปย์เลย พอมึงมาอยู่กับเขาปุบซื้อคอนโดใหม่เลย" จิวพูด

"อิจ!" น้ำตาลพูด

หลังจากเดินมาถึงหน้าห้องฉันก็แตะคีการ์ดไปที่ประตูเพื่อปลดล๊อค และเชิญเพื่อนให้เข้าไปข้างใน จิว น้ำตาล เกลยืนตะลึงกันอีกรอบแค่ทางเข้าก็หรูล่ะแล้วข้างในจะขนาดไหน พอเดินเข้ามาข้างในเพื่อนแทบช็อกคือแบบหรูอ่ะ คิดภาพออกไหม ฮ่าๆๆๆ ไม่อยากเล่าเดี๋ยวยาวเอาเป็นว่าหรูสัสๆ

ฉันพาเพื่อนเดินมาที่โซนห้องนั่งเล่นและเดินไปที่โซนห้องครัวเพื่อเอาน้ำไปให้เพื่อนๆโดยมีจิวมาเดินช่วย ส่วนเกลกับน้ำตาลเดินไปสำรวจรอบๆ หลังจากที่ฉันมานั่งรอน้ำตาลกับเกลอยู่ฉันกับจิวก็คุยเรื่องทั่วไปรอ2คนนั้น เมื่อ2คนนั้นสำรวจจนทั่วก็เดินมานั่ง

"แม่ง! กว้างฉิบหายกูนึกว่ามาอยู่10คน" เกลล้อเลียน

"มีห้องไว้ซักผ้าตากผ้าอีกต่ากหาก ทำไว้เพื่อ?"น้ำตาลถาม

"งั้นมึงคิดภาพตามกูนะ ว่าถ้าไม่มีห้องนั้นเวลาตากผ้าแล้วผ้าปลิ้วหายไปมึงจะไปเก็บที่ไหนกับความสูง15ชั้นและลมก็แรง"

มันจะปลิ้วหายไปเลยนะเพื่อน

เพื่อนทั้ง3คนคิดภาพตามก็จะพยักหน้าเห็นด้วยและหลังจากนั่นฉันก็ติวหนังสือให้เพื่อนทันทีโดยมีน้ำตาลคอยช่วย วันนี้ฉันอยู่คอนโดคนเดียวเพราะพี่ราชาไปทำงาน พอมีเพื่อนมาแบบนี้ก็ช่วยคลายเหงาได้ดี ฉันติวให้เพื่อนจนตอนนี้ทุ่มกว่าๆแล้วฉันเดินลงไปส่งเพื่อนที่หน้าคอนโดและเดินเข้าเซเว่นที่อยู่ข้างคอนโดเพื่อมาซื้อขนม ระหว่างเลือกซื้อขนมจู่ๆโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นพี่ราชาที่โทรมา

"ฮัลโหล" ฉันพูดเสียงยานออกไป

(พี่กำลังกลับนะ อีกประมาณ15นาทีถึง)

"โอเคเดี๋ยวบีมรอข้างล่างนะ พอดีบีมลงมาส่งเพื่อนและแวะเซเว่นอยู่ พี่เอาไรไหม"

(ไม่ครับ)

"โอเค ขับรถดีล่ะ" ฉันกดวางสายไปเมื่อพี่ราชาตอบกลับมา

ฉันเดินเลือกซื้อขนมอยู่สักพักและเดินไปจ่ายเงินและพยายามยัดขนมเข้าไปในถุงผ้า ฉันเดินเข้ามาภายในคอนโดสวัสดีคุณลุงและพี่รปภ.ซึ่งพวกเขายิ้มให้และรับไหว้ฉัน ฉันเดินมารอพี่ราชาที่โซนนั่งเล่นพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกม

"ดูสิว่าเราเจอใคร"

"..." ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็พบกลุ่มคนเมื่อเช้าและมีคนเพิ่มมาอีก2คน ฉันก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อโดยไม่สนใจ

"หึ! ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าคนอย่างคุณจะมีการ์ดพรีเมี่ยมได้ คุณขโมยมาใช่ไหมผมจะแจ้งพนักงาน รปภ. และตำรวจ" ผู้ชายที่ดูท่าทางฉลาดที่สุดพูดขึ้นพลางขยับแว่น

แต่กูว่าโง่สุดว่ะ

"เอาสิ แจ้งเลย" ฉันท้าให้แจ้งพลางส่งการ์ดพรีเมี่ยมให้เขา เพราะการ์ดแต่ละใบจะลงข้อมูลของคนในห้องไว้และสามารถตรวจเช็ดได้ว่าใครอยู่ในห้องไหน อยู่ในห้องนั่นจริงหรือเปล่า

เขาลังเลที่จะหยิบไปจากมือฉัน เพราะความมั่นใจของฉันซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่พี่ราชาเดินเข้ามาพอดี ทุกสายตาจ้องมองไปยังเขาโดยเฉพาะพวกผู้หญิง และคนกลุ่มนี้เองก็เช่นกัน

"แกๆๆๆๆ นั่นพี่ราชาใช่ป่ะ" ผู้หญิงที่ฉันไม่ได้เจอเมื่อเช้าสะกิดผู้หญิงอีกคนและเพื่อนของเขา

เรียกอย่างสนิทสนมเลยนะ

"กริ๊ดดดดดดด ฉันพึ่งรู้ว่าเขาอยู่ที่นี้"

"ผมได้ข่าวมาว่าเขาพึ่งย้ายมาเมื่อวาน" ผู้ชายใส่แว่นที่บอกจะแจ้งตำรวจพูดขึ้น

"ฉันได้ยินมาว่าเขาโสดมา2ปีแล้ว แกคิดว่าฉันจะมีสิทธิ์ป่ะ"

"อยากได้เป็นพ่อของลูกจัง"

กูผู้เป็น 'เมีย' เขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ฟังพวกผู้หญิงพูดถึงพี่ราชากัน และที่ว่าพี่ราชาโสดเนี่ยตกข่าวหรือเปล่าคะคุณ พี่ราชาเนี่ย 'ผัวกู' ฉันถอนหายใจและลุกขึ้นหยิบถุงขนมกำลังจะเดินไปหาเขา

"นั่นคุณคิดจะไปไหน หนีหรอ" ชายใส่แว่นพูดและคนทั้งกลุ่มก็หันมาสนใจฉัน

"..." ฉันยิ้มมุมปากและตอบคำถามเขา "ไปหาผัว"

"หึ! ผัวหรอ อีผู้หญิงคนนั่นตายแน่" ผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มนั่นพูดขึ้น "เหมือนเราจะเจอคนบ้า มโนว่าคนนั้นคนนี้เป็นผัวว่ะ" และคนในกลุ่มนั่นก็หัวเราะอออกมา ฉันเดินมาโดยไม่สนใจไปหาพี่ราชาที่ยืนเก๊กท่ามองหาฉันอยู่ ฉันเอาถุงขนมฟาดไปที่หลังของเขาด้วยความหมั่นไส้จนคนที่มองอยู่ต่างตกใจ

"หึ! เสน่ห์แรงจริงนะพ่อคุณ" ฉันพูดประชดพี่ราชาหันมามองฉัน

"พี่กลับ..." พี่ราชายังไม่ทันพูดจบฉันก็โยนถุงผ้าที่เต็มไปด้วยขนมใส่เขาจนขนมหล่นลงมา2ห่อ พี่ราชาที่รับไว้ด้วยความงุนงงว่าฉันเป็นอะไร

ฉันเดินตึงตังหน้าบูดที่ลิฟท์พี่ราชารีบก้มเก็บขนมและวิ่งตามฉันเข้ามาในลิฟท์ทันที พี่ราชายืนนิ่งทำสีหน้าเย็นชาไม่พูดกลับฉันซักคำ หรือเราจะทำเกินไปนะแถมข้างล่างคนก็เยอะด้วย พอมาถึงห้องพี่ราชาก็เดินเอาขนมไปเก็บและเดินมานั่งข้างๆฉันที่โซฟา พี่ราชาก็ยังคงทำสีหน้าเย็นชาอยู่

ไม่เอาแบบนี้นะ บีมไม่อยากทะเลาะกับพี่ ฉันหันไปกอดพี่เขาไว้จนพี่ราชาตกใจฉันเอาหน้าไปซุกอกพี่เขาก่อนน้ำตาจะไหลออกมา

"บะ...บีม" พี่ราชาตกใจที่ฉันร้องไห้

"บีมขอโทษที่เอาถุงขนมตีพี่และโยนใส่พี่ บีมขอโทษ"

"..." พี่ราชานิ่งไปและไม่ได้กอดฉันตอบ

"ฮึก!...บีมขอโทษที่งี่เง่า บีมขอโทษ" ฉันปล่อยตัวพี่ราชาและลุกขึ้นกำลังจะเดินเข้าห้องนอนแต่ก็นึกบ้างอย่างออกและพูดออกไป "...ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะพี่ราชา"

ตึก! ตึก! ตึก! หมับ!

"พะ...พี่! อื้ม!" พี่ราชากอดฉันจากข้างหลังและจับหน้าฉันหันไปรับจูบของเขา พี่ราชาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉันเกี่ยวพันลิ้นไปมาจนฉันเคลิ้มก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ้ง

"พี่กลับมาแล้ว" พี่ราชายิ้มให้ฉัน

จำได้แล้วว่าก่อนที่ฉันจะโยนถุงขนมใส่พี่เขา พี่เขาจะพูดว่า 'พี่กลับมาแล้ว' นี้เอง ฉันหันไปกอดพี่ราชาและพี่ราชาก็กอดตอบ และฉันก็ต้องทำหน้าบูดบึ้งอีกครั้งเมื่อพี่เขาบอกว่าเขาไม่ได้โกธรฉันที่ตีเขาหรือโยนขนมใส่ เขาแค่อยากได้ยินฉันพูดว่า 'ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ' แค่นั้น แต่ฉันกลับไม่พูดแถมยังปาขนมใส่เขาตอนเขาจะพูดอีกพี่ราชาเลยแกล้งทำเป็นนิ่งใส่ฉันเฉยๆโดยที่ในใจเขาอยากจะกอดรัดฟัดแหว่งฉันจะตายอยู่แล้วและตอนที่ฉันกอดพี่ราชาพี่ราชาก็ต้องอดทนทำเป็นนิ่งไว้และเขาก็ไม่คิดว่าฉันจะพูด เพราะถ้าหากฉันไม่พูดหลังจากฉันเข้าห้องไปเขาก็กะจะมาง้อแต่ฉันพูดออกมาพอดีพี่ราชาเลยอดใจไม่ไหวเข้ามาจูบฉันทันที

เอาคำขอโทษกับน้ำตากูคืนมา!!

 

..............................................................................................................................................................

เฮียราชามีความแกล้งน้อง ฮ่าๆๆๆๆ ไรท์แต่งไปไรท์ยังจะอยากร้องไห้ตามเลย ใครเป็นเหมือนไรท์ไหมไม่รู็แต่ไรท์เป็น ฮ่าๆๆๆๆ

ฝากติดตาม คอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ เดี๋ยวมาแต่งต่อพรุ่งนี้ ฝันดีคะนักอ่านทุกคน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว