facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คู่หมั้น 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 94

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2564 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่หมั้น 50%
แบบอักษร

ติณณภพยืนมองรฐาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลด้วยท่วงท่าดูสบาย เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ตอนที่วนัสสั่งงานหญิงสาว เธอตั้งใจทำงานจนไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่ากำลังโดนจ้องมองอยู่ แต่สิ่งที่เขายืนยันได้คือเธอสวย สวยกว่าในจินตนาการของเขามาก ใบหน้างามเกลี้ยงเกลาที่มีเพียงเครื่องสำอางบาง ๆ แต่งแต้ม ผิวขาวไม่ซีดไม่เหลืองออกไปทางอมชมพู ริมฝีปากจิ้มลิ้มแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีหวานอ่อน เธอไม่เหมือนคนที่อายุ 29 ปีเลยสักนิด ถ้าบอกว่าเพิ่งอายุ 20 เขาก็เชื่อ น้ำเสียงของเธอตอนพูดคุยโทรศัพท์ก็มีความหวานไพเราะน่าฟัง เมื่อคิดว่าตัวเองนั้นเสียมารยาทนานแล้วติณณภพจึงตัดสินใจคิดว่าควรเดินเข้าไปทัก

“สวัสดีครับ”

คำทักทายของใครบางคนทำให้รฐาจำต้องละจากงานที่มากมายและเงยหน้าขึ้นไปมอง ทันทีที่นัยน์ตากลมสวยมองเห็นภาพตรงหน้าทุกอย่างก็เหมือนพร่าเบลอ ‘หล่อ’ นี่คือคำแรกที่อยู่ในระบบประมวลผลของเธอ

“สวัสดีครับ” ติณณภพเห็นว่าหญิงสาวเงียบไปนานเอาแต่จ้องมองเขานิ่งไม่ไหวติง จึงได้กล่าวคำทักทายออกไปอีกครั้ง

“สะ สวัสดีค่ะ” หลังได้สติก็รีบทักทายกลับไปทันที ใบหน้าเนียนเห่อร้อนด้วยความอับอาย บ้าผู้ชายเป็นเหตุแท้ ๆ ทำขายหน้าจริง ๆ

“คุณคือผู้ช่วยคนใหม่ของคุณวนัสใช่ไหม” แม้จะรู้ดีอยู่แล้วแต่ก็จำต้องถามออกไป

“ค่ะ”

“ผมติณณภพนะ”

“ค่ะ คะ คุณติณณภพ” อยู่ดี ๆ ก็เกิดติดอ่างขึ้นมาดื้อ ๆ เธอจำเขาได้ เขาคือผู้ชายที่เธอเคยเห็นในโทรทัศน์ แต่ตัวจริงเขาหล่อกว่าในจออย่างที่พนักงานสาว ๆ พูดเยอะเลย

ติณณภพจำต้องกลั้นยิ้มกับอาการที่แสดงออกชัดเจนของหญิงสาวสวยตรงหน้า

“ครับ...ผมติณณภพ ยินดีได้รู้จัก ยังไงผมรบกวนขอกาแฟให้ผมสักแก้วได้ไหมครับ”

น้ำเสียงที่ทุ้มอบอุ่นนุ่มนวลทำเอาหัวใจของรฐาเต้นไม่เป็นจังหวะ นาทีนี้เธออยากตอบเขาไปเหลือเกินว่าต่อให้เขาอยากได้กาแฟสด ๆ จากต้นเธอก็จะรีบนั่งเครื่องบินขึ้นเชียงใหม่ไปเอามาให้ในทันที

“ได้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมเข้าไปรอด้านในนะครับ”

“ค่ะ”

หลังจากที่ร่างสูงสมาร์ตเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้ว รฐาก็อยากจะกรีดร้อง เหมือนว่ากำลังเจอกับดาราที่ชอบก็ไม่ปาน เธอรีบไปชงกาแฟมาให้เขาโดยเร็ว

‘ดึงสติตัวเองก่อนรฐา แกอย่าเพิ่งดึงดาว เขาคือเจ้านาย ท่องไว้เจ้านาย ต่อให้หอมหวานก็คือต้องห้าม แกอย่าทำตัวเป็นไก่วัดที่อยากกินสมภาร ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกไปเตะฝุ่นอีกครั้ง’

หลังพยายามควบคุมสติตัวเอง เธอก็เคาะประตูห้อง พอได้ยินคำอนุญาตก็เปิดเข้าไปทันที

“กาแฟค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขารับกาแฟจากเธอแล้วยกขึ้นชิม “คุณวนัสคงเขียนสูตรไว้ให้คุณ”

“ค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ”

เมื่อคิดได้ว่าควรออกจากห้องก็รีบขอตัวออกทันที พฤติกรรมของรฐานั้นเรียกรอยยิ้มให้กับติณณภพได้จริง

หลังกลับจากบริษัท รฐาก็กลับคอนโดทันที วันนี้เธอไม่อยากแวะที่ไหนเลย เธออยากเขียนจดหมายหาติณคนในจดหมายเพื่อเล่าเรื่องของติณณภพที่เป็นเจ้านายใจจะขาด

 

 

 

กรุงเทพมหานคร

ถึงคุณติณ

วันนี้ฉันอยากมาเล่าเรื่องเจ้านายที่พึ่งได้เจอกันหลังจากที่ฉันทำงานผ่านมาสองสัปดาห์ เป็นวันแรกที่ฉันได้พบกับคุณติณณภพเจ้าของบริษัทที่รับฉันเข้าทำงาน ภาพแรกที่พบกัน เขาดูต่างจากในทีวีมาก ๆ เขามีน้ำเสียงที่อบอุ่นดวงตาของเขาก็อบอุ่น เขาหล่อมาก หล่อกว่าในทีวีเหมือนที่สาว ๆ ในบริษัทพูดกัน คุณคงคิดว่าฉันกำลังบ้าผู้ชายอยู่ใช่ไหมคะ แต่ฉันก็เป็นแค่หญิงสาววัย 29 ปีที่หัวใจมักจะกระชุ่มกระชวยกับผู้ชายหน้าตาดี ก็แค่กระชุ่มกระชวยหรอกนะให้คิดไปไกลกว่านั้นก็คงไม่กล้าหรอก อย่าเพิ่งรำคาญฉันล่ะ

เพราะที่ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้เพราะคิดถึงคุณนะเอง แอบมีชั่วขณะหนึ่งที่คิดว่า คนที่ชื่อติณจะอบอุ่นเหมือนกันทุกคนไหมนะ แต่ฉันเชื่อว่าคุณเป็นเช่นนั้นนะคะ และคุณไม่ได้มีแค่ความอบอุ่น คุณยังมีพลังงานดี ๆ มอบให้ฉันด้วย

รฐา

 

จดหมายฉบับนี้ของรฐาทำเอาติณณภพ ต้องส่ายหน้า “คุณจะโกรธผมไหมนะ ถ้ารู้ว่าติณกับติณณภพ คือคนเดียวกัน”

เขาก็เกิดไม่อยากให้เธอโกรธ เขาชอบท่าทางเขินอาย รอยยิ้มจริงใจของเธอ จนไม่อยากคิดภาพสีหน้าของเธอตอนรู้ความจริง “ถ้าบอกตอนนี้เลยจะดีไหมนะ”

เมื่อไม่รู้ว่าจะตอบคำตอบเช่นไรให้กับตัวเอง ติณณภพจึงลุกขึ้นเดินไปนั่งมองท้องฟ้าที่ริมระเบียงเพื่อผ่อนคลาย อยากให้ถึงเช้าเร็ว ๆ เพื่อที่จะได้เจอกับเธอในที่ทำงาน

 

“เอกสารเข้าประชุมรอบบ่ายค่ะ” รฐารายงานพร้อมยื่นแฟ้มเอกสารให้ติณณภพและยืนรอรับคำสั่งอยู่เงียบ ๆ

“ขอบคุณครับ” ติณณภพรับแฟ้มเอกสารมาเปิดดู “คุณไปทำงานต่อเถอะ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นบอก

“ขอตัวนะคะ”

“คุณรฐาครับ” เมื่อนึกบางอย่างได้ติณณภพก็เรียกรฐา

“คะ”

“ตอนเที่ยงไปทานข้าวกัน”

“คะ?” เธอตกใจที่อยู่ ๆ ท่านประธานรูปหล่อเกิดชวนเธอไปรับประทานมื้อเที่ยงเนี่ยนะ หัวใจหญิงสาววัยใกล้สามสิบเริ่มเต้นแรงด้วยความกระชุ่มกระชวย แต่เหมือนเขาจะกลัวเธอมโนไปไกล จึงรีบพูดเสริมขึ้นในทันที

“พอดีผมจะให้คุณออกไปพบลูกค้าด้วยกัน ผมคิดว่าน่าจะกินเวลาพอประมาณ เลยคิดว่าเราน่าจะทานมื้อเที่ยงกันข้างนอกเลย” เขารีบบอกเหตุผลให้เธอเข้าใจเกรงว่าเธอจะไม่กล้าไปด้วย แม้ความจริงมันจะเป็นเพียงแค่ข้ออ้างเพื่อที่จะได้รับประทานมื้อเที่ยงด้วยกันก็ตาม

แต่เขากลับคิดผิด เธอไม่ได้กลัวที่จะต้องออกไปกับเขาเลย แต่ตอนนี้กลับเซ็งที่ตัวเองดันมโนไปไกลมากกว่า รฐาได้แต่รับปากเสียงเบา “ค่ะ”

“สัก 11.25 น. รอผมที่หน้าตึกนะครับ” ชายหนุ่มนัดแนะเวลา

“ได้ค่ะ” แม้จะตอบสั้น ๆ แต่เสียงกรีดร้องในหัวใจน่าจะดังไกลไปถึงทางช้างเผือก แค่เห็นเขายิ้ม เธอยังคลั่งขนาดนี้ ถ้าเขาไม่บอกว่าไปพบลูกค้า คงจะได้กรี๊ดไกลเกินทางช้างเผือกไปอีกแน่ ๆ

‘บ้า รฐาแกมันบ้าผู้ชายหล่อ’

 

 

ทันทีที่ถึงเวลานัด รฐาเก็บข้าวของบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วก็ลงมารอเจ้านายหนุ่มตามเวลานัดหมาย การได้นั่งเคียงคู่เขาไปตลอดทางบนรถสัญชาติยุโรปหรู นี่มันยิ่งกว่าฝันของนางซิน

เมื่อเดินทางมาถึงร้านอาหาร ลูกค้าที่ติณณภพบอกว่านัดไว้ก็โทร. มาขอเลื่อนเวลานัดหมายเป็นช่วงบ่าย ทั้งสองจึงได้รับประทานอาหารกันก่อนที่จะไปพบลูกค้าในเวลานัดใหม่

ระหว่างมื้ออาหารหนุ่มสาวต่างพูดคุยกันอย่างออกรสโดยเฉพาะรฐา เธอค้นพบว่าติณณภพที่ใครต่างมองว่าเป็นชายที่อยู่สูงเกินเอื้อมถึงนั้นไม่จริงเลย เขาเข้าถึงง่ายมาก ๆ เขาและเธอมีความชอบในหลาย ๆ สิ่งที่เหมือนกัน เขาทำให้เธอคิดถึงผู้ชายชื่อติณ คนที่อยู่ในจดหมาย เพราะติณคนนั้นก็มีความชอบหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกันกับเธอเช่นเดียวกัน

เพราะโดนเธอจ้องมองอยู่นานจนเริ่มทำตัวไม่ถูก “ที่หน้าของผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ”

“ที่หน้าของผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ” ติณณภพโดนเธอจ้องมองอยู่นานจนเริ่มทำตัวไม่ถูกเอ่ยปากถามออกมา

“ปะ เปล่าค่ะ” รฐารีบก้มหน้าลงกินข้าวทันทีด้วยความเขินอายที่เขาจับได้ว่าเธอกำลังจ้องมองเขา

หลังจากมื้อเที่ยงแล้ว ก็ออกไปพบลูกค้าตามสถานที่นัดพบใหม่ การพูดคุยกับคู่ค้าใช้เวลานานพอสมควร แต่การเจรจาต่อรองก็เป็นผลสำเร็จ รฐามองติณณภพด้วยสายตาชื่นชม เขาเก่งมาก อายุของเขาเยอะกว่าเธอแค่ปีเดียวก็จริงแต่ถ้านับเดือนก็ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ แค่คนละ พ.ศ.เท่านั้น หากบริหารบริษัทที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้ สุดยอดมาก ๆ

“คุณจะแวะที่ไหนก่อนหรือเปล่า” ติณณภพหันมาถามคนที่นั่งข้าง ๆ

“แวะที่ไหนคะ” เธอไม่เข้าใจคำถามเขา เธอเป็นลูกน้องมีสิทธิ์แวะที่ไหนได้ด้วยหรือ

“ก็เผื่อคุณอยากให้ผมพาแวะ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่มีธุระอะไร” ถ้ามีจัดโหวตเจ้านายแห่งปีเธอจะมอบคะแนนที่มีให้เขาหมดเลย พร้อมกับจะเป็นหัวคะแนนหาเสียงให้ด้วย คนอะไรแสนดีเหลือเกินพ่อคุณเอ้

“ถ้าอย่างนั้นเรากลับบริษัทกันเลยนะครับ”

“ค่ะ”

ระหว่างทางกลับบริษัท รฐาคอยแอบมองติณณภพบ่อย ๆ แล้วก็นึกถึงหัวข้อข่าวที่เปิดดูเมื่อหลายวันก่อน ‘ใครได้เขาเป็นแฟน เตรียมตัวเป็นซินเดอเรลล่าคนใหม่ของเมืองไทยได้เลย’

“อยากเป็นซินเดอเรลล่า”

“คุณว่าอะไรนะครับ”

คนที่สติหลุดลอยเพ้อฝันก็เหมือนว่าวิญญาณซินเดอเรลล่าที่กำลังอยากเป็นได้ ถูกกระชากด้วยพลังของแม่เลี้ยงใจร้าย

“เปล่าค่ะ เปล่า”

“ครับ” ติณณภพอมยิ้มน้อย ๆ เขาใช้เวลาในการขับรถกลับไปที่บริษัทไม่นานนักและตลอดทางก็มีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ

 

----------------------

ทักทายกลางดึกนะคะ วันนี้อัพดึก ๆ หน่อยเพราะไรท์พึ่งว่าง เลยมาพร้อมข่าวดีไปด้วยเลย ตอนนี้นิยายเรื่อง

ถึงคุณ...คนในความทรงจำ   วางขายทาง meb แล้วนะคะ ราคาโปรโมชั่น 3 วัน เพียง 79 บาทเท่านั้น 

ยังไงไรท์ขอฝากด้วยนะคะ อ่านแล้วเป็นยังไงก็พูดคุยกันได้ค่ะ

 

ขอบคุณที่รักกัน 

ช่อบุหงา

ความคิดเห็น