ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : NOTLOVE EP4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2564 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NOTLOVE EP4
แบบอักษร

 

15.00 น.

 

"วันนี้หวานจะไปไหนต่อมั้ย?"พิณเอ่ยถามไข่หวาน เมื่อเรียนเสร็จ ทั้งสองก็เดินลงมา ส่วนชินนั้นแยกตัวออกไปหาเพื่อนที่เรียนอีกคณะแล้ว

 

"ไม่อ่ะ หวานจะรอพี่เรย์อยู่แถวนี้แหละ..."หวานยิ้มส่งออกไปยังเพื่อนสาว

 

"หรอ? งั้นพิณไปแล้วนะ รอคนเดียวได้ใช่มั้ย?"

 

"หวานรอได้ พิณกลับเหอะ พิณดูรีบนิ"

 

 

part kaiwan

 

หลังจากที่พิณออกไปแล้วฉันก็หาที่นั่งเพื่อรอพี่เรย์ และไม่ลืมที่จะไลน์หาเค้า

 

kaiwan:หวานเลิกเรียนแล้วนะคะ

 

kaiwan:หวานรออยูหน้าคณะค่ะ

 

พอไลน์บอกพี่เรย์เสร็จ ไม่นานเค้าก็กดอ่าน แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา คงจะยังยุ่งเรื่องเรียน

 

ฉันที่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร การบ้านวันนี้ก็ไม่มีให้ทำส่ง เลยเลือกที่จะเอาหนังสือออกจากกระเป๋ามาอ่านทบทวนเรื่องที่เรียนวันนี้ฆ่าเวลาแทน

.

.

.

2 ชั่วโมงผ่านไป

 

ฉันเก็บหนังสือลงในกระเป๋าอย่างรู้สึกเบื่อ อ่านจนเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว จนป่านนี้เค้าก็ยังไม่มาอีก

 

kaiwan:พี่เรย์

 

kaiwan:พี่เรย์เลิกเรียนยังค่ะ?

 

ฉันทนไม่ไหว เหงาก็เหงา เบื่อก็เบื่อ เลยจัดการไลน์ไปหาเค้า แต่ก็ไร้วี่แววของการอ่านหรือตอบ

 

"หวานยังไม่กลับอีกเหรอ?"ในขณะที่ฉันกำลังเขี่ยมือถือไปมา ก็มาเสียงผู้ชายเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

 

"อ้าว! ชิน..."ฉันฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้คนตรงหน้าที่เดินเข้ามายังฉัน

 

"ทำไมยังไม่กลับอีกอ่ะ ทำไมมานั่งคนเดียวแบบนี้ เลิกเรียนนานแล้วไม่ใช่หรอ?"

 

"คือหวานรอพี่ชายอยู่อ่ะ เค้ายังเรียนไม่เสร็จ หวานต้องกลับกับเค้า"ฉันตอบชินไป

 

"แต่นี้มันห้าโมงกว่าแล้วนะ อีกไม่นานฟ้ามันก็จะมืดแล้ว มานั่รอคนเดียวอันตรายนะ"ชินพูดกับฉันออกมาด้วยความเป็นห่วง

 

"แล้วชินล่ะ ทำไมยังไม่กลับอีก?"ฉันเลยถามเค้ากลับบ้าง

 

"ชินไปรอเพื่อนที่คณะวิศวะมา แต่มันยังเรียนไม่เสร็จสักที เลยว่าจะมาเอารถกลับก่อนมัน แต่เห็นหวานนั่งอยู่คนเดียวเลยเข้ามาถามนี่แหละ"

 

"อ๋อ..."ฉันพยักหน้าเข้าใจ

 

"แล้วทำไมมานั่งอยู่กับหวานอ่ะ ไม่กลับแล้วหรอ?"ฉันถามเค้าออกไปอีกครั้งเมื่อเห็นชินนั่งลงข้างฉัน

 

"ไม่อ่ะ ชินรอพี่ชายหวานมารับก่อน ชินไม่อยากให้หวานรอคนเดียวมันอันตราย"เค้าส่งยิ้มมาทำให้ฉัน ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้น ถ้าเค้าไปฉันก็คงกลัวจริงๆนั้นแหละ ตอนนี้ทั้งคณะ ไม่สิ ทั้งมหาลัยก็เงียบมาก

 

"ขอบคุณนะ"ฉันบอกชินออกไปด้วยความจริงใจ

 

"อืม"

.

.

.

.

"หวาน...นี่มันก็จะหกโมงเย็นแล้วนะ ทำไมพี่ชายหวานยังไม่มาอีก ถ้าเราไม่มาอยู่รอด้วยนี่มันจะเป็นยังไง พี่ชายหวานไม่เป็นห่วงหวานมั้งเลยหรอ? เค้าไม่คิดจะห่วงน้องสาวตัวเองเลยหรอหวาน?"หลังจะที่ชินนั่งรอกับฉันมาได้เกือบชั่วโมง เค้าก็เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจนัก

 

"จริงๆแล้วเค้าไม่ใช่พี่ชายหวานหรอก เค้าเป็นลูกเพื่อนแม่ที่แม่เราฝากให้เค้าดูแลน่ะ"ก็ไม่แปลกที่เค้าจะไม่เป็นห่วงเธอ แต่มันก็อดคิดน้อยใจไม่ได้ที่เค้าไม่คิดจะเป็นห่วงเลยแม้แต่นิดเดียว ขนาดตอบไลน์ยังไม่มีเลย...

 

"เห้อ~ ตกลงเค้าจะมารับหวานมั้ย เอาให้แน่ก่อนเถอะ ไม่ใช่ว่ากลับไปก่อนแล้วนะ?"ชินถอนหายใจออกมาอย่างปลง

 

นั้นสิ...จนป่านนี้แล้วไม่มีวี่แววว่าเค้าจะมารับฉันเลย ไลน์ตอบฉับบ้างก็ดี ฉันกดเข้าไปดูในแชทไลน์ของฉันกับเค้าก็ปรากฏว่าเค้านั้นอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบอะไรกลับมาเลย

 

"อืม...งั้นชินกลับเลยก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงเรา ถ้ารออีกครึ่งชั่วโมงแล้วเค้ายังไม่มา หวานจะเดินไปหาเค้าที่คณะ"ฉันบอกชินด้วยความเกรงใจที่ทำให้เค้าต้องมารอด้วย ถึงแม้ในใจจะไม่อยากให้ชินกลับไปก่อนก็เถอะ

 

"ไม่ได้ ชินจะทิ้งให้หวานรอคนเดียวได้ไง ฟ้ามืดแล้วนะ ชินเป็นห่วง ถ้าเค้าไม่มาสักที หวานก็ไลน์ถามเค้าดูสิ ไม่ใช่ว่าชินรีบไปไหนนะ แต่ต้องให้หวานนั่งรอสามชั่วโมงนี่ทำได้ไง เค้าไม่เป็นห่วงหวานบ้างเลยหรอ?"

 

"หวานไลน์หาเค้าแล้ว แต่เค้าไม่ตอบ"ฉันบอกเหตุผลออกไป

 

ชินถอนหายใจออกมาพักหนึ่ง

 

"งั้นเอางี้ เดี๋ยวชินไปส่งหวานที่คอนโด หวานก็ไลน์บอกเค้าไว้ก็แล้วกัน"

 

"เอางั้นหรอ?"ฉันมองหน้าชิน

 

"อืม ขืนรอต่อไป ไม่รู้จะมารับตอนไหน ดีไม่ดีเค้าอาจจะไม่มาแล้วก็ได้ เค้าก็ไม่ได้ดูเป็นห่วงหวานนิ"อืม ก็จริง ขนาดไลน์ยังไม่ตอบเลย

 

"อืมงั้นหวานเก็บของแปปหนึ่งน่ะ"

 

หลังจากเก็บของเสร็จ ชินก็อาสาถือกระเป๋ามาที่รถให้ ส่วนฉันก็ไลน์ไปบอกพี่เรย์ว่าจะกลับก่อน

 

kaiwan:พี่เรย์ไม่ต้องมารับหวานแล้วนะคะ หวานจะกลับก่อนนะคะ

 

พอเก็บมือถือลงกระเป๋า ชิ้นก็เปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่ง

 

แกร้กๆ!!!!~

 

ขาฉันยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในรถ เสียงบีบแตรก็ดังขึ้นเสียงดังมาจากที่ไม่ไกล

 

part Ray

 

ผมอ่านไลน์ที่ไข่หวานส่งเข้าเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ผมทำงานกลุ่มเพลินจนลืมไข่หวานไปเลย พอทำเสร็จถึงได้คิดออกว่าเธอรอผมอยู่

 

ตอนแรกที่เธอไลน์มาตอนเรียนเสร็จ ผมเห็นแต่ตอบไม่ได้ เพราะอาจารย์จ้องมาแต่ที่ผม แต่พอเรียนเสร็จก็ลืมตอบ จนมาทำงานกลุ่มเสร็จถึงได้นึกได้และเข้าไลน์มาอ่านของไข่หวาน

 

ผมเลือกที่จะไม่ตอบเธอ แต่รีบเดินไปขึ้นรถตัวเอง เพราะไม่อยากให้เสียเวลา แต่พอขับออกมาจากคณะได้ไม่ถึงนาที เธอก็ไลน์มาว่าจะกลับ ไม่ต้องให้ผมไปรับ ผมจึงรีบบรึ้นรถมาที่คณะเธอ

 

พอถึงก็เจอกับเธอที่มีผู้ชายคนนั้น คนที่เคยมาส่งไข่หวานที่คอนโดตอนเรียนวันแรกยืนเปิดประตูรถให้กันอยู่

 

แกร้กๆ!!!!~

 

ไม่รอช้า ผมรีบลงจากรถมาที่เธอ

 

"พี่เรย์..."ไข่หวานเธอเอ่ยชื่อผม หน้าตาดูจะงงๆ

 

"จะไปไหน พี่มารับเธอแล้ว..."ผมบอกเธอ ก่อนจะหันไปมองผู้ชายอีกคน

 

"หวานรอพี่เรย์นาน... เลยว่าจะให้เพื่อนไปส่งค่ะ"

 

"....?"

 

"เอ่อ นี่ชินเพื่อนหวานเองค่ะ ชินนี่พี่เรย์ พี่ชายเรา"เธอเอ่ยแนะนำผมกับเพื่อนเธอ เหอะ! พี่ชาย? พูดเหมือนจะกลัวใครเข้าใจผิดนะ

 

"สวัสดีครับ ผมว่าพี่ไม่ควรให้หวานรอพี่นานขนาดนี้นะครับ มันอันตราย อย่างน้อยพี่ก็น่าจะเป็นห่วงเธอบ้าง หวานเป็นผู้หญิง"มันยกมือไหว้ผม แต่ไอ้นี่แม่งเป็นใครว่ะ? มาว่าผมแบบนี้ได้ไง

 

"เอ่อ...ชินงั้นเรากลับกับพี่เรย์นะ"เหมือนไข่หวานจะดูสถานการณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก เพราะผมเอาแต่จ้องมันตาเขม็ง เธอจึงเอ่ยบอกเพื่อนของเธอ พร้อมกับเอากระเป๋าจากมือมันมา

 

"อืม งั้นหวานกลับดีๆนะ ชินกลับก่อน ไว้เจอกัน"ไอ้ชินอะไรนั้นยอมละสายตาจากผมเมื่อเสียงไข่หวานแทรกเข้ามา มันส่งกระเป๋าให้ไข่หวานก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ

 

"ขึ้นรถ..."ผมบอกไข่หวาน เธอยอมขึ้นมาที่รถอย่างว่าง่าย ในระหว่างทาง ไม่มีใครคุยอะไรกันเลย ผมเอาแต่เงียบ เพราะเธอ ไข่หวานที่ยอมให้ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันพูดให้ผมอย่างไม่เกรงกลัว

 

"เพื่อนเธอนี่หน้าตาดีเนอะ?"หลังจากที่เงียบกันอยู่นาน ผมก็พูดขึ้นบ้าง ผมไม่ได้ชมมัน แต่แค่อยากรู้อะไรบางอย่าง

 

"เหรอค่ะ? หวานก็คิดแบบนั้นค่ะ ถ้าชินได้ยินคงดีใจนะคะ"

 

"เธอคงจะชอบมันล่ะสิ?"

 

"หวานเปล่านะคะ..."จะปฏิเสธทำไม มองก็รู้ แต่ช่างแม่งเถอะ เธอจะชอบใครก็ไม่เกี่ยวกับผม

 

 

 

 

......................................

 

มาต่อให้แล้วค่าาาา

กดไลค์ และคอมเม้นท์ให้ไรท์มีกำลังใจเขียนต่อไปด้วยนะคะ🙏

ไรท์อ่านทุกคอมเม้นเลยน้าา❤️

 

 

 

ความคิดเห็น