ยินดีต้อนรับเข้าสู่คลังนิยายของ Bad.M 🖤🖤

🚫STOP PLAYBOY | 01 การเดิมพัน

ชื่อตอน : 🚫STOP PLAYBOY | 01 การเดิมพัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 850

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🚫STOP PLAYBOY | 01 การเดิมพัน
แบบอักษร

STOP PLAYBOY | 01 การเดิมพัน

.

.

: PORCHE :

ตึกตึกตึก ผมเดินไปที่โต๊ะประจำใต้ต้นไม้ที่ผมมักจะนั่งเล่นกันก่อนเคารพธงชาติด้วยท่าทางอารมณ์ดีก่อนจะเห็นไอ้เพื่อนสนิทสองตัวมันกำลังนั่งคุยกันอยู่

 

"อารมณ์ดีมาเชียวนะมึง" ไอ้ไฟนอลพูดแซวผมขึ้นมาก่อนที่ผมจะตอบมันกลับไป

 

"แน่นอน"

 

"แสดงว่ามึงปิดจ๊อบแล้ว?" ไอ้ติณณ์หันมาพูดกับผมอย่างรู้ทันก่อนที่ผมจะเดินไปล้มตัวลงนั่งข้างๆมัน

 

"เยส!"

 

"มึงนี่มันแน่จริงๆเลยว่ะ คนนี้กี่เดือนวะ?" ไอ้ไฟนอลเอ่ยถามผมกลับมาก่อนที่ผมจะชูนิ้วให้มันดู

 

"สามเดือนหรอวะ?"

 

"เออ แม่งเล่นตัวชิบ" ผมตอบไอ้ไฟนอลกลับไปจริงๆแล้วผมอยากจะปิดจ๊อบให้ได้ภายในสองเดือนด้วยซ้ำแต่แม่งดันเล่นตัวชิบ

 

"เอาน่า อย่างน้อยมึงก็ปิดจ๊อบเร็วกว่าคนก่อนหน้านี้อีกนะเว้ย" ไอ้ฟอลนอลพูดออกมามันก็ใช่ที่ผมปิดจ๊อบเร็วกว่าคนก่อนหน้านี้ไปตั้งเดือนนึงแต่ผมก็รู้สึกว่ามันยังช้าเกินไปสำหรับผม

 

"แล้วคราวนี้มึงเล็งใครเอาไว้?" ไอ้ติณณ์เอ่ยถามผมกลับมา

 

"ไม่รู้ว่ะ กูยังไม่เจอคนที่ถูกใจ" ผมตอบมันกลับไปก่อนที่ไอ้ไฟนอลจะพูดขึ้น

 

"ก็คนที่ถูกใจมึงเล่นปิดจ๊อบไปหมดแล้วไง" ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็แสยะยิ้มมุมปากขึ้นมามันก็จริงอย่างที่ไอ้ไฟนอลพูดนั่นแหละ ผู้หญิงที่สวยๆเด็ดๆในโรงเรียนนี้ถูกผมปิดจ๊อบกันไปเกือบหมดแล้วจะเหลือก็แต่พวกเฉิ่มเชยซึ่งพวกเธอไม่ใช่สเปคของผม

 

พวกคุณกำลังสงสัยกันอยู่ใช่ไหมว่าผมกับเพื่อนๆกำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่งั้นผมจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน ผม ไอ้ไฟนอลและไอ้ติณณ์พนันกันเอาไว้ว่าถ้าใครปิดจ๊อบสาวสวยสาวฮอตในโรงเรียนนี้ได้มากที่สุดคนนั้นจะเป็นผู้ชนะซึ่งตอนนี้ผมก็นำหน้าพวกมันอยู่ ผมรู้ว่าเกมส์นี้มันอาจจะเป็นเกมส์ที่ค่อนข้างทำร้ายจิตใจผู้หญิงแต่ถ้าพวกเธอสนองผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสนใจความรู้สึกของพวกเธอใช่ไหมล่ะ พวกคุณจะด่าว่าพวกผมเลวก็ได้นะพวกผมไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้วแต่ถึงพวกผมไม่ทำแบบนี้ก็มีผู้หญิงวิ่งเข้ามาหาอยู่แล้วก็คนมันหน้าตาดีจะให้ทำยังไงได้ล่ะ

 

"งั้นกูว่าพวกเรามาพนันกันใหม่ดีกว่า" อยู่ๆไอ้ไฟนอลก็เสนอเงื่อนไขใหม่ขึ้นมาก่อนที่มันจะหันมามองผมกับไอ้ติณณ์สลับกัน

 

"พนันอะไรของมึง?" ผมถามมันกลับไปด้วยความสงสัย

 

"ก็ในเมื่อพวกเราพากันปิดจ๊อบสาวสวยในโรงเรียนนี้กันหมดแล้วงั้นคราวนี้ลองมาปิดจ๊อบพวกผู้หญิงเฉิ่มเชยดูบ้างไง" ไอ้ไฟนอลตอบกลับมาและนั่นก็รีบทำให้ผมปฏิเสธมันกลับไปทันที

 

"กูไม่เอาด้วยหรอก ยัยพวกนั้นไม่ใช่สเปคกู"

 

"มึงไม่เอาหรือมึงป๊อดกันแน่?" ไอ้ไฟนอลเอ่ยถามผมกลับมาอย่างกวนประสาท

 

"ระดับกูไม่มีคำว่าป๊อดเว้ย"

 

"ถ้ามึงไม่ได้ป๊อดงั้นมึงก็มาพนันกับพวกกูดิ" ไอ้ติณณ์พูดขึ้นผมที่ได้ยินแบบนั้นเลยหันไปมองหน้ามัน

 

"เออๆ กูเล่นก็ได้" ผมตอบกลับไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่เพราะถ้าไม่เล่นพวกมันแม่งก็หาว่าผมป๊อดอีก

 

"กฎกติกาเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมคือเพื่อนในกลุ่มต้องเป็นคนเลือกผู้หญิงให้" ไอ้ไฟนอลพูดขึ้นผมที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้ามันด้วยความตกใจ

 

"ว่าไงนะ!" หมดกัน! เสียรู้ไอ้ไฟนอลจนได้

 

"ทำไมมึงไม่บอกกูก่อนวะ ถ้ารู้แบบนี้กูไม่เล่นหรอก" ผมโวยวายใส่มันกลับไปเพราะผมรู้ว่าไอ้ไฟนอลเป็นคนยังไงมันต้องคิดที่จะแกล้งผมกลับคืนแน่นอน

 

"มึงอย่าเพิ่งโวยวายไปดิวะ กูไม่ใจร้ายเลือกผู้หญิงขี้เหร่ให้มึงหรอก" ไอ้ไฟนอลตอบกลับมา

 

"เหอะ เชื่อมึงก็โง่แล้ว" ผมพูดใส่ไอ้ไฟนอลกลับไป

 

"งั้นมึงดูนี่" พูดจบไอ้ไฟนอลก็เปิดรูปผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาให้ผมดูมันเป็นรูปผู้หญิงใส่แว่นผมบ๊อบสั้นซึ่งก็ดูน่ารักไปอีกแบบ

 

"ใครวะ ทำไมกูไม่เคยเห็น?" ผมถามมันกลับไปด้วยความสนใจเพราะผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยน่ะสิ

 

"เธอชื่อเวลาเรียนอยู่ห้องสาม ได้ยินว่าเป็นเบ๊ในห้องเรียนเลยไม่ค่อยมีใครสนใจสักเท่าไหร่มึงไม่รู้จักก็คงไม่แปลกหรอก" ไอ้ไฟนอลตอบผมกลับมาพอผมได้ยินแบบนั้นก็มองดูรูปของเธออีกครั้งจะว่าไปเธอก็ไม่ได้ดูขี้ริ้วขี้เหร่อะไรนะ

 

"ไงมึง...สนใจหรือเปล่า?" ไอ้ไฟนอลถามผมพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปากขึ้นมา

 

"มีหรือที่กูจะไม่สน"

 

"ดีล!"

 

"กี่เดือนว่ามา?" ผมถามพวกมันสองคนออกไป

 

"กูให้สามเดือน" ไอ้ไฟนอลตอบ

 

"สองเดือนครึ่ง" ไอ้ติณณ์ตอบผมที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองหน้าพวกมันพร้อมกับพูดออกไป

 

"หึ อย่างยัยนี่...เดือนนึงก็พอแล้ว"

 

 

 

สามวันผ่านไป...

ตึกตึกตึก เวลาที่กำลังเร่งรีบเดินหอบสมุดการบ้านของเพื่อนๆไปส่งที่โต๊ะของครูประจำชั้นอยู่ๆก็มีลูกฟุตบอลพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว

 

ฟิ้ววววว!

 

"ระวัง!"

 

ตุบ!

 

"อ๊ะ!!" เวลาที่ถูกใครบางคนกระชากตัวให้หลบลูกฟุตบอลลูกนั้นจนร่างของเธอล้มลงไปทับร่างของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

"ตายแล้ว! มะ...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" เวลาที่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าเธอกำลังนอนทับร่างของใครบางคนอยู่จนถึงกับเอ่ยถามเขาออกไปด้วยความตกใจ

 

"ฉันไม่เป็นอะไร แล้วเธอล่ะเป็นอะไรหรือเปล่า?" เขาตอบก่อนจะย้อนถามเวลากลับไป

 

"ฉันไม่เป็นอะไร..." เวลาตอบกลับไปก่อนที่สายตาของคนทั้งสองจะประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ วินาทีนั้นมันเหมือนกับว่าภาพตรงหน้าของเวลาหยุดเคลื่อนไหวเธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหลงไหลไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักเขาแต่เธอรู้จักเขาดีต่างหากเพราะเขาคือผู้ชายที่ฮอตที่สุดในโรงเรียนนี้และยังเป็นผู้ชายที่เธอแอบรักมาตั้งแต่สมัยเรียนม.ต้นอีกด้วยซึ่งเขาก็คือปอร์เช่

 

"ถ้าเธอไม่เป็นอะไรแล้วก็ช่วยลุกออกไปก่อนได้ไหม พอดีว่าฉันหนักน่ะ" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหลุดออกจากภวังค์ทันที

 

"ฉะ...ฉันขอโทษนะ" แล้วเวลาก็รีบตะเกียกตะกายลุกออกจากตัวของปอร์เช่ทันทีก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง

 

"ขอบคุณมากนะที่ช่วยฉันเอาไว้" เวลาเอ่ยขอบคุณปอร์เช่ออกไปเพราะถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยป่านนี้เธอคงถูกลูกฟุตบอลอัดหน้าหงายไปแล้ว

 

"ไม่เป็นไร แล้วนี่เธอกำลังจะไปไหนหรอทำไมถึงดูเร่งรีบจนไม่มองทางขนาดนั้น" ปอร์เช่ถามเวลากลับไปเพราะเขาเห็นเวลาเดินหอบสมุดการบ้านมาด้วยความเร่งรีบจนไม่เห็นว่ากำลังมีลูกฟุตบอลพุ่งเข้ามาทางเธอ

 

"ฉันกำลังจะเอาสมุดการบ้านของเพื่อนๆไปส่งให้ครูประจำชั้น..." เวลาตอบกลับไปแต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปส่งสมุดการบ้านก่อนเคารพธงชาติและตอนนี้มันก็ใกล้จะแปดโมงเช้าแล้ว

 

"ตายแล้ว! ฉันต้องรีบเอาสมุดการบ้านของเพื่อนๆไปส่ง" เวลาพูดออกไปด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปเก็บสมุดการบ้านที่หล่นกระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นมา

 

"เดี๋ยวฉันช่วยเก็บนะ" ปอร์เช่พูดพร้อมกับเข้าไปช่วยเวลาเก็บสมุดการบ้าน

 

"มะ...ไม่เป็นไร ฉันเก็บเองก็ได้"

 

"ให้ฉันช่วยเถอะ เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก" ปอร์เช่พูดพร้อมกับส่งยิ้มบางๆไปให้เวลาเพียงแค่เห็นรอยยิ้มนั้นของเขามันก็ทำให้เวลาใจเต้นแรงขึ้นมาแล้ว

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

"ฉันว่าฉันช่วยเธอถือสมุดการบ้านไปส่งที่โต๊ะครูประจำชั้นดีกว่านะ" ปอร์เช่หันไปพูดกับเวลาหลังจากที่เก็บเสร็จแล้วพอเวลาได้ยินแบบนั้นก็เตรียมที่จะปฏิเสธออกไปแต่ก็ถูกปอร์เช่พูดขัดขึ้นมาซะก่อน

 

"ไปกันเถอะ ใกล้จะเคารพธงชาติแล้ว" แล้วปอร์เช่ก็เดินออกไปทันทีปล่อยให้เวลายืนมองตามแผ่นหลังของเขาออกไปภายในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาที่เขานั้นแสนดีกับเธอทั้งที่เพิ่งจะเคยเจอกันแบบซึ่งๆหน้าเป็นครั้งแรก เวลาไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ได้แอบรักเขา...

 

 

 

สองอาทิตย์ผ่านไป...

"เวลา!" เวลาสะดุ้งขึ้นมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆปอร์เช่ก็เข้าไปหาเธอแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง

 

"ปะ...ปอร์เช่ ฉันตกใจหมดเลย" เวลาเอ่ยบอกปอร์เช่ออกไปแต่ก็รู้สึกดีใจที่เขาเข้ามาทักทายเธอด้วยความสนิทสนมแบบนี้นับตั้งแต่วันที่ทั้งสองคนได้เจอกันมันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ทั้งคู่ต่างพูดคุยและหยอกล้อกันซึ่งเวลาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะได้มาพูดคุยและกลายมาเป็นเพื่อนกับผู้ชายที่ฮอตที่สุดในโรงเรียนแบบนี้แถมยังเป็นคนที่เธอแอบรักอีกด้วย

 

"เธอทำอะไรอยู่อ่ะ?" ปอร์เช่เดินไปนั่งลงข้างๆเวลาและถามเธอออกไป

 

"ฉันกำลังวาดรูปอยู่" เวลาตอบกลับไปพอปอร์เช่ได้ยินแบบนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อที่จะดูรูปที่เวลาวาดจนใบหน้าของทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซน

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจของเวลามันเต้นแรงขึ้นมาแทบไม่เป็นจังหวะนับตั้งแต่ที่เธอได้รู้จักกับเขาหัวใจดวงน้อยๆของเธอก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบอีกเลย

 

"โหหห เธอวาดรูปสวยจังเลยอ่ะ นอกจากเธอจะสวยแล้วยังวาดรูปเก่งอีกนะเนี่ย" ปอร์เช่พูดชมเวลาออกไปจนเธอถึงกับรู้สึกเขินหน้าแดงขึ้นมา

 

"เธอเป็นอะไรอ่ะ ทำไมหน้าถึงได้แดงขนาดนั้น" ปอร์เช่เอ่ยถามเวลากลับไปพร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ

 

"ปะ...เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไร" เวลาตอบกลับไปแล้วพยายามที่จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

 

หมั่บ แต่ปอร์เช่ก็จับใบหน้าของเวลาเอาไว้แล้วหันใบหน้าของเธอให้ไปมองที่เขา

 

"เธอ...เขินฉันหรอ?"

 

"ฉันไม่ได้..."

 

"ฉันชอบเธอ" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหยุดชะงักไปทันที

 

"ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไปที่ฉันจะพูดคำนี้แต่ฉันเป็นพวกที่รู้สึกยังไงก็พูดออกไปแบบนั้น" เวลาได้แต่นั่งนิ่งพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินเพราะเธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากของเขา

 

"ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือไง เธอทำเหมือนกับว่ามันเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมาสารภาพรักอย่างนั้นแหละ" ปอร์เช่เอ่ยแซวเวลาออกไปอย่างติดตลก

 

"ใช่ มันเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมาสารภาพรักกับฉันแบบนี้..." เวลาตอบกลับไปและนั่นก็ทำให้ปอร์เช่ถึงกับหยุดชะงักไปทันที

 

"เธอ...เคยมีแฟนมาก่อนไหม?" ปอร์เช่ถามเวลากลับไปซึ่งเธอก็ส่ายหน้าตอบกลับ

 

"ยังมีผู้หญิงแบบเธออยู่ในโลกนี้อีกหรอเนี่ย?" ปอร์เช่พูดพร้อมกับนึกขำขึ้นมาซึ่งเวลาก็ได้แต่ยิ้มแก้เขิน

 

"แล้วเธอชอบฉันหรือเปล่า?" ปอร์เช่ถามเวลาออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม

 

"จริงๆแล้ว...ฉันแอบชอบนายมาตั้งนานแล้วล่ะ" คำพูดของเวลาทำเอาปอร์เช่ถึงกับหยุดนิ่งไปทันที

 

"เธอแอบชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

 

"ตั้งแต่อยู่ม.ต้นแล้ว..."

 

"นี่เธอแอบชอบฉันมาสามปีแล้วงั้นหรอ?" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าตอบกลับไป

 

"เวลา นี่เธอ..."

 

หมับ! ปอร์เช่ดึงเวลาเข้าไปกอดทันทีจนเธอถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้

 

"ปะ..ปอร์เช่"

 

"เป็นแฟนกันนะ"

 

"....." มันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปทันทีเมื่อเวลาได้ยินประโยคนั้นภายในใจก็คิดว่าเธอกำลังฝันไปหรือเปล่าเพราะผู้ชายที่เธอแอบชอบมาตลอดหลายปีตอนนี้กำลังเอ่ยปากขอเธอเป็นแฟน

 

"ปอร์เช่ คือว่าฉัน..."

 

"เธอชอบฉันไม่ใช่หรือไง ในเมื่อตอนนี้เราสองคนรู้สึกเหมือนกันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องปฏิเสธ" คำพูดของปอร์เช่ทำให้เวลาคิดตามมันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอแอบรักเขามาตลอดสามปีและตอนนี้เขาก็รักเธอเหมือนกันมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่เธอจะต้องปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเลย

 

"ว่าไง"

 

"ตกลง" เวลาตอบกลับไปและนั่นก็ทำให้ปอร์เช่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

"ต่อไปนี้ฉันกับเธอเป็นแฟนกันแล้วนะ"

 

"อืม"

 

ใครจะไปคิดว่าจากผู้หญิงที่แสนธรรมดาจะกลายมาเป็นแฟนของผู้ชายที่หล่อและฮอตที่สุดในโรงเรียนแบบนี้มันเหมือนกับว่าเธอคือซินเดอเรล่าที่ได้มาพบกับเจ้าชายรูปโฉมงดงามเลย

 

 

 

สองอาทิตย์ผ่านไป...

ติ้งงงงง~ ระหว่างที่เวลากำลังยืนตากผ้าอยู่หลังบ้านเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาก่อนที่เธอจะหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นแฟนหนุ่มของเธอส่งข้อความมาหานั่นเอง

 

"ปอร์เช่!" เวลาเอ่ยออกมาด้วยความดีใจก่อนจะรีบเปิดอ่านข้อความของเขาทันที

 

LINE

Porche : พรุ่งนี้ไปดูหนังกัน

Vela : ไปสิ

Porche : เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปรับเธอที่บ้านตอน 11 โมงนะ

Vela : อืม

 

 

 

วันต่อมา...

หลังจากที่ปอร์เช่กับเวลาดูหนังกันเสร็จแล้วตอนนี้ทั้งสองคนก็มาอยู่กันที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยน

 

"เธอจะกินอะไร เดี๋ยวฉันสั่งให้" ปอร์เช่เงยหน้าขึ้นมาถามเวลาซึ่งเธอก็เอาแต่นั่งทำหน้าตาแปลกๆ

 

"เป็นอะไร ไหนว่าหิวไม่ใช่หรอ?"

 

"เอ่อ...ฉันว่าเราไปกินร้านอื่นกันไหม อาหารที่นี่มันแพงเกินไปน่ะ" เวลากระซิบบอกปอร์เช่ออกไปเพราะเห็นว่าพนักงานกำลังยืนรอรับออเดอร์อยู่

 

"เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีเงินจ่ายอยู่แล้ว"

 

"แต่ว่า..." เวลารู้ดีว่าปอร์เช่มีฐานะทางบ้านที่ร่ำรวยมากๆแต่เธอแค่รู้สึกเกรงใจเขาก็เท่านั้น

 

"ไม่มีแต่ รีบๆเลือกฉันหิวแล้ว" ปอร์เช่พูดแทรกเวลาออกไปจนเธอถึงกับต้องรีบหยิบเมนูขึ้นมาดู

 

"ฉันเอาพาสต้าซอสครีม..." เวลาเอ่ยบอกปอร์เช่ออกไปเพราะมันเป็นเมนูที่ถูกที่สุดแล้ว

 

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเงินจ่าย เลือกเมนูอื่น" ปอร์เช่ที่รู้ทันเวลาก็ตอบเธอกลับไปแล้วบอกให้เธอเลือกเมนูอื่นแทน

 

"ปอร์เช่ คือว่าฉันเกรงใจ..."

 

"เวลา เธอเป็นแฟนฉันนะ" คำพูดของปอร์เช่ทำเอาเวลาหยุดชะงักไปทันทีก่อนจะจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา

 

"เป็นแฟนกันจะเกรงใจกันทำไม"

 

"อะ...อืม งั้นฉันเอาสเต็กปลาแซลมอนก็แล้วกัน" แล้วเวลาก็เลือกเมนูที่ราคาสมเหตุสมผลไป

 

"ผมเอาสเต็กเนื้อโกเบครับ"

 

"โปรดรออาหารสักครู่นะครับ" หลังจากที่พนักงานเดินออกไปแล้วปอร์เช่ก็นั่งมองหน้าเวลาด้วยสายตานิ่งเรียบ

 

"เธอ...อยากไปคอนโดของฉันไหม?" เวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไปก่อนจะมีท่าทีเลิ่กลั่กขึ้นมา

 

"ปะ...ไปคอนโดของนายงั้นหรอ?" เวลาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

 

"ใช่ ฉันอยากให้เธอไปเห็นคอนโดของฉันมันสวยมากเลยนะถ้าเธอเห็นเธอต้องชอบมากแน่ๆ" ปอร์เช่ตอบกลับไปเวลาที่ได้ยินแบบนั้นก็ชั่งใจคิดอยู่สักพัก

 

"อืม ฉันไปก็ได้" เวลาตอบกลับไปพอปอร์เช่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

 

"ว่าแต่ไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างฉันกับเธอใช่ไหม?" ปอร์เช่ถามเวลากลับไป

 

"นายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร" เวลาตอบกลับไปเพราะปอร์เช่ยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเลยห้ามให้เวลาบอกเรื่องนี้กับใครซึ่งเวลาก็เข้าใจดีเพราะปอร์เช่เป็นหนุ่มฮอตมีสาวๆหลายคนที่ชื่นชอบเขามันคงเป็นเรื่องยากถ้าเขาจะบอกเรื่องนี้กับใคร

 

"เอาไว้ถ้าฉันพร้อมฉันจะเป็นคนบอกเรื่องของเรากับทุกคนเอง"

 

"อืม"

 

 

 

 

 

Next ep

"ปอร์เช่ มันเรื่องอะไร..."

"โทษทีนะ พอดีว่าฉันพนันกับเพื่อนเอาไว้ว่าจะปิดจ๊อบเธอให้ได้ภายในหนึ่งเดือน...แล้วฉันก็ทำสำเร็จ"

 

****************************************

อ่านแล้วเข้ามาคอมเมนต์พูดคุยให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น