ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 921

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2564 08:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

 

 

 

เบื้องหน้าของพวกผมตอนนี้คือเรือนคริสตัลขนาดใหญ่ทรงหกเหลี่ยมที่ตั้งตระหง่าอยู่ทางทิศเหนือของโรงเรียนอันเป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาติ

 

ที่นี่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ทำการของสภานักเรียนโดยแบ่งออกเป็นสองเขตการดูแล

 

ทิศเหนือถึงทิศตะวันออกจะเป็นเขตของสภานักเรียนม.ต้น ส่วนทิศใต้ถึงทิศตะวันตกจะเป็นเขตของสภานักเรียนม.ปลาย โดยเรือนคริสตัลสภานักเรียนม.ต้นมีชื่อเรียกว่า Eden royal

 

แกร๊ก

 

ประตูกระจกถูกเปิดออกโดยฝีมืออี้ซานและไคจนปรากฏให้เห็นถึงภายในที่ตกแต่งเป็นสวนดอกไม้นานาชนิดพร้อมทางเดินลายหินอ่อนสีขาวพาดผ่านระหว่างแปลง ผีเสื้อสีสวยกางปีกโบยบินดมดอมนํ้าหวานจากเกษรไม่ต่างจากนกพันธุ์หายากที่ส่งเสียงร้องคลอไปกับสายลม

 

กลางสวนที่ทางเดินบรรจบกันมีบ่อนํ้าพุสีบริสุทธิ์ตั้งอยู่ ไม่ต่างจากลำธารจำลองที่ไหลรินอยู่รอบๆเรือนคริสตัล

 

ผมละสายตาจากภาพตรงหน้าลงนั่งยองๆตรงแปลงดอกไม้สีม่วงด้านข้าง ยกมือขึ้นสัมผัสกลีบดอกสีสดไล่ลงยังก้านหนามเขียว

 

" ดอกกุหลาบสีม่วงหมายถึง คุณช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน " เสียงทุ้มนุ่มของพี่โลแกนดังขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินลงมาจากโต๊ะนํ้าชาพร้อมรุ่นพี่โจเซฟ

 

ผมไม่ได้หันหน้าไปมองอีกฝ่ายยังคงหยอกล้อคลอเคลียกับกลีบดอกกุหลาบจนผีเสื้อสีดำนํ้าเงินพันธุ์Spicebush Swallowtail บินลงมาเกาะตรงปลายนิ้ว

 

ท่าทางที่กระพือปีกเบาๆของมันเหมือนต้องการจะออดอ้อนผมจนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นให้อยู่ในระดับสายตา ความคิดถึงตีตื้นขึ้นในส่วนลึกของจิตใจถึงเหล่าสัตว์เลี้ยงที่ไม่ได้เจอกันนานแต่ตอนนี้ก็คงมีแต่ต้องรอเวลาเท่านั้น

 

ลุกขึ้นส่งเจ้าผีเสื้อที่บินตํ่าตามสายลมหันกลับมามองยังกลุ่มคนที่ถูกหลงลืมไปชั่วขณะ

 

เฮือก

 

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่ร่างบางที่หลงลืมแต่เหล่าชายหนุ่มก็มัวแต่หลงไหลกับความงามตรงหน้าจนลืมหายใจไปเช่นกัน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างบางเดินผ่านไปนั่งยังโต๊ะนํ้าชาแล้ว

 

" นี่ พวกนายมัวยืนนิ่งอยู่ได้ มานั่งได้แล้ว " อริสที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้เห็นเพื่อนตนและรุ่นน้องไม่ขยับก็ต้องส่ายหน้าให้กับหนุ่มๆเอ่ยทักเรียกสติไม่นานหกหนุ่มก็ลงมานั่งตาม

 

" เอาชาหน่อยไหมจ๊ะ "

 

" ก็ดีครับ " ตอบกลับรุ่นพี่อริสก่อนที่อีกฝ่ายจะลุกขึ้นไปหยิบกานํ้าชามารินให้

 

" แล้วพวกพี่เชิญพวกผมมามีอะไรรึเปล่า คงไม่ใช่แค่จะเชิญมาดื่มชาเฉยๆหรอกนะ " เซนถามเปิดประเด็นจนทำให้รุ่นพี่อริสหน้างอนใส่นั่งตุ๊บบนเก้าอี้

 

" น้องเซนล่ะก็ใจเย็นๆสิจ๊ะ ทำเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนไปได้ แต่พี่ก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ ออกจากชอบ ฮึฮึ " หน้าเหง้างอนแปลเปลี่ยนเป็นนึกสนุก นิ้วมือเรียวขาวยกขึ้นไล้ใบหน้าสวยของตนก่อนจะลงมาหวังเอื้อมไปยังใบหน้าเด็กหนุ่มผมบลวนด์ แต่ก็ต้องหยุดชะงักยกยิ้มพราวพลางชักมือกลับ

 

" รุ่นพี่อริส "

 

" โถ่~น้องเรนก็ ทำเป็นหวงไปได้ ฮึ "

 

" พอได้แล้วอริส " โลแกนเอ่ยปราม

 

" ค่า ค่า " อริสถึงแม้จะโดนขัดใจเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขานรับ

 

โลแกนถอนหายใจกับท่าทีของเพื่อนสาวก่อนจะหันมองร่างบางตรงหน้าที่นั่งจิบชาอย่างสบายใจ

 

" ถ้างั้นฉันจะพูดตรงๆเลยล่ะกัน...ฉันอยากจะให้พวกเธอเข้าร่วมสภานักเรียนม.ต้น " พี่โลแกนเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

" ฉันรู้ว่าพวกนายไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยากและวุ่นวาย แต่ฉันก็อยากให้พวกนายเข้าร่วมกับพวกเรา " คำพูดของและท่าทางของอีกฝ่ายจริงจังก็จริงแต่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นที่มองมาที่ผม...เป็นห่วงและกังวล

 

" แล้วทำไมพวกเราต้องเข้าร่วมด้วย ก็รู้หรอกนะว่าแต่ละสภาจะมีแค่ห้าคน แต่นั้นก็คงไม่ใช่ปัญหาขาดแคลนคนจนต้องยืมแรงพวกเราเลยหนิ ทั้งที่อำนาจของพวกพี่แต่ละคนก็จัดการกันเองได้สบาย ผมขอเหตุผลที่ดีด้วยนะครับ " ดาร์คว่าหยั่งเชิง

 

" นี่เป็นคำขอจากท่านผู้อำนวยการ " ครายที่เงียบมาโดยตลอดพูดขึ้นพาให้บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความเงียบ

 

ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนSetawe School ชายผู้มากไปด้วยปริศนาและความลึกลับ เข้ามาเป็นผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงเรียนเมื่อสี่ปีก่อนด้วยความสามารถและสติปัญญาทำให้เป็นที่ยอมรับในโลกมาเฟีย ไม่มีใครรู้ถึงเบื้องหลังของเขาว่าเคยเป็นใครทำงานอะไร แต่....

 

" ตกลง "

 

 

 

 

ตุบ!

 

" โอ๊ย! เจ็บๆๆ "

 

เสียงดังตุบเหมือนของตกพร้อมเสียงร้องโอดโอยจากห้องวิจัยริมทางเดินทำให้คิ้วหนาของคีย์เลิกขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปทางต้นเสียง

 

" เป็นอะไรรึเปล่าครับ คุณจาร์วิส " เอ่ยถามก่อนจะรีบเข้าไปช่วยชายวัยกลางคนเจ้าของร่างที่นอนกองอยู่บนพื้นโดยมีหนังสือและเอกสารมากมายหล่นทับ

 

" ฮ่า ฮ่า นิดหน่อยน่ะ พอดีฉันกำลังศึกษาข้อมูลใหม่เพลินไปหน่อย พอรู้ตัวอีกทีมันก็เยอะจนมาหล่นทับฉันจนได้ ฮ่า ฮ่า " คีย์ยิ้มแห้งให้คุณหัวหน้าทีมแพทย์อีกทั้งยังเป็นนักวิจัยประจำตระกูลที่หลุดออกจากกองเอกสารได้ก็ระเบิดหัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องตลก

 

อ่า ถึงว่าทำไมหลายวันที่ผ่านมาถึงไม่เห็นเขาเลย

 

เฮ้อ~ นับถือเลยจริงๆนักวิจัยที่ได้รับข้อมูลใหม่ที่เป็นประโยชน์ในการค้นคว้าของตนก็เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ ยกยิ้มให้อีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเอกสารในใจก่อนจะช่วยก้มเก็บ

 

" มาครับผมช่วย "

 

" อ้า ขอบใจมาก " อีกฝ่ายตอบรับด้วยรอยยิ้ม

 

ข้อมูลในเอกสารส่วนมากเป็นข้อมูลการวิจัยที่เขาไม่เคยได้ยินและไม่เคยเห็นมาก่อนจนต้อนขมวดคิ้วแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ไม่ก้าวก่ายงานของอีกฝ่าย ก้มลงเก็บเอกสารไปจนเหลือแผ่นสุดท้ายพาให้นิ้วมือชะงักหยิบมันขึ้นมาดู

 

นี่มัน...คุณหนู?

 

พวกเขากำลังทำการวิจัยเกี่ยวกับคุณหนู แต่เพื่ออะไรล่ะ?

 

" คุณจาร์วิส นี่มันหมายความว่าไงครับ? " หันถามอีกฝ่ายทันทีอย่างต้องการจะรู้คำตอบ ทำไมคุณจาร์วิสต้องทำการวิจัยเกี่ยกับคุณหนู? แล้วเรื่องนี้นายท่านรู้เรื่องรึเปล่า?

 

" เฮ้ๆ อย่ามองฉันด้วยสายตาคาดโทษแบบนั้นสิ เรื่องนี้นายท่านรับรู้แล้วไม่ต้องห่วง " จาร์วิสเอ่ยแก้เมื่อจู่ๆก็กลายเป็นผู้ต้องสงสัยในงานวิจัย เมื่อได้รับคำตอบสีหน้าของคีย์ก็เปลี่ยนเป็นผ่อนคลายลงทันที

 

" ดูเธอจะเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะ " สีหน้าของคีย์พลันขึ้นริ้วแดงน้อยๆจากการเขินเมื่อถูกจาร์วิสจับได้

 

" คุณหนูเปรียบเหมือนผู้มอบชีวิตใหม่ให้ผมหลังจากที่พ่อแม่ผมตาย " น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อนึกถึงงานศพที่พึ่งผ่านไปไม่กี่เดือน แต่เขาก็ทำใจไว้แล้วส่วนนึงจากอาการป่วยตามวัยของพวกท่าน

 

" แล้วเธอสนใจที่จะรู้เรื่องงานวิจัยนี้ไหมล่ะ? "

 

" ไม่ล่ะครับ มันเป็นงานสำคัญที่ไม่ควรพูดให้ใครได้ยินใช่ไหมครับ " ถึงแม้ใจนึงจะอยากรู้แต่ก็ต้องข่มมันเอาไว้ ถ้าเป็นเรื่องที่นายท่านอนุญาตด้วยตนเองล่ะก็แสดงว่ามันต้องสำคัญมาก เขาที่เป็นเพียงมือปืนอีกทั้งยังเป็นคนนอกไม่สมควรที่จะรู้เรื่องแบบนี้หรือเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยซํ้า บุญคุณของนายท่านและคุณหนูเขาสำนึกในสิ่งนั้นดี และจะไม่มีวันทรยศต่อบุญคุณนั้นแน่นอน

 

" เธอนี่น่า~ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิดกับไอ้นิสัยชอบคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกเนี่ย "

 

" ก็..... " คีย์อํ้าอึ่งพลางหลุบตามองตํ่า

 

" งั้นฉันจะบอกอะไรดีๆให้เอาไหน "

 

" ? "

 

" เธอรู้ความสามารถของพวกคุณดิวใช่ไหม "

 

" ครับผมรู้แล้ว " ความสามารถของพวกคุณดิวที่อยู่ในระดับXคลาสนั้นไม่ธรรมดา แต่ละคนก็จะมีความสามารถแตกต่างกันไปเรื่องนี้ไม่ว่าใครก็รู้ดี

 

" ถ้าความสามารถของคุณดิวคือการต่อสู้คุณฟรังคือสมอง คุณเจคก็คือการมองคนนั้นแหละ "

 

" มองคน? "

 

" ใช่ ความสามารถของคุณเจคคือการมองคน พวกเราก็ใช่ความสามารถของเขาในการคัดเลือกคนเข้าทำงานที่คฤหาสน์หลัก ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเธอ "

 

" ผมหรอครับ? "

 

" แต่เธอจะต่างจากคนอื่นก็ตรงที่ว่า คุณเจคเขาเลือกเธอด้วยความรักยังไงล่ะ " คำพูดของจาร์วิสทำเอาคีย์หน้าร้อนแผ่วใบหน้าก้มตํ่าลงแอบซ่อนความเขินอายของตัวเอง

 

หลายคนในคฤหาสน์อาจจะมองว่าผมถูกบังคับให้มาอยู่ที่นี่โดยไม่เต็มใจซึ่งตอนแรกผมก็ยอมรับว่าไม่ชอบคุณเจคเอาซะเลย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่คุณเจคทำให้ผมทุกอย่าง เขารักและซื่อสัตย์ต่อผมและสิ่งนั้นมันทำให้ผมรู้สึกดีกับเขา ระยะเวลาห้าปีที่เราอยู่ด้วยกันมามันทำให้ผมรู้ใจตัวเองมากขึ้น และผมในตอนนี้ก็รักคุณเจคมากด้วยเช่นกัน

 

ยกยิ้มให้กับความคิดแสนเลี่ยนของตัวเองก่อนจะตีหน้านิ่งเมื่อเห็นว่าคุณจาร์วิสมองตนอยู่

 

" เอ่อ... "

 

" หึ เอาเถอะงั้นมานั่งสิใช้จะเล่าเกี่ยวกับการวิจัยให้ฟัง "

 

" เธอเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิดรึเปล่า "

 

 

 

 

" พวกคุณไม่พอใจที่ผมตอบตกลงไปหรอครับ? " ถามสี่หนุ่มที่ตั้งเเต่ออกมาก็นิ่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร

 

" เปล่าครับ พวกผมแค่แปลกใจที่คุณยอมตกลงไปง่ายๆ เพราะมันเป็นคำสั่งของท่านผู้อำนวยการหรอ? " ไค

 

" เปล่า ผมแค่มีเรื่องที่อยากรู้อะไรนิดหน่อยน่ะเลยตกลงไป อีกอย่างการตกลงครั้งนี้ก็มีข้อแม้อยู่ "

 

 

 

" ตกลง "

 

" แต่ผมมีข้อแม้ พวกผมจะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำไม่ขึ้นตรงต่อใคร จัดตั้งกลุ่มของพวกผมเอง พวกพี่มีอะไรจะคัดค้านไหมครับ? " ร่างบางเงยหน้าขึ้นจ้องมองเหล่ารุ่นพี่ที่มองหน้ากันอย่างครุ่นคิด

 

" ถ้าเราว่างั้นพี่ก็ไม่จะขัด แต่ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาบอกพี่ได้นะ พี่พร้อมจะช่วยเราเสมอ " โลแกนเอ่ย

 

" ขอบคุณครับ "

 

 

 

" พวกคุณเป็นอะไร " เอ่ยถามเมื่ออยู่ๆพวกเขาก็หยุดเดินหันหน้ามามองผมเป็นทางเดียว

 

" ดูเหมือนคุณจะให้ความสำคัญกับรุ่นพี่โลแกนมากเลยนะครับ " อี้ซานว่านํ้าเสียงเจือความไม่พอใจไม่ต่างจากใบหน้าของคนที่เหลือ

 

" หึงหรอครับ? " เสียงเรียบเอ่ยลอยๆแต่มันไม่ใช่กับสี่หนุ่ม

 

พวกเขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆผมก็ไม่คิดที่จะถอยหนีรอดูว่าเหล่าเด็กน้อยจะทำอะไรต่อ

 

" ครับ พวกผมหึง หึงแรงด้วย " ไคเดินอ้อมมาด้านหลังผมริมฝีปากบางเล็กน้อยก้มลงขบเม้นหัวไหล่บาง ความรู้สึกแสบนิดๆจากการขบเม้มถูกแทนที่ด้วยรอยจูบแผ่วเบาจากอี้ซานราวกับจะปลอบโยนในสิ่งที่เพื่อนตนได้ทำ

 

" คุณน่ะ ใจร้ายมากเลยรู้ไหม " เซนว่าพลางยื่นหน้าเข้ามาจูบซับเบาๆตรงปรายจมูกรั้นของผมด้วยใบหน้าเศร้า....แต่สำหรับผมมันช่าง....เสแสร้งซะจริง

 

" คุณดูออกอีกแล้ว ฟู่~ " ดาร์ดตีหน้าเศร้าแต่ในใจกลับยกยิ้มไม่ต่างจากอีกสามคนพร้อมเป่าลมร้อนเข้าใบหูพาให้ร่างสะท้านเล็กน้อยจากอุณหภูมิ

 

ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าที่รู้สึกว่าช่วงนี้พวกเขาจะสนิทแนบชิดผมมากขึ้น หรือผมคิดมากไป ไม่สิ....ผมประเมินพวกเขาตํ่าไปต่างหาก

 

 

 

 

.......................................................................

 

 

ความคิดเห็น