ยินดีต้อนรับเข้าสู่คลังนิยายของ Bad.M 🖤🖤

🚫STOP PLAYBOY | 02 ความจริงที่แสนเจ็บปวด

ชื่อตอน : 🚫STOP PLAYBOY | 02 ความจริงที่แสนเจ็บปวด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 802

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🚫STOP PLAYBOY | 02 ความจริงที่แสนเจ็บปวด
แบบอักษร

STOP PLAYBOY | 02 ความจริงที่แสนเจ็บปวด

.

.

@CONDO (PORCHE)

แกร่ก แอ๊ดดดดด~

 

"เข้ามาสิ" ปอร์เช่เปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะบอกให้เวลาเข้ามาในห้องซึ่งเวลาก็มีท่าทีลังเลขึ้นมานิดนึงแต่ก็ยอมเดินเข้าไปตามที่เขาบอก

 

ตึกตึกตึก เวลาค่อยๆเดินเข้าไปในห้องของปอร์เช่พลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้องก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

 

"ห้องของนายมันใหญ่มากๆเลย!"

 

"ใช่ ที่นี่เป็นคอนโดที่ดีที่สุดในประเทศนอกจากจะมีพื้นที่กว้างแล้วยังสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้อย่างชัดเจนอีกนะ เธอลองมาดูนี่สิ" ปอร์เช่ตอบพร้อมกับพาเวลาเดินไปที่หน้าต่างขนาดใหญ่ภายในห้องของเขาก่อนจะเปิดผ้าม่านให้เธอได้เห็นวิวทิวทัศน์อย่างชัดเจน

 

"ว้าว! มันสวยมากเลย" เวลากวาดสายตามองวิวทิวทัศน์รอบๆซึ่งมองจากตรงนี้มันสามารถมองเห็นใจกลางเมืองได้อย่างชัดเจน เธอไม่เคยเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิตเพราะวันๆอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมเท่ารูหนูในชุมชนที่แสนอึดอัดเท่านั้น

 

"ฉันบอกแล้วไงว่าเธอจะต้องชอบ..."

 

"อืม ฉันชอบมากเลยฉันไม่เคยเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ ขอบคุณนายมากนะที่พาฉันมาที่นี่"

 

"ถ้าเธอชอบ...เธอจะมาที่นี่อีกก็ได้นะ" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าปอร์เช่

 

"ฉันมาที่นี่ได้อีกงั้นหรอ?"

 

"ได้สิ ก็เธอเป็นแฟนของฉันเธอมาได้อยู่แล้ว"

 

"ขอบคุณนะ" เวลาเอ่ยขอบคุณปอร์เช่ออกไปก่อนที่เขาจะใช้มือหนาจับไปที่ใบหน้าของเธอแล้วจ้องมองด้วยสายตาลึกซึ้งจนเวลารู้สึกเขินอายขึ้นมา

 

"ฉันอยากจูบเธอ"

 

"ได้ไหม..."

 

"อะ...อืม" เวลาพยักหน้าตอบกลับไปพอปอร์เช่ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆเวลาก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางของเธอ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจของเวลาเต้นแรงขึ้นมาจนแทบไม่เป็นจังหวะเพราะเธอตื่นเต้นที่ได้สัมผัสกับริมฝีปากของเขาเป็นครั้งแรก ใช่ นี่คือจูบแรกของเธอและยังเป็นจูบแรกที่ได้รับจากรักแรกของเธออีกด้วย

 

จ๊วบบบ! ปอร์เช่เริ่มดูดดึงริมฝีปากบางหนักหน่วงขึ้นลิ้นสากหนาก็สอดเข้าไปในโพรงปากของเวลาและเกลี่ยหาความหวานจากข้างในนั้น

 

"อะ...อื้อ!" เวลาเริ่มที่จะตอบรับรสจูบของปอร์เช่ไม่ไหวเธอรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะไม่รู้วิธีการตอบรับรสจูบที่แสนเร่าร้อนนี้เลยพยายามที่จะผลักเขาออกไป

 

หมับ! แต่ปอร์เช่ก็คว้าข้อมือของเวลาเอาไว้แล้วดันร่างของเธอให้ไปประชิดกับกำแพง

 

จ๊วบบบ! จ๊วบบบ!

 

"อืมมมมม" ปอร์เช่ครางออกมาอย่างพึงพอใจก่อนที่มือหนาจะสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดของเวลาและบีบเค้นไปที่หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอซึ่งนั่นก็ทำให้ปอร์เช่รู้สึกแปลกใจถึงรูปร่างของหญิงสาวตรงหน้าเห็นตัวเล็กๆแบบนี้แต่ก็แอบซ่อนรูปเหมือนกัน

 

"ปะ...ปอร์เช่หยุดก่อน!" เวลาใช้แรงที่มีดันตัวของปอร์เช่ออกจนเขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเพราะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

 

"ทำไม?" ปอร์เช่ถามเวลาออกไปเสียงเรียบ

 

"คะ...คือว่าฉันยังไม่พร้อม" เวลาตอบกลับไปเธอรู้ดีว่าสิ่งที่ปอร์เช่กำลังทำคืออะไรแต่เธอแค่ยังรู้สึกไม่พร้อมที่จะต้องสูญเสียครั้งแรกไป

 

"เธอยังไม่พร้อมหรือเธอไม่รักฉันกันแน่?"

 

"ไม่ใช่นะ! ฉันรักนายแล้วก็รักมากด้วย" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบตอบกลับไปทันที

 

"ถ้าเธอรักฉันงั้นเธอก็ยอมสิ...ยอมเป็นของฉัน" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหยุดนิ่งไป

 

"ฉันรักเธอนะเวลา ฉันอยากให้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน" ปอร์เช่พูดพร้อมกับมองหน้าเวลานิ่งเพียงแค่คำว่ารักคำเดียวมันก็ทำให้เธอยอมใจอ่อนแล้ว

 

"มันเจ็บมากไหม..." เวลาเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

 

"ไม่เจ็บหรอก ฉันสัญญาว่าจะทำเบาๆ"

 

"อะ...อืม งั้นก็ได้"

 

หมั่บ! แล้วปอร์เช่ก็ดึงเวลาเข้าไปกอดด้วยความดีใจที่เธอยอมตกลงที่จะเป็นของเขา

 

"ขอบคุณนะ"

 

"ปอร์เช่ สัญญากับฉันได้ไหมว่านายจะไม่ทิ้งฉัน..." เวลาเอ่ยออกไปและนั่นก็ทำให้ปอร์เช่หยุดนิ่งไปก่อนจะตอบเธอกลับไป

 

"อืม ฉันสัญญา" แล้วเวลาก็ยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้เป็นของปอร์เช่และยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเขาเพียงเพราะคำว่ารักคำเดียว

 

 

 

เช้าวันต่อมา...

"อ๊ะ! จะ...เจ็บ" เวลารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนจะรู้สึกเจ็บตรงนั้นมันทั้งปวดและระบมไปหมดแล้วเธอก็ก้มลงไปมองตรงนั้นของเธอที่มีคราบเลือดและคราบน้ำเชื้อสีขาวขุ่นของปอร์เช่ติดอยู่บริเวณง่ามขาและเตียงนอนซึ่งมันเป็นหลักฐานชิ้นดีว่าเธอได้เสียความบริสุทธิ์ไปให้กับเขาแล้ว

 

"นี่เรากับปอร์เช่...>//<" แล้วเวลาก็รู้สึกเขินขึ้นมาหลังจากที่นึกไปถึงเรื่องนั้น

 

"ตื่นแล้วหรอ?" ปอร์เช่ที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าเวลาตื่นขึ้นมาแล้วซึ่งเขาก็อาบน้ำเสร็จพอดี

 

"อะ...อืม" เวลาตอบกลับไปแต่ก็ยังรู้สึกเขินอายเมื่อได้เห็นหน้าชายหนุ่มถึงแม้ว่าเมื่อคืนนี้เธอกับเขาจะมีอะไรกันแล้วก็ตาม

 

"แล้วนายกำลังจะไปไหนหรอ?" เวลาเอ่ยถามปอร์เช่ออกไปเมื่อเห็นว่าเขาอาบน้ำแต่งตัวเหมือนกับว่าเตรียมที่จะออกไปไหน

 

"ฉันจะไปหาพ่อกับแม่ที่บ้าน" ปอร์เช่ตอบกลับไปก่อนที่เขาจะหันไปมองหน้าเวลา

 

"เธอกลับเองได้นะ" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหยุดชะงักไป

 

"ฉันกลับเองได้ นายไปหาพ่อกับแม่ของนายเถอะ" เวลาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติเพราะยังไงพ่อแม่ของเขาก็สำคัญกว่าเธออยู่แล้ว

 

"แล้วก็อย่าลืมไปซื้อยาคุมมากินด้วยล่ะ เธอรู้ใช่ไหมว่าเมื่อคืน...ฉันปล่อยใน" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไปเมื่อคืนนี้ปอร์เช่ไม่ได้ป้องกันตอนที่มีอะไรกับเธอเพราะว่าถุงยางอนามัยดันหมดแล้วเขาก็เผลอปล่อยในใส่เวลาอีกด้วย

 

"นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวขากลับฉันจะแวะซื้อที่ร้านขายยา"

 

"อืม" แล้วปอร์เช่ก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวทันทีปล่อยให้เวลานั่งมองตามแผ่นหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เวลาสัมผัสได้ถึงท่าทีที่ดูเปลี่ยนไปของเขามันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลยแถมยังดูเย็นชาใส่เธออีก

 

"มันคงไม่มีอะไรหรอก..."

 

 

 

@HOME (VELA)

ตึกตึกตึก เวลาเดินเข้ามาในซอยบ้านที่ทั้งแคบและเปลี่ยวยิ่งตอนกลางคืนยิ่งน่ากลัวสุดๆเพราะบ้านของเธออยู่ในชุมชนแออัดแถบชาญเมืองไม่ค่อยมีการพัฒนาสักเท่าไหร่

 

เพล้ง!!! แต่แล้วอยู่ๆเวลาก็ได้ยินเสียงของตกแตกดังขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าข้างหน้ามีชาวบ้านมายืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่แถวๆบ้านของเธอก่อนที่เวลาจะรีบวิ่งเข้าไปดูทันที

 

"นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" เวลาเอ่ยออกไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังโยนข้าวของภายในบ้านของเธอออกมาข้างนอกจนมันแตกและเสียหายไปหมด

 

"ลื้อคงจะเป็นหลานของอาวรรณใช่ไหม?" เสี่ยกวงเจ้าพ่อปล่อยเงินกู้ที่เห็นเวลาก็ถามเธอออกไป

 

"ใช่จ้ะ ฉันเป็นหลานของป้าวรรณ" เวลาตอบกลับไปพร้อมกับกวาดสายตามองเสี่ยกวงกับลูกน้องอีกห้าคนด้วยความหวาดกลัว

 

"ป้าของลื้ออยู่ที่ไหน!" เสี่ยกวงถามเวลากลับไปด้วยน้ำเสียงดุดัน

 

"ป้าวรรณไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอจ้ะ?" เวลาย้อนถามกลับไปด้วยความสงสัยปกติป้าของเธอจะอยู่ที่บ้านอยู่แล้วเพราะไม่ได้ทำงานอะไร

 

"ถ้าอยู่อั๊วกับลูกน้องจะมาค้นแบบนี้หรอ!" เสี่ยกวงตอบกลับไปด้วยความโมโห

 

"ลื้อบอกอั๊วมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าป้าของลื้ออยู่ที่ไหน ไม่งั้นอั๊วจะพังข้าวของในบ้านของลื้อให้หมด!"

 

"อย่าทำลายข้าวของในบ้านของฉันเลยนะจ้ะ ฉันจะรีบโทรตามป้าวรรณให้จ้ะ รอฉันแปปนึงนะ" เวลาเอ่ยบอกเสี่ยกวงออกไปก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาป้าของเธอทันที

 

"ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."

 

"ทำไมติดต่อป้าวรรณไม่ได้เลย" เวลาพูดพร้อมกับต่อสายหาป้าของเธออีกครั้งแต่ก็ยังติดต่อไม่ได้เหมือนเดิม

 

"ว่ายังไง ติดต่อป้าของลื้อได้ไหม!" เสี่ยกวงเอ่ยถามเวลากลับไป

 

"ฉันติดต่อป้าวรรณไม่ได้เลยจ้ะ" เวลาตอบกลับไปและนั่นก็ทำให้เสี่ยกวงรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

 

"นี่ป้าของลื้อตั้งใจจะหนีอั๊วใช่ไหม!?"

 

"จะ...ใจเย็นๆก่อนนะจ้ะ บอกฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นป้าวรรณทำอะไรหรอจ้ะ" เวลาถามเสี่ยกวงกลับไปด้วยความอยากรู้เพราะเธอไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ป้าของเธอไปทำอะไรให้ทำไมพวกเขาถึงต้องมาอาละวาดพังข้าวของที่บ้านของเธอแบบนี้

 

"ป้าของลื้อกู้เงินอั๊วแล้วไม่ยอมจ่ายดอกมาสามเดือนแล้ว!"

 

"กู้เงินงั้นหรอจ้ะ!" เวลารู้สึกตกใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าป้าของเธอแอบไปกู้เงินมา

 

"ใช่ ป้าของลื้อกู้เงินอั๊วไปห้าแสนแล้วตอนนี้ก็ผลัดจ่ายดอกมาสามเดือนแล้วด้วย ป้าของลื้อคงตั้งใจจะหนีอั๊วเพราะไม่มีเงินมาจ่ายดอกให้อั๊วใช่ไหม!"

 

"ไม่ใช่นะจ้ะ ป้าวรรณไม่ได้คิดจะหนีหรอกจ้ะ" เวลารีบปฏิเสธกลับไป

 

"ไม่คิดจะหนีแต่หอบเสื้อผ้าออกไปจนหมดตู้เนี่ยนะ!"

 

"ว่าไงนะจ้ะ!" คำพูดของเสี่ยกวงทำเอาเวลารู้สึกตกใจขึ้นมาก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้านแล้วไปเปิดตู้เสื้อผ้าป้าของเธอดูทันที

 

"ไม่จริงน่ะ..." เวลาได้แต่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเพราะในตู้เสื้อผ้าป้าของเธอไม่มีเสื้อผ้าอยู่ในนั้นสักตัวมีแต่ความว่างเปล่า

 

"ในเมื่อป้าของลื้อหนีหนี้อั๊ว งั้นอั๊วก็จะยึดบ้านหลังนี้เอาไว้จนกว่าป้าของลื้อจะติดต่อกลับมาส่วนลื้อก็เตรียมไสหัวออกไปอยู่ที่อื่นซะ!"

 

"ฉันขอร้องอย่ายึดบ้านหลังนี้ไปเลยนะจ้ะ ฉันจะพยายามติดต่อป้าวรรณให้ได้" เวลาเอ่ยขอร้องเสี่ยกวงออกไปเพราะบ้านหลังนี้เป็นที่พักพิงเดียวที่เธอมีถ้าเกิดถูกยึดไปเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหนเพราะเวลาไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้วพ่อกับแม่ของเธอก็เสียไปตั้งแต่ที่เธออายุแค่ห้าขวบเวลาเลยต้องอาศัยอยู่กับพี่สาวของพ่อซึ่งนั่นก็คือป้าของเธอ แต่ตอนนี้ป้าของเธอกลับหายไปไหนก็ไม่รู้แถมยังติดต่อไม่ได้อีก

 

"ไม่ได้! อั๊วจะยึดเอาไว้แต่ถ้าลื้อไม่อยากให้อั๊วยึดก็เอาเงินมาใช้หนี้แทนป้าของลื้อสิ" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไป

 

"ฉันไม่มีเงินหรอกจ้ะ"

 

"หึ งั้นลื้อก็เตรียมเก็บข้าวของไสหัวออกไปอยู่ที่อื่นได้เลย!" พูดจบเสี่ยกวงก็เดินออกไปพร้อมกับลูกน้องทันที เวลาได้แต่ยืนเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกกังวลใจ

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

"ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."

 

"ทำไมติดต่อป้าวรรณไม่ได้สักทีนะ" จนมาถึงตอนนี้เวลาก็ยังติดต่อป้าของเธอไม่ได้สักทีจนผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วและตอนนี้เธอก็ต้องย้ายออกมาอยู่ห้องเช่าราคาหลักร้อยไปพลางๆก่อนโชคดีที่เวลายังพอมีเงินเก็บของเธออยู่บ้างพอให้ได้ใช้ประทังชีวิตไปก่อน

 

"ปอร์เช่..." แล้วเวลาก็นึกถึงแฟนหนุ่มของเธอขึ้นมาก่อนที่เธอจะเปิดดูข้อความที่เธอส่งไปหาเขาตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนก็ไม่เห็นว่าเขาจะอ่านหรือตอบอะไรกลับมาเลย

 

จะว่าไปนับตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ติดต่อเธอมาอีกเลยซึ่งมันก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วไม่มีแม้แต่ข้อความส่งมาหาเธออย่าว่าแต่ส่งเลยแค่ข้อความที่เธอส่งไปเขาก็ยังไม่อ่านเลยแถมที่โรงเรียนก็ยังไม่ค่อยได้เจอกันอีกด้วย อยู่ๆเขาก็มาหายไปและขาดการติดต่อแบบนี้มันเลยทำให้เวลารู้สึกกังวลใจขึ้นมา

 

"ลองส่งไปอีกครั้งก็แล้วกัน" แล้วเวลาก็ตัดสินใจส่งข้อความไปหาปอร์เช่อีกครั้ง

 

LINE

Vela : ปอร์เช่ นายอยู่ที่ไหน?

Vela : ฉันไปหานายได้ไหม?

 

เวลานั่งรอสักพักก็ไม่เห็นว่าปอร์เช่จะอ่านข้อความที่เธอส่งไปเลยทำไมเขาถึงได้ไร้การติดต่อกลับมาขนาดนี้นี่เขายังเห็นว่าเธอเป็นแฟนของเขาอยู่หรือเปล่า

 

"ทำไมนายไม่ติดต่อฉันกลับมาเลยล่ะ"

 

"ฉันยังเป็นแฟนของนายอยู่ไหม..."

 

 

ตึกตึกตึก เวลาที่กำลังเดินกลับเข้ามาในห้องเรียนก็เห็นว่าเพื่อนๆในห้องต่างพากันยืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่

 

"กำลังดูอะไรกันอยู่หรอ?" เวลาเอ่ยถามเพื่อนในห้องคนหนึ่งออกไปด้วยความสงสัย

 

"ก็กำลังดูคู่รักเขาสวีทหวานกันอยู่ไงแถมยังเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากๆอีกด้วย" เพื่อนในห้องของเวลาตอบกลับไปพอเวลาได้ยินแบบนั้นก็เดินเข้าไปดูใกล้ๆ

 

เวลาหยุดชะงักไปทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันเป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งสวีทกันโดยมีเพื่อนๆในกลุ่มอยู่ด้วย แต่เธอคงไม่อะไรเลยถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แฟนของเธอคนที่เธอพยายามติดต่อเขามาตลอดหนึ่งอาทิตย์แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะติดต่อเธอกลับมา

 

"ปอร์เช่..." เวลาเอ่ยเรียกเขาออกไปหญิงสาวจุกจนแทบพูดอะไรไม่ออกเลยเพราะแบบนี้ใช่ไหมเขาถึงไม่ติดต่อเธอกลับมาเพราะเขากำลังมีคนอื่นอยู่สินะ

 

ตึกตึกตึก เวลาค่อยๆเดินเข้าไปหาปอร์เช่ด้วยหัวใจที่แตกสลายแต่ก็พยายามทำใจเข้มแข็งเอาไว้เพราะอยากที่จะฟังเหตุผลที่เขาทำแบบนี้กับเธอและตอนนี้เวลาก็ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของปอร์เช่แล้วก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

 

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร..." เวลาเอ่ยถามปอร์เช่ออกไปพร้อมกับหันไปมองหน้าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างชายหนุ่ม

 

"แฟนของฉัน" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหยุดชะงักไปความรู้สึกหน่วงในใจก็แล่นเข้ามา

 

"แล้วฉันไม่ใช่แฟนของนายหรอ..." ปอร์เช่ที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับไป

 

"ปอร์เช่ ผู้หญิงคนนี้ใคร?" ผู้หญิงที่นั่งข้างปอร์เช่หันไปถามชายหนุ่มพร้อมกับมองเวลาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดๆ

 

"ไม่มีอะไร ก็แค่...คนรู้จัก"

 

"แค่คนรู้จักงั้นหรอ!" เวลาถามกลับไปและไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของผู้ชายตรงหน้า เขาบอกว่าเธอเป็นแค่คนรู้จักแล้วที่ผ่านมามันคืออะไรกันที่เขาพาเธอไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าวและเขากับเธอก็มีอะไรกันแล้วทั้งหมดนั่นมันเป็นแค่คนรู้จักงั้นหรอ

 

"ไอ้ปอร์เช่ มึงยังไม่ได้บอกเธอใช่ไหมว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่...พนัน" ไฟนอลหันไปพูดกับปอร์เช่พอเวลาได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าไฟนอลสลับกับเขา

 

"พนันอะไร พวกนายกำลังพูดเรื่องอะไรกัน?" เวลาเอ่ยถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไม่มีใครตอบเธอเลยสักคน

 

"ปอร์เช่ มันเรื่องอะไร..."

 

"โทษทีนะ พอดีว่าฉันพนันกับเพื่อนเอาไว้ว่าจะปิดจ๊อบเธอให้ได้ภายในหนึ่งเดือน...แล้วฉันก็ทำสำเร็จ" ปอร์เช่พูดแทรกเวลาออกไปจนหญิงสาวถึงกับยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก

 

"นายจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่การพนันงั้นหรอ?"

 

"ใช่ เรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่การพนัน"

 

"แล้วนายเคยรักฉันบ้างไหมหรือทุกอย่างที่นายพูดกับฉันมันเป็นแค่เรื่องโกหก..."

 

"ฉันไม่เคยรักเธอทุกอย่างมันคือเรื่องโกหก" ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้ามาในหัวใจของเวลาทันทีทุกคำพูดและทุกการกระทำที่ผ่านมาของเขามันคือเรื่องโกหกทั้งนั้นเขาไม่เคยรักเธอเลย

 

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว..."

 

 

 

 

 

Next ep

"สะ...สองขีด!"

 

****************************************

อ่านแล้วเข้ามาคอมเมนต์พูดคุยให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น