ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 936

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2564 07:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

 

 

หลังจากเมื่อวานที่ผมโดนจับยัดใส่รถแบบไม่ทันตั้งตัวโดยฝีมือของคุณป๊ะป๋าก็เหมือนว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผมปวดประสาทตามมาอีกเรื่อยๆซึ่งมันก็เป็นจริง

 

" มาทำไม " เอเดนถามเสียงนิ่งนัยน์ตาคมกริบมองไปยังรถลีมูซีนหรูคันดำเงาวับที่ด้านหน้ามีพวกเด็กเหลือขอยืนอยู่

 

" พวกผมมารับเรนไปโรงเรียนครับ " ไคตอบโดยไม่ละสายตาเช่นเดียวกันกับเซนอี้ซานและดาร์ค

 

" ฉันรวยมีรถไปส่งเองได้ " เอเดนไม่ยอมแพ้

 

เหมือนมีประกายสายฟ้าฟาดฟันระหว่างดวงตาของคนทั้งห้า ไอ้ผมที่เป็นคนกลาง(?)ก็ได้แต่นั่งจิบชาดมความหอมของมันเล่น ทิ้งความลำบากใจให้พวกการ์ดเหงื่อตกโอดคลวญอยู่ในใจเพราะไม่รู้ว่าจะห้ามยังไง

 

เวลาผ่านไปสักพักจนน้ำชากุหลาบในถ้วยชาหมดลง ผมเหลือบมองนาฬิกาตรงข้อมือเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยรับกระเป๋าสะพายของโรงเรียนจากพลอยที่ยืนยิ้มให้อยู่ด้านข้างเดินตรงไปหาสงครามขนาดย่อม

 

จุ๊บ~

 

ประทับริมฝีปากบางลงบนแก้มหนาของคุณป๊ะป๋าทีนึงเรียกให้ทุกอย่างพลันนิ่งหยุดสงครามประสาทที่เกิดขึ้นให้กลายเป็นภาพสโลโมชั่นเดินหันหลังให้อีกฝ่าย

 

" อีกสิบห้านาทีป๊ะป๋ามีประชุมที่บริษัทระวังจะไปสายนะครับ " พูดแค่นั้นก็เข้าไปในรถหรูที่เปิดประตูทิ้งไว้

 

" ส่วนพวกคุณถ้าไม่รีบขึ้นมาอีกครึ่งชั่วโมงเราก็จะสายเหมือนกัน "

 

ทันทีที่ได้ยินพวกเขาก็รีบขึ้นรถมาทันทีพร้อมรถที่เคลื่อนตัวออกไปทิ้งไว้เพียงความสงบนิ่งตั้งตัวไม่ทันของผู้เป็นป๊ะป๋าและเหล่าบอดี้การ์ดที่พยายามห้ามกันแทบตายให้ยืนอ้าปากค้างโดยมีพลอยยืนยิ้มแห้งโบกมือบ้ายบายมาให้

 

 

 

 

บรรยากาศที่เงียบสงัดในรถราวกับว่ายังตั้งสติไม่ทันของพวกเขาทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบลูกรสช็อคโกแลตมินต์เข้าปากตัวเองโดยไม่ลืมส่งให้คนที่เหลือ พวกเขารับไปใส่เข้าปากก่อนจะพากันยกยิ้ม

 

พวกเรามาถึงโรงเรียนในเวลาไม่นานก่อนที่พวกพี่สภานักเรียนจะทำการคุมตัวนักเรียนที่มาสายไปปรับพฤติกรรม

 

" ฉิวเฉียดเลยนะครับ " อี้ซานว่า

 

" น่าเสียดายจังครับ ผมนึกว่าวันนี้จะได้ลงโทษคุณหนูแห่งสี่ตระกูลใหญ่ซะอีก " พวกผมมองไปตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นใครพวกอี้ซานก็ยกยิ้ม

 

" หึ งั้นหรอครับ น่าเสียดายนะครับรุ่นพี่โลแกน "

 

ต่างฝ่ายต่างยิ้มเหมือนเจอของที่ถูกใจ พี่โลแกนละสายตาจากพวกอี้ซานมองมาที่ผม สายตาจากที่เคยสนุกกลับอ่อนลงมากจนสังเกตุได้ไม่ต่างจากนํ้าเสียง

 

" ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาพี่ได้นะ " พูดแค่นั้นก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกไป

 

" ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน " เหลือบมองเซนที่ดันแว่นขึ้นจ้อมมาทางผมไม่ต่างจากอีกสามคน

 

" ไว้พักเที่ยงแล้วกันครับ " ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่ตลอดคาบเช้าผมก็แทบไม่มีสมาธิในการเรียนเพราะสายตาสี่คู่ที่เอาแต่จ้องอยู่

 

เวลาพักเที่ยงมาถึงพวกผมพากันมาซุกตัวอยู่ที่เรือนแก้วสถานที่พักผ่อนส่วนตัวของนักเรียนคิงคลาสที่ตอนนี้มีแต่พวกผม

 

" เลิกจ้องกันได้แล้วครับ นี่ถ้าผมเป็นปลาคงออกลูกได้เป็นโขยงแล้ว " ผมอดไม่ได้ที่จะว่าก็พวกเขาเล่งเจ้งผมกันซะขนาดนี้เหมือนว่าผมมีความผิดติดตัวอะไรร้ายแรง

 

" ถ้าได้ก็ดี..... "

 

" ว่าอะไรนะครับ " เสียงแผ่วเบาลอยตามสายลมจนผมต้องถามพวกเขาอีกครั้งแต่ก็ได้รับมาเพียงแค่

 

" เปล่าไม่มีอะไร แล้วตกลงคุณรู้จักรุ่นพี่โลแกนได้ยังไง? "

 

" ก็ไม่ได้รู้จักอะไรหรอก พ่อของพี่โลแกนเขาเป็นพี่ชายของแม่ฉันน่ะ " ผมว่าพลางยกชาขึ้นจิบ

 

" พี่ชาย? ไม่เห็นรู้มาก่อน " ไค

 

" เพราะข้อมูลพวกนี้แม่ฉันเป็นคนปิดไงล่ะ " พวกผมหันไปมองเซนที่หันไอแพคเครื่องหรูมาให้พวกผมดู หน้าจอปรากฏข้อมูลที่ทำให้ทั้งสามคนเลิกคิ้วสูงซึ่งต่างจากผมที่รู้เรื่องทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น

 

" พ่อของรุ่นพี่โลแกน คือคุณเพทาย บริพักตร์ พี่ชายต่างสายเลือดของนายหญิงดารากาลที่อายุห่างกันปีเดียว มีอาชีพเป็นเจ้าของร้านขายดอกไม้และพบรักกับคุณเดียร์ ดาเรว ลูกสาวคนเล็กของท่านผู้บัญชาการองค์กรFBIในขณะนั้นจนมีลูกด้วยกันหนึ่งคนคือรุ่นพี่โลแกน ก่อนที่ทั้งสองจะเสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตทางรถยนต์ในตอนที่รุ่นพี่โลแกนอายุเจ็ดปีและได้ไปอยู่ในความดูแลในฐานะลูกชาบบุญธรรมของพี่ชายคุณเดียร์หรือก็คือ ภาคิน ดาเรว ผู้บัญชาการFBIคนปัจจุบัน ก็ประมาณนี้ครับ " เซนว่าซึ่งผมก็ไม่ได้แย้งอะไร

 

" ที่แท้ก็แค่ญาติพี่น้อง " แล้วทำไมพวกคุณถึงต้องเน้นยํ้าและดูจะพอใจกันแบบนั้นล่ะ?

 

" เก่งนี่หาข้อมูลได้ไว้ดี " ดาร์ดเอ่ยชม

 

" การแฮ็กข้อมูลของคุณแม่ไม่ใช่ปัญหา....เพราะปัญหามันจะมาหลังจากนี้ " ไม่ทันได้เว้นช่วงหายใจหน้าจอที่ปรากฏข้อมูลเมื่อครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยตัวอักษรสีแดงกว่าหมื่นตัวที่เคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วเป็นสัณญาณว่าไอแพคเครื่องนี้กำลังโดนปล่อย ไวรัส

 

" คุณแม่นะคุณแม่ ไม่เคยให้ข้อมูลผมง่ายๆเลย " เซนบ่นพึมพำมือก็ไม่วายสาละวนกับการแก้ปัญหา

 

" แต่ดูคุณจะชอบนะครับ " ผมว่าก็เพราะตอนนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายมันดูตื่นเต้นมากกว่ากังวล พอรู้ว่าผมดูออกอีกฝ่ายก็ยกยิ้มรับไม่นานทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

 

" ถึงตอนนี้จะกลับมาปกติได้ แต่ถ้ากลับไปผมก็คงไม่พ้นโดนบ่นหูชาแน่ "

 

" หึ ก็ช่วยไม่ได้ไว้จะให้แม่ฉันช่วยพูดอีกแรงก็แล้วกัน แต่ก็นะนายเป็นลูกยังโดนแบบนี้แล้วคนที่ไม่ใช่จะขนาดไหน " ไค

 

" ก็คงจะเป็นโดนไวรัสทำลายอุปกรณ์ภายในเครื่องและเครื่องที่เกี่ยวข้องทั้งหมดรวมถึงโดนดึงข้อมูลออกมาโดยที่ไม่มีทางหยุดและดึงกลับมาได้ ล่ะมั้ง " เซนพูดเสียงเรียบราวพูดเรื่องดินฟ้าอากาศแต่สำหรับคนฟังแล้วหากโดนเข้าไปจริงๆก็ถือว่าจบ นี่สินะ...ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

 

" ว่าแต่พวกคุณมีเรื่องอะไรกับพี่โลแกนงั้นหรอ? " ดูจากเมื่อเช้าแล้วก็รู้ได้ไม่อยากว่าพวกเขาไม่ถูกเส้นกัน แต่ก็ใช่ว่าจะแค่ในอาชีพที่เป็นศัตรูกันแต่เหมือนจะไม่ถูกกันในเรื่องอื่นด้วย

 

" พอดีเมื่อก่อนพวกผมรู้สึกเบื่อๆเลยเข้าไปเล่นที่องค์กรตำรวจเล่นๆน่ะครับ แต่บังเอิญไปเจอพวกรุ่นพี่โลแกนเข้าก็เลยได้ปะกันนิดหน่อย " ดาร์ด

 

" เจ็บๆคันๆนิดหน่อยก็สนุกดีครับ " อี้ซานพูดยิ้มๆ

 

" แล้วที่ว่าพวก? "

 

" ก็มีรุ่นพี่โลแกน รุ่นพี่อริส รุ่นพี่โจแซฟ แล้วก็รุ่นพี่คลาย " ไค

 

หืม? ตัวอันตรายทั้งนั้น สมาชิกสภานักเรียนมัธยมต้น หึ

 

" แล้วเรื่องนั้นคุณจะเอาไงครับ? "

 

" เรื่องอะไรหรอ? " เอียงคอถามทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวใส่เซน

 

" อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องสิครับ นี่ " เซนถอนหายใจทีนึงก่อนจะชูการ์ดเชิญที่มีคนส่งมาให้เมื่อสามชั่วโมงก่อน

 

" แล้วพวกคุณคิดว่าไง "

 

" เราแล้วแต่คุณ "

 

" ผมเป็นพวกไม่ค่อยชอบมีเรื่องยุ่งยากสักเท่าไหร่ แต่ถ้าลองไปดูก็คงไม่เสียหายไหนๆพวกเขาก็อุตส่าห์ชวนทั้งที " ผมยกมือขึ้นเท้าคางก่อนหยิบการ์ดที่มีตราประทับรูปดาวสีทองอันเป็นสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนนั้นขึ้นมา

 

" คำเชิญจาก...สภานักเรียน... "

 

 

 

 

..........................................................

 

กลับมาแล้วววว หลังจากที่หายไปนานมากกกกก

 

หวังว่าทุกคนจะสนุกและไม่ทิ้งกันนะคะ

 

 

ความคิดเห็น