email-icon

สอบถามเรื่องนิยายหรือพูดคุยกับนักเขียนฝึกหัด : Euglanaforfiction@gmail.com ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจนะคะ ผู้เขียนสัญญาว่าจะพัฒนาผลงานของตัวเองเรื่อย ๆ ค่ะ

ดวงใจอคิราห์ ๒

ชื่อตอน : ดวงใจอคิราห์ ๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2564 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดวงใจอคิราห์ ๒
แบบอักษร

“มึงไม่ให้กูนอนเป็นเพื่อนแน่นะ” ผิงผิงถามย้ำรอบที่สาม อันที่จริงเธอไม่อยากให้เพื่อนนอนคนเดียวในคืนแรกแบบนี้ด้วยซ้ำ ยิ่งพึ่งแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวเป็นครั้งแรกยิ่งอดห่วงไม่ได้

“เราอยู่ได้ ผิงผิงไม่ต้องเป็นห่วง” ฟ้าโปรดยิ้มตอบเพื่อน ปัจจุบันเขาอายุย่างเข้าสิบเก้าปีหากไม่ฝึกแยกตัวออกมาใช้ชีวิตเพียงลำพังอีกหน่อยคงลำบากพอสมควร

“เฮ้อ…โอเค ๆ มีอะไรรีบโทรหากูเลยนะ” ผิงผิงกำชับ ยกแขนขึ้นเท้าสะเอวข้างหนึ่งขณะยืนอยู่หน้าประตู

“อื้อ เราจะรีบโทรหาผิงผิงคนแรกเลยแต่ว่าตอนนี้ผิงผิงกลับบ้านได้แล้ว อาม่าโทรตามใหญ่เลยดูสิ” คนร่างบางบอกเพื่อนสนิทพร้อมชี้สมาร์ทโฟนเครื่องหรูยี่ห้อซัมซุงของผิงผิงที่หน้าจอปรากฎชื่ออาม่าโทรหา

“เออ ๆ งั้นกูไปละ” หญิงสาวพยักหน้ารัว มือเรียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์หน้าจอรับสายแล้วเดินออกไป

ประตูห้องบานใหญ่ถูกผลักปิดหลังผิงผิงเดินออกไป ถึงเวลาต้องอยู่คนเดียวคนร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทอดสายตามองรอบห้องอันใหญ่โตชีวิตของเขาระหกระเหินไปตามบุญกรรมวาสนา ไม่เคยสัมผัสคำว่าครอบครัวแท้จริงเลยสักนิด ฟ้าโปรดเดินทอดน่องออกไปรับลมบริเวณระเบียง… “วันนี้พระจันทร์สวยจัง พี่ชายที่แสนดีของฟ้าโปรดยังมองลงมาหาฟ้าโปรดมั้ยฮะ” เด็กหนุ่มแหงนหน้ามองบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มดาวและพระจันทร์ดวงใหญ่ มือเรียวเกาะขอบระเบียงพลางเอนตัวพิง

“พี่เมฆาอยู่ตรงนั้นสบายดีใช่มั้ยฮะ” ฟ้าโปรดพึมพัมด้วยน้ำตาคลอหน่วย ในใจถวิลหาพี่ชายแสนดีอย่าง เมฆา ที่จากไปด้วยอุบัติเหตุ

“ฮึก…ฟ้าโปรดขอโทษ ถ้าวันนั้นพี่เมฆาไม่ออกไปซื้อของขวัญให้ฟ้าโปรด วันนี้พี่เมฆาคงจะปกป้องฟ้าโปรดอยู่ใช่มั้ยฮะ” น้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นอาบแก้มนวล มือเรียวละจากขอบระเบียงยกขึ้นมาปาดน้ำตาพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

“พี่เมฆาไม่ต้องเป็นห่วงฟ้าโปรดนะ ฟ้าโปรดจะมีชีวิตอยู่ต่อและใช้ชีวิตให้เต็มที่ตามคำสอนของพี่เมฆาสอนเลยฮะ” รอยยิ้มหวานแต่งแต้มแก้วนวล ดวงตากลมจดจ้องพระจันทร์ดวงใหญ่จนอิ่มใจคลายความคิดถึงก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยร่ำลาคนบนฟ้า

“เฮ้อ…ฟ้าโปรดง่วงแล้ว ฝันดีนะฮะพี่เมฆา” ฟ้าโปรดคลี่ยิ้มมองท้องฟ้าอีกหนหนึ่ง คืนนี้เป็นคืนแรกกับการย้ายมาอยู่คอนโดฯ ของพี่ชายเพียงลำพัง ตามที่คุณย่ามยุรากำหนดเมื่อถึงวัยบรรลุนิติภาวะฟ้าโปรดสามารถออกมาอยู่นอกบ้านได้

ทว่าคนร่างบางกำลังเอี้ยวตัวกลับเสียงริงโทนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูดังขึ้น สองขาเรียวสาวเท้าเดินไปที่โต๊ะกลางห้องพร้อมหยิบมันขึ้นมารับสาย

“ฮัลโหลฮะคุณย่า”

“หลานย่านอนได้ไหม ไม่ใช่ว่าร้องไห้ถึงพี่เมฆาเขานะลูก” คำถามแรกจากหญิงชราเอ่ยด้วยความห่วงใย กลัวว่าหลานสุดที่รักจะร้องไห้คิดถึงหลานชายคนโต

“…ฟ้าโปรดคิดถึงพี่ฮะ” ฟ้าโปรดตอบคุณย่าเสียงแผ่วเบา นัยตาหวานเริ่มมีน้ำตาคลอ

“เฮ้อ…กลับมานอนบ้านไหม ย่าคิดถึงฟ้าโปรดจังเลย” ความสงสารปนห่วงใยที่มีอยู่จนล้นอก คุณหญิงย่า มยุรา เอ่ยชวนหลานชายสุดที่รัก เธอจะไม่ลังเลเลยสักนิดหากหลานชายตอบว่าอยากกลับบ้าน

“ฟ้าโปรดก็คิดถึงคุณย่าฮะ…คิดถึงคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็พี่เมฆา ฮึก” น้ำเสียงติดสะอื้นเล็กน้อยเปล่งออกมาจากลำคอ อุตส่าห์กลั้นน้ำตาได้แล้วไฉนถึงน้ำตาคลอเพียงเพราะคำถามของหญิงชรา

“โถ…ทุกคนไปดีแล้วลูก ฟ้าโปรดอย่าเก็บมาคิดเลยนะ ตอนนี้ฟ้าโปรดมีย่า ย่าเชื่อว่าทั้งสามคนกำลังมองฟ้าโปรดอยู่ที่ไหนสักแห่ง” เธอปลอบหลาน นับตั้งแต่เด็กจนโตเด็กหนุ่มคนนี้แทบไม่เคยได้สัมผัสความอบอุ่นจากครอบครัวเต็มที่เลยสักนิดกลับกลายมีเพียงแต่ความสูญเสียให้เขาได้สัมผัส

“ฮึก…”

“พอ ๆ เลิกคุยเรื่องนี้ดีกว่า เอาเป็นว่าวันหยุดนี้เราไปเที่ยวกาญจนบุรีดีไหมไปเยี่ยมน้อง ๆ กัน” มีหรือที่คุณย่ามยุราทนฟังเสียงสะอื้นนั่นได้ เธอรีบเปลี่ยนเรื่องคุยกับหลานในเมื่ออดีตที่ผ่านมาไม่ดีนักปัจจุบันเธอจะเติมเต็มทุกสิ่งอย่างให้เด็กคนนี้ด้วยความรักความอบอุ่นอย่างเต็มที่

“ฮึบ! ไปฮะ! จริงนะฮะคุณย่า” ฟ้าโปรดรีบกลั้นน้ำตา กระชับโทรศัพท์ชิดหูกว่าเดิม ตั้งแต่จากมาครานั้นยังไม่เคยได้กลับไปหาแม่ครูสักครั้ง

“จริงสิ ย่าไม่โกหกฟ้าโปรดแน่นอน แต่ตอนนี้เลิกเศร้าเลิกร้องไห้ก่อนแล้วย่าจะพาไป”

“ไม่เศร้าแล้วฮะ ฟ้าโปรดดีใจ” ดูเหมือนอารมณ์เปลี่ยนไวนักแต่จริงแล้วความเศร้าโศกยังอยู่ ไม่ว่าผ่านไปสักกี่ปีความสูญเสียที่ได้รับมันยังตราตรึงในใจเสมอ

“เก่งมาก ว่าแต่ย่าลืมถามไปเลยคอนโดฯ ถูกใจไหม”

“ถูกใจฮะ แต่ว่า…” คำตอบจากเด็กหนุ่มคุณย่าคลี่ยิ้มตอนหลานตอบว่าถูกใจแต่กลับต้องคิ้วขมวดเป็นปมให้กับประโยคหลัง

“หืม? เล่าให้ย่าฟังได้ไหม” หญิงชราลุ้นคำตอบไม่น้อย เธอพร้อมโทรตำหนีนิติบุคคลคอนโดทันทีหากหลานบอกห้องไม่อำนวยเพราะตั้งแต่เมฆาเสียก็จ้างนิติบุคคลคอนโดดูแลห้องเป็นพิเศษ

“คือผิงผิงเปิดเพลงเสียงดัง ฟ้าโปรดกลัวรบกวนห้องข้าง ๆ ฟ้าโปรดควรไปขอโทษดีไหมฮะ” คนร่างบางเอ่ยถามย่า ส่วนคนปลายสายหัวเราะนึกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายทำเอาคนแก่ใจหายใจคว่ำ

“ถ้าเปิดเสียงดังจริง เราก็ไปขอโทษเขาเสีย การอยู่ร่วมกันโดยไม่โกรธเคืองถือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดี” หญิงชราแนะนำแกมสอน ทำผิดก็ควรขอโทษการรบกวนในยามวิกาลถือเป็นเรื่องไร้มารยาททางหนึ่งของสังคม

“โอเคฮะ พรุ่งนี้ฟ้าโปรดจะไปขอโทษห้องข้าง ๆ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะฮะฟ้าโปรดง่วงแล้ว”

“จ๊ะ เงินไม่พอใช้โทรหาย่านะลูก อีกอย่างมาเที่ยวที่บ้านบ่อย ๆ นะ ไม่มีเจ้าแก้มกลมกินจุย่าคิดถึง” จริงอย่างที่ใครเขาว่ากันว่าคนแก่ตอนบั้นปลายชีวิตไม่ต้องการอะไรมากมายเพียงแค่ได้เห็นหน้าตาลูกหลานเท่านี้ก็อิ่มอกอิ่มใจมากทีเดียว

“รับทราบฮะ ฟ้าโปรดจะไปหาคุณย่าทุกสัปดาห์เลย”

“จ้า ฝันดีนะลูก”

“ฝันดีเช่นกันฮะ” หลังจากคุณย่าวางสายฟ้าโปรดเดินเข้าครัวเพื่อทำนมอุ่นให้ตัวเองก่อนนอน ระหว่างรอก็ไม่วายจะคิดประโยคขอโทษข้างห้องอีกด้วย

 

“ฟ้าโปรดขอโทษนะฮะ ที่เมื่อวานเปิดเพลงเสียงดังรบกวน…เฮ้อ ไม่เอา ๆ เรียบเรียงประโยคใหม่” เช้านี้ฟ้าโปรดตื่นเร็วกว่าปกติเพื่อมาขอโทษคนข้างห้อง ถือว่าเป็นโชคดีของเขาครึ่งหนึ่งเพราะห้องทางฝั่งขวาพึ่งปล่อยเช่าจึงไม่มีคนอยู่ คนร่างบางพึมพัมแถมยังเดินไปมาหน้าห้องทางฝั่งซ้าย ริมฝีปากบางเม้มสลับกับทำปากจู๋จนแก้มพองเล็กน้อย ในหัวกำลังเรียบเรียงประโยคใหม่

“ฮือ เมื่อคืนเราก็เรียบเรียงได้แล้วนี่นา” สงสัยคงตื่นเต้นไปหน่อยเลยทำให้สมองกลีบหน้าไม่จดจำประโยคที่เรียบเรียงไว้ตอนเมื่อคืน นิ้วชี้เรียวยาวทั้งสองข้างถูกันไปมาพลางใช้ความคิดอีกทั้งยังก้มหน้าแทบชิดคอจนเกิดเหนียงพอน่ารัก

ตุบ!

“โอ๊ะ!” แทบล้มทั้งยืนเมื่อฟ้าโปรดชนกับแผงอกแกร่งของผู้มาใหม่ คนร่างบางเงยหน้ามองชายหนุ่มตัวสูงตรงหน้าสองเท้ารีบถอยออกห่างจากเจ้าของห้อง ส่วนอีกคนก็มองฟ้าโปรดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ข…ขอโทษฮะ เอ่อ…คุณเป็นเจ้าของห้องนี้ใช่มั้ยฮะ” ฟ้าโปรดถามตะกุกตะกักพลางคลี่ยิ้มทำใจดีสู้เสือ หากเปรียบเทียบเป็นสัตว์คงไม่ต่างจากกระต่ายน้อยกับราชสีห์แต่แล้วคำถามก็ไร้คำตอบ ชายหนุ่มเมินคำถามก่อนเจ้าตัวจะหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตแตะลงบนสมาร์ทล็อคประตู

แกร็ก! ประตูห้องถูกเปิดชายหนุ่มเบี่ยงตัวเดินเข้าห้องโดยไร้คำพูด ทำเอาคนร่างบางอ้าปากหวอทว่าเจ้าของห้องกำลังปิดประตูไม่รอช้ามือเรียวรีบดันประตูไว้ ฟ้าโปรดรีบกล่าวขึ้น

“เดี๋ยวสิฮะคุณ คือเมื่อวาน…” สายตาคมของตะวันจ้องมองอย่างเรียบนิ่ง ใจดวงน้อยเริ่มสั่นระริกมันไม่ใช่ความพิศวาสแต่มันน่าเกรงขาม ฟ้าโปรดรีบก้มหน้างุดตามด้วยเสียงทุ้มดุดันเปล่งออกมาตามหลัง

“ปล่อย” เพียงแค่คำเดียวคนร่างบางรีบลดแขนแนบชิดลำตัวพร้อมกับประตูที่ปิดใส่หน้าจนต้องเบิกตากว้าง คนอะไรลึกลับที่สุด

“ท…ทำไมน่ากลัวจัง” ได้แค่พึมพัมหน้าประตูแล้วหันหลังเดินคอตกกลับห้องแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียน

 

หนุ่มร่างหนาบัดนี้อยู่ใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลผ่านชำระร่างกาย เขาเงยหน้ามองเพดานพลางหลับตาลงมือหนายกขึ้นเสยผมเผยวงกล้ามแขนเป็นมัดอีกทั้งแผงอกและหน้าท้องยังไร้ไขมัน กล้ามเนื้อหกก้อนเรียงตัวกันสวยบนหน้าท้องแกร่ง ตรงสีข้างด้านขวามีรอยสักรูปหมาป่าแสดงถึงความกล้าหาญและพลังอันยิ่งใหญ่ น้ำทุกหยดไหลผ่านร่างกำยำของชายหนุ่ม ยามนี้ล่ะ…อคิราห์เซ็กซี่เป็นที่สุด

 

 

—TBC—

 

ความคิดเห็น