email-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพชรแห่งกาลเวลา(1)//มีประกาศเรื่องบ้างอย่างท้ายตอน

ชื่อตอน : เพชรแห่งกาลเวลา(1)//มีประกาศเรื่องบ้างอย่างท้ายตอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2564 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพชรแห่งกาลเวลา(1)//มีประกาศเรื่องบ้างอย่างท้ายตอน
แบบอักษร

ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรีแสนงดงาม ลมหนาวพัดผ่าน หมู่ดวงดาราจักรเต็มท้องฟ้าแม้จะถูกมวลเมฆาและหมอกควันปิดบัง แต่มันก็ยังเป็นภาพที่สวยงามนัก 

ณ เมืองออลบานี รัฐนิวยอร์ค คริสตศักราชที่1960 

เงาร่างสีดำวูบไหวไปมาตามยอดตึก จากยอดตึกร่อนตัวลงสู่สายเสาไฟ จากเสาไฟเหินขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยไอพ่นสีฟ้านํ้าเงินงดงาม 

เงาร่างทิ้งตัวสู่ยอดตึกอีกตึกที่อยู่ห่างจากจุดเดิมนับกิโล ทันทีที่ลงจอดหยุดซึ่งการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นชุดเกราะที่ลํ้ายุคยิ่งกว่าเทคโนโลยีตอนนี้นับสี่สิบห้าสิบปี รูปร่างของชุดเกราะนั้นมีรูปร่างเหมือนกับค้างคาว 

"เจ้ามาเฟียพวกนี้มันกำลังขนย้ายอะไรกันแน่?" 

บรูซในชุดเกราะค้างคาวลํ้าสมัยที่ถูกสร้างขึ้นจากสติปัญญาของโทนี่ สตาร์คและอยู่ภายใต้เวทล่องหนพูดขึ้นพรางมองไปยังรถสีดำคันหนึ่งที่เป็นของมาเฟียท้องถิ่นในเมืองนี้ที่ก่อตั้งได้ไม่กี่ปี เขานั้นกลับมาเป็นแบทแมน จอมเวทแห่งรัตติกาลเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงได้เป็นเวลาสิบปีในปี1955เหล่าอาชญากรรมเริ่มรุนแรงขึ้นในเมืองของเขา เขาไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเมืองของเขาถึง ไม่สิ ประเทศนี้ทั้งประเทศถึงเต็มไปด้วยอาชญากรรมมากมายเช่นเดียวกับโลกเดิมของเขาราวกับมีผู้อยู่เบื้องหลังอยู่... 

"เอาเถอะ สุดท้ายในอนาคตโลกใบนี้มันก็ไม่สงบสุขอยู่แล้วคิดมากไปก็เท่านั้น" 

บรูซพูดพรางนึกถึงอนาคตในอีกสามสี่สิบห้าสิบข้างหน้าซึ่งเป็นขีดจำกัดของอนาคตที่เขาเห็น อนาคตที่โลกนั้นเต็มไปด้วยภัยอันตรายทั้งจากโลกในโลก นอกโลกหรือแม้แต่โลกคู่ขนาน บนโลกนั้นเต็มไปด้วยตัวตนของเหล่าผู้มีพลังเหนือมนุษย์มากมายเช่นเดียวกับโลกของเขา 

นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์ใต้หมวกเกราะค้างคาวถูกเคลือบไว้ด้วยพลังชี่จนนัยน์ตาเปล่งประกายแสงสีม่วง สายตาของเขานั้นเห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดขนรวมถึงสามารถมองทะลุผ่านกระจกดำบนตัวรถของพวกมาเฟียได้สายตาเพ่งพินิจไปยังสิ่งที่อยู่หลังรถของพวกมันรวมทั้งคนในรถ 

"มาเฟียดูมีฝีมือสองส่วนของข้างหลังก็แค่เพชรเองเหรอ?ก็นะ ให้พวกระดับล่างมาแค่สองคนก็คงไม่ใช่อะไรที่ลํ้าค่ามากนักหรอก" 

สายตาของเขามองไปที่รถด้วยความรู้สึกเรียบเฉยเล็กน้อยเขากลับมาเป็นแบทแมนเกือบเป็นเวลาห้าปีในเมืองของเขาตอนนี้มีมาเฟียเต็มไปหมดเหตุการณืแบบนี้เขาเห็นมานักต่อนักแล้วจนหัวใจเริ่มรู้สึกชินชา ตอนนี้เขาไม่เหลือมิตรสหายคนใด แม้แต่ปณิธานที่จะไม่ฆ่าใครก็หายไปสิ้นเขาในตอนนี้นั้นฆ่าพวกมาเฟียพวกนี้ไปมากเท่าไหร่ก็ไม่ทราบ สองมือเขาเปื้อนโลหิตจากหนึ่งศพเป็นสิบศพ จากสิบศพเป็นร้อยศพเช่นเดียวกับมือของเขาในโลกก่อนที่ฆ่าผู้คนทั้งหมดที่รู้จักหรือพบเจอ จิตใจของเขากลายเป็นนักฆ่าอย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้อุดมการณ์ในการปกป้องเมืองของเขาและผู้บริสุทธิ์นั้นก็คือ 

เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนมาก ไม่ใช่ การช่วยให้ได้ทั้งหมดแบบที่ฮีโร่ควรเป็น... 

ตอนนี้เขาไม่กล้าพอจะเรียกตัวเองว่าฮีโร่ด้วยซํ้า หากเพื่อนๆของเขาในโลกเก่าของเขามารู้เข้าเขาคงโดนซัดหน้าเรียงคนแน่ๆ แต่มันก็ไม่มีโอกาสเกิดขึ้นสักที 

[ตรวจพบเพชรแห่งกาลเวลา!] 

[ทำการมอบภารกิจแก่โฮสต์] 

ฮืม? 

นัยน์ของบรูซเริ่มหดลงเมื่อได้ยินเสียงในหัว เสียงของระบบวีรชนที่เป็นดั่งปริศนาและพาเขามายังโลกใบนี้ ตั้งแต่เขาเริ่มสร้างบริษัทเวย์น เอนเตอร์ไพรซ์ขึ้นมานอกจากตรวจเช็คแต้มในระบบและของในร้านค้าแล้วเป็นเวลากว่าสิบห้าปีที่เขาไม่ได้ยินเสียงของระบบอีกเลย ตอนนี้เขามีอายุอยู่ที่ประมาณหกสิบสองปี(โลกก่อน42ปี+โลกนี้20ปี) แต่ชั่งน่าแปลกร่างกายของเขานั้นกลับไม่มีวี่แววของการเสื่อมสภาพหรือเจริญเติบโตเลยเป็นร่างกายของชายวัยสิบแปดถึงยี่สิบปีตามเดิมตั้งแต่ที่เขามาโลกนี้แต่ถ้าอิงจากความต้องการของระบบที่ต้องการโฮสต์เพื่อคงตัวตนดังนั้นเขาก็สรุปได้ง่ายๆว่าระบบของเขานั้นสร้างร่างกายที่ไม่มีอายุขัยให้แก่เขาหรือไม่ก็อาจเพิ่มอายุขัยให้เขาสักพันสักหมื่นปี แต่ม่ว่าจะอย่างไรด้วยรายการสินค้าต่างๆในระบบเขาก็ได้เห็นถึงสมบัติหรือพลังมากมายที่ทำให้เขาเป็นอมตะ 

"ภารกิจงั้นเหรอ?" 

บรูซทวนคำๆนี้ในหัว ตั้งแต่ที่เขาเป็นโฮสต์ของระบบไม่มีเลยสักครั้งที่ระบบจะมอบภารกิจแก่เขา และที่สำคัญการแจ้งเตือนของระบบนั้นดูน่าสนใจมากๆ 

เพชรแห่งกาลเวลา... 

ถ้าจากชื่อของมันเขาย่อมพอเข้าใจได้คร่าวๆว่ามันอาจเหมือนเนตรแห่งอาร์กาโมโต้ของแอนเชี่ยนวันที่มีความสามารถในการย้อนเวลาและดูเส้นเวลาต่างๆ ด้วยความสนใจและสงสัยนี้เขารีบกดไปยังปุ่มแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาทันที 

หน้าจอระบบสีม่วงแสนคุ้นเคยปรากฏขึ้น 

 

ภารกิจ เก็บกู้เพชรแห่งกาลเวลา(1) 

เพชรแห่งกาลเวลาที่เป็นผลไม้จากต้นไม้แห่งกาลเวลาในดวงดาวที่แตกสลายมันได้ตกลงมายังโลกใบนี้เมื่อประมาณ65ล้านปีก่อน มันเป็นต้นเหตุให้ไดโนเสาร์สูญพันธ์ุ ผู้ที่ครอบครองเพชรแห่งกาลเวลาจะได้รับพลังในการควบคุมและข้ามหรือย้อนเวลาไปอย่างอิสระ ผู้ครอบครองไปที่แห่งใดหรือเวลาใดก็ได้ และตอนนี้เพชรแห่งกาลเวลาได้ปรากฏตรงหน้าท่านแล้ว 

ภารกิจ:จงเก็บกู้เพชรแห่งกาลเวลาจากเหล่ามาเฟียในเมืองออลบานีตรงหน้า 

รางวัล:ซิมไบโอต:ปรสิตจากนอกโลก,กระตุ้นยีนกลายพันธ์ุ,ภารกิจต่อเนื่อง 

 

นัยน์ตาของบรูซเบิกกว้างก่อนจะหลี่ลง ในหัวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นของรางวัล ซิมไบโอตคืออะไร? ยีนกลายพันธ์ุคืออะไร? หากเป็นเขาตอนมาโลกนี้ใหม่ๆอาจไม่ได้ตื่นเต้นดีใจอะไรนักเพราะไม่รู่ว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เขาได้เห็นอานาคตจนถึงห้าสิบปีข้างหน้าแม้จะแค่ผิวเผินด้วยพลังของเนตรแห่งอาร์กาโมโต้แล้วละก็เขาย่อมรู้ว่ามันคืออะไร 

ซิมไบโอต 

ปรสิตต่างดาวในรูปแบบของเมือกสีดำมันจะให้พลังเหนือมนุษย์แก่เจ้าของร่างที่มันอาศัยอยู่ตอนแรกถูกครอบครองโดยฮีโร่นามสไปเดอร์แมนแต่ต่อมาก็ผลัดเจ้าของไปเรื่อยๆ โดยเจ้าของคนแรกต่อจากสไปเดอร์แมนก็ได้ใช้มันในฐานะวายร้ายนามเวน่อม ตัวของปรสิตนี้สามารถขยายพันธ์ุได้ด้วยการแบ่งตัวออกมาและมันก็ได้สร้างวายร้ายหรือฮีโร่ออกมาถึงหกตัว(ที่ไม่นับสลีปเปอร์ก็เพราะอนาคตที่บรูซเห็นมันถึงแค่ปี2010นะครับ สลีปเปอร์ยังไม่เกิดแต่เอาจริงๆตอนนั้นเวน่อมมันมีลูกถึงหกตัวยัง ไรท์ก็จำไม่ได้ไม่ได้ไปอ่านคอมมิคมานานแหละ) ก่อนที่สุดท้ายจะไปอยู่กับทางกองทัพ และแม้เขาจะเห็นอนาคตเขาก็ยังไม่รู้ถึงต้นกำเนิดที่แท้จริงของมัน 

ส่วนยีนกลายพันธ์ุ สิ่งนี้เรียกว่าไม่ค่อยน่าแปลกใจมากแต่ก็น่าตื่นเต้นเช่นกันเพราะผู้มีพลังเหนือธรรมชาติจากยีนกลายพันธ์ุนั้นชั่งมากมายมหาศาลในโลกอนาคต และทุกคนนั้นมีพลังไม่ค่อยซั้ากันเลย อาจจะมีคล้ายกันอยู่บ้างและจากการคาดการณ์ยีนกลายพันธ์ุน่าจะมีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนแค่มันจะสำแดงออกมาหรือไม่ และผู้ที่ยีนกลายพันธ์ุสำแดงพลังของมันจะถูกเรียกว่ามิวแทนต์(มนุษย์กลายพันธ์ุ)และถูกหวาดกลัวจากมนุษย์ธรรมดาแม้ว่าจะทำดีแค่ไหนก็ตาม 

แต่เขาต้องสนเหรอ สุดท้ายมนุษย์ก็ไม่เคยยอมรับคนที่แตกต่างจากตนเองยิ่งมีพลังน่าหวาดกลัวหรือรูปลักษณ์น่ารังเกลียดแล้วไม่ต้องพูดถึงในอนาคตเหล่ามิวแทนต์นั้นจะถูกไล่ล่าโดยรัฐบาลและโลก ไม่สิ 

"ตอนนี้จากข่าวก็เริ่มมีพวกมิวแทนต์ออกมาเผ่นพ่านจนถูกจับได้ไปหลายคนแล้วนี้น่า แต่พลังกลายพันธ์ุงั้นเหรอ คนอย่างเราจะได้พลังอะไรกันนะ" 

รอยยิ้มแสนน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ตั้งแต่ที่เขามาโลกใบนี้ไร้ซึ่งหน้าที่หรือบ้านเกิดเมืองนอนสิ่งที่เติมเต็มเขามาตลอดคือความโลภและความกระหายในความรู้และความแข็งแกร่ง ยิ่งตอนที่เขามาถึงเมืองนี้ใหม่ๆกิเลสของเขายิ่งถูกกระตุ้นมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้เขาไม่อาจจะทำตัวเหมือนตัวเขาในโลกก่อนได้อีกแล้ว ตอนนี้เขาได้ปลุกปีศาจในร่างของตัวเองขึ้นมาแล้ว 

"ฟุๆๆ ดูเหมือนเราจะต้องเริ่มจริงจังแล้วสินะ" 

บรูซเริ่มปลดเวทล่องหนที่ร่ายเอาไว้ก่อนจะร่อนตัวลงไปหารถของพวกมาเฟีย ดาวกระจายรูปค้างคาวปรากฏขึ้นในสองมือของเขา ก่อนจะถูกปาออกไปใส่ล้อรถของมาเฟีย 

เอี๊ยดดดดด ตู้มม! 

รถที่เสียหลักพลิกควํ้าก่อนจะชนเสาไฟจนเสาไฟนั้นงอ ก่อนที่ร่างของบรูซจะลงสู่พื้น 

"ตอนแรกว่าจะฆ่าพวกนายให้เร็วที่สุด แต่ฉันดันต้องการข้อมูลนี้สิและศพดันไม่สามารถให้ข้อมูลฉันได้ ฮืมมม อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิไม่เจ็บหรอก อดทนแค่แปปเดี๋ยวเท่านั้นเดี๋ยวนายก็ได้หลับแล้ว" 

ชุดเกราะค้างคาวที่ปกปิดร่างของเขาอยู่หายไป ก่อนที่เขาถอดถุงมือที่ใส่ออกอยู่พรางเดินเข้าหารถสีดำที่ตอนนี้กำลังมีร่างของชายชุดดำคนหนึ่งคลานออกจากรถด้วยความกลัวแต่พอเห็นใบหน้าที่กำลังเผยรอยยิ้มชั่วร้ายอยู่ความรู้สึกหวาดกลัวนั้นกลับกลายเป็นความหวาดหวั่นอย่างสุดขีดแทน 

"วะวะ...เวย์น!! แกคือแบทแมนงั้นเหรอ? บัดซบ! ไปตายซะ ไอจิ้งจอกโรคจิต" 

มาเฟียชายพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดขาว แว่นกันแดดสีดำแตกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เขาค่อนข้างคุ้นเคย รอยยิ้มแสนชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา 

"ฟุๆๆๆ ผมก็นึกว่าใครที่ไหนดันเป็นคูณเองเหรอเลขาบิว นึกว่าเป็นพวกมาเฟียระดับล่างซะอีก เอ๊ะ ถ้าแบบนี้หัวหน้าแก็งมาเฟียที่ผมตามตัวมาเกือบปีก็คือท่านประธานเรซสินะ ตอนแรกว่าจะเค้นข้อมูลแต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วหลับให้สบายนะครับ ไปพร้อมกับไอคนขับรถที่สลบอยู่นั้นเลย" 

เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังออกมา รอยยิ้มชั่วร้ายบนหน้ายิ่งดูวิปริตยิ่งกว่าเดิมอีก เลขาบิว เลขาของประธานอดัม เรซ เจ้าของบริษัทเรซ คอมพานีซึ่งพึ่งเข้ามาในเมืองของเชาแต่กลับเติบโตด้วยอัตรที่รวดเร็วจนน่ากลัวกลายมาเป็นหนึ่งในบริษัทคู่แข่งของเวย์น เอนเตอร์ไพรซ์ของเขาได้ตอนแรกเขาคิดว่าแค่เพราะประธานและเหล่าผู้บริหารมีความสามารถเชื่อๆ นึกไม่ถึงว่าจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจมาเฟีย 

"เอาล่ะ หายไปซะ" 

ใบหน้าของเขากลับมาสงบตามเดิม สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหารที่ทำให้ผู้ที่สบตาต้องหวาดกลัวไปถึงดวงวิญญาณ พลังชี่สีม่วงห่อหุ่มมือของเขา 

ฟูมมมม 

หมัดต่อยไปยังอากาศธาตุ แต่แรงลมจากหมัดนั้นซัดรถและคนให้ลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า มือทั้งสองของบรูซยื่นออกมาพลังเวทสีดำม่วงถูกบีบอัดจนเป็นบอลลำแสงสีม่วงดำน่าหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะปล่อยมันออกไปบอลลำแสงพุ่งขึ้นไปด้วยความรวดเร็วราวดาวหางสีดำก่อนที่มันจะเกาะร่างของเลขาบิวที่กำลังตา้บิกโพลงไปด้วยความหวาดกลัว 

ตัวบอลสีดำม่วงเริ่มขยายใหญ่ขึ้นกลืนกินทั้งคนและรถ มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้นจนตัวรถทั้งหมดถูกกลืนกินด้วยความมืดก่อนที่บอลสีดำม่วงจะแตกออกเป็นสายฝนสีดำเหลือไว้เพียงเพชรสีเขียวฟ้าดูธรรมดาจำนวนมากเป็นกระสอบเท่านั้น  

ถุงเพชรตกลงมาสู่มือของบรูซพร้อมกับหน้าจอและเสียงของระบบขึ้นแจ้งเตือนเขา 

[ท่านทำภารกิจสำเร็วจ] 

[ท่านได้รับซิมไบโอต] 

[ร่างกายของท่านกำลังจะถูกกระตุ้นเพื่อปลุกยีนกลายพันธ์ุ กรุณาหาสถานที่ปลอดภัยในสิบนาที] 

"เยี่ยม! ของรางวัลรอบแรกดีแบบนี้ต่อไปจะเป็นอะไรกันนะ" 

รอยยิ้มยินดีจากความโลภและความตื่นเต้นปรากฎชึ้นบนใบหน้า คนใช้เวทฟื้นคืนสภาพพื้นที่ก่อนจะหายไปจากพื้นที่โดยสมบูรณ์ด้วยเวทเคลื่อนย้าย 

. 

. 

. 

ช่วงคุยกับไรท์ 

ถึงรีดทุกท่านที่อ่านตอนนี้จบอย่างที่ชื่อตอนบอกไปตอนนี้ไรท์มีประกาศสำคัญเกี่ยวกับเนื้อเรื่องต่อจากนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ไรท์คิดพร็อพหรือไอเดียไม่ออกแต่ปัญหาคือไรท์คิดออกเยอะมากถึงจะต้องพับเก็บหลายอันเพราะเรื่องเกี่ยวกับไทม์ไลน์ของมาเวลที่ไรท์รวบรวมข้อมูลมา แต่ที่ไรท์จะพูดไม่ใช่เรื่องนั้นแต่มันคือเรื่องของนิสัยของบรูซที่เป็นพระเอก อย่างที่เห็นในตอนนี้นิสัยของบรูซที่ไรท์เขียนนั้นต่างจากเดิมมา เพราะเนื้อหาต่อจากนี้ที่ไรท์จะเขียนนั้นหากตัวเอกไม่ร้าย ไม่เลว ไม่เทา ไม่โรคจิตคือไรท์จะแต่งไม่ค่อยไปเลย หากใครอ่านนิยายของไรท์มาบ้างช่วงนี้จะรู้ว่าไรท์ค่อนข้างเป็นพวกชอบตัวร้ายพอสมควร เพราะนิสัยของไรท์ที่ค่อนข้างแปลกๆเองด้วย คือไรท์เป็นพวกชอบความโหดเลือดสาด โรคจิตในระดับหนึ่งคือคนอื่นอาจชอบตัวละครแนวโลกสวสดใสชอบช่วยเหลือผู้อื่นแต่ไรท์จะชอบและเชียร์ตัวละครร้ายๆแบบที่ถ้าไม่ใช่คนที่แคร์แล้วจะโหดเหี้ยมแบบไร้ปราณีหรือเป็นตัวละครไม่สนโลก ไม่ร้ายไม่ดีจนเกินไปออกไปทางโรคจิตหรือช่วยทำตัวน่าหมั่นไส้แต่เวลาทำอะไรจะเท่สุดๆ(เช่นกิลกาเมซ ป๋าคนนี้ตัวดีเลย ไม่รู้คนอื่นว่าไงนะแต่ไรท์ชอบนิสัยป๋าแกมากถึงจะน่าหมั่นไส้แต่พอไรท์รู้จักประวัติป๋า ไรท์ดันชอบตัวละครตัวนี้แบบสุดๆซะงั้น) 

ง่ายๆไรท์ชอบตัวละครออกดาร์คๆ โหดสลัดรัซเซียนั้นเอง 

ดังนั้นบรูซต่อจากนี้ไรท์เขียนจะต่างจากที่ทุกคนเคยเห็นแบบสุดๆ บรูซของไรท์จะโรคจิต(แต่ไม่เท่าโจ็กเกอร์หรือBWLนะ) โหดเด็ดขาดสมนักฆ่าแบบราซ อัลกูลอาจารย์นกฆ่าของบรูซในDC ผู้นำลีค ออฟ แอซซาซิน และด้วยความที่มีพื้นเพเป็นฮีโร่ทำให้อารมณ์ของบรูซของไรท์จะเป็นแบบพวกกํ้ากึ่งระหว่างฮีโร่กับวายร้ายเชนเดียวกับพัชนิชเชอร์ เดดพูลหรือเวน่อม ซึ่งต้องดูจากสถานการณ์ด้วยว่าต้องทำอะไรมันถึงจะเป็นผลลัพท์ที่ดีสุดและสูญเสียน้อยที่สุดโดยไม่สนศีลธรรมหรือสิ่งใดๆ 

หากให้เปรียบเทียบบรูซกับใครสักคนในFate seriesไรท์ขอให้เอมิยะ คิริซึงุผสมโคโตมิเนะ คิเรย์ 

ดังนั้นอย่างที่แจ้งด้วยความที่เนื้อหาต่อจากนี้จะค่อนข้างรุนแรงและหลุดออกจากกรอบของคำว่าแบทแมนและตัวตนของบรูซสุดๆ หากใครที่เข้ามาอ่านเพราะชอบแบทแมนอย่างที่รู้จักและคิดว่ารับไม่ไหวละก็สามารถเลิกติดตามนิยายเรื่องนี้ได้เลย เพราะตอนนี้ชื่อบรูซหรือแบทแมนมันเหมือนเป็นแค่ชื่อกับตัวตนที่ไรท์หยิบมาใช้เฉยๆเท่านั้น 

ขอขอยบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว