ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกียร์ห่มกาวน์ : .ใจเย็นๆครับ

ชื่อตอน : เกียร์ห่มกาวน์ : .ใจเย็นๆครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 13:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์ห่มกาวน์ : .ใจเย็นๆครับ
แบบอักษร

18.00 น. 

วันนี้วันอะไรนะ หืม เฮียเข้าเวรหรือป่าว เอ๊ะ วันนี้พฤหัส พฤหัสเฮียหยุด แล้วพี่หมอของฉันล่ะ หยุดหรือป่าว (พี่หมอของฉัน~ ฮิ้วววววววว : ไรท์) ไรท์หยุดเดียวนี้ 

เอาไงดีว่ะ จะถามเฮียดี หรือจะถามพี่หมอดี แต่ถ้าฉันถามพี่หมอเขาจะแปลกใจมั้ย รู้แล้วววว ไม่ต้องถามใครเลย สุ่มไปดีกว่า  

ถ้าเจอก็แสดงว่าเรามีบุญต่อกัน ถ้าไม่เจอเราก็ค่อยไปวันหลังไง ยากตรงไหน อิอิ ไปไอ่ผิง ซื้อของไปจีบพี่หมอกันนนนนนนนน  

เริ่มจากไหนดีนะ พี่หมอไม่ชอบของหวาน แต่ถ้าเราซื้อให้ พี่หมอก็กินอยู่ดี งั้นเลือกขนม แต่เอาที่ไม่หวานมาก หรือหวานน้อยๆดีกว่า จะลุกทั้งที ต้องเอาใจหน่อย เอาใจเราให้เขาไปเลยยยย ฮ่าๆ 

  

โรงพยาบาล G 

หลังจากเดินหาขนมไปเรื่อย ผลสุดท้ายได้ขนมมาเต็มไม้เต็มมือ ทั้งที่ไม่รู้ว่าพี่หมอจะอยู่หรือป่าว แต่ก็ซื้อมาเยอะแยะ ความจริงไม่ได้จะซื้อให้พี่หมอคนเดียวนะ ต้องหาพี่น้องร่วมขบวนการกับฉันก่อน ไม่งั้นจะรบชนะได้ไง จริงมั้ยคะ  

คือก็ซื้อมาฝากพี่ๆพยาบาลด้วย เอาจริงๆก็ซื้อมาให้บ่อยตอนที่มาหาเฮีย ซื้อของมาให้เฮียบ้าง และก็ซื้อให้พี่ๆคนอื่นด้วย 

“สวัสดีค่ะ” ฉันเดินมาหาพี่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก่อน  

“ดีจร้าน้องผิง” พี่ๆเขาส่งยิ้มมาให้ฉัน 

“ผิงซื้อขนมมาฝากคร้า” ฉันยื่นถุงขนมที่ซื้อมาให้พี่ๆเขา พี่ๆรับขนมจากฉัน  

“ใจดีตลอดเลยยยย แบบนี้สนใจมาเป็นน้องสะใภ้พี่มั้ย” พี่เขาแซวฉัน เพราะพี่แกก็แซวแบบนี้ตลอด 

“ฮ่าๆๆ อย่าแซวสิค่ะ เดี๋ยวผิงเป็นจริงๆนะ ใบสมัครอยู่ไหนคะ” ฉันหยอกพี่เขากลับ คนอะไรน่ารัก แถมน้องชายพี่เขาก็ดี ฉันเคยเจอครั้งสองครั้ง เพราะน้องชายพี่เขามาส่งทำงาน 

“เรานี้นะ ฮ่าๆ ถ้าพี่ยื่นใบสมัครให้จริงๆจะว่าไง” ยื่นมาก็รับค่ะ จะเอาไปฝากเพื่อน อิอิ เงียบๆไว้นะ 

“ผิงก็เขียนไงค่ะ ฮ่าๆ” ได้ยินแบบนั้น พี่เขาก็ก้มลงไปเขียนอะไรไม่รู้ในกระดาษ 

“พี่ให้ เพื่อเราจะได้ดองกัน” พี่เขาส่งกระดาษที่เขียนอยู่เมื่อกี้ให้ฉัน 

  

พรึบ ! 

ฉันกำลังจะบอกปฎิเสธพี่เขา เพราะฉันไม่ได้สนใจใครนอกจากพี่หมอ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยออกไป ก็มีมือปริศนามาคว้ากระดาษไปก่อน 

“ไม่เป็นไรครับ คนนี้ผมจองแล้ว” เสียงแบบนี้ คงไม่ใช่มั้ง 

ฉันหันหลังไปมองบุคคลที่ยื่นมือปริศนานั้น เชี้ย ! ไอ่แค่เสียงก็ตกใจพอแล้ว แต่พอได้เห็นหน้าเจ้าของมือยิ่งแล้วใหญ่ มาจากไหนว่ะนั้น แล้วมาเมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นรู้สึกว่ามีคนมายืนข้างหลัง หรือเสียงเดินเลยว่ะ หรือว่าคุยเพลินไป ใช่แน่ๆ คุยเพลินไปจริงๆ ไอ่ผิงผิงเอ๊ยยย 

“เอ่อ…..” เอ๊า ใบ้แดกขึ้นมาอีกกู แต่จะไม่ให้เป็นใบ้ได้ไง ดูสายตาที่พี่หมอเขาจ้องมาที่ฉันสิ ฮึ่ย~ ขนลุก 

“อะแฮ่ม หมอแผ่นดินกับน้องผิง…” เสียงไอของพี่เขาเรียกสติให้ฉัน และหันไปมอง ก็สบเข้ากับสายตาสงสัยปนแซวๆมองมาที่ฉันกับพี่หมอสลับกัน 

“ยังหรอกครับ” อ้าว ? อะไรกันอ่ะ พูดเสร็จหันมามองค้อน แล้วเดินสะบัดตูดไปโน่นเลย งงสิครับ 

“ผิงผิดไรอ่ะ” ฉันหันไปทำหน้างงใส่พี่เขา 

“ว๊า ! ถึงจะเสียดาย แต่พี่ว่าเราไปง้อหมอก่อนเร็ว เดินหน้าบึ้งไปขนาดนั้น” พี่เขาส่งยิ้มมาให้ แล้วส่งสายตามองไปที่บุคคลที่เดินสะบัดตูดไปเมื่อกี้ ฉันยกมือไหว้ และรีบวิ่งตามบุคคลหน้าบึ้ง ที่ขายาวนั้นก้าวเดินไม่หยุดเลย 

  

“รีบไปไหนคะ รอผิงด้วย” ฉันวิ่งมา เพื่อให้ทันพี่หมอ แต่คือคุณพี่ไม่สนใจ เดินต่อไปเรื่อยๆ ด้วยขายาวๆนั้น  

“….” ตู๊ดดดด ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่ค่ะ 

“รอผิงด้วยสิ พี่หมอ” จะรีบไปไหนคะ จะไม่ทันแล้วนะ ของก็เยอะ 

  

ปึก ! อ๊ะ อุ๊ยยยยยยย 

“เจ็บ !” จะหยุดก็หยุด จะเดินก็เดิน ดีนะจมูกแม่ให้มา ไม่งั้นต้องไปทำใหม่แน่ๆ  

“พี่ขอโทษ เจ็บมากมั้ย” ไม่มากเลยค่ะ แค่จมูกเกือบหัก 

“ไม่เจ็บมั้งคะ จะหยุดเดินทำไมไม่บอก” ฉันบ่นคนตรงหน้า และยกมือมาลูบจมูกของตัวเอง แดงแน่ๆเลย ไม่ได้ชนเบาๆเลยนะ 

“จมูกแดงเลย พี่ขอโทษนะ แต่ช่วยไม่ได้ ทำให้พี่โกรธเอง” ว็อท ? เดี๋ยวนะ  

“ผิงไปทำให้พี่หมอโกรธตอนไหนกัน” ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ฉันก็อยู่ของฉันดีๆอ่ะ 

“ใช่สิ๊ ก็คงอยากเป็นมากไอ่น้องสะภงสะใภ้นะ” ==? 

“ห้ะ น้องสะใภ้อะไร ผิงก็แค่คุยเล่นๆ” อย่าบอกนะว่าคิดจริงอ่ะ  

“แต่พี่ไม่เล่น พี่หวงเข้าใจมั้ย” อ่า…… 

“ O^O ” ตึก ตึก ตึก  

“หึ แมลงบินเข้าปากแล้วนะ” เชี้ย หุบปากแทบไม่ทัน แต่เมื่อกี้พี่หมอเขาว่าไงนะ ทำไม่รู้สึกเบลอๆ 

“เอ่อ คือว่า…” เอาแล้ว จะพูดอะไรดี งื้อออออ แม่จ๋าช่วยผิงด้วยยยยย 

“ใจเย็นๆครับ หายใจเข้าลึกๆ หัวใจจะได้ไม่เต้นแรง” ฆ่าเลยค่ะ ฆ่ากันเลยคุณพี่ ฆ่ากันให้ตายไปเลยพ่อคุณเอ๊ย 

“หรอค่ะ ไอ่เราก็หวังดี ซื้อขนมมาฝาก แต่กับโดนแกล้งสะงั้น รู้งี้กลับหอเลยดีกว่า” ฉันตั้งสติ พูดออกไป พร้อมก้มมองของในมือ แล้วเตรียมจะหันหลังกลับ หึ ! จะโดนแกล้งฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องเอาขึ้น   

“เดี๋ยวสิครับ ซื้อมาให้พี่แล้ว ก็ต้องให้สิ จะเอากลับไปด้วยได้ไง” พี่หมอคว้าแขนฉัน จากที่จะหันหลัง ก็กลายเป็นกลับไปหันหน้าใส่กัน 

“ได้สิค่ะ ก็ผิงจะเอากลับ” หึ อยากแกล้งกันดีนัก ไม่ต้องกินค่ะ ผิงผิงโกรธ 

“โอ๋ ไม่งอลสิครับ ดูสิปากจะถึงจมูกแล้ว” ไม่ต้องมายิ้มเลย รอยยิ้มไม่ช่วยอะไร แต่อะไรคือว่าฉันว่ะ 

“พี่หมอ ! ” ฉันยกมือไปตีแขนเขา ทำไมนิสัยแบบนี้  

“โอ๊ย พี่เจ็บนะ” ตีไม่แรงเลยเถอะ หึ ดูทำหน้าเข้า 

“ตีให้เจ็บนี้ค่ะ”  สนน้ำหน้า หงุดหงิดค่ะ >< 

“ฮ่าๆ ว่าที่แฟนใครน่ารักจัง” ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย ตบหัวแล้วลูบหลังกันนี้ นิสัยไม่ดี 

“ไม่ต้องมาลูบหัวเลย” ฉันยู่ปากส่งให้พี่หมอ แต่เอ๊ะ ประโยคเมื่อกี้นี้  

พี่หมอพูดว่าไรนะ ?  

 

------------------------ 

เจอกันตอนหน้านะคะ :)  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว