ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2564 20:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ลลดารีบพาพี่สาวเข้ามาในร้านขายดอกไม้ของตัวเอง

หันมองซ้ายขวาไม่มีใครตามมา แปลว่าปลอดภัยแล้ว

"พี่หงส์ไปตบใครเข้าไม่รู้เหรอ?"

ลลดาถามพี่สาวของเธอที่ทำท่าไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องที่เกิดมากนัก

"ก็ไม่รู้ไง ถ้ารู้พี่คงไม่ตบผิดตัวหรอก"

"อยากไปขอโทษอย่างเป็นทางการไหมคะ?"

ลลดาถาม เพราะเธอรู้จักคนที่พี่สาวไปตบดี

ลลดาเคยเจอในผับหลายครั้ง

และทุกครั้ง ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยว่างเว้นจากสาวๆรอบกายเลย

"พี่ก็ขอโทษไปแล้วนะหยก ต้องไปอีกทีรึไง?"

ลินนาเบะปาก

ผิดน่ะ เธอรู้ว่าผิด แต่มันพลาดไปแล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ

"ก็ควรไปนะคะ เพราะคนนั้นน่ะ เป็นมาเฟีย"

ลลดาบอก แต่ลินนาไม่เชื่อ

สมัยนี้จะยังมีพวกมาฟงมาเฟียเหลืออยู่อีกเหรอ?

"ไว้จะหาโอกาสไปแล้วกัน ว่าแต่แกเถอะ.."

คนเป็นพี่หันมาทำท่าจะคาดคั้นอะไรบางอย่างจากน้องสาวแทน

"ตกลงไอ้ผู้ชายเลวๆที่ทำแกท้อง มันชื่อว่าไงนะ?"

พี่สาวคนนี้จะได้ไปตบถูก

"แผ่นดินค่ะ..แต่..เราอย่าไปยุ่งกับเค้าเลยดีกว่า"

ลลดาเสียงอ่อย

แผ่นดินคนนั้นก็เป็นมาเฟียเหมือนกัน

จะให้เด็กในท้องเป็นลูกมาเฟียงั้นเหรอ?

ไม่เอาดีกว่ามั้ง

"ตามใจ..แต่หยกจะเอาไงต่อล่ะ? ถ้าท้องโต ไปสมัครสอบที่ไหนก็คงไม่มีใครรับหรอก"

ลินนาเตือนสติ

เรื่องที่น้องสาวยืนกรานว่าจะเลี้ยงดูลูกในท้องเองนั้น เธอไม่เคยว่า

ลลดาเป็นคนดี เธอไม่มีวันทำร้ายเด็กแน่นอน

แต่อนาคตของน้องล่ะ จะเป็นไปในทางไหน

"หยกก็..ยังไม่รู้เลยค่ะ"

ทั้งที่ตัวเองก็ไม่มีทางออกให้กับเรื่องนี้

แต่ลลดาก็ตั้งใจไว้ว่าเธอจะเก็บเด็กเอาไว้

ไม่จำเป็นต้องมีพ่อก็ได้

เพราะเธอจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกเอง

"ค่อยๆคิดไปแล้วกัน ยังไงก็มีพี่หงส์คนนี้อยู่นะ"

ลินนากอดน้องสาวไว้หลวมๆ

ตอนนี้ลลดาตั้งครรภ์ได้เพียงเจ็ดสัปดาห์ ท้องจึงยังมองไม่ออกว่าท้อง

จะเป็นไปได้ไหม? ถ้าหากลินนาจะขอฝากน้องสาวเอาไว้กับเพื่อนสมัยเรียน

ที่ตอนนี้กลายเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งหนึ่งไปแล้ว

"หยก..จำพี่ภูดิศได้มั้ย?"

ภูดิศ กฤษณมุกดา คือชื่อของเพื่อนชายคนนั้น

"ภูดิศ??..พี่เก้ารึเปล่าคะ?"

"ใช่"

ทำไมลลดาจะจำไม่ได้ล่ะ

เมื่อก่อนภูดิศเหมือนจะเคยสนใจในตัวเธออยู่หน่อยๆ

แต่ตอนนี้ก็คงแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วมั้ง

"เก้าเป็น ผอ.โรงเรียนแหละ ไว้พี่จะลองฝากให้"

"อย่าเลยค่ะ หยกเกรงใจ"

"ให้พี่จัดการดีกว่า แกอยู่เฉยๆก็พอ"

ลินนาแทบจะสั่งน้องสาวเลยก็ว่าได้

อีกไม่กี่วันก็ถึงงานเลี้ยงรุ่นแล้ว

ถือเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้เจอกับภูดิศ

ป้าคนนี้จะทำทุกอย่างเพื่อหลานตัวน้อยๆนะ

 

"ไง? หงส์ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุย"

ภูดิศถึงกับต้องนัดเจอลินนาก่อนถึงวันงานเลี้ยงรุ่น

นานๆ เพื่อนคนนี้จะมีเรื่องขอความช่วยเหลือ

คงเป็นเรื่องที่สำคัญเอามากๆ

วันนี้เขาต้องนัดเธอให้มาเจอที่คาเฟ่ใกล้ๆโรงเรียน

"เข้าเรื่องเลยนะ..อยากฝากหยกมาสอนที่โรงเรียนแกอะ แค่ชั่วคราวก็ได้ สักสามสี่เดือนอะไรงี้"

ลินนาตรงประเด็นไปเลย

เพราะภูดิศไม่ใช่คนที่ชอบอ้อมค้อม

"ทำไมต้องสามสี่เดือน? แล้วเห็นว่าหยกเรียนจบแล้ว น่าจะสอบติดโรงเรียนดีๆนะ"

ภูดิศรู้ว่าลลดาเป็นคนเก่ง

ตอนนั้นเขาถึงได้ถูกใจเธออยู่ไม่น้อย

"คือ..หยกมัน..มีปัญหานิดหน่อย ไปสอบที่ไหนก็คงไม่ได้หรอก"

แล้วลินนาควรบอกเขาไปเลยไหม?

เกิดบอกไปแล้วภูดิศนึกรังเกียจน้องสาวเธอขึ้นมาล่ะ?

เรื่องมันจะแย่ไปกว่าเดิมหรือเปล่า?

"ถ้าหงส์ไม่บอกตรงๆ เราก้ไม่รู้ว่าจะช่วยได้แค่ไหนนะ"

ภูดิศยื่นคำขาด

บอกแล้วว่าลินนาขี้เกรงใจสุดๆ

"คือ..หยก..มัน..ท้องน่ะ"

 

"มองอะไรคะเว?"

เกศราถาม เมื่อสายตาของเวกัสเพ่งมองเข้าไปในคาเฟ่

"กาแฟสักแก้วดีกว่า"

เวกัสไม่สนใจจะตอบคำถาม แต่เขาเดินเข้ามาในคาเฟ่

ซึ่งเขามั่นใจว่าเขาเจอกับใครบางคนที่กำลังอยากเจอ

"ลองแบล็คเอสเพรสโซ่เย็นแก้วนึงครับ"

เวกัสสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง

เกศราเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

หากอยู่ข้างนอก เธอต้องวางตัวเป็นแค่เพื่อนของเวกัส

หาใช่คู่นอนไม่

เวกัสจ้องไปที่โต๊ะมุมด้านในสุด

เขาจำเธอคนนั้นได้แม่นยำเลยล่ะ

วันนั้นท่าทางแสบใช่เล่นนี่นา

ไหงวันนี้มานั่งร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายวะ?

"นั่งตรงไหนคะเว?"

เกศราถาม ตั้งใจจะเลือกที่นั่งให้เขาเป็นการเอาใจ

ระหว่างที่มองหาโต๊ะ เกศราก็เจอเข้ากับคนรู้จักโดยบังเอิญ

เมื่อเห็นว่าเวกัสไม่สนใจที่เธอถาม เกศราจึงเดินไปหาคนๆนั้นเอง

"ผอ. สวัสดีค่ะ"

เป็นภูดิศ ที่เกศรารู้จักก็เพราะเธอเคยสอนอยู่ที่โรงเรียนของเขามาก่อน

"อ้าว ครูเกด สวัสดีครับ"

ภูดิศทักทายอดีตคุณครู

โชคดีที่ตอนนี้ลินนาหยุดร้องไห้แล้ว

หากเพื่อนของเขายังร้องไห้แบบเมื่อกี้ เกศราอาจจะเข้าใจเขาผิดก็เป็นได้

"นี่หงส์ เพื่อนผมเอง ส่วนนี้ครูเกด"

ภูดิศแนะนำไปตามมารยาท

เกศราเองก็ไม่ใช่คนไม่ดี เท่าที่เขารู้จักมาเธอไม่ค่อยสุงสิงกับคนอื่นๆเท่าไหร่

"เกดเป็นแค่อดีตคุณครูค่ะ ผอ.พูดผิดแล้ว"

เกศรายิ้มให้ลินนาที่ส่งยิ้มมาให้เธอ

ลินนายิ้มอยู่ดีๆก็ต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน

เมื่อใครคนนั้นที่...เธอเคยตบหน้า กำลังเดินมาทางนี้

ไม่ใช่ว่าเขาจำเธอได้หรอกนะ

"เว..นี่ ผอ.เก้าค่ะ ผอ.โรงเรียนที่เกดเคยสอน"

เกศราแนะนำ แต่กับเวกัส เธอไม่มีสิทธิ์แนะนำว่าเขาเป็นอะไรกับเธอ

ก็เหมือนกับทุกครั้ง

เวกัสมองหน้าลินนาแว้บเดียว

ก่อนจะมองไปทางอื่นเหมือนไม่สนใจนัก

แบบนี้ลินนาก็ใจชื้นขึ้นมาเลยล่ะ

เพราะมันเท่ากับว่าหมอนี่อาจจะจำเธอไม่ได้

สงสัยเคยโดนผู้หญิงตบมาเยอะเลยจำไม่หมด

"นั่งด้วยกันสิครับ ไม่รีบใช่ไหม?"

ภูดิศเชิญเวกัสกับเกศราให้นั่งด้วยกัน

เพราะตอนนี้ในคาเฟ่แทบไม่เหลือที่นั่งแล้ว

"ไม่รีบครับ ผมมีเวลาอีก..เยอะ"

คำสุดท้ายที่พูดนั้น เวกัสจงใจกระทบใครบางคน

แต่ลินนาไม่รู้เรื่องด้วยเพราะเข้าใจว่าเขาไม่จำเธออยู่แล้ว

"เก้า..งั้นเราไปก่อนดีกว่านะ ปล่อยเด็กเฝ้าร้านคนเดียวน่ะ"

ลินนาดูเวลาแล้วก็ขอตัวกลับ

"ร้านอะไรเหรอคะ?"

เกศราถาม เผื่อว่าเธอจะได้แวะไปเป็นลูกค้าบ้าง

"หงส์เปิดร้านดอกไม้น่ะ ชื่อร้านหงส์หยก แถวยานนาวา"

คนตอบเป็นภูดิศ

เกศรามองลินนาอย่างชื่นชม

เพียงบุคลิกภายนอก ลินนาก็ดูน่าค้นหามากแล้ว

ขนาดว่าเธอเป็นผู้หญิงก็ยังสนใจเลย

แล้ว...เวกัสที่เป็นคาสโนว่าตัวพ่อล่ะ?

เกศราคิดแล้วก็เผลอมองที่เวกัส

ทว่าท่าทางเฉยเมยของเวกัสครั้งนี้ทำเอาเธอสบายใจแปลกๆ

เขาเฉย แปลว่าเขาไม่สนใจ

"ไปก่อนนะคะ อย่าลืมที่คุยกันไว้นะ คุณ ผอ."

ลินนาเอ่ยลาและย้ำกับภูดิศเรื่องที่เธอคุยเอาไว้

ก่อนที่ร่างอรชรจะเดินออกจากร้านไป

"ห้องน้ำไปทางไหนครับ?"

เวกัสแกล้งถามไปอย่างนั้นแหละ

เขาเห็นป้ายบอกทางตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว

ก็แค่..หาเรื่องออกไปจากตรงนี้เฉยๆ

"เกดไปส่งไหมคะ?"

เกศราอาสา

เธอแค่อยากอยู่กับเวกัสให้มากที่สุด

"ไม่ต้องหรอก แค่บอกทางมาก็พอ"

ภูดิศชี้ทางให่ เวกัสก้มศรีษะนิดๆ

เพื่อความเนียนเขาต้องไม่ถือกาแฟออกไปด้วย

ยัยโหดนั่นคือเป้าหมายที่เขาต้องการไปเจอ!

 

.....................................

มันเพิ่งจะเริ่มนะฮะ ทู้กคนนนนน 

พรุ่งนี้ไรท์จะเปิดเรื่องแผ่นดินเอาไว้ด้วย 

รับรองว่าพระเอกอย่างแซ่บ! 

แฮร่!!!!! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว