ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 430

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2564 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 9
แบบอักษร

 

Reven

 

“ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรได้อีกยิ่งใกล้เธอฉันยิ่งบ้ามากขึ้นเท่านั้นให้ตายเถอะ....เธอเป็นแม่มดหรือไง” คำพูดของเขาทำให้ความแอลกอฮอล์ในร่างกายของฉันหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีตาทั้งสองข้างสว่างจ้ายิ่งกว่าหลอดไฟนีออน ฉันมองหน้าคนตรงหน้านิ่งแทบจะลืมหายใจแต่เขากับทำหน้าตาเรียบเฉยพร้อมกับเช็ดมือฉันอย่างไม่รู้ไม่ชี้อะไร....

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เวียงหัวใจฉันเจ้นระรัวอย่างรุนแรงมันบ้ามากที่ตอนนั้นฉันกำลังรู้สึกเขินคนตรงหน้าสุดๆ คงเป็นเพราะเมาละมั้งถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของผู้ชายมักมากแบบนั้นไปได้ให้ตายเถอะ

“หยุดเช็ดสักทีมือฉันไม่ได้เลอะขนาดนั้นทำเหมือนเด็กๆไปได้” พูดจบฉันก็ดึงมือทันทีถ้าขืนยังปล่อยให้เขาเช็ดให้แบบนั้นฉันจะยิ่งมองหน้าเขาแล้วเขินหนักขึ้นกว่าเดิมมันจะเป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

“เธอก็ยังเด็กจริงนิ”

“ฉันอายุ 26 ปีแล้วเด็กตรงมิทราบเหอะ!” ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เจ้าตัวมาว่าฉันเป็นเด็ก ฉันเหมือนเด็ดตรงไหนไม่มีอะไรที่เหมือนเด็กสักนิดนิ!

“สำหรับฉันไม่ว่าเธอจะอายุเท่าไหร่เธอก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี” เขาพูดพลางยื่นมือมาลูบหัวฉันเบาๆเหมือนเด็ดน้อยมากจนฉันรีบปัดมือเขาออกอย่างไม่ชอบใจ

“ให้ตายเถอะอยากพูดอะไรก็เชิญเลย!” พูดจบฉันก็รีบสะบัดหน้าจะเดินหนีทันทีแต่จู่ๆขาทั้งสองข้างก็เซอย่างไม่มีเหตุผลหัวที่เคยคิดว่าโล่งจู่ๆมันก็หนักอึ้งขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุจนฉันเองไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้

พรึบ!

“พอหายตกใจละค่อยรู้หรือไงว่าตัวเองเมาปลิ้นแบบนี้ให้ตายเถอะ” และ ในตอนนั้นเองที่จู่ๆเสียงของเขาก็ดังขึ้นข้างๆหูของฉันพร้อมกับร่างที่รู้สึกเหมือนจะรอยอยู่บนพื้นสงสัยเขาคงจะอุ้มฉันแน่นอน พอคิดได้ดั่งนั้นฉันก็รีบดิ้นทันทีเพื่อทำให้เขาปล่อยฉันลงจากอ้อมแขนของเขา

พรึบ! พรึบ! พรึบๆ!

“ปล่อยฉันนะปล่อยยยยยย”

“หยุดดิ้นได้แล้วน่าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยจะพาไปนอนอีกห้องหรือเธอจะนอนอยู่ห้องที่ไม่มีประตูแบบนี้?” คำพูดราบเรียบที่ดูมีเหตุผลของเขาทำให้ฉันชะงักนิ่งไปก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวสองแขนแกร่งของเขาที่อุ้มฉันอยู่

ตลอดทางที่โดนเขาอุ้มฉันก็เงยหน้ามองหน้าเขาตลอดทางไม่ว่าจะมองมุมไหนผู้ชายคนนี้ก็หล่อจริงๆให้ตายเถอะเขาเป็นลูกรักของพระเจ้าหรือไงถึงเกิดมาหล่อแบบนี้หน้าหมั่นไส้ชะมัด

พรึบ!

และ ในขณะที่ฉันกำลังตีกับตัวเองในความคิดไม่นายเขาก็วางร่างของฉันลงบนเตียงช้าๆฉันก็ไม่ได้ละสายตาจากใบหน้าของเขาแม้แต่วินาทียิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจ ยิ่งเขาทำเหมือนใส่ใจมันยิ่งทำให้ฉันสับสนในตัวเองไปหมด

“มองแบบนั้นนานๆฉันรู้สึกใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ” คำพูดของเขาทำให้ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพราะความมึนเมาที่ยังอยู่ด้วยละมั้งมันเลยทำให้ฉันตัดสินใจเอื้อมแขนไปคล้องคอเขาไว้ไม่ให้เขาลุกขึ้นไป เขาที่เห็นฉันทำแบบนั้นก็ตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรฉันจึงพูดขึ้นอย่างเรียบๆเหมือนที่เขาชอบทำ

“ทำไมกันนะทำไมนายชอบเข้ามาทำให้ฉันสับสนตลอดเวลา ชอบเข้ามาทำเหมือนแคร์แต่พอหายไปก็อยู่กับคนอื่นราวกับไม่สนใจอะไน ชอบเข้ามาทำเหมือนใส่ใจทั้งๆที่นายก็ไม่ได้สนใจ ชอบเข้ามาทำเหมือนนายรักทั้งๆที่คนอย่างนายไม่รู้จักพอด้วยช้ำ ทำไมกันทำไมนายถึงชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเหมือนนายจะอยู่แต่นายก็ไม่เคยอยู่ด้วยช้ำ ส่วนฉันก็บ้าบอที่เผลอใจไปกับนายอยู่เรื่อยไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตามมันช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ”

เขามองลงมาที่ฉันพร้อมกับแววตาที่อ่านยาก มันเหมือนเขาจะดีใจแต่จู่ๆเขาก็เปลี่ยนเป็นเฉยชาอีก ยิ่งมองมันยิ่งทำให้ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ และ ตอนนั้นที่เขาตัดสินใจเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงทีีดูเหนื่อยๆ

“เรนฉันนะพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอต่อให้ฉันต้องดูไม่ดีในสายตาเธอมากแค่ไหนก็ตาม ฉันพร้อมที่จะทำร้ายทุกคนถ้านั้นมันทำให้เธอปลอดภัย และ ไม่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายอีก” ฉันที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่เพราะความเมามันทำให้หัวคิดไรไม่ออกแต่การที่ได้มองหน้าเขาใกล้ๆตอนนี้มันกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกไม่อยากจะปล่อยมือจากเขาแววตาของเขาที่มองมามันยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเหมือนวันแรกที่เราได้รู้จักกัน ผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตของฉันมาเปลี่ยนทุกอย่างรอยยิ้มจากเขา กำลังใจจากเขามันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้จักเขาแววตาที่อ่อนโยนของเขามองมาที่ฉันไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็ทำให้ฉันอบอุ่นอยู่เสมอเหมือนกับวันนี้ ตอนนี้ที่เขากำลังทำอยู่ ฉันไม่อยากจะรับรู้อะไรต่อจากนี้อีกแล้วขอแค่ตอนนี้ก็พอ แค่วันนี้ก็พอที่จะได้อยู่กับเขาคนนี้คนเดียวคนนั้นที่ฉันพูดได่เต็มปากว่าฉันรักเขาเหลือเกิน....

“แค่คืนนี้แค่คืนนี้คืนเดียวจะได้มั้ยที่เราจะพูดกันตรงๆสักครั้งโดยที่ไม่ทะเลาะกัน”

“ฉันไม่เคยคิดอยากทะเลาะกับเธอสักหน่อยนะเรน”

“แต่นายก็ชอบทำให้ฉันโมโห”

“นั้นเพราะว่าฉันหึงเธอต่างหากละ”

“หึงฉันเหรอ...หึงทำไมในเมื่อรอบกายนายก็มีผู้หญิงไม่ขาด” พอฉันพูดมาถึงตรงนี้เขาก็ถอนหายใจออกเบาๆก่อนจะโน้มตัวลงมาหาฉันจนหน้าเราแทบจะติดกันอยู่แล้ว

“เธอรู้มั้ยยิ่งฉันคิดถึงเธออยากไปหาเธอมากแค่ไหนฉันยิ่งต้องพัวพันกับผู้หญิงคนอื่นมากขึ้นเรื่อยๆเพื่อที่จะหยุดตัวเองไม่ให้เข้าไปหาเธอ ยิ่งฉันอยากอยู่กับเธอมากแค่ไหนฉันยิ่งต้องหนีห่างมากเท่านั้นแต่โชคซะตามักจะเล่นตลกเสมอเพราะยิ่งหนีเธอก็ยิ่งเข้าใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆให้ตายเถอะ ฉันควรจะทำยังไงดีเรน ฉันต้องการเธอแต่ข้างกายของฉันมันอันตราย อันตรายจริงๆ...” คำพูดของเขาทำให้ฉันตัดสินใจเอื้อมมือทั้งสองข้างไผจับแก้มของเขาไว้แล้วยิ้มออกมาบางๆ

“ดีแลนด์อย่าคิดอะไรมากสิแค่คืนนี้เราพูดในสิ่งที่เรารู้สึกก็พอแล้ว ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่นายร่ายยาวมาเท่าไหร่หรอกนะเพราะมันดูสับสนเป็นบ้าแต่ฉันรับรู้ได้อย่างเดียวจากนายนั้นก็คือนายยังรักฉันอยู่แค่นั้นมันก็พอแล้ว เพราะฉันเองก็ยังไม่เคยลืมนายสักครั้งเราเข้าใจกันแค่นี้มันก็พอแล้วอย่าไปกังวลเรื่องอื่นให้มากเลยแค่เรามีกันและกันตอนนี้ก็พอ...” พูดจบมือทั้งสองข้างของฉันก็ดึงเขาเข้ามาประกบปากอย่างรวดเร็ว อายอุ่นจากปากของเขายิ่งทำให้ฉันคิดอะไรไม่ออก และ เขาก็ดูจะตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของฉันเหมือนเจ้าตัวจะพยายามดันออกแต่แล้วเขาก็ไม่ทำมิหนำซ้ำยังมอบจูบที่ดูดดื่มมากขึ้นกว่าเดิมมาให้ฉัน

ลมหายใจของเราทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่ได้นัดหมายเสียงครางดังกังวานผ่านลำคอฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เวลามันผ่านไปนานแค่ไหนแต่ที่รู้ตอนนี้คือเราสองเรากำลังจูบกันอย่างดูดดื่มแทบจะกลืนกินกันไปจริงๆ และ ร่างกายของเขาที่เบียดเสียดกันก็ไร้เสื้อผ้ามีแค่ร่างกายที่เปลือยเปล่าแนบชิดกัน

มือทั้งสองข้างของเขาก็บีบเค้นเต้างามของฉันอย่างรุนแรงพร้อมกับริมฝีปากบางของเขาที่กำลังดูดยอดอกที่ตั้งซูซันของฉันอย่างชอบใจ มือทั้งสองข้างของฉันก็กำไปที่ผ้าปูที่นอนอย่างรุนแรงเพราะมันเสียวเป็นบ้า สัมผัสที่คิดถึงกำลังก่อเกิดขึ้นอีกครั้งมันนานมากแล้วที่ฉันไม่ได้รับสัมผัสแบบนี้จากเขา

“อื้อออ อ๊าาา” ฉันปล่อยมือจนกผ้าปูที่นอนเอื้อมมากดหัวของเขาให้เขาดูดแรงขึ้นกว่าเดิมเพราะตอนนี้อารมณ์ภายในมันพุ่งพล่านแทบบ้าแล้วจริงๆ

“อื้อออ เรนถ้าไม่หยุดตอนนี้เราจะหยุดไม่ได้แล้วนะ” เขาผละริมฝีปากออกจากเต้างามของฉันเงยหน้าขึ้นมากระซิบข้างๆหูด้วยเสียงกระเส่าพร้อมกับแววตาที่ดูจะเว้าวอนให้ฉันตอบอย่างที่เขาต้องการเหลือเกิน

แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ตอบแล้วผลักเขาออกจากตัวอย่างรุนแรงในวินาทีนั้นฉันเห็นเขาทำหน้าเหมือนจะเสียดาย แต่ฉันก็ไม่รอช้าพลิกตัวไปขึ้นคร่อมร่างกำยำของเขาอย่างรวดเร็วแล้วนั่งทับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวน

“จะไปคิดมากทำไมแค่คืนนี้มีแค่ฉันกับพี่ก็พอแล้วไม่ใช่หรือไงดีแลนด์” พูดจบฉันก็ค่อยๆเอื้อมมือไปลูบไล้ร่างกายของเขาเบาๆช้าๆก่อนจะค่อยๆลุกถอยตัวลงไปต่ำเรื่อยๆจนลงมาถึงเจ้ามังกรตัวร้ายของเขาที่กำลังผงาดรอเวลาบุกเข้ามาในตัวของฉัน

ฉันเอื้อมมือไปครอบจับเจ้ามังกรตัวร้ายอย่างช้าๆก่อนจะใช้อีกมือขยี้ไปตรงส่วนฉันของมันอย่างช้าๆแต่การทำแบบนั้นมันกับทำให้คนที่นอนราบอยู่บนเตียงส่งเสียงคำรามออกมาอย่างเสียวซ่าน

“โอ้ววว ซีดดดดด อู้ววว เรนนน” เสียงครางงึมงำของเขาทำให้ฉันยิ้มออกมาบางๆก่อนจะค่อยๆเคลื่อนริมฝีปากเข้าไปใกล้เจ้ามังกรร้ายนั่นเรื่อยๆแล้วก็พูดขึ้นมาเบาๆ

“มาถึงตรงนี้แล้วอยากจะหยุดหรือเปล่าละพี่”

.

.

.

~~~~~~~~~~~~~~

งืออออันที่เค้าว่าจะอัพให้เมื่อวานแต่งานเยอะเหนื่อยแบบตัวแทบขาดจริงๆเลยไม่ได้มาขอโทษน๊าาา แต่ว่าเขากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันแล้วววววว

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น