email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วางแผนpart:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : วางแผนpart:วาโย+เมษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วางแผนpart:วาโย+เมษา
แบบอักษร

สถานการณ์เข้าสู่ความตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อสองหนุ่มได้ฟังสิ่งที่เมษาเล่ามาก่อนที่รถจะเกิดอุบัติเหตุชนราวกั้นพุ่งดิ่งลงเหว

"เมแน่ใจนะว่า รถเบรคไม่อยู่ก่อนที่จะชน"วาโยถามขึ้นมาอีกครั้ง ชลนั่งฟังนิ่งๆอย่างใช้ความคิด

"ใช่ พี่วิสุทธิ์บอกเมเองว่ารถเบรคไม่ติด ก่อนที่จะชนราวกั้น หลังจากนั้นเหมือนกับตัวรถไปชนกับอะไรสักอย่างแล้วเมก็จำอะไรไม่ได้เลย"เมษาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"จะเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า"เสียงของชลทำให้ทั้งคู่นิ่งเงียบไป

"คุณชลหมายถึงใครค่ะ"เมษาถามขึ้น

"พี่ชลคงหมายถึงพี่เต"วาโยมองหน้าแฟนสาวนิ่งเขาเป็นห่วงความรู้สึกของเธอ

"พี่เตหรอ!!!มันจะเป็นไปได้ยังไง นั่นพี่ชายของเมนะลม"เมษาท้วงขึ้นเธอไม่เชื่อว่าคนอย่างเตวิชญ์จะทำอะไรแบบนี้กับเธอ

"บางสิ่งเราเห็นบางทีใช่ว่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขานะครับ เพราะผมเคยได้ยินเขาทะเลาะกับลมวันก่อน แล้วเขาก็จ้องจะกำจัดลมอีกด้วย"คำพูดของชลทำให้เมษาอึ้ง เพราะเตวิชญ์ที่เธอเห็นคือพี่ชายที่แสนดีที่คอยดูแลเธอมาตลอด ถึงเธอจะเอาแต่ใจขนาดไหนเขาก็ไม่เคยดุ แต่จู่ๆจะลุกขึ้นมาฆ่ากันได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"ถ้าเป็นพี่เตจริงๆแล้วป๊ากับม๊าก็ตกอยู่ในอันตรายซิคะ"เมษาอดห่วงพ่อกับแม่เธอไม่ได้

ครืด!!ครืด!!

เสียงเรียกเข้าจากวาริน

"ฮัลโหล พี่น้ำมาถึงแล้วหรอ ลมอยู่ตึก...ห้อง1107ขึ้นมาเลยนะ" วาโยกรอกเสียงไปตามสาย

"ใครหรอ"เมษาถามออกมาเสียงเรียบ

"พี่น้ำ วาริน พี่สาวแท้ๆของลมเอง"วาโยหันมาบอกแฟนสาวยิ้มๆ

"ไม่เห็นรู้เลยว่าลมมีพี่สาวกับเขาด้วย"น้ำเสียงกระเง้ากระงอดทำให้สองหนุ่มอดยิ้มให้กันไม่ได้

"พี่สาวลมไม่ค่อยจะอยู่ให้ใครเจอตัวนักหรอกเม นู้นชอบอยู่ตามป่าตามเขานู้น หาตัวแต่ล่ะทียากจะตายนึกว่าหาทาซานเถอะ"เมษากับชลอดขำกับคำพูดของวาโยที่เปรียบเทียบพี่สาวไม่ได้

ก๊อก!!!ก๊อก!!

เสียงเคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนที่ประตูจะถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก ร่างเล็กๆ น่ารัก ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตที่ถูกซ่อนไว้หลังแว่นตากรอบวินเทจอันใหญ่ผมเธอถูกซอยสั้นเปิดหูอย่างสาวมั่น เธอแต่งกายสบายๆด้วยเสื้อยืดสีขาวกางเกงลายพรางสะพายกระเป๋าเป้ใบเขื่องเดินส่งรอยยิ้มที่สดใสมาให้ทั้งสามที่นั่งอยู่ในห้อง

"หวัดดี ลม ใครน่ะ"เสียงใสราวเสียงระฆังทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"พี่น้ำ นี่เม เมษาแฟนลม...ไม่ต้องไหว้หรอกเม พี่น้ำกับเมน่าจะอายุเท่ากันฮ่าๆๆ"วาโยแนะนำทั้งคู่ ก่อนจะรวบมือเรียวของแฟนสาวที่ทำท่าจะยกมือไหว้วาริน พร้อมกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางพี่สาวที่เตรียมยกมือรับไหว้อย่างเก้อๆเธอส่งค้อนคมๆมาให้น้องชายทีหนึ่ง

"เจอกันเมื่อไหร่ เจอที่ไหน เจอได้ยังไง เมื่อคืนแกยังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรตอนไลฟ์อยู่เลย พี่เห็นแล้วอดเวทนาไม่ได้ สงสัยเจ้าป่าเจ้าเจ้าเขาผีบ้านผีเรือนคงจะกลัวน้ำตาท่วมโลกมั้งเลยเอามาส่งคืน"วารินถามอย่างตื่นเต้นพร้อมจิกน้องชายเบาๆ ส่วนชายหนุ่มอีกคนถึงกลับสะดุ้งโหยง!!ที่ถูกเธอเปรียบเป็นเจ้าป่าเจ้าเขาผีบ้านผีเรือน เมษาหลุดขำพรืด

"สวัสดีค่ะ ชื่อเมนะคะคุณน้ำ"เมษาพูดพร้อมกับระบายยิ้มอ่อน วารินมองหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวยนิ่งเมื่อหญิงสาวมองไปอีกทางทั้งๆที่ตัวเธออยู่อีกทางหนึ่ง วารินหันไปมองหน้าน้องชายนิ่ง ชายหนุ่มพยักหน้าให้พี่สาวเบาๆ วารินกุมมือเมษาเอาไว้อย่างให้กำลังใจ

"ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะ เรียกน้ำเฉยๆก็ได้คนกันเองทั้งนั้น แล้วนั่นใคร?"ดวงตากลมโตเหลือบไปสบตากับดวงตาคู่คมเข้มดั่งดวงตาเหยี่ยวของชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ชลยกมุมปากยิ้มส่งไปให้ แต่หญิงสาวตรงหน้ากับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสบตากับเขา

"อ๋อ!ลืมแนะนำนี่พี่ชล เขาเป็นคนช่วยเมเอาไว้ ถ้าไม่ได้เขาป่านนี้เมคงไม่รอด หรือไม่งั้นลมก็คงไม่ได้เจอเม"ลมแนะนำ

"สวัสดีค่ะลุง"วารินทักขึ้น ใบหน้าที่ยิ้มหุบฉับลงแทบจะทันที

"พี่น้ำ!! เสียมารยาท ไปเรียกพี่ชลเขาลุงได้ยังไง"ลมเอ็ดพี่สาวเบาๆ แต่วารินไม่ได้สนใจ ดวงตากลมแป๋วจ้องชายหนุ่มตรงหน้านิ่งจนชลรู้สึกเก้อเขิน หญิงสาวสืบเท้าเข้ามาใกล้แล้วนั่งแหมะลงข้างๆ ดวงตากลมโตยังไม่ละจากใบหน้าเขา

"หน้าผมมีอะไรติดหรอคุณ"ชลขยับตัวอย่างอึดอัด

"ใช่ ต้องใช่แน่ๆหนูจำลุงได้ ลุงคือคนที่จับหนูโยนลงหอตอนหนูเรียน ร.ด.ปี3ที่ค่ายที่กาญฯ"วารินท้วงขึ้น ชลทำหน้าเหลอหลา เพราะนานขนาดนั้นเขาคงจำไม่ได้

"ขอโทษนะผมจำไม่ได้"

"พี่น้ำเรื่องตั้งไม่รู้กี่ปีแล้ว ปล่อยไปเถอะน่า"วาโยมองไปที่ชลอย่างขอโทษ

"แต่มันทำให้ฉันกลัวจนฉี่ราดที่นอนแทบจะทุกคืนเลยนะนายลม"วารินเถียงกลับ

"เอาเป็นว่าผมขอโทษแล้วกันนะที่เป็นต้นเหตุถึงผมจะจำคุณไม่ได้ก็เถอะ" ชลมองเด็กสาวรุ่นน้องอย่างหมั่นไส้

"พอเถอะพี่น้ำ พี่ชลเขาก็ขอโทษแล้วไง ล่ะนั่นแบกอะไรมาตั้งเยอะแยะ" วาโยตัดบท

"นี่หรอ? นี่คือตำราไง พอพี่วางสายจากลมปุ๊บ พี่ก็รีบไปค้นหาตำราที่เกี่ยวกับเรื่องที่คล้ายๆกับเรื่องของเม แล้วพี่ก็เชื่อว่าพี่ชายบุญธรรมของเมนั่นแหละคือผู้ต้องสงสัยคนแรก"วารินพูดขึ้น

 

"ทำไมพี่เตต้องทำแบบนี้ด้วย"

"เม คำว่าอำนาจและเงินทองมันไม่ได้เข้าใครออกใครนะ พี่น้องท้องเดียวกันยังฆ่ากันตายเพื่อหวังมรดกเลย นับประสาอะไรกับพี่น้องที่ไม่ได้คลานตามกันออกมา"คำพูดของวารินทำให้เมษาหยุดคิด

"เมเป็นห่วงป๊ากับม๊า"

"ผู้ชายคนนี้มันยังไม่ทำร้ายป๊ากับม๊าของเมหรอกตราบใดที่ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ"วารินพูดขึ้น

@อีกด้าน

"ไม่เจอ มึงหาทั่วแล้วหรอ? ตามหามันให้เจอก่อนที่ไอ้วาโยจะเจอมันก่อนพวกมึง" เสียงโวยวายดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"เตวิชญ์ เป็นอะไรม๊าได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย"ดาราเดินออกมาถามลูกชายบุญธรรม

"ม๊า ผมโทรไปเช็คกับลูกน้องที่ให้ออกตามหายัยเม จนป่านนี้ยังไม่พบ ผมเลยเผลอตวาดพวกมันครับ"เตวิชญ์เดินเข้ามาประคองร่างแม่บุญธรรมให้เข้าไปนั่งในบ้าน

"เฮ้อ!!พูดถึงเรื่องน้องม๊าก็เริ่มจะหมดหวังแล้วล่ะเต มันนานเกินไปแล้วที่น้องหายไป ป๊าก็ไม่สบาย ความหวังของม๊ากับป๊าคงต้องฝากให้เตช่วยสานต่อบริษัทแล้วล่ะ"ดาราพูดขึ้นอย่างปลงตก

"ม๊าอย่าพูดอย่างนั้นซิครับ เราต้องอยู่อย่างมีความหวังนะครับ น้องต้องกลับมา"เตวิชญ์แสร้งโอบกอดดาราพร้อมกับพูดให้กำลังใจ

"ไม่เสียแรงที่ป๊ากับม๊าเลี้ยงดูแลและรักเตราวกับลูกแท้ๆของป๊ากับม๊า เตไม่เคยทำให้เราผิดหวังเลย" เตวิชญกระตุกยิ้ม

'รักเหรอ พวกมึงรักกูอย่างนั้นหรอ เมื่อก่อนเวลากูกลัวพวกมึงเคยกอดกูมั๊ย กูอยากได้นั่นอย่างได้นี่กูก็ต้องรอให้ยัยเมเล่นเบื่อก่อน กูพามันซ้อนจักรยานแล้วเอาไปล้ม กูโดนด่าโดนว่าทั้งๆที่คนเจ็บคือกู กูทุ่มเททำเพื่อบริษัทมาโดยตลอด แต่สุดท้ายมึงก็จะยกให้ลูกมึงขึ้นเป็นประธานกรรมการผู้จัดการแทนกู ทั้งๆยังเมไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้ากูเจอมันกูจะเป็นคนฆ่ามันกับมือกูเอง'เตวิชญ์คิดในใจ

@โรงพยาบาล

"แล้วเราจะทำยังไงให้คนร้ายมันเผยตัว"ลมถามขึ้น

"ตอนนี้นอกจากพวกเรามีใครรู้มั๊ยว่าลมเจอเมแล้ว"วารินถามขึ้นวาโยส่ายหน้า

"งั้นเดี๋ยวลมติดต่อไปที่สารวัตรไพศาลเลยนะว่าเราเจอเมแล้ว เพราะเขาก็บอกว่ากรณีของเมอาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา เพราะฉะนั้นให้เขาส่งตำรวจนอกเครื่องแบบออกมาเพื่อคุ้มกันเพราะเราจำเป็นที่จะต้องหงายไพ่สู้เพื่อล่อคนร้ายออกมา ถ้ามันรู้ว่าเราเจอเมแล้วมันไม่ปล่อยให้เมรอดแน่"วารินพูดขึ้น ชลมองหน้าหญิงสาวร่างเล็กที่อธิบายแผนการเป็นฉากๆราวกับหนังสืบสวน

"ถ้ามันไม่ออกมาล่ะ"ชลกอดอกแล้วพูดขึ้นสายตาคมดุจเหยี่ยวมองหญิงสาวตัวเล็กอย่างท้าทาย

ป๊าบ!!!

"เอ๊ะ!!หนูบอกว่ามันจะออกมามันต้องออกมาซิลุง คอยดู แต่เราต้องเตรียมรับมือกับมันดีๆ เมไหวมั๊ย"วารินฟาดฝ่ามือลงบนหน้าขาชลไปฉาดหนึ่งก่อนจะหันมาถามเมษา โดยไม่สนใบหน้าที่มองมาที่เธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ไหวค่ะ" เมษาพยักหน้ารับ

"งั้นตามนี้ลมส่งเรื่องให้สารวัตรทราบ แล้วมีหน้าที่ไปรายงานป๊ากับม๊าของเม ทำยังไงก็ได้ให้เตวิชญ์ได้ยิน จากนั้นเราจะปิดประตูตีแมวกัน"วารินสรุป

"แล้วผมล่ะต้องทำอะไร"ชลชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

"ก็องครักษ์พิทักษ์เมษาไงลุงจ่า"วารินหันไปตอบ

"ผู้กอง"ชลตอบเบาๆ

"ซอรี่ๆนะไม่รู้ว่าเลื่อนยศแล้ว"วารินส่งยิ้มตาหยีไปให้มือเล็กตบบ่าแกร่งเบาๆ

................

นี่ๆๆๆรู้นะคิดอะไรกัน รอยคอ..รอคอย คู่ชลกันอยู่ใช่มั๊ย อิอิ

ช่วยคอมเม้นท์ กดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์กันด้วยนะจ๊ะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว