Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ใจโลเล

ชื่อตอน : บทที่ 2 ใจโลเล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ใจโลเล
แบบอักษร

"ฮัลโหล อืม.."ผมวางสายน้ำเหนือที่โทรมาถามว่าผมเลิกเรียนหรือยัง ตอนนี้ผมกำลังจะเลิกคลาสในวันศุกร์ของสัปดาห์ และวันนี้คือวันคล้ายวันเกิดของผม น้ำเหนือและน้ำน่าน ทุกปีที่บ้านจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆที่จะมีเฉพาะปู่ย่า ตายาย รวมกับป๊าและคุณแม่แค่นั้น แต่ปีนี้ได้ยินน้ำเหนือบอกว่าคุณแม่เชิญครอบครัวของลุงตรีกับลุงวินมาด้วย คนคงจะเยอะน่าดู ผมเบื่อที่จะต้องอยู่ในวงล้อมของคนเยอะๆ แต่ผมขัดใจคุณแม่ได้ที่ไหน

"เอ่อ...น้ำเมฆ คือเรา..."ลูกตาลที่เป็นหนึ่งในเพื่อนคลาสเดียวกันกับผม ซึ่งผมไม่ได้สนิทกับเธอเลยแม้แต่น้อย

"จะพูดก็พูด"ผมพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด เพราะเธอกำลังทำให้ผมกลับบ้านช้า

"คือวันนี้วันเกิดน้ำเมฆ เราเลยมีของขวัญมาให้"เธอพูดก่อนที่จะยื่นกล่องของขวัญเล็กๆสีชมพูให้ผม ผมมองสักพักก่อนที่จะยื่นมือไปรับก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างออกไป

"ขอบใจ ทีหลังไม่ต้อง"พูดจบผมก็เดินออกไปทันที ผมไม่สนใจว่าตอนนี้เธอจะทำหน้ายังไง เพราะผมไม่สนใจมันอยู่แล้ว

"เห้ย!! ไอ้น้ำเมฆมึงนี่มันเทพบุตรไร้หัวใจจริงๆวะ กูสงสารลูกตาลเลย"เต็งหนึ่งเพื่อนที่ถือว่าสนิทมากของผมเดินเข้ามาคล้องคอผมก่อนที่จะพูดออกมา เพราะตอนที่ผมพูดกับลูกตาล มันยืนรอผมอยู่ตรงประตูห้อง

"สงสารเขามาก มึงก็ไปปลอบใจเขาดิ แล้วก็มือ..เอาออกจากคอกู"ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ถ้าคนที่ไม่รู้จักเราสองคนคงคิดว่าเราสองคนจะมีเรื่องกันอยู่แน่ๆ แต่เชื่อเถอะพวกเราสองคนเป็นประเภทรู้ไส้รู้พุง ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งเป็นคนดี

"อะไรวะ มีสาวมาชอบดีกว่าไม่มีนะเว้ย ที่กูพูดเนี้ยกูอยากให้มึงสนใจสภาพแวดล้อมรอบๆตัวมึงบ้าง ทีกับคุณน้าพูดเสียงออดเสียงอ้อน"มันพูดกับผมอย่างนี้ตลอดเพราะผมไม่ชอบพูดคุยกับคนที่ไม่สนิท และติดจะรำคาญตามที่ชอบตามตื้อผมด้วย พูดไปพูดมาผมก็ดันไปนึกถึงเด็กหนูซิน เธอทำให้ระบบการใช้ชีวิตของผมปั่นป่วนอยู่พอสมควร

"นั่นมันแม่กู ส่วนผู้คนที่มึงว่าคือคนอื่น หรือมึงอยากเป็นคนอื่นสำหรับกู"ผมปรายสายตาเยือกเย็นไปหามัน ก่อนที่มันจะรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"อย่านะเว้ย! กูยังอยากเป็นเพื่อนกับคุณมึงอยู่นะครับ คุณน้ำเมฆ"

"หึ!" พูดจบผมก็เดินออกมาที่จอดรถ ด้านหลังตึกของคณะส่วนเต็งหนึ่งมันบอกว่าจะกลับบ้าน ซึ่งผมเคยบอกมันแล้วว่าวันเกิดผม ผมไม่ได้ต้องการของขวัญแต่ถ้าอยากให้ผมขอเป็นเงินเพื่อเอาไปบริจาคให้กับองค์กรการกุศลที่ครอบครัวของผมเป็นผู้สนับสนุนอยู่ ผมเป็นผู้รับมาตั้งแต่เกิดและสิ่งที่ผมได้รับมา มันมากจนคิดว่าชาตินี้คงจะใช้ไม่หมด ยังมีคนอีกมากที่ต้องการผมเลยคิดว่าเอาไปบริจาคให้คนที่เขาต้องการดีกว่า

ผมใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงบนท้องถนน วันนี้วันศุกร์ผู้คนเลยออกันอยู่บนท้องถนนอย่างเลี่ยงไม่ได้ และปลายทางของพวกเขาก็คือบ้าน ผมหันสนใจโทรศัพท์มือถือที่นอนทิ้งตัวอยู่บนเบาะที่นั่งข้างๆ

"น่ารำคาญชิบ!"ผมสบถออกมาด้วยความหัวเสีย เพราะรูปที่น้ำน่านโพสต์ลงในไลน์ของครอบครัวมีรูปของเด็กนั่นรวมอยู่ด้วย เธอคงคิดว่าแม่ผมชอบเธอ เธอถึงได้ประจบประแจงแม่ผมจนแม่ผมเชิญเธอมางานวันนี้แน่ๆ จากที่ผมกำลังหัวเสียอยู่เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังเข้ามาผมกดรับ ก่อนที่ปลายทางจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ถึงไหนแล้วครับ พี่เมฆ"

"อีกประมาณสิบนาทีถึงบ้านครับป๊า"สงสัยแม่ผมคงวุ่นอยู่กับการจัดงานแน่ๆ ป๊าถึงได้โทรมาหาผม

"ไม่ต้องรีบนะลูก ระมัดระวังมากๆ ป๊ากับแม่ทำอาหารอร่อยๆรออยู่ที่บ้านนะครับ"

"ครับป๊า"พอป๊าวางสายเสร็จผมก็รีบขับรถกลับบ้านทันที แต่ผมก็ยังทำตามคำพูดของป๊าคือระมัดระวังและไม่ประมาท เพราะถ้าเราเป็นอะไรไปคนที่เสียใจที่สุดก็คือครอบครัว

 

"มาแล้วเหรอ รีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ ทุกคนมากันครบแล้ว"น้ำเหนือที่กำลังจะเดินออกจากห้องของตัวเอง พอเห็นผมก็เดินเข้ามาบอก พอทีก็ทำตัวเป็นพี่ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรถึงแม้จะเกิดก่อนแค่ไม่กี่วินาทีก็ตาม แต่เห็นแก่ที่คุณหมอดึงออกก่อนผมจะเคารพมันสักนิดก็แล้วกัน

"มาๆพี่เมฆ"แม่ผมเดินเข้ามาดึงแขนผมพร้อมกับดึงตัวผมให้เดินตามท่านไปยังที่นั่งที่เว้นเอาไว้ โดยมีกัปตันลูกชายของลุงวินกับป้าสายธารนั่งข้างขวาและข้างซ้ายจะเป็นใครไม่ได้ นอกซะจากยัยหนูซิน เด็กเส้นของแม่ผม ในเมื่อตอนนี้ผมทำอะไรเธอไม่ได้แต่อย่าหวังว่าเธอจะได้เข้ามาในชีวิตของผม

"เอ่อ..พี่น้ำเมฆคะ นี่ของขวัญที่คุณพ่อฝากมาให้ค่ะ"เธอยื่นของขวัญมาให้ผมซึ่งผมสังเกตว่าด้านหน้าของน้ำเหนือและน้ำน่านก็มีกล่องของขวัญแบบเดียวกัน ผมจึงรับเอาไว้แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

"จะไม่พูดขอบคุณน้องเขาหน่อยเหรอลูก"ผมกำลังจะตอบตามความคิดของตัวเองแต่ก็ต้องยั้งตัวเองเอาไว้ เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องผมอยู่

"ขอบคุณ"ผมพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าของเธอด้วยซ้ำ ก่อนที่จะลงมือตักอาหารตรงหน้าเข้าปากทันที ส่วนเธอที่เห็นผมทำอย่างนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรเพราะเธอเจอผมทำมากกว่านี้อีก เธอคงจะชินบ้างละ

"หนูซิน ชิมสเต็กปลาดูซิ เราว่าหนูซินต้องชอบแน่ๆ"กัปตันหั่นสเต็กปลาชิ้นพอดีคำ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมันเกือบข้ามหัวของผมไป เด็กบ้านี่มันไม่เห็นผมนั่งตรงนี้เลยหรือไง

"อ่อ..ขอบคุณนะ"เธอพยักหน้าน้อยๆให้กับมัน

"พี่น้ำเมฆ"ผมหันไปทางกัปตัน ที่โน้มตัวมากระซิบกับผม แต่ผมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ปรายสายตาเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าผมกำลังฟังอยู่

"ผมขอเปลี่ยนที่นั่งกับพี่ได้หรือเปล่าครับ"ผมถอนหายใจเพราะรำคาญ คนเขากำลังกินอยู่เสียจังหวะหมด ถ้าอยากนั่งข้างกันจะเว้นที่ตรงกลางไว้ทำไมวะ ผมลุกพร้อมกับถือจานของตัวเองขึ้นทันทีพร้อมกับเปลี่ยนที่นั่งให้กัปตันผมจะไม่หงุดหงิดเลยถ้าเปลี่ยนก่อนที่ผมจะตักอะไรกิน ผมคงโมโหหิวละมั่งถึงได้รู้สึกว่าอารมณ์เสียมากๆ

"พอใจยัง"กัปตันพยักหน้าน้อยๆก่อนที่จะอมยิ้มน่ารัก เด็กนี่หน้าค่อนข้างหวานแต่รูปร่างสูงใหญ่แต่ก็เตี้ยกว่าผมอยู่ประมาณสิบเซนได้มั้ง

"เปลี่ยนที่กับน้องกัปตันทำไมละลูก"แม่ผมที่เพิ่งเดินเข้ามาหลังจากไปเช็คอาหารที่ห้องครัว

"น้องเขาอยากเปลี่ยนครับ"พูดจบผมก็นั่งกินอาหารตรงหน้าไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะมีมือเล็กๆยื่นกระดาษทิชชูส่งมาตรงหน้าผม

"กินเลอะเป็นเด็กเลย"จิงจิงที่นั่งตรงข้ามกับผมยื่นกระดาษมาให้ ก่อนที่จะมีมือดีฉวยกระดาษในมือของเธอไปอย่างรวดเร็ว

"อะไรเนี้ยเหนือ! จะมาแย่งกระดาษในมือทำไมเนี้ย"จิงจิงหันไปแว้ดใส่คนที่นั่งข้างๆตัวเองนั่นก็คือน้ำเหนือนั่นเอง แค่กระดาษมันยังหวง

"ปากเหนือก็เลอะเนี้ย นี่ๆเห็นมั้ย "น้ำเหนือพูดก่อนจะเอาช้อนที่เลอะคราบซอสจิ้มเข้าที่มุมปากของตัวเอง ทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจ ผมส่ายหัวให้กับมัน อุตส่าห์จะเคารพเป็นพี่แล้วแท้ๆ แต่ดูพฤติกรรมมันแล้วผมขอบาย

"เล่นเป็นเด็กอีกแล้วนะเราอ่ะ"ป้าเหมยลี่พูดก่อนที่จะหัวเราะคิกคักกับแม่ของผม ผมทานเงียบๆไม่ได้สนใจอะไร โดยที่บนโต๊ะก็พูดคุยกันสนุกสนานโดยมีน้ำน่านเป็นตัวสร้างสีสรรค์ และเด็กสองคนที่กำลังคุยกันอยู่สองคนนั่นก็คือกัปตันและหนูซิน ไหนว่าตามจีบผมแต่พอมีผู้ชายคนอื่นมาสนใจเธอก็รีบเบนเข็มไปหาเขาเลย ใจโลเลชะมัด ยัยผู้หญิงหลายใจ

 

 

 

 

**เอาแล้วๆ คำของแม่เหมือนจะเป็นจริง พี่น้ำเมฆของเราจะยังคงคอนเชปต์ไม่แตะกายสีกาได้อยู่หรือเปล่า แถมดันมีคนสนใจน้องเพิ่มมาอีก อาการโมโหที่เป็นอยู่เกิดจากอะไรกันแน่น่าาา แถมยังไปใส่ร้ายน้องว่าโลเลอีก ก็ตัวเองไม่สนใจเขาเอง จะมาซีซั้วไม่ได้เด้อ 555**

 

 

ความคิดเห็น