ยินดีต้อนรับเข้าสู่คลังนิยายของ Bad.M 🖤🖤

🚫STOP PLAYBOY | 03 เริ่มต้นใหม่

ชื่อตอน : 🚫STOP PLAYBOY | 03 เริ่มต้นใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 628

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🚫STOP PLAYBOY | 03 เริ่มต้นใหม่
แบบอักษร

STOP PLAYBOY | 03 เริ่มต้นใหม่

.

.

ตึกตึกตึก เวลาพาร่างกายที่บอบช้ำทางจิตใจเดินมาตามทางเรื่อยๆทำไมเธอถึงต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยไหนจะเรื่องป้าของเธอที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนอีกทุกปัญหาถ่าโถมเข้ามาพร้อมกันจนไม่รู้ว่าเธอจะแก้ไขมันยังไงแล้ว

 

"ฮึก มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้หรอกนะ..." เวลาเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาและคิดว่ามันคงไม่มีเรื่องอะไรที่แย่ไปกว่านี้อีกแล้วเพราะแค่นี้เธอก็เจ็บช้ำมากพอแล้ว

 

 

 

สามเดือนผ่านไป...

"หนึ่ง..."

 

"สะ...สองขีด!" เวลาแทบทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันทีหลังจากที่เธอเห็นเส้นตรงสองขีดผุดขึ้นมาในอุปกรณ์ที่เธอกำลังถืออยู่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมานี้เธอมักจะมีอาการแปลกๆทั้งเวียนหัว คลื่นไส้และอ่อนเพลียง่ายแต่ที่ทำให้เวลารู้สึกกังวลมากที่สุดคือการที่ประจำเดือนของเธอมันขาดติดกันถึงสามเดือนและเวลาก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรแต่เพื่อความแน่ใจเวลาเลยไปซื้ออุปกรณ์ตรวจครรภ์มาตรวจและผลที่ได้ก็คือเธอ...ท้อง!

 

"ไม่จริงใช่ไหม ฉันท้อง..." น้ำตาแห่งความผิดหวังและเสียใจไหลออกมาทันทีเมื่อรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังอยู่ในท้องของเธอพลางก็นึกย้อนไปถึงวันที่เธอมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นคนที่ทำร้ายความรู้สึกของเธอได้อย่างแสนสาหัส

 

คงเป็นเพราะเวลาไม่ได้กินยาคุมฉุกเฉินที่ซื้อมาระหว่างทางกลับบ้านเพราะดันเกิดเรื่องป้าของเธอขึ้นมาซะก่อนและผ่านไปกว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วเวลาก็เพิ่งมานึกขึ้นแต่มันก็คงไม่ทันแล้วเพราะยาคุมฉุกเฉินต้องกินทันทีหลังมีเพศสัมพันธ์หรือไม่เกิน 72 ชั่วโมงแต่เวลาไม่คิดว่าการที่เธอมีอะไรกับเขาแค่ครั้งเดียวจะทำให้เธอพลาดท้องขึ้นมาได้แบบนี้

 

"ฮึก ฉันควรจะทำยังไงดี..."

 

 

 

หลายวันต่อมา...

หลังจากที่เวลารู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์เธอก็ไม่ได้ไปโรงเรียนและขาดการติดต่อจากโลกภายนอกเธอเอาแต่นั่งนิ่งไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างภายในห้องเช่าเล็กๆ เวลาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปลำพังแค่ตัวเธอเองก็ยังเอาไม่รอดเลยแล้วยังจะมีอีกหนึ่งชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกแถมป้าของเธอก็ยังติดต่อไม่ได้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง

 

"หรือว่าฉันควรจะไปเอาออก..." ในเวลานี้มีเพียงความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวสมองของเวลาถึงแม้ว่ามันจะเป็นวิธีที่โหดร้ายก็ตามเพราะชีวิตของเด็กสาววัย 18 ปีที่ยังเรียนไม่จบม.6 ยังไม่มีการมีงานทำต้องมาหมดอนาคตเพราะดันพลาดท้องขึ้นมาแบบนี้

 

"แต่ถ้าเอาออกก็ต้องใช้เงินแต่เราไม่มีเงินเลย" ถึงแม้จะมีทางออกแต่ก็ยังมีปัญหาอีกอย่างเข้ามาเวลาที่ตอนนี้แทบจะกัดก้อนเกลือกินอยู่แล้วไม่มีเงินที่จะไปทำแท้งได้หรอก

 

"ฮึก ทำไมมันถึงมืดแปดด้านแบบนี้..." เวลาได้แต่ก้มหน้าร้องไห้กับปัญหาทุกอย่างที่เธอกำลังเจอเธออยากจะมีใครสักคนที่คอยอยู่เคียงข้างและคอยให้คำปรึกษาเธอแต่เธอกลับไม่มีใครเลยแต่แล้วเวลาก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาใครบางคนที่ควรจะมีส่วนรับผิดชอบในเรื่องนี้

 

"ปอร์เช่"

 

 

 

@CONDO (PORCHE)

เวลามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องที่เธอเคยมาเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่กล้าที่จะกดกริ่งเรียกบุคคลที่อยู่อีกฝั่งนึงของประตูให้เดินมาเปิดเพราะเธอรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขามันไม่ใช่ความรักแต่มันเป็นเพียงการพนันบ้าๆที่เขานึกเล่นสนุกกับเพื่อนของเขาก็เท่านั้นแต่ทว่าตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาและเขาก็ควรที่จะได้รู้เรื่องนี้

 

ฟู่ววววว~ เวลาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้กับตัวเองเพราะเธอไม่รู้ว่าหากเขารู้เรื่องที่เธอท้องเขาจะรู้สึกยังไงและจะยอมรับหรือเปล่าแต่ไม่ว่ามันจะเป็นยังไงเธอก็ต้องบอกเรื่องนี้ให้เขาได้รู้

 

"สัญญาแล้วนะ ห้ามคืนคำเด็ดขาดนะ"

"ไม่คืนคำแน่นอนครับ"

 

ระหว่างที่เวลากำลังจะกดกริ่งหน้าห้องของปอร์เช่อยู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งกำลังคุยกันและดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะมาทางนี้ เวลารีบหันมองซ้ายขวาก็เห็นว่ามีเสาต้นหนึ่งอยู่เธอเลยรีบวิ่งไปหลบที่ด้านหลังของเสาต้นนั้นทันที

 

แล้วเวลาก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่กำลังเดินมาคือคนที่เธอต้องการจะมาหาซึ่งเขาก็ควงสาวสวยคนหนึ่งติดสอยห้อยตามมาด้วยเขาก็คือปอร์เช่ แม้ว่าเธอกับเขาจะไม่ได้ติดต่อกันมาร่วมสามเดือนแล้วแต่เขาก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างปกติและดูเหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆอีกด้วย แต่กับเป็นเวลาที่ต้องมาเจอปัญหาที่ไม่มีที่สิ้นสุดแถมยังมีปัญหาใหญ่เพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องด้วยซึ่งก็คือเรื่องที่เธอท้องกับเขา

 

"นี่เรากำลังคาดหวังอะไรกับเขาอยู่..." เวลาได้แต่พูดออกไปด้วยความเจ็บปวดและเสียใจแค่นี้เธอก็รู้แล้วว่าต่อให้เธอไปบอกว่าเธอท้องกับเขา เขาก็ไม่มีทางยอมรับเด็กที่เกิดมาจากความพลาดพลั้งอยู่แล้วผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างเช่นเขาก็ต้องคู่ควรกับผู้หญิงที่อยู่ในฐานะเดียวกันแต่กับเธอคงไม่ใช่เพราะเธอมันก็แค่ผู้หญิงยากจนธรรมดาที่โง่เง่าไปหลงรักคนอย่างเขาก็เท่านั้น

 

ตึกตึกตึก แล้วเวลาก็ค่อยๆเดินออกไปในตอนนี้เธอเหมือนเรือลำน้อยที่ล่องลอยไปไม่ถึงฝั่งมีเพียงสองทางให้เลือกเดินเท่านั้นก็คือการเก็บเด็กคนนี้ไว้และตัดอนาคตของตัวเองทิ้งไปหรือจะเอาเด็กออกเพื่อรักษาอนาคตของตัวเองไว้แต่จะเลือกทางไหนมันก็ไม่ต่างกันเพราะต้นทุนชีวิตของเธอมีเท่านี้

 

เวลาได้แต่คิดว่าเธอไม่ควรที่จะหนีปัญหาไปเรื่อยๆแบบนี้มันควรถึงเวลาที่เธอจะต้องตัดสินใจสักที...

 

 

"ฉันมาฝากครรภ์ค่ะ" เวลาตัดสินใจที่จะเก็บเด็กเอาไว้และยอมที่จะเสียอนาคตไปเพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องคร่าชีวิตของเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร นับจากวันนี้เธอจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกของเธอเองส่วนผู้ชายคนนั้นเธอก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอีกปล่อยให้เขาเดินไปตามทางของตัวเองส่วนเธอก็จะไปตามทางของเธอเช่นกัน

 

เวลาพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับบทบาทใหม่ต่อจากนี้...

 

 

 

: VELA :

ห้าปีผ่านไป...

"สายแล้ว!" ฉันรีบวิ่งออกจากห้องน้ำก่อนจะหยิบชุดฟอร์มของพนักงานร้านอาหารแห่งหนึ่งขึ้นมาสวมใส่ด้วยความเร่งรีบเพราะมันใกล้จะได้เวลาที่ฉันจะต้องไปทำงานแล้ว

 

"แม่เวลาขา" เสียงใสของเด็กสาวตัวน้อยเอ่ยเรียกฉันขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองฉันตาแป๋ว

 

เสียงลูกสาวของฉันเอง...

 

เด็กหญิงวันฟ้าใหม่หรือวันใหม่ลูกสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบเศษของฉัน ทำไมฉันถึงตั้งชื่อลูกว่าวันฟ้าใหม่เพราะตอนที่ลูกของฉันเกิดเป็นวันที่ท้องฟ้าสดใสมากๆและมันก็ทำให้ฉันได้พบเจอกับความสุขหลังจากที่ตื่นขึ้นมาในทุกๆเช้าเพราะฉันคอยมีลูกอยู่ข้างๆซึ่งมันเป็นวันที่พิเศษกับฉันจริงๆฉันก็เลยคิดว่าจะตั้งชื่อลูกแบบนี้

 

ความพลาดพลั้งในวันนั้นทำให้ฉันมีลูกสาวที่น่ารักในวันนี้ วันใหม่เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายช่างพูดช่างจาและยังหัวไวอีกด้วย การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแล้วยิ่งฉันที่ไม่เคยมีลูกมาก่อนมันก็เป็นเรื่องยากมากๆที่จะต้องดูแลเด็กคนนึงในวัยที่ยังไม่พร้อมแบบนี้ในช่วงแรกก็ทุลักทุเลอยู่เหมือนกันแต่พอฉันเริ่มศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการเป็นคุณแม่มือใหม่มันก็ทำให้ฉันเริ่มเข้าใจมากยิ่งขึ้น

 

"แม่เวลาจะไปทำงานแล้วหรอคะ?"

 

"ใช่ค่ะ หนูอยู่บ้านกับป้าแววอย่าดื้ออย่าซนเข้าใจไหมคะ?" ฉันเอ่ยบอกลูกสาวออกไปฉันได้จ้างพี่เลี้ยงคนหนึ่งนั่นก็คือป้าแววให้มาดูแลลูกสาวของฉันระหว่างที่ฉันไม่อยู่หรือออกไปทำงานนอกบ้านซึ่งฉันได้จ้างป้าแววเดือนละสามพันบาท ฉันรู้ว่าเงินจำนวนนี้มันไม่เยอะถ้าเทียบกับที่อื่นแล้วแต่ฉันมีกำลังจ่ายแค่เท่านี้และมันก็เป็นความโชคดีของฉันที่ป้าแววรับเงินจำนวนนี้ได้

 

"เข้าใจค่ะ หนูจะไม่ดื้อไม่ซน"

 

"เก่งมากค่ะ งั้นแม่ไปทำงานก่อนนะคะ" แล้วฉันก็เดินเข้าไปหอมแก้มยุ้ยๆของลูกสาวตัวน้อยของฉันชีวิตนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้วขอแค่มีฉันกับลูกสาวของฉันก็พอ

 

"แม่เวลาตั้งใจทำงานนะคะ ขากลับซื้อขนมมาฝากหนูด้วยนะ"

 

"ถ้าหนูเป็นเด็กดีแม่ก็จะซื้อขนมมาให้ค่ะ" ฉันตอบลูกกลับไปแต่วันใหม่ก็ไม่เคยทำตัวเกเรหรือว่าดื้อซนอยู่แล้ว

 

"ป้าแววฝากดูวันใหม่ให้ด้วยนะคะ"

 

"ได้จ้ะ" ป้าแววตอบกลับมาแล้วฉันก็เดินไปหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องเช่าไปทันที

 

 

 

@ร้านอาหาร

"เกือบมาไม่ทันแนะ" ฉันรีบวิ่งไปลงชื่อในตารางเวลาที่เหลือเวลาอีกห้านาทีฉันก็จะมาทำงานสายแล้ว และถ้าเกิดฉันมาทำงานสายก็จะถูกหักเงินโดยคิดนาทีละตั้งห้าบาทแนะซึ่งถ้าบวกลบคูนหารมันก็คงจะเยอะเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

 

หลังจากที่ฉันคลอดวันใหม่และอยู่เลี้ยงดูจนหย่านมฉันก็ตระเวนหางานทำไปทุกที่แต่ด้วยเพราะวุฒิการศึกษาของฉันมันแค่ม.3 เลยทำให้ฉันหางานทำได้เฉพาะแค่งานเสิร์ฟอาหาร งานแคชเชียร์ตามร้านสะดวกซื้อและงานที่ค่อนข้างใช้แรงงานซะส่วนใหญ่ถึงแม้มันจะได้เงินน้อยแต่ฉันก็ต้องทำเพราะฉันมีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องดูแลถึงแม้ว่าฉันจะต้องอดมื้อกินมื้อแต่ฉันจะไม่ยอมให้ลูกของฉันอดเด็ดขาด

 

"เวลามารับออเดอร์โต๊ะ 4 ด้วย"

 

"ได้ค่ะ"

 

 

หลายชั่วโมงผ่านไป...

ฉันเดินมาวางถาดเสิร์ฟไว้ตรงที่เก็บถาดหลังจากที่ตอนนี้ไม่มีลูกค้าเข้าร้านแล้วเพราะร้านใกล้จะปิดแล้วซึ่งร้านอาหารที่ฉันทำต้องเข้างานก่อนร้านเปิดหนึ่งชั่วโมงเพื่อมาเตรียมอุปกรณ์ต่างๆโดยฉันเข้างาน 16.00 น. และเลิกงานตอน 24.00 น. เพราะที่นี่เป็นร้านอาหารกึ่งบาร์มีบริการเด็กนั่งดริ้งค์ด้วย

 

"เวลาเหนื่อยหรือเปล่า?" เตโชเพื่อนที่ทำงานร้านอาหารเดียวกันกับฉันเอ่ยถามฉันขึ้นซึ่งฉันกับเขาอายุเท่ากันน่ะ

 

"ก็นิดหน่อยน่ะ แต่ฉันยังไหว"

 

"เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากๆเลยนะ นอกจากจะทำงานแล้วยังต้องเลี้ยงลูกอีก" เตโชรู้เรื่องที่ฉันมีลูกแล้วเพราะฉันก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรเขา ฉันรู้ว่าการมีลูกในวัยที่อายุยังน้อยเป็นเรื่องที่น่าอายแต่ฉันไม่อายหรอกนะต่อให้จะถูกใครว่าฉันท้องไม่มีพ่อฉันก็ไม่สน

 

"ทำไงได้ล่ะ ต้นทุนชีวิตคนเรามันไม่เท่ากันถ้าฉันไม่ทำงานลูกของฉันก็อดซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น" ฉันตอบเตโชกลับไปบางทีฉันก็รู้สึกอิจฉาพวกคนรวยเหมือนกันนะไม่ต้องดิ้นรนทำอะไรเลยก็มีเงินมีทองใช้แล้ว

 

"อายุแค่นี้แต่ความคิดเหมือนกับคนอายุสามสิบเลยนะ" เตโชเอ่ยแซวฉันกลับมาพอฉันได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าเขา

 

"นายไม่ต้องมาแซวฉันเลยว่าแต่นายเถอะ ทำไมถึงไม่เรียนต่อมหาลัยล่ะ?" ฉันถามเตโชกลับไปพอดีฉันได้ยินพวกพี่ๆในร้านคุยกันว่าเตโชไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยทั้งที่เขาก็มีโอกาสที่จะได้เข้าไปเรียน

 

"ฉันขี้เกียจเรียนอ่ะ"

 

"นายนี่จริงๆเลยนะ คนอื่นเขาอยากจะเรียนต่อก็ยังไม่มีโอกาสได้เรียนเลยแต่นายทั้งที่มีโอกาสเรียนแต่กับไม่เรียนซะอย่างนั้นแปลกคนจริงๆ" ขนาดฉันที่เคยวาดฝันว่าอยากจะเรียนให้จบปริญญาตรีเพื่อที่จะได้หางานที่มีรายได้สูงทำแต่ก็ต้องทิ้งฝันนั้นไปเพราะดันมีวันใหม่ขึ้นมาซะก่อน

 

"ถ้าอยากเรียนเดี๋ยวฉันค่อยกลับไปเรียนก็ได้"

 

"เอาที่นายสบายใจเลยก็แล้วกัน" ในเมื่อมันเป็นชีวิตของเขาก็ให้เขาตัดสินใจเอาเองก็แล้วกันฉันมันก็แค่คนนอกคงไปพูดอะไรมากไม่ได้หรอก

 

"เดี๋ยววันนี้ฉันไปส่งเธอที่บ้านเหมือนเดิมนะ" เตโชหันมาพูดกับฉันพอฉันได้ยินแบบนั้นก็รีบปฏิเสธกลับไป

 

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้"

 

"ฉันรู้ว่าเธอกลับเองได้แต่มันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวแบบเธอ ฉันไปส่งนั่นแหละดีแล้ว"

 

"แต่ฉันเกรงใจนายนี่นา" เตโชมักจะขับรถไปส่งฉันที่บ้านทุกวันมันเลยทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจเขาขึ้นมา

 

"ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกน่า"

 

"แต่ว่า..."

 

"ไหนว่าจะเก็บเงินค่าเทอมไว้ให้ลูกไงถ้าเธอนั่งแท็กซี่กลับก็ต้องเสียเงินเยอะนะสู้กลับกับฉันแล้วเก็บเงินไว้ไม่ดีกว่าหรือไง" พอเจอคำพูดนี้ของเขาก็ทำเอาฉันสะตั๊นไปสิบวิเลย ใช่ ตอนนี้ฉันกำลังเก็บเงินเพื่อไว้เป็นค่าเทอมให้กับวันใหม่ซึ่งอะไรที่ควรประหยัดได้ฉันก็จะประหยัดไว้ก่อนน่ะ

 

"นายพูดแบบนี้ทำเอาฉันปฏิเสธไม่ได้เลย"

 

"งั้นก็ไม่ต้องปฏิเสธสิ กลับกับฉันเหมือนทุกวันนี่แหละ"

 

"อืม เอางั้นก็ได้"

 

 

 

วันเสาร์...

วันนี้เป็นวันหยุดฉันเลยตั้งใจจะพาลูกสาวตัวน้อยของฉันมาเล่นของเล่นที่ห้างสรรพสินค้าแล้วฉันก็จะมาซื้อนมกับแพมเพิสด้วยเพราะว่ามันหมดแล้ว วันนี้วันใหม่ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะนานๆทีจะได้ออกมาเปิดหูเปิดตา

 

หลังจากที่วันใหม่เล่นของเล่นจนเต็มอิ่มแล้วตอนนี้ฉันก็พาวันใหม่ออกมาเดินเลือกซื้อของใช้ที่ตั้งใจจะซื้อกลับบ้านแต่ระหว่างทางฉันก็ถูกเจ้าตัวเล็กลากให้เดินไปดูนั่นดูนี่เห็นอะไรก็ดูตื่นตาตื่นใจไปหมดการพาลูกออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกก็ทำเอาพลังงานหมดไปเยอะอยู่เหมือนกันนะ

 

"แม่เวลาจ๋า หนูอยากได้ชุดเจ้าหญิง" แต่แล้วอยู่ๆวันใหม่ก็ลากฉันให้เดินไปแถวโซนเสื้อผ้าเด็กก่อนจะจับๆไปที่ชุดเจ้าหญิงสีชมพูซึ่งมันดูน่ารักมากๆ

 

"ชุดน่ารักจังเลย" ฉันพูดพร้อมกับหยิบชุดขึ้นมาดูแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นราคาของชุดที่มันแพงจนฉันแทบอยากจะเอามันไปแขวนกลับไว้ที่เดิม

 

"เอ่อ...แม่ว่าหนูลองไปดูชุดอื่นดีกว่านะคะ"

 

"ไม่เอา หนูอยากได้ชุดเจ้าหญิง" วันใหม่เริ่มงอแงร้องอยากที่จะได้ชุดเจ้าหญิงแต่ถ้าฉันซื้อชุดนี้ก็เท่ากับว่าฉันต้องอดค่าอาหารไปถึงสามวันด้วยกันเลยนะ

 

"ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าแม่ซื้อชุดให้หนูแล้วหนูห้ามร้องเอาของเล่นนะคะแม่ไม่มีเงินซื้อให้แล้ว"

 

"ค่าาา" วันใหม่ตอบกลับมาเสียงใสฉันที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่งยิ้มกลับไปให้แล้วมองดูชุดที่อยู่ในมืออีกครั้งฉันคงต้องกัดฟันซื้อไปสินะ

 

"หนูนั่งรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดนะแม่ขอไปจ่ายเงินก่อน" ฉันพาลูกมานั่งรออยู่ที่เก้าอี้นวมภายในร้านซึ่งไม่ไกลจากระยะสายตาของฉันนัก

 

"ค่าาา" แล้วฉันก็เดินเอาชุดไปจ่ายเงินที่หน้าเคาท์เตอร์แต่สายตาก็ยังคงมองลูกอยู่ตลอดเวลา

 

"ทั้งหมด 1,099 บาทค่ะ"

 

"ค่ะ" ฉันเปิดกระเป๋าสตางค์พร้อมกับหยิบแบงค์พันกับแบงค์ร้อยขึ้นมายื่นให้กับพนักงานตั้งแต่ที่ฉันมีลูกข้าวของเครื่องใช้ต่างๆของฉันก็แทบไม่ค่อยได้ซื้อเลยส่วนใหญ่ฉันจะซื้อให้กับลูกมากกว่า

 

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

 

"ค่ะ"

 

"วันใหม่..." ฉันเอ่ยเรียกลูกสาวตัวน้อยออกไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อไม่เห็นว่าเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมแล้ว

 

"วันใหม่!"

 

 

 

 

 

Next ep

"ปอร์เช่!"

 

"เด็กคนนี้...ลูกของเธอหรอ?"

 

****************************************

อ่านแล้วเข้ามาคอมเมนต์พูดคุยให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น