Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ไม่มีวันเสียใจ

ชื่อตอน : บทที่ 1 ไม่มีวันเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2564 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ไม่มีวันเสียใจ
แบบอักษร

"แม่ครับ ชาพีชร้อนๆครับ"ผมถือแก้วชาพีชที่กำลังร้อนๆ วางบนโต๊ะข้างหน้าผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสวยเอาไว้แม้ว่าอายุจะล่วงเข้าเลขสี่ปลายๆแล้วก็ตาม ผมชื่อนายน้ำเมฆ วิชัยทรงสิทธิ์ เป็นลูกชายคนกลางของป๊ากรกับคุณแม่เฌอมา และตอนนี้ก็เป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 3

"หล่อจริงเชียว ลูกชายใครก็ไม่รู้"คุณแม่ผมพูดก่อนที่จะเอามือเรียวเล็กของท่านหยิกเข้าที่ข้างแก้มของผมเบาๆ ผมปล่อยให้ท่านทำอย่างนั้น จนได้ยินเสียงดังตะโกนมาจากด้านหลัง เสียงมาก่อนตัวอย่างนี้มีคนเดียวน้ำน่านแน่นอน ทำตัวเป็นเด็กทั้งๆที่ตัวเองยี่สิบปีแล้ว

"แม่คร้าบบบบบ"น้ำน่านยังไงก็คือน้ำน่าน ตั้งแต่เล็กจนโต ถามว่าผมชินมั้ย ตอบเลยว่าจำใจให้ชิน

"อย่าวิ่ง"ผมพูดแค่นั้นก่อนที่จะหันมาสนใจหนังสือในมือของตัวเองต่อ

"ดุอีกแล้วเมฆ น่านอุตส่าห์เอาข่าวดีมาบอก จะเป็นพี่หรือเป็นพ่อเนี้ย"น้ำน่านบ่นแบบไม่จริงจังนักต่อหน้าป๊ากับแม่พวกเราทุกคนจะแทนตัวเองด้วยชื่อแต่ถ้าอยู่ด้วยกันเอง ภาษาพ่อขุนรามมาตั้งแต่หน้าประตูเลยละ

"แล้วนี่พี่เหนือไปไหน ไม่ได้กลับมาพร้อมพวกเราเหรอ"คุณแม่ท่านถามก่อนที่จะชะโงกซ้ายชะโงกหาน้ำเหนือ พี่ชายคนโตแต่ผมไม่เคยเรียกน้ำเหนือว่าพี่สักครั้ง น้ำน่านก็เหมือนกัน

"นี่แหละครับ ผมถึงมาบอกสาเหตุที่เหนือมาไม่ได้" ผมเหล่มองน้ำน่านนิดหน่อยก่อนที่จะสนใจหนังสือในมือต่อ

"ไหนมีเรื่องอะไร เล่าให้แม่ฟังซิ"แม่ก็คือแม่ พวกเราทุกคนจะมีเรื่องมาเล่าให้กันและกันฟังตลอด ป๊าก็เหมือนกันไปทำอะไรที่ไหนกับใคร ป๊าจะบอกแม่ตลอด ซึ่งแม่ก็เคยบอกว่าไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างก็ได้ แต่ป๊าก็บอกเพียงว่า สิ่งที่ป๊าทำป๊าทำเพื่อความสบายใจที่สำคัญ ป๊ากลัวแม่คิดมากด้วย น่ารักใช่มั้ยละป๊าผม

"วันนี้เหนือแอบไปสั่งเค้กให้สาวด้วยแม่"ถ้าน้ำน่านไปเป็นตำรวจสายสืบผมว่ามันน่าจะรุ่ง รู้เรื่องของทุกคนยกเว้นเรื่องของตัวเอง

"เอ๋! พี่เหนือมีแฟนแล้วเหรอ ทำไมแม่ถึงไม่รู้"แม่ผมอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะวางแก้วชาพีชในมือลงอย่างรีบร้อน

"น่านว่าใช่แน่ๆ"

"เดี๋ยวนะพี่น่าน แสดงว่าพี่เหนือกำลังจีบสาวอยู่ใช่มั้ย ยังไม่ใช่แฟนกัน"ผมนั่งฟังสองคนแม่ลูกคุยกันอย่างออกรสออกชาติแต่สายตาผมก็ยังคงอยู่ที่หนังสือในมือ

"คนนั้นไม่ใช่แฟนครับ แต่เป็นเพื่อนสนิทเหนือ"ผมพูดขึ้น เพราะพวกเราทุกคนก็ล้วนสนิทกับจิงจิง เพราะจิงจิงเป็นลูกสาวของป้าเหมยลี่กับลุงตรี เล่นด้วยตั้งแต่จำความได้ และที่น้ำเหนือจะสนิทกับจิงจิงกว่าผมและน้ำน่านก็เพราะ น้ำเหนือและจิงจิงเรียนวิศวะเหมือนกัน ด้วยความที่รู้จักกันตั้งแต่เกิดจะตัวติดกันก็คงไม่แปลก

"ทำไมพี่เมฆรู้ละลูก ถ้าเพื่อนสนิทพี่เหนือก็ต้องเป็นจิงจิง ห๊ะ!! พี่เหนือจีบจิงจิงเหรอลูก"แม่ผมพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ ถ้าแม่ผมเป็นนักแสดงผมก็เชื่อนะ รีแอคชั่นเกินเบอร์ไปมาก

"ใช่ครับแม่ น่านเห็นเหนือตัวติดกันกับจิงจิงตลอดเลย แถมวันนี้ยังแอบไปซื้อเค้กให้จิงจิงด้วย เหนือต้องแอบชอบจิงจิงแน่ๆ"

"เรานี่ก็นะ พูดเป็นตุเป็นตะถ้าสองคนนั้นเป็นแฟนกันจริงๆก็ดีซิ แม่ชอบหนูจิงจิง นิสัยก็ดีแถมยังน่ารักมากๆอีกด้วย"นี่แม่คงไม่คิดจะจับคู่ให้ลูกตัวเองหรอกนะ

"นี่เหนือแซงหน้าอีกแล้วเหรอเนี้ย น่านไม่ยอมนะครับ จะมามีแฟนก่อนคนอื่นได้ไง ถ้าจะมีต้องมีพร้อมกันซิ เนอะๆเมฆ"เรื่องอื่นผมพอเข้าใจแต่เรื่องอย่างนี้ผมต้องขอบาย แค่เรียนก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว ผมไม่คิดที่จะแบ่งเวลาตอนนอนไปให้ใครหรอกนะ

"เมฆนี่ก็อะไร ตอนท้องแม่ชอบอ่านหนังสือเหรอครับ ทำไมเมฆออกมานิสัยเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้"พอเห็นผมไม่พูด น้ำน่านตัวแสบก็ชักเอาใหญ่

"อย่าลืมว่าเราเป็นแฝดกัน"ผมพูดก่อนจะเอาสันหนังสือตีหัวน้ำน่านด้วยความหมั่นไส้

"เจ็บนะเมฆ ตีมาได้เดี๋ยวน่านหมดหล่อกันพอดี น่านไปหาป๊าดีกว่า"น้ำน่านพูดจบก็เดินออกไป เห็นท่าทางเล่นๆของน้องชายผมอย่างนี้ที่จริงน้ำน่านเรียนเก่งมากนะ ไม่ใช่แค่น้ำน่าน น้ำเหนือและผมก็มีผลการเรียนระดับดีเยี่ยมด้วยกันทั้งสามคน คงเก่งตามพันธุกรรมเพราะป๊ากับแม่ก็ระดับหัวกระทิด้วยกันทั้งคู่

"อย่าให้ป๊ากลับดึกมากนะพี่น่าน"แม่ผมตะโกนไล่หลังไป ก่อนที่จะยกแก้วชาขึ้นมาจิบ

"วันนี้หยุดอ่านสักวันก็ได้ครับพี่เมฆ คิ้วจะชนกันอยู่แล้ว"แม่ผมหันมาสนใจผม เพราะตอนนี้เหลือเราสองคน

"เมฆว่ามันสนุกดีครับ ยิ่งอ่านยิ่งสนุก"ผมตอบแต่สายตาก็ยังไม่ได้ละออกจากหนังสือ

"แม่ได้ข่าวว่ามีสาวมาจีบเหรอลูก ไม่เบาเลยนะเราอะ"ผมรีบทิ้งสายตาจากหนังสือในมือ ก่อนที่จะมองหน้าแม่ผมทันที ข่าวนี้แม่ผมก็รู้อย่างนั้นเหรอ น้ำน่านเป็นคนคาบข่าวมาบอกแม่หรือเปล่าวะ

"แม่รู้ได้ยังไงครับ เรื่องไร้สาระทั้งนั้น เมฆไม่สนใจหรอกครับ"รู้ก็แค่นั้นแหละครับ เพราะเรื่องนี้ผมไม่เห็นจะสนใจเลย

"พี่เมฆลูก.. แม่ว่าน้องเขาก็น่ารักดีนะ แถมยังทำอาหารอร่อยมากๆอีกด้วย" เดี๋ยวนะ!! เด็กนั่นมาที่นี่อย่างนั้นเหรอ

"นี่เด็กนั่นมาที่บ้านเราเหรอครับ เป็นสต็อกเกอร์หรือเปล่าก็ไม่รู้ แม่อย่าเปิดประตูให้ใครซี้ซั้วซิครับ"ทันทีที่ผมได้ยินแม่พูดว่า เด็กคนที่จีบผมมาหาผมถึงบ้าน มันทำให้ผมไม่พอใจมากๆ ยิ่งเธอบ้าระห่ำไปประกาศว่าจะจีบผมต่อหน้าคนทั้งคณะผมก็แทบบ้าอยู่แล้ว ตอนนี้เธอกลับรุกล้ำมาถึงพื้นที่ส่วนตัวของผม เห็นทีผมจะต้องจัดการเธอให้เด็ดขาด จะได้เลิกมาวุ่นวายกับผมสักที

"เรานี่ก็นะ มีคนชอบดีกว่ามีคนเกลียดนะครับ ถ้าเกิดวันหนึ่งน้องเขาไปตามตอแยคนอื่นไม่มาสนใจพี่เมฆ พี่เมฆจะรู้สึกเสียใจ"แม่ผมพูดก่อนจะทำหน้าเอือมๆกับพฤติกรรมของผม สำหรับเธอคนนั้นผมอยากให้เธอเกลียดผมมากกว่า ตอแยอย่างกับปลิง

"ผมไม่มีวันเสียใจหรอกครับ ดีซะอีกชีวิตผมจะได้สงบเหมือนคนอื่นเขาสักที" ที่ผมพูดเป็นความสัตย์จริง เพราะผมรำคาญพวกพูดไม่รู้เรื่องมากๆ บอกว่าไม่ชอบกลับรุกหนักมากขึ้นกว่าเดิม มันน่าจับโยนใส่กระสอบแล้วเอาไปถ่วงน้ำซะจริงๆ

"วันนั้นพี่เมฆจะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งกับแม่ แม่ไม่ปลอบนะบอกเลย แม่ไปดีกว่า ขี้เกียจพูดกับคนปากแข็ง"แม่ผมพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินเข้าห้องครัว อยู่ๆผมก็นึกถึงคำพูดที่แม่พูด ไม่หรอกผมจะไม่มีวันเสียใจกับสิ่งที่ผมตัดสินใจไปแล้ว ความรักเหรอ? ร่างกายมนุษย์มันก็เป็นแค่สมองที่หลั่งฮอร์โมนโดพามีนมากเกินไป ทำให้เรารู้สึกเสพติดกับสิ่งนั้นๆ แต่ผมเป็นประเภทด้านชากับสิ่งเหล่านี้ ไม่แน่ชีวิตผมพระเจ้าอาจจะกำหนดมาให้อยู่คนเดียวก็ได้ ใครจะรู้

 

 

 

 

 

**พี่น้ำเมฆของเรา...จุดมุ่งหมายคือไปนิพพานจ้าาาา ไม่นิยมแตะกายสีกา แต่พี่จะใจร้ายกับผู้หญิงไม่ด้ายยยย ไม่รู้ว่าพี่น้ำเมฆไปได้นิสัยแบบนี้จากใครมา แหวกดีเอ็นเอป๊ากรกับแม่เฌอมาก เอาใจช่วยให้คนที่ตามจีบอยู่รอดปลอดภัย สาธุ....5555**

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว