ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2564 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

เวกัสแอบเดินตามหลังลินนามาจนเกือบถึงรถของเธออยู่แล้ว 

ยังไม่ทันจะได้รู้เลย ว่าเธอใช้รถคันไหน 

อยู่ๆก็มีสาวสวยที่เขาคุ้นๆว่าเคยรู้จักโผล่มาขัดจังหวะ 

"เว! รีบไปไหนเนี่ย?" 

"คือ.." 

เขาชะเง้อคอมองตามก็ไม่ทันเห็นลินนาแล้ว 

ตัวเล็กๆ แต่เดินเร็วชะมัดเลย 

"คุณเป็นใคร? ผมจำไม่ได้" 

เวกัสถามไปตรงๆ ตอนนี้เขาเริ่มหงุดหงิดที่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาคลาดการได้คิดบัญชีกับเธอ 

"โรสไง..แฟนหมอกน่ะ" 

เมธัสทันมีแฟนเป็นตัวเป็นตนตั้งแต่เมื่อไหร่? 

หรือว่าจะเป็น... 

"แฟนเก่าไม่ใช่เหรอ?" 

เวกัสย้อน น้ำเสียงติดเย้ยหน่อยๆ 

ถึงเมธัสจะไม่ค่อยญาติดีกับเขาสักเท่าไหร่เพราะเขาเคยมีเรื่องเข้าใจผิดกับราชันย์มาก่อน 

แต่เขามั่นใจ ว่าตอนนี้เมธัสไม่ได้คบผู้หญิงคนนี้ 

"แหม! โรสก็พูดเพื่อให้เวเข้าใจง่ายๆไง" 

โรสยิ้มให้ 

รอยยิ้มแบบนี้..เวกัสเลยจดจำได้ในทันที 

โรส สาวเชียงใหม่ ที่ทำแท้งลูกของเมธัส แถมยังหนีไปแต่งงานกับนักธุรกิจที่ร่ำรวยกว่า 

"ผัวไม่มา?" 

ถามเพียงสั้นๆ แต่คนฟังหน้าเสียไปเล็กน้อย 

"โรส..หย่ากันแล้ว" 

เธอตอบ ไม่กล้าสบตาเวกัส 

"เลยคิดจะกลับมาหาไอ้หมอก?" 

"ก็..." 

"ไอ้หมอกมันกินข้าว ไม่ได้กินหญ้า อย่าเสียเวลาเลย" 

คนแบบนี้เวกัสไม่อยากเสียเวลาคุย 

เขาเดินหนีออกมา 

ในใจนึกแค่เสียดายที่ไม่ได้เตือนความจำให้ยัยโหดนั่น 

"หม่อมป้าครับ..ผมเจอโรสแถวๆโรงเรียนมัธยม..." 

เวกัสรู้ว่าหม่อมมาริสา มารดาของเมธัสที่เขารู้จักมานานทั้งชิงชังและโกรธเคืองโรสมาก 

ครั้งที่โรสไปทำแท้ง ท่านก็เคยด่ากราดเพราะเธอทำลายหลานของท่านได้ลง 

ทว่า..เมื่อตามสืบ ตามหาหลักฐานจนครบ 

หม่อมมาริสาถึงรู้ว่า นั่นไม่ใช่หลานของท่านจริงๆ 

เรื่องนี้แม้แต่เมธัสก็ยังไม่รู้ 

หม่อมมาริสาเคยบอกกับเวกัสว่า..เมธัสเสียใจมามากพอแล้ว 

และท่านก็กำชับเอาไว้ตลอด ว่าถ้าเจอโรส ให้รีบบอกทันที 

ท่านคงมีวิธีจัดการของท่านแล้วล่ะ 

เห็นไหม? การมีคนรัก การมีครอบครัว มันยุ่งยากและวุ่นวายจะตาย 

สู้ใช้ชีวิตโสดให้คุ้มค่าไม่ดีกว่าเหรอ 

 

พอขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์ดิลกจิรวานิช 

ประโยคแรกที่แม่ของเขาคุยด้วย ก็ยังเป็นเรื่องเดิมๆ 

ไม่พ้นเรื่องการแต่งงานมีครอบครัว 

และที่สำคัญคือ..อีกหนึ่งสัปดาห็ เขาต้องไปดูตัวตามที่ท่านสั่งด้วย 

ความ-ิบหายกำลังจะบังเกิดกับชีวิตโสดของเวกัสแล้ว 

คืนนี้คงต้องไปดื่มเพื่อผ่อนคลายความหงุดหงิดสักหน่อย 

"กูไปกับมึงก็ได้ แต่ไอ้ริคมันขอบาย..มันติดเมีย" 

เมธัสรับปากว่าจะไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนเวกัส 

เพราะต้องตอบแทนที่เวกัสรายงานให้หม่อมแม่ของเมธัสรู้ว่าโรสอยู่แถวนี้ 

ป่านนี้โรสคงไม่กล้าเดินเฉียดหน้าคฤหาสน์ของเขาซะด้วยซ้ำ 

 

ที่ผับของราชันย์ซึ่งป๊าของมันยกให้ตั้งแต่สมัยเรียนจบใหม่ๆ

แต่ตัวราชันย์ไม่ค่อยมาที่นี่บ่อยนัก

เพราะมีคนของป๊าคอยดูแลให้ไม่มีขาดตกบกพร่อง

คืนนี้สองหนุ่มเลือกมานั่งชิลล์กันที่นี่

เพราะโต๊ะที่นั่งอยู่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว

เรียกว่าจะพาใครมาทำอะไรในห้องนี้ก็ไม่มีทางที่คนอื่นจะรู้ หากไม่อยากให้รู้

แต่นั่นแหละ..คืนนี้ทั้งเวกัสและเมธัสมานั่งเพื่อคุยกัน มากกว่าจะมาเพื่อเรื่องอื่น

"ยังหาสาวนักตบไม่เจอเหรอ?"

เมธัสแซว

เขาพอรู้ ว่าอีกไม่นานเวกัสต้องไปดูตัว

มันหลีกเลี่ยงมาหลายต่อหลายครั้ง

จนครั้งนี้ทางบ้านของมันไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกแล้ว

ใจหนึ่งเมธัสก็อยากสมน้ำหน้า แต่พอหันมาดูตัวเองก็คงไม่พ้นถูกจับหมั้นแน่ๆ

เมธัสเลยเลือกที่จะไม่พูดดีกว่า

"กูเจอ..แต่ยัยโรสของมึงมาขัดจังหวะซะก่อนไง เซ็งว่ะ"

เวกัสบ่น พลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ

"มึงบอกว่าเกศรากับผู้ชายของยัยนั่นรู้จักกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่รู้จักถามวะ?"

เวกัสนึกตามที่เพื่อนว่า

เขาไม่เคยโทรหาเกศราก่อน

แต่..ครั้งนี้ถือว่าจำเป็นหรือเปล่า?

แล้ว..ทำไมเขาถึงต้องอยากรู้ข้อมูลของยัยโหดนั่นด้วยล่ะ?

"ถ้ามึงไม่อยากให้เกศราเอะใจ มึงก็ทำเป็นถามเรื่องหมอนั่นดิ มึงค่อยนัดคุยกันแบบลูกผู้ชายก็ได้"

อ่า ความคิดของเมธัสเหมือนจะเข้าท่า

ทำไมเวกัสนึกไม่ถึงวะ?

"มึงไม่ฉลาด"

เมธัสบ่นพลางส่ายหน้า ยกเครื่องดื่มกระดกทีเดียวหมด

จริงๆการแก้แค้นก็ส่วนหนึ่ง

เป็นธรรมดาของผู้ชายสายโหดแบบพวกเขา

เวกัสมันโดนตบต้อหน้าคนเยอะแยะขนาดนั้น มันคงเสียหน้า

แถมที่โดน เพราะผู้หญิงคนนั้นเข้าใจผิดด้วย

ถ้าเป็นเมธัสก็คงยากที่จะให้อภัยเธอได้

เวกัสเลือกส่งข้อความหาเกศราแทน

ไม่นานก็ได้เบอร์ติดต่อของ ผอ.โรงเรียนคนนั้นมา

เอาเถอะ..พรุ่งนี้เขาจะลองโทรหาอีกที

ตอนนี้ขอดื่มก่อนก็แล้วกัน

 

ภูดิศรับสายของเวกัสก็จำได้ว่าเป็นคนพิเศษของอดีตครูที่เขารู้จักดี

แม้จะไม่ทราบว่าเวกัสมีเรื่องอะไรถึงได้ต้องการคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว

และไม่ให้เกศรารู้อีกด้วย

สองหนุ่มนัดเจอกันที่คาเฟ่เดิม เพราะสะดวกกับภูดิศมากกว่าการขับรถไปยังถิ่นของเวกัส

เรื่องนี้เวกัสไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหา

เพราะพอคุยกับ ผอ.เสร็จ เขาก็จะไปแวะร้านดอกไม้ของยัยโหดต่อ

"เข้าเรื่องเลยนะครับ..คุณกับ..หงส์ มีความสัมพันธ์แบบไหนกัน?"

เวกัสถามทันทีที่มาถึงร้านเลย

เขาไม่อยากโอ้เอ้ให้เสียเวลา

"ก็..เป็นเพื่อนสมัยเรียนครับ คุณถามทำไม?"

ภูดิศเริ่มงง

วันนั้นเขาจำได้ว่าเวกัสแทบไม่มองหน้าลินนาเลย

แล้วทันไปรู้จักกันตอนไหน?

"ผม..เคยซื้อดอกไม้ที่ร้านเธอ ปกติเธอจะยิ้มตลอด แต่วันนั้นที่คุยกับคุณ ผมเห็นเธอร้องไห้นะ ผมมั่นใจ"

ภูดิศลังเล ถ้าแค่ลูกค้า กับเจ้าของร้านขายดอกไม้

เวกัสต้องให้ความสนใจขนาดนี้เลยไหม?

"ผมสนใจเธอ เก็ทไหม?"

เวกัสเห็นท่าทีของภูดิศ เขาเกรงว่าภูดิศจะไม่ยอมพูด

งั้นก็พูดมั่วๆไปเลยเถอะ

"คุณเนี่ยนะสนใจหงส์?"

ภูดิศถาม เวกัสพยักหน้าตัดรำคาญไป

คนเป็น ผอ. คงชอบถามนู่นนี่แบบนี้ละมั้ง

น่ารำคาญ!

"จริงๆหงส์มาขอให้ผมช่วยรับน้องสาวเธอให้เข้าสอนที่โรงเรียนของผมน่ะ"

ภูดิศเริ่มผ่อนคลาย อย่างน้อยเวกัสก็ไม่ได้สนใจลลดา...

"แล้ว??"

"ผมบอกไม่ได้ว่าทำไมหงส์ถึงมาขอร้อง แต่ปัญหาคือผมไม่ได้มีอำนาจเบ็ดเสร็จในโรงเรียนหรอก"

เรื่องนี้ภูดิศไม่กล้าบอกกับลินนาเพราะสงสารเพื่อน

"คุณจะบอกว่า..คุณอาจจะรับน้องสาวของหงส์มาสอนที่โรงเรียนไม่ได้..งั้นสิ?"

ภูดิศพยักหน้าน้อยๆ

"ผมมีเพื่อนเป็นเจ้าของโรงเรียนเลย เดี๋ยวผมคุยให้"

เวกัสมีเพื่อนเยอะ แต่ละคนอย่างรวยมหาศาล

มีหลายคนที่มีอาชีพน่าเกรงขาม น่าเคารพไว้บังหน้า

แต่เบื้องหลังทำธุรกิจที่ก้ำกึ่งว่าจะผิดกฏหมาย

ครั้งนี้เห็นทีจะได้ใช้ความเป็นเพื่อนให้เกิดประโยชน์แล้วละ

 

เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่ตรงประตูร้านดังกรุ๋งกริ๋ง

แปลว่ามีลูกค้ากำลังเดินเข้ามาในร้าน

ลินนาให้เด็กไปต้อนรับลูกค้า

เธอไม่มีสมาธิเพราะมังแต่คิดเรื่องของลลดาทั้งวัน

"คุณหยกคะ คุณลูกค้าเค้าบอกว่าอยากคุยกับคุณค่ะ"

เมื่อเด็กสาวมาบอก เจ้าของร้านก็คงต้องออกไปต้อนรับเอง

ต่อให้ไม่มีกะจิตกะใจจะคุยกับใครก็เถอะ

"คะ...คุณ...คุณลูกค้ามีอะไรจะคุยคะ?"

ลินนาแกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้

ทั้งที่ใจเต้นแรงแทบจะทะลุเพราะคงามตื่นเต้น

"สาบานว่าจำผมไม่ได้?"

 

.........................................

ตอนแรกกะจะลงสองตอน 

แต่ไรท์เหนื่อยกับงานจริงๆ 

ไม่ว่ากันนะคับ 

เดี๋ยวจะเปิดเรื่องแผ่นดินนะ 

ฝากตามด้วยยยย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว