ยินดีต้อนรับเข้าสู่คลังนิยายของ Bad.M 🖤🖤

🚫STOP PLAYBOY | 04 พบเจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : 🚫STOP PLAYBOY | 04 พบเจอกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 789

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🚫STOP PLAYBOY | 04 พบเจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร

STOP PLAYBOY | 04 พบเจอกันอีกครั้ง

.

.

หัวใจของฉันมันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเท้าทั้งสองข้างก็รีบย่างกายเดินเข้าไปที่เก้าอี้นวมตัวนั้นก่อนจะกวาดสายตามองหาลูกสาวของฉันด้วยความร้อนใจ

 

"คุณเห็นลูกของฉันไหมคะ?" ฉันเอ่ยถามพนักงานที่อยู่ในร้านออกไป

 

"อ้าว เมื่อกี้ก็ยังเห็นนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่เลยนี่คะ" พนักงานตอบพร้อมกับชี้ไปที่เก้าอี้นวมตัวนั้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวฉันก็เผลอทำลูกหายไปฉันมันเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

 

"วันใหม่ หนูอยู่ที่ไหนออกมาหาแม่เดี๋ยวนี้นะลูก" ฉันรีบหอบข้าวของแล้วเดินดูตามช่องว่างระหว่างราวเสื้อผ้าแต่ก็กลับไร้วี่แววของเธอพนักงานในร้านก็ช่วยฉันตามหากันให้วุ่นเพราะความประมาทเลินเล่อของตัวเองแท้ๆที่ปล่อยให้ลูกคลาดสายตาไปได้ถ้าเกิดลูกของฉันเป็นอะไรไปฉันจะไม่ยอมให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต

 

"วันใหม่! อยู่ที่ไหนลูก" ฉันวิ่งออกมานอกร้านพลางกวาดสายตามองหาหลังจากที่หาภายในร้านแล้วไม่เจอฉันคิดว่าลูกของฉันคงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะ บางทีวันใหม่อาจจะเดินออกไปนอกร้านแล้ว

 

"ฉันคิดว่าลูกของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วค่ะ ขอบคุณที่ช่วยกันตามหานะคะ" ฉันเอ่ยขอบคุณพนักงานในร้านออกไปก่อนจะรีบเดินออกไปตามหาลูกของฉันที่ไม่รู้ว่าป่านนี้เดินออกไปไกลถึงไหนแล้ว

 

 

"วันใหม่!" ฉันตะโกนร้องเรียกโดยที่ไม่สนใจสายตาของผู้คนที่เดินขวักไขว่กันไปมาหัวใจของฉันมันแทบจะแตกสลายเมื่อรู้ว่าลูกสาวสุดที่รักหายตัวไป ดวงตาเริ่มแดงก่ำและน้ำตาของฉันเริ่มคลอเบ้าขึ้นมาเมื่อไม่เห็นลูกสาวสุดที่รักสักที ขอร้องเถอะ ขอให้ฉันตามหาลูกเจอสักที

 

"วันใหม่..." ฉันได้แต่ร้องเรียกไปทั่วบริเวณที่คิดว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆจะเดินไปได้หวังว่าเธอคงจะเดินออกไปไหนได้ไม่ไกลนะ จนกระทั่งสายตาของฉันมองไปเห็นเจ้าของชุดที่คุ้นเคยที่ฉันเป็นคนสวมใส่ให้เองกับมือซึ่งกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน

 

"วันใหม่ลูกแม่!" ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาลูกด้วยความดีใจทันทีมือเรียวก็ปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาไม่หยุดฉันรู้สึกดีใจแล้วก็โล่งใจสุดๆที่ได้เจอลูก

 

"แม่เวลา"

 

"วันใหม่..." เป็นลูกของฉันจริงๆด้วยแต่ก่อนที่ฉันจะถึงตัวของลูกเท้าทั้งสองข้างของฉันมันก็หยุดก้าวออกไปโดยอัตโนมัติหลังจากที่เห็นบุคคลที่โอบอุ้มวันใหม่เป็นใคร

 

"ปอร์เช่!"

 

"เวลา"

 

หัวใจของฉันมันแทบหยุดเต้นไปทันทีเมื่อได้เห็นบุคคลที่ฉันไม่ได้เจอมานานแสนนานและไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกด้วยเพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตโดยที่ลืมไปเลยว่าเขายังมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ แต่ทว่าตอนนี้ฉันได้มาเจอกับเขาอีกครั้งและวันใหม่ก็ยังได้เจอหน้าพ่อที่แท้จริงของเธออีกด้วยแต่เขาคงไม่รู้ว่าเด็กสาวตัวเล็กที่เขากำลังอุ้มอยู่คือลูกสาวที่เกิดมาจากความพลาดพลั้งในวันนั้นของฉันกับเขา

 

พ่อที่ไม่รู้ว่าคนที่อุ้มอยู่เป็นลูกและลูกที่ไม่รู้ว่าคนแปลกหน้าที่เจอเป็นพ่อมันช่างตลกสิ้นดี...

 

"แม่เวลา"

 

"แม่?" ปอร์เช่เลิกคิ้วสูงกับสรรพนามที่วันใหม่ใช้เรียกฉันก่อนจะหันไปมองหน้าเด็กสาวตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของตัวเอง

 

"เด็กคนนี้...ลูกของเธอหรอ?"

 

"ใช่ เธอเป็นลูกของฉัน...ขอลูกของฉันคืนด้วย" ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติสุดๆก่อนจะรีบเดินไปอุ้มวันใหม่ให้ออกมาจากอ้อมแขนแกร่งของเขาแต่ระหว่างนั้นมือของฉันกับปอร์เช่ก็เผลอไปสัมผัสกันอย่างไม่ได้ตั้งใจจนฉันต้องรีบอุ้มลูกมาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองและถอยให้ห่างจากเขาทันที

 

"นี่เธอมีลูกแล้วหรอ?" ปอร์เช่เอ่ยถามออกมาท่าทีของเขาดูแปลกใจเล็กน้อยที่ได้รับรู้ว่าฉันมีลูกแล้ว

 

"ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกของฉันนะ" ฉันเลี่ยงที่จะไม่พูดคุยเรื่องลูกกับเขาแต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยคำขอบคุณเขาออกไปเพราะถ้าเกิดไม่ได้เขาฉันก็ไม่รู้ว่าจะหาวันใหม่เจอไหม

 

"ฉันไม่ได้ดูแลอะไรหรอก อยู่ๆลูกของเธอก็วิ่งมาชนฉันเองอ่ะ" พอฉันได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าลูกสาวด้วยสายตาดุๆ

 

"แม่บอกให้หนูนั่งรอใช่ไหม ทำไมถึงไม่เชื่อฟังแม่ถ้าเกิดหนูเป็นอะไรขึ้นมาจะว่ายังไง" ฉันดุลูกออกไปซึ่งวันใหม่ก็มีสีหน้าหงอยๆหลังจากที่โดนฉันดุปกติฉันไม่ค่อยดุลูกสักเท่าไหร่หรอกเพราะอย่างที่บอกว่าวันใหม่เป็นเด็กดีไม่ค่อยดื้อไม่ค่อยซนแต่ฉันก็เข้าใจว่าเวลาเด็กได้ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกก็คงจะรู้สึกตื่นเต้นและอยากออกไปดูนู้นดูนี่บ้างตามประสาเด็กแต่ฉันก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นคงต้องบอกต้องสอนเธอจะได้จำและไม่ทำแบบนี้อีก

 

"หนูขอโทษค่ะ" วันใหม่เอ่ยขอโทษฉันออกมาด้วยน้ำเสียงหงอยๆซึ่งฉันเห็นแล้วก็อดสงสารลูกไม่ได้

 

"ไม่เป็นไรค่ะลูก แต่ต่อไปหนูต้องเชื่อฟังแม่นะคะอย่าทำให้แม่เป็นห่วงแบบนี้" ฉันพูดพร้อมกับลูบหัวลูกเบาๆเพราะฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าเกิดวันใหม่เป็นอะไรขึ้นมาเธอเปรียบเสมือนลมหายใจของฉันถ้าขาดเธอก็เหมือนกับว่าฉันขาดลมหายใจไป

 

"ต่อไปหนูจะเชื่อฟังแม่เวลาค่ะ"

 

"ดีมากค่ะ งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่านะ" แล้วฉันก็วางลูกลงกับพื้นและเตรียมที่จะจูงมือเธอเดินออกไปแต่เสียงเรียกของบุคคลที่อยู่ตรงหน้าก็เอ่ยรั้งฉันเอาไว้ซะก่อน

 

"เวลาเดี๋ยวก่อนสิ เธอจะรีบไปไหน?"

 

"นายมีธุระอะไรกับฉัน" ฉันถามเขากลับไปเสียงเรียบท่าทีของฉันในตอนนี้คงบ่งบอกได้ว่าฉันไม่ต้องการที่จะพูดคุยหรือเสวนาอะไรกับเขาเพราะเรื่องระหว่างฉันกับเขามันจบไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว

 

"ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่จะถามว่าเธอสบายดีไหม?" หึ มันเหมือนกับว่าฉันโดนตบหัวแล้วลูบหลังยังไงก็ไม่รู้ท่าทีที่เขาแสดงความใส่ใจในชีวิตที่ผ่านมาของฉันมันทำให้ฉันอยากตอบเขากลับไปซะให้รู้แล้วรู้รอดว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีตลอดเวลาที่ผ่านมาและคนที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ

 

"นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก ฉันขอตัวนะ"

 

"เธอยังโกรธเรื่องที่ฉันทำกับเธอเมื่อห้าปีก่อนอยู่ใช่ไหม?" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาฉันที่กำลังจะหันหลังเดินหนีออกไปเป็นต้องหยุดชะงักมือไม้เริ่มสั่นไหวไปกับคำพูดที่บั่นทอนจิตใจแบบนั้นของเขา คนที่ไม่รู้จักสำนึกและไม่ได้ถูกกระทำอย่างเขาคงไม่รู้สินะว่าฉันต้องพบเจอกับอะไรมาบ้างกับเรื่องที่เขาทำเอาไว้กับฉัน

 

"....." ฉันไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆหลุดออกจากปากแต่มันก็สามารถบ่งบอกให้เขารู้แล้วว่าฉันรู้สึกยังไงกับสิ่งที่เขาพูดมันออกมา

 

"เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมเธอไม่ลืมๆมันไปล่ะ" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายใจร้ายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกฉันทำเอาฉันยืนกำหมัดแน่นด้วยความโมโหเขากล้าพูดมันออกมาได้ยังไงว่าให้ฉันลืมมันไปถ้าไม่ใช่เพราะเขาชีวิตของฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้ฉันคงจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้

 

"คนที่ไม่ได้ถูกกระทำอย่างนายก็พูดได้สิแต่นายเคยรู้อะไรไหมว่าสิ่งที่นายทำกับฉันมันทำให้ฉันต้องเจอกับอะไรมาบ้าง นายจะมาบอกว่าให้ฉันลืมมันไปง่ายๆฉันคงทำไม่ได้หรอกนะเพราะว่าสิ่งที่นายทำมันยากเกินกว่าที่ฉันจะลืมมันไปได้"

 

"ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเจออะไรมาบ้างแต่เอาเป็นว่าฉันขอโทษเธอก็ได้กับเรื่องที่ผ่านมา โอเคไหม?"

 

"ตลอดเวลาที่ผ่านมานายไม่เคยสำนึกกับสิ่งที่ทำเลยสินะแล้วนายยังจะมีหน้ามาพูดคำว่าขอโทษกับฉันอีกงั้นหรอ..." ฉันไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาพูดกับคนอย่างเขาเลยจริงๆ

 

"นายเก็บคำขอโทษของนายเอาไว้เถอะเพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับฉัน"

 

"เวลา..."

 

"พี่ปอร์เช่คะ" แต่แล้วก็มีเสียงของใครบางคนขัดบทสนทนาระหว่างฉันกับเขาขึ้นมาก่อนที่ฉันจะเห็นหญิงสาวแสนสวยรูปร่างเอ็กซ์แตกคนหนึ่งเดินเข้ามาเกาะแขนแกร่งของปอร์เช่ซึ่งไม่ต้องบอกฉันก็พอจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเขา

 

เขาก็ยังคงเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆเหมือนเดิม...

 

"ใครหรอคะ?" ผู้หญิงคนนั้นถามปอร์เช่พร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียด ฉันชินกับการที่ถูกคนอื่นมองฉันด้วยสายตาแบบนี้แล้วล่ะเพราะฉันมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ฉันไม่มีชุดสวยๆหรือของแบรนด์เนมติดตัวเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆหรอก

 

"ก็แค่...คนรู้จักน่ะ" เหมือนในตอนนั้นไม่มีผิดไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีฉันก็ยังเป็นแค่คนรู้จักสำหรับเขา

 

"ฉันขอตัวนะ วันใหม่ไปกันเถอะลูก" แล้วฉันก็จูงมือลูกเดินออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนี้ทันที ฉันขอให้วันนี้เป็นวันแรกและวันสุดท้ายที่ฉันจะได้เจอกับเขาและต่อจากนี้อย่าให้เราสองคนได้มาพบเจอกันอีกเลยปล่อยให้มันเป็นแค่คนแปลกหน้าสองคนที่ได้มาเจอกันโดยบังเอิญก็เท่านั้น

 

 

 

: PORCHE :

ก่อนหน้านี้...

ตุบ! ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างวิ่งมาชนที่ขาของผมระหว่างที่ผมกำลังยืนเล่นโทรศัพท์รอน้องเดียร์อยู่หน้าช้อปเครื่องสำอางค์ก่อนจะก้มลงไปมองก็เห็นเด็กสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารักนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น

 

"อะไรวะเนี่ย?" ผมพึมพำและก้มลงมองเด็กสาวด้วยสายตางุนงงพลางก็กวาดสายตามองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีพ่อแม่หรือใครที่รู้จักเด็กสาวตัวเล็กคนนี้เลย

 

"หนูอยากหาแม่..." เด็กสาวตัวเล็กร้องอยากหาแม่ขึ้นมาพร้อมกับมีท่าทีเหมือนจะร้องไห้ นี่อย่าบอกนะว่าพลัดหลงกับพ่อแม่อ่ะ

 

"เอ่อ..." แล้วทำไมหวยต้องมาออกที่ผมด้วยวะ ผมยิ่งไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กสักเท่าไหร่ด้วย

 

"หนูพลัดหลงกับพ่อแม่หรอ?" ผมย่อตัวลงกับพื้นและถามเด็กสาวออกไปซึ่งเธอก็พยักหน้าตอบผมกลับมาแล้วผมจะไปตามหาพ่อกับแม่ของเธอได้ที่ไหนกันล่ะ

 

"หนูอยากหาแม่..." เด็กสาวเริ่มงอแงเตรียมที่จะร้องไห้ออกมาซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องใหญ่แน่ๆผมต้องรีบทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้เธอร้องไห้

 

"โอเคๆ เดี๋ยวจะพาไปหาแม่นะ" แล้วผมก็ตัดสินใจอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาจนคนตัวเล็กหยุดและหันมามองผมตาแป๋วจะว่าไปเด็กคนนี้หน้าตาน่ารักน่าชังจริง ใบหน้ากลมขับกับดวงตากลมโตแถมยังมีพวงแก้มสีแดงระเรื่อน่าหยิกมันทำให้ผมเผลอรู้สึกเอ็นดูอย่างไม่รู้ตัวปกติผมไม่ค่อยชอบเด็กสักเท่าไหร่แต่กับเธอมันรู้สึกแตกต่างออกไปทำไมผมถึงได้รู้สึกผูกผันกับเด็กน้อยคนนี้ขึ้นมากันนะ

 

"วันใหม่ลูกแม่!" ในขณะที่ผมเผลอหลงไหลไปกับความน่ารักและกำลังมึนงงว่าจะเอายังไงกับเด็กสาวตัวเล็กคนนี้ก็มีเสียงแสดงความเป็นเจ้าของเด็กน้อยคนนี้ดังขึ้นมาแต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าของเสียงนั้นจะเป็นเธอ ผู้หญิงที่ผมไม่ได้เจอเธอมานานแสนนาน...เวลา

 

"เวลา" ทันทีที่ผมเห็นเธอผมก็เอ่ยเรียกชื่อเธอออกไปโดยอัตโนมัติหลังจากที่ผมได้บอกความจริงกับเธอในวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอกับเธออีกเลยจนวันเวลาผ่านไปนานถึงห้าปีผมก็ได้กลับมาเจอกับเธออีกครั้งในวันนี้ เธอดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจากเด็กสาวผมบ๊อบสั้นใส่แว่นตาหนาเตอะกลายมาเป็นหญิงสาวผมยาวถึงกลางหลังใบหน้าไร้การบดบังจากแว่นตานั่นจนเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานของเธอแต่ใดๆแล้วเธอดูซูบผอมลงไปมาก

 

และเมื่อผมได้พูดคุยกับเวลาผมก็ได้รู้ว่าเธอมีลูกแล้วซึ่งก็คือเด็กสาวตัวเล็กที่วิ่งมาชนผมจนก้นจ้ำเบ้าลงไปกับพื้นแต่ผมก็ไม่ได้แปลกใจสักเท่าไหร่หรอกเพราะนับจากวันนั้นมันก็ผ่านมาห้าปีแล้วเธอจะมีลูกหรือครอบครัวก็คงไม่แปลกหรอก

 

แต่ก็แอบรู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกันว่ะ...

 

 

 

@PCH PUB

"โครตบังเอิญเลยว่ะ" ไอ้ติณณ์พูดขึ้นผมได้เล่าเรื่องที่ผมเจอกับเวลาให้เพื่อนสนิททั้งสองคนฟังแล้วซึ่งพวกมันก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน

 

"แล้วที่มึงบอกว่าเวลามีลูกแล้วนี่เรื่องจริงหรอวะ?" ไอ้ไฟนอลหันมาถามผมถ้าไม่ได้เห็นกับตาผมก็คงไม่เชื่อเหมือนกันใครจะไปคิดว่าผู้หญิงเฉิ่มเชยที่เคยแอบรักผมมานานกว่าสามปีในตอนนั้นจะมีลูกมีครอบครัวเร็วขนาดนี้

 

"เออ แถมลูกโตแล้วด้วยน่าจะสักสามสี่ขวบได้" ผมตอบมันกลับไปพลางหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดกดื่ม

 

"สงสัยคงกลัวมีลูกไม่ทันใช้ว่ะ"

 

"หึ ก็คงจะอย่างนั้น" ผมไม่รู้ว่าทำไมเวลาถึงได้ตัดสินใจมีลูกทั้งที่ตัวเองอายุยังน้อยแต่เธอก็คงจะมีเหตุผลของเธอจะว่าไปผมก็ไม่เห็นพ่อของลูกเธอซะด้วยสิอยากจะรู้นักว่าจะหน้าตาเป็นยังไงทำไมถึงได้มีลูกหน้าตาน่ารักน่าชังได้ขนาดนี้

 

แล้วทำไมผมถึงต้องไปอยากรู้ด้วยวะ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมสักหน่อยก่อนที่ผมจะปัดภาพของหญิงสาวที่มีลูกน้อยติดตัวออกไปแต่แล้วอยู่ๆภาพในวันที่ผมได้พรากความบริสุทธิ์ของเธอมันก็ซ้อนทับขึ้นมาภาพที่เธอนอนอยู่ใต้ร่างของผมและดิ้นไปมาเหมือนกับปลาที่ถูกทุบหัวเธอมอบทั้งกายและใจให้กับผมโดยที่ไม่รู้ว่าเธอกำลังถูกผมหลอกอยู่

 

"เลิกคิดๆ" ผมรีบปัดภาพนั้นทิ้งไปทันทีคนอย่างผมต่อให้ยั่วผมให้ตายผมก็ไม่มีทางกลับไปกินเนื้อชิ้นเก่าอีกเด็ดขาดแล้วสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นสาวชุดแดงหุ่นสะบึ้มกำลังนั่งมองผมด้วยสายตายั่วยวน

 

"กูรู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่" ไอ้ไฟนอลหันมาพูดกับผมอย่างรู้ทันก่อนที่ผมจะแสยะยิ้มมุมปากขึ้นมา

 

"แม่สาวชุดแดง..."

 

ชีวิตของผมหลังจากผ่านไปห้าปีก็อย่างที่พวกคุณเห็นนั่นแหละผมยังคงมีนิสัยเพลย์บอยอยู่มาจนถึงทุกวันนี้จะให้ว่ายังไงดีล่ะก็มันอยู่ในสายเลือดจะให้เลิกก็เห็นทีคงไม่ได้ผมชอบแบบนี้ผมสะดวกแบบนี้ใครจะทำไม แต่ถึงผมจะเป็นแบบนี้ผมก็มีข้อดีอยู่เหมือนกันนะหลังจากที่ผมเรียนจบผมก็มารับตำแหน่งประธานโชว์รูมรถสปอร์ตต่อจากพ่อของผมและผมก็เป็นเจ้าของผับที่ผมกำลังอยู่ในตอนนี้ ชีวิตของผมมันช่างเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างเลยใช่ไหมล่ะผมไม่ต้องไขว่คว้าหาอะไรทุกอย่างมันก็มากองรวมกันอยู่ตรงหน้าของผมไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงเงินทองหรือแม้แต่ผู้หญิง

 

 

 

 

 

Next ep

"ขอร้องฉันสิ แล้วฉันจะรับเธอเข้าทำงาน"

 

****************************************

อ่านแล้วเข้ามาคอมเมนต์พูดคุยให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น