email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจอกันอีกครั้งpart:วาริน+ชล

ชื่อตอน : เจอกันอีกครั้งpart:วาริน+ชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจอกันอีกครั้งpart:วาริน+ชล
แบบอักษร

หญิงสาวร่างเล็กสะพายเป้เดินออกมาจากโรงพยาบาลหลังจากวางแผนทุกอย่างเรียบร้อย ดวงตากลมโตชำเลืองมองร่างสูงที่เดินตามหลังเธอมา

"อ้าวลุง จะกลับแล้วหรอ..คะ"วารินหันมาถามชายหนุ่มอย่างสนิท แต่เมื่อเขาตวัดสายตากลับเธอจึงต่อคำลงท้ายอย่างสุภาพ

"ครับ"ชลตอบกลับเสียงเรียบ เขามองปฏิกริยาของหญิงสาวที่ยืนบิดไปบิดมาอย่างแปลกใจ

"เออ!!คือหนูขอติดรถไปลง สถานีบีทีเอสใกล้ๆนี้ได้มั๊ยคะ"หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างมีความหวัง

"แล้วจะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง"

"หา!!จริงหรอ ใจดีก็เป็นด้วยหรอ นึกว่าโหดเป็นอย่างดีซะอีก โอ๊ย!!เป็นบุญของแกจริงๆยัยน้ำเอ๊ย อะอ้าว!!ไปไหนแล้วล่ะ ลุง!!!รอหนูด้วย รับปากหนูแล้วนะห้ามเบี้ยวซิ"หญิงสาวแกล้งพูดเยินยอชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่ดูก็รู้ว่าเสแสร้งแต่พอเธอหันมาอีกทีร่างสูงของชลเดินตรงไปยังลานจอดรถเป็นที่เรียบร้อยทำให้ร่างบางต้องวิ่งตามไปอย่างทุลักทุกเล

"จะไปก็ตามมา"เสียงทรงพลังตอบกลับมา ร่างบางก้าวขาขึ้นไปนั่งเคียงคู่ในรถของนายทหารหนุ่มชลเหลือบมองเล็กน้อย

"แล้วจะไปไหน"

"กลับบ้าน นี่หนูมาจากกาญฯเลยนะยังไม่ได้เข้าบ้านเลย"วารินหันไปพูดเจื้อยแจ้ว แล้วทั้งรถก็ตกอยู่ในความเงียบ ชลหันไปมองหญิงสาวที่นั่งพูดมาตลอดทางแต่จู่ๆกลับเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มสต๊อบเอาไว้ ใบหน้าจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มเอียงตัวมาด้านข้างจนหัวแทบจะทิ่มกับไหล่เขา ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างขบขัน

"ซู๊ดด!!!!แจ๊บ!!แจ๊บ!!"น้ำสีใสๆไหลยืดลงมาจากมุมปากทำให้ร่างบางต้องรีบสูดมันกลับขึ้นไปที่เดิม ทั้งที่ดวงตาก็ยังคงปิดสนิทอยู่

"เชื่อเลย กล้าหลับในรถผู้ชายที่พึ่งเจอได้ไม่ถึงวันแบบนี้น่ะหรอ ไว้ใจคนง่ายไปแล้วยัยตัวแสบ"

"นี่!คุณ!! คุณ!!"ชลสะกิดร่างเล็กเบาๆ

"หือ!! คะ"ร่างบางสะดุดตื่นขึ้นมาดวงตากลมโตหรี่ปรือมือบางยกขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองเบาๆ

"ไปทางไหน"ชลหันถามขึ้นเมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้าน

"เลี้ยวซ้ายตรงไปเลยค่ะหลังสุดท้าย"วารินชี้ทางให้ชายหนุ่ม รถหรูแล่นเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่

"ขอบคุณค่ะที่มาส่งหนู เข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านก่อนมั๊ยคะ"ใบหน้าสดใสหันมาฉีกยิ้ม

"ไม่เป็นไรครับ ไปนะ"ชลมองใบหน้าที่ส่งรอยยิ้มหวานมาให้ พี่น้องคู่นี้มีรอยยิ้มพิฆาตจริงๆชายหนุ่มคิดในใจ

"ค่ะ แล้วเจอกันใหม่นะคะ ขับรถดีๆนะลุง"ชล ถอนหายใจเบาๆ นี่เขาแก่ขนาดที่ยัยนี่เรียกเขาว่าลุงได้เต็มปากเต็มคำแล้วหรอ

@โรงพยาบาล

มือเรียวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์รัวๆทันทีเมื่อเห็นเป้าหมายเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ทุกคนต่างกระจายหน้าที่กันไปตามจุดที่หญิงสาวมาร์คไว้ให้

#เตวิชญ์ขึ้นไปแล้ว วารินส่งข้อความไปให้น้องชายก่อนจะโทรหาชลที่ประกบเมษาอยู่

"ฮัลโหลลุงเป้าหมายขึ้นไปตามแผนแล้วนะ ลุงพาเมลงมาเลย"วารินกรอกเสียงไปตามสาย

(รู้แล้ว)ชลรับคำพร้อมกดวางสายไปทันทีชายหนุ่มเดินตรงไปหาเมษา

"เมพร้อมมั๊ยครับ"ชลเอ่ยถามเมษาอย่างอ่อนโยน

"พร้อมค่ะพี่ชล ไปกันเถอะค่ะ"เมษาพยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

'เฮ้อ!!ในชีวิตนอกจากพ่อแม่และผู้บังคับบัญชาแล้วเขาไม่เคยยอมให้ใครมาออกคำสั่ง แต่นี่ต้องมารับฟังคำสั่งของเด็กรุ่นน้องแบบนี้หรอ ถ้าเพื่อนๆเขารู้ต้องพากันล้อเขาเป็นแถวแน่'ชลส่ายหน้าให้กับตัวเองเบาๆ

 

เมื่อทุกอย่างดำเนินไปตามแผน และถูกคลี่คลายลงเตวิชญ์ถูกตำรวจคุมตัวไปทุกคนก็เดินออกมาจากที่ซ่อน วารินเดินเข้าไปหาชลที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก่อนแล้ว เธอพิงตัวกับไหล่ชายหนุ่มราวกับสนิทสนม

"เฮ้อ!จบเรื่องสักทีนะลุง"ชลเหล่ตามองยัยตัวแสบนิ่งๆ

"ที่มองนี่จะชมหนูใช่มั๊ย ว่าแผนที่หนูวางไว้มันเพอร์เฟ็ค ไม่ต้องชมก็ได้หนูรู้ตัวหรอกน่าว่าหนูเก่ง"หญิงสาวยักคิ้วแผล็บให้เขาทีหนึ่งพร้อมกับทั้งเปิดรอยยิ้มส่งให้อย่างกวนประสาท

"เหอะ!!ยัยเด็กหลงตัวเอง ตัวเท่าลูกหมา"ชลส่ายหน้าเบาๆแล้วผละออกไปทำให้ร่างเล็กที่ยืนพิงเขาอยู่แทบล้มลงไปจับกบข้างล่าง

"หึ๊ย!!!อีตาลุงนี่"วารินกระทืบเท้าเร่าๆอย่างขัดใจ

"ต้องขอบคุณทุกคนมากๆนะคะที่ช่วยเม ขอบคุณพี่ชลที่ช่วยชีวิตเมและช่วยดูแลเมตลอด1เดือนเต็มที่ผ่านมา"เมษาและวาโยยกมือไหว้ชายหนุ่มผู้มีพระคุณอย่างซาบซึ้งใจ

"ใช่ครับผมก็ต้องขอขอบคุณพี่ชลที่ทำให้ผมพบกับเมอีกครั้ง"

"ไม่เป็นไรหรอกพี่เต็มใจ นายก็ดูแลเมให้ดีนะ พี่ทิ้งงานมานานแล้วพี่คงต้องกลับไปทำงานซักที โชคดีนะ"ชลยิ้มให้ทั้งคู่ด้วยความจริงใจ พร้อมกับเอ่ยลาเพื่อกลับไปปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อไป

"เมก็ต้องขอบคุณน้ำเหมือนกันนะ ถ้างานนี้น้ำไม่ช่วยเคลียร์ปมเรื่องทุกอย่างคงไม่จบง่ายขนาดนี้"เมษากุมมือวารินเอาไว้อย่างขอบคุณ

"อย่าเกรงใจเลยเม เราคนกันเองทั้งนั้น อีกไม่นานเมก็จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับน้ำ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเกรงใจหรอก"วารินปัดมือไปมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสเมื่อถูกชม

"นี่!!กลับมาบ้านบ่อยๆนะ ไปทีหายไปเป็นเดือนพ่อแม่ก็บ่นหาจะแย่ ทำตัวเป็นธิดาวานรชอบอยู่ในป่าในเขาอยู่ได้"วาโยบ่นพี่สาว

"งานพี่ยังไม่เสร็จ พี่ทำสาระคดีเชิงอนุรักษ์ธรรมชาตินะต้องออกพื้นที่เพื่อไปเจอกับสถานที่จริงซิ จะให้มาอยู่ที่บ้านได้ไงเล่า"วารินแย้ง

"แล้วจะไปเมื่อไหร่ รอบนี้จะไปไหน"วาโยถามขึ้น

"อีก2-3วัน พี่ว่าจะไปแถวตะเข็บชายแดนแต่ก็มีหลายที่ที่อยากจะไปแต่ต้องดูก่อน"

"อย่าลืมมางานแต่งอาวุฒินะ"วาโยกำชับ

"รู้แล้วน่า พี่ไปก่อนนะจะเลยไปห้องตัดต่อก่อน ไปก่อนนะเม"

@หลายเดือนต่อมา

"น้ำลูกต้องแต่งตัวให้ดูดีให้สมกับเป็นกุลสตรีนะอย่าทำให้พ่อกับแม่ขายหน้า"แพทย์หญิงกุลณัฐ เอ่ยกับลูกสาวอย่างจริงจัง

"รู้แล้วค่ะแม่ แม่กรอกหูหนูมาเป็นรอบที่สิบแล้วนะคะ หนูไม่ทำให้พ่อกับแม่เสียหน้าหรอกค่ะ แต่หนูขอเปลี่ยนรองเท้าให้เป็นส้นเตี้ยไม่ได้หรอคะแม่ หนูใส่ไม่ถนัด"วารินอ้อนมารดาเพราะเธอกับรองเท้าส้นสูงนึกยังไงก็มองภาพไม่ออกเลยจริง

"ไม่ได้!!!ลูกต้องใส่รองเท้าส้นสูงเท่านั้นงั้นมันไม่แมทกันเข้าใจมั๊ย"คำสั่งมารดาทำให้หญิงสาวทำหน้าละห้อย

"ก็ได้ค่ะแม่ หนูจะพยายามประคองร่างกายอยู่บนส้นเข็มของคุณแม่อย่างรอดปลอดภัยนะคะ"

"เราก็เป็นเสียแบบนี้แหละ อายุจนป่านนี้ถึงไม่มีแฟนซักที อย่าลืมใส่ชุดที่แม่เตรียมไว้ให้นะน้ำ ถ้าไม่ใส่แม่โกรธจริงด้วย"แพทย์หญิงกุลณัฐมองลูกสาวตัวดีพร้อมกำชับอีกครั้ง

"ค่ะคุณหมอณัฐ คืนนี้ลูกสาวคนนี้จะแปลงร่างเป็นซินเดอร์เรล่าผู้เลอโฉมให้คุณแม่ค่ะ คุณแม่ไปงานก่อนเลยค่ะป่านนี้คุณปู่คุณย่าคงรอคุณพ่อกับคุณแม่แล้ว"หญิงสาวกอดแขนมารดาอย่างประจบ

"เฮ้อ!!แม่ไปก่อนนะแล้วรีบตามไปเร็วๆล่ะ ลูกกับลมนี่ต่างกันจริงๆ ลมน่ารักกว่าลูกเยอะเลย"มารดาค้อนให้ลูกสาวทีหนึ่งแทนที่วารินจะโกรธกับหัวเราะชอบใจ

@โรงแรมหรูระดับ5ดาว

ร่างเล็กๆในชุดราตรียาวไหล่เฉียงสีเบจเดินเข้ามาในงานอย่างทุลักทุเล

"โอ๊ย!! คุณแม่นะคุณแม่ หนูบอกว่าใส่ไม่ได้ๆก็ไม่เชื่อ ว๊ายๆ ฟู่ว์!!!"ร่างเล็กบ่นกระปอดกระแปดเข้ามาในงานเธอประคองร่างบางบนรองเท้าส้นสูงอย่างทุลักทุเลภาพของหญิงสาวอยู่ในสายตาคู่คมที่มองมาพร้อมหัวเราะเบาๆ ชลมาร่วมงานในนามตัวแทนของบิดา เมื่อเห็นว่าเป็นงานแต่งของเพื่อนเมษาเขาเลยตัดสินใจมาแทน เพื่อหวังว่าจะได้เจอเธออีกสักครั้งหลังจากรับรู้ข่าวคราวของเธอผ่านวาโยว่าเธอสามารถกลับมามองเห็นเป็นปกติแล้ว เมื่อเขามาถึงกลับเจอยัยตัวแสบกำลังยืนทะเลาะกับรองเท้าส้นสูงอยู่หน้าโรงแรม ทำให้เขาอดที่จะยืนมองไม่ได้

"ยัยแสบเอ๊ย หึๆๆ"ชลหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อร่างบางเซถลาไปกอดเสาเอาไว้เพื่อเป็นที่พึ่ง ร่างบางบ่นกระฟัดกระเฟียด ชลค่อยๆเดินเลี่ยงเข้าไปในงานเมื่เห็นหลังเมษากับวาโยไวๆ

"อุ๊ย!ใส่ยากใส่เย็นจริงๆเลยคอยดูนะถ้าจบงานฉันจะขว้างแกลงถังขยะ คอยดู"วารินเท้าเอวฉับกัดปากด้วยความขัดใจ

ครืด~ครืด~

"ค่ะแม่ หนูมาถึงแล้วค่ะ กำลังจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะแม่"วารินกรอกเสียงไปตามสาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หญิงสาวค่อยๆเดินไปช้าๆ เมื่อเห็นคนเดินผ่านเธอก็หยุดยืนราวกับนางแบบที่โพสท่า

"ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาหัวเราะฉันได้เป็นอันขาด วาริน พร้อม!!"เมื่อให้กำลังใจตัวเองเป็นที่เรียบร้อยวารินก็เชิดหน้าขึ้นราวกับนางพญา ขาสั่นเทาถูกบังคับให้เดินให้ตรงทาง เธอเดินเข้ามาในงานเห็นกลุ่มน้องชายและอาหนุ่มยืนอยู่หน้างาน วารินยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ

"คุณครับของทางหน่อยครับ เร็วๆครับพวกผมหนัก"น้ำเสียงจากชายสองคนที่ดังอยู่ข้างหลังเอ่ยเร่งเร้าให้หญิงสาวเดินเร็วเพราะเธอเล่นเดินเหมาทางเดินราวกับรันเวย์

"เอ่อ...ค่ะๆๆ"วารินหันไปมองสองหนุ่มแล้วค่อยๆเร่งเท้ายิกๆ จู่ๆ รองเท้าที่เธอสวมกลับพลิก

"ว๊ายยย!!!!"ร่างบางพุ่งหลามาด้านหน้าหญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดหน้าของตัวเองเอาไว้พร้อมเกร็งร่างเพื่อรอรับความเจ็บ

พลั่ก!!!

"ตาเถร!!!"เสียงอุทานดังขึ้น

"อุ๊ย!!"หญิงสาวอุทานออกมาเบาๆร่างของเธอเหมือนชนกับกำแพงอะไรบางอย่างหญิงสาวค่อยๆเปิดฝ่ามือที่เธอยกปิดหน้าออกเผยหน้าอกแกร่งภายใต้ชุดทักซิโด้สีดำ หญิงสาวค่อยๆพยุงร่างตัวเองลุกนั่ง

"ยัยน้ำ/พี่น้ำ"เสียงเรียกของอาหนุ่มและน้องชายทำให้เธอหันไปมองพร้อมส่งยิ้มแห้งๆไปให้ อาหนุ่มเดินเข้ามาประคองร่างเธอให้ลุกขึ้น ดวงตากลมตัวหันไปมองชายหนุ่มที่เธอล้มทับแต่ต้องเบิกตาโต 'ตาลุงนี่มาได้ยังไงเนี่ย'

"ขอโทษค่ะ"เธอยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวขอโทษชายหนุ่มตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"อืม ไม่เป็นไร"เขาพยักหน้าน้อยๆ

"อาวุฒิคิดถึงที่สุดเลย"วารินกระโดดเข้ากอดแขนอาหนุ่มหมับพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาฟอดใหญ่ ทำให้คนอื่นๆที่ไม่รู้จักเธอถึงกับตาโตกับการกระทำของเธอรวมถึงเขาที่ปรายตามองมานิ่งๆ

"พอแล้วตัวแสบ โตเป็นสาวแล้วนะ แล้วทำไมไปถลาจับกบล้มทับคุณเขาแบบนั้นล่ะ"อาหนุ่มดุเบาๆ

"ต้องโทษรองเท้าส้นสูงที่แม่บังคับให้น้ำใส่นั่นแหละค่ะ น้ำปฏิเสธแล้วแต่ก็ยังบังคับ คนไม่ถนัดใส่ยังไงก็ไม่ถนัดอยู่ดี"วารินฟ้อง ทุกคนต่างพากันหัวเราะเมื่ออาหมอแนะนำว่าเธอคือหลานสาวจอมแสบที่หาตัวยากมากๆของเขา

..............

สองตอนแรกจะเป็นรอยต่อของเรื่องที่แล้วนะคะ ไรท์เดินเรื่องให้ก่อนเพื่อจะได้ไม่งง อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะตอนหน้าจะเป็นเรื่องของทั้งคู่เต็มเรื่องแล้วค่ะกดถูกใจ คอมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะ🥰🥰

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว