email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กับดักรักร้าย - ตอนที่ 5 โจรกระจอก

ชื่อตอน : กับดักรักร้าย - ตอนที่ 5 โจรกระจอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักรักร้าย - ตอนที่ 5 โจรกระจอก
แบบอักษร

ตอนที่ 5 โจรกระจอก 

"นี่ฉัน...เมาจนถึงขั้นภาพตัดเลยเหรอ? บ้าไปแล้ว!" 

ยูกิสบถออกมาอย่างสุดกลั้นพลางกระแทกตัวลงนั่งบนปลายเตียง ในขณะที่สายตาก็คอยเหลือบมองบานประตูเป็นระยะ ๆ ด้วยความหวาดระแวงว่าเขาจะโผล่หน้ากลับเข้ามาทวงบุญคุณอีกหรือไม่ 

ดวงตากลมโตหลุบลงมองเสื้อผ้าเซตใหม่ที่สาวใช้นำมาให้ผลัดเปลี่ยน ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ เมามายแถมยังความทรงจำว่างเปล่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

มือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของตัวเองแล้วสะบัดหน้าไปมา แววตาฉายแววสับสนระคนกังวลใจออกมาอย่างชัดเจนเมื่อคำที่เขาบอกเล่ายังคงดังก้องอยู่ในหัว 

'แล้วถ้าผม....ต้องการคุณล่ะ' 

ประโยคที่เขาพูด สีหน้าที่เขาแสดงออก สิ่งที่เขากระทำกับเธอเมื่อคืน ทุกอย่างล้วนย้อนแย้งสวนทางกันจนไม่รู้ว่าอันไหนคือของจริง อันไหนคือภาพลวงตา แต่ที่เธอรู้สึกได้คือเขาไม่ใช่คนดีแน่! 

"โอ๊ยย ไม่รู้ด้วยแล้ว!" 

ยูกิสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน คว้าเอาเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายตระเตรียมไว้ให้มากอดแนบอกหวังจะได้ชำระล้างความเหนียวหนะออกจากร่าง พลันพวงแก้มนวลก็เห่อร้อนจนแดงก่ำหลังแรงกระชากทำให้บางสิ่งที่มีรูปทรงเป็นซองสี่เหลี่ยมขนาดเล็กร่วงลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นห้อง 

"อ๊ายยย อีตาบ้า! อีตาลามก!!" 

 

"คุณผู้หญิงจะรับอาหารเช้าเลยไหมเจ้าคะ" 

สาวใช้ปรากฏตัวขึ้นทันทีที่ยูกิก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องนอน ทำเอาคนที่เตรียมการจะย่องไปหาของส่วนตัว เผลอทำหน้าตาเลิ่กลั่กใส่คนที่พุ่งตัวมายืนขวางราวกับยืนเฝ้าอยู่นานแล้ว 

"อ่า อะ..เอามาเลยก็ได้จ้ะ"  

ยูกิตอบรับเสียงแผ่ว ชำเลืองมองประตูของจุดหมายที่อยู่ไม่ไกลตาละห้อย ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเป็นเดินไปนั่งหย่อนสะโพกลงนั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างไม่มีทางเลือก 

"แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันเต็มยศขนาดนั้นหรอก เรียกยูกิเฉย ๆ ก็ได้" 

"อ่า เจ้าค่ะ" 

สาวใช้ขานรับเสียงแผ่วแล้วกุลีกุจอนำข้าวต้มแซลม่อนมาเสิร์ฟ ลอบมองใบหน้าสะสวยแล้วอมยิ้ม ความปลื้มปริ่มในใจล้นปรี่เสียจนกักเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ด้วยไม่คิดว่าคนที่ตัวเองแอบปลื้มและมองว่าสูงส่งเกินเอื้อม จะใจดีและเป็นกันเองกับคนอย่างเธอได้ถึงขนาดนี้ 

"ขอบใจจ้ะ" 

ยูกิกล่าวขอบคุณ แววตาเป็นประกายก้มมองชามข้าวต้มที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตรงหน้าก่อนจะตักเอาของโปรดเข้าปากคำโต รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนดวงก่อนเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ที่ยืนกระมิดกระเมี้ยนแล้วเริ่มปฏิบัติการหลอกถาม 

"แล้วนี่ชื่ออะไรจ๊ะ" 

"อีฉันชื่อบุญตาเจ้าค่ะ" 

"ชื่อน่ารักเชียว เอ่อ...ฉันถามได้ไหมจ๊ะว่าเจ้านายของบุญตาไปไหนแล้ว" 

สาวใช้วางแก้วเปล่าพร้อมขวดแร่อุณหภูมิห้องให้นางแบบสาวตามคำสั่งแล้วอมยิ้มเอียงอาย คำป้อยอจากคนที่ชื่นชอบและความเข้าใจผิดคิดว่านางแบบสาวกำลังแอบคบหากับเจ้านายหนุ่ม ทำให้สาวใช้หลงลืมกฎข้อห้ามไปเสียสนิทว่าไม่ควรพูดเรื่องของเจ้านาย 

"นายใหญ่ออกไปทำงานแล้วเจ้าค่ะ คุณยูกิอยากได้อะไรเพิ่มเติมหรือเจ้าคะ เดี๋ยวบุญตาโทรบอกพี่ลีโอให้ เพราะกว่านายจะกลับก็คงค่ำ" 

"อ่ออ ไม่จ้ะ" 

ยูกิส่ายหน้าปฏิเสธแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับข้าวต้มต่อ ริมฝีปากบางลอบยิ้มกับคำตอบที่ได้รับ เพราะมันแปลว่าตอนนี้ทุกอย่างคงทางสะดวกแล้ว ฉะนั้นแผนต่อไปคือทำให้สาวใช้เลิกยืนเฝ้าเธออยู่แบบนี้! 

"อ่า บุญตาจ๊ะ ฉันอยากดื่มน้ำส้มน่ะจ้ะ" 

"ขอโทษเจ้าค่ะ พอดีนายใหญ่ไม่ได้สั่งไว้ งั้นเดี๋ยวบุญตาไปรินให้นะเจ้าคะ" 

"เอ่ออ ฉันหมายถึงน้ำส้มแบบที่คั้นสด ๆ คือ....พอดีว่า มัน เอ่อ เป็นเมนูที่ฉันต้องทานทุกวันน่ะจ้ะ ได้ไหมจ๊ะบุญตาคนสวย~" 

เพียงเท่านี้สาวใช้ก็แทบยกหัวใจทั้งสี่ห้องให้กับนางแบบสาวไปเลย ใบหน้าแดงก่ำพยักหน้ารัว ๆ เสหลบสายตาแล้วอ้อมแอ้มพูดด้วยท่าทีขัดเขิน 

"งั้นคุณยูกิรอสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ อีฉันจะรีบไปเตรียมให้เลยเจ้าค่ะ" 

"ขอบใจจ้ะ" 

ยูกิคลี่ยิ้มหวาน รอกระทั่งสาวใช้ถอยออกไปเตรียมน้ำส้มคั้นตามที่เธอร้องขอในห้องครัวแล้ว เธอก็กระโจนลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งตรงไปยังบานประตูที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนส่วนตัวของนายใหญ่ที่ว่า 

มือเล็กวางครอบลงบนลูกบิด สายตาจับจ้องไปทางทิศของห้องที่สาวใช้เดินเข้าไปพร้อมกับค่อย ๆ บิดข้อมือเพื่อเปิดประตูอย่างช้า ๆ 

แกร่ก!  

เสียงดีดของกลไกประตูทำเอายูกิตื่นเต้นดีใจจนเกือบหลุดร้องเย้เมื่อพบว่าประตูไม่ได้ล็อก เธอหันซ้ายหันขวาพลางผลักมันให้เปิดออกกว้าง ก่อนจะกระโดดเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว 

สไตล์การตกแต่งทำเอายูกินิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ทุกอย่างในห้องล้วนเป็นโทนดำเทาทั้งวอลล์เปเปอร์ ชุดเครื่องนอนหรือแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ ทำให้ภายในห้องดูอึมครึมยิ่งกว่าเมฆฝนยามตั้งเค้าเสียอีก  

หากไม่มีแสงสว่างที่ส่องผ่านผ้าม่านซึ่งเปิดทิ้งไว้ เธอคงคิดว่าที่นี่เป็นถ้ำ! นึกค่อนขอดเสร็จก็กวาดสายตามองไปรอบห้องเร็ว ๆ เพื่อหาของสำคัญ 

"อ๊ะ! เจอแล้ว!" 

ยูกิร้องอุทานแล้วปรี่เข้าไปหาข้าวของส่วนตัวที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงด้วยสีหน้าดีอกดีใจ คิดไม่ผิดจริง ๆ ว่าตานั่นคงบ้าจี้ถึงขนาดเอาของเธอติดตัวไปทำงานด้วย ทว่าเมื่อเธอเปิดกระเป๋าออกดู รอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้าทันที 

กุญแจรถ คีย์การ์ดห้อง กระเป๋าเงินและบัตรสำคัญอื่น ๆ อยู่ครบถ้วน ทว่าโทรศัพท์มือถือของเธอกลับหายไป! 

"โอ๊ยยย ไอ้บ้า! ไอ้โจรกระจอก!" 

ยูกิก่นด่าเสียงเขียว ตอนที่เสนอเงินให้หลักล้านกลับทำเงียบ พอมาตอนนี้ดันฉกฉวยเอาโทรศัพท์มือถือของเธอไปเสียเฉย ๆ ทั้งที่มันมีมูลค่าเพียงไม่กี่หมื่น สงสัยจะเป็นโจรกระจอกที่สมองกลับเสียด้วย ฮึ! 

ถึงจะหัวเสียกับการถูกขโมยของที่จำเป็นต้องใช้ในตอนนี้มากที่สุดไป แต่เธอก็ไม่มีเวลามากพอจะมานั่งคร่ำครวญ มือเล็กกำกุญแจรถในมือแน่นแล้วถอยออกมาจากห้องอย่างไร้ซุ่มเสียง 

ยูกิชำเลืองมองไปยังห้องครัวอีกครั้งพร้อมกล่าวขอโทษที่หลอกให้คั้นน้ำส้มอยู่ในใจ แล้วตบท้ายด้วยการหันไปเบ้ปากใส่ประตูห้องนอนของคนขี้ขโมยอีกหนึ่งทีก่อนจะหลบออกมา 

"ลาขาดล่ะ!" 

 

ใช้เวลาไม่ถึงนาทีลิฟต์ส่วนตัวก็พายูกิลงมาถึงชั้นจีโดยสวัสดิภาพ ภาพตรงหน้าทำให้เธอรู้ว่าห้องพักที่เธอเพิ่งหนีลงมานั้นอยู่ด้านบนสุดของโรงแรมที่มาร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนนั่นเอง 

"สงสัยจะมีหุ้นกับโรงแรมนี้แหะ" 

ห้องพักที่มาพร้อมลิฟต์ส่วนตัวบ่งบอกถึงความสำคัญของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี แต่ยิ่งได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายก็พอมีฐานะทางการเงินที่ดี ยูกิก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงกับถ้อยคำที่เขาพูดพ่น  

มีเงินแล้วไงรวยแล้วไง เธอไม่ใช่ของเล่นไฮโซก็แล้วกัน ฮึ! 

ก่นด่าหัวขโมยที่คาดว่าน่าจะรวยกว่าจนพอใจแล้วขาเรียวก็ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังลานจอดรถด้านหลังอย่างรวดเร็ว 

ปึก! 

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถมาได้ ยูกิก็ยืดตัวไปเปิดช่องเก็บของหน้ารถ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปดึงเอาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ซึ่งเธอวางทิ้งไว้ในรถเพื่อใช้เล่นเกมส์ฆ่าเวลาในยามที่ต้องวิ่งงานอีเวนต์หรือติดแหง่กอยู่บนท้องถนนออกมา 

ริมฝีปากบางยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าอุปกรณ์ยังพอหลงเหลือแบตเตอร์รี่ นิ้วเรียวจรดพิมพ์ข้อความก่อนกดต่อสาวหาผู้จัดการส่วนตัวผ่านโปรแกรมแชทยอดฮิตทันที แต่รอแล้วรอเล่าก็ไร้การตอบรับ 

ผิดปกติ! 

นี่คือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว เพราะปกติพี่เจสซี่แทบจะไม่วางโทรศัพท์ไกลตัวเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้นอกจากจะไม่ตอบข้อความเก่าของเธอแล้ว ยังไม่รับสายเกินสามรอบอีกด้วย 

"หรือว่าจะหลับ?" 

ยูกิพยายามคิดในแง่ดี แม้ใจดวงน้อยจะรู้สึกหวิวโหวงแปลก ๆ ก็ตาม ดวงตาฉายแววประหลาดใจขึ้นมาแวบหนึ่งเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับรายชื่อของช่องแชทที่ทิ้งข้อความไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แถมข้อความสุดท้ายที่โชว์ยังเป็นประโยคชวนให้ลุ้นระทึกอีกว่า... 

( มิเชล - แกเห็นข่าวหรือยัง โทรกลับหาฉันด่วน! ) 

"หวังว่าเมื่อคืนฉันคงไม่ได้เผลอทำอะไรแย่ ๆ ลงไปนะ" 

ยูกิร้องคร่ำครวญพลางกดเปิดหน้าแชทขึ้น คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยหลังพบว่าเพื่อนสาวคนสนิทส่งข้อความพร้อมแนบลิ้งค์ของข่าวมาให้  

ไม่รอช้าปลายนิ้วเรียวรีบกดเปิดอ่านข้อมูลด้านใน พลันใจดวงน้อยก็สั่นไหวรุนแรง มือไม้อ่อนจนทำอุปกรณ์ร่วงหล่น  

"พะ...พี่ เจส?" 

 

 

********** 

พี่เจส? พี่เจสทำไม?? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว