ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#15 (ขอเพิ่มวัน)

ชื่อตอน : #15 (ขอเพิ่มวัน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2564 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#15 (ขอเพิ่มวัน)
แบบอักษร

สายวันต่อมา ร่างกายของชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่ม แสงแดดที่รอดผ่านหน้าต่างทำให้ดารินที่หลับตาพริ้ม ง่วงเนียตื่นขึ้นมา เพิ่งหันหน้าไปมองร่างกายใหญ่บึกที่นอนอยู่ข้างๆตลอดทั้งคืน

“อื้อ” มือเล็กๆของเธอจับแขนบึก ยกขึ้นเพื่อให้ตัวเองขยับตัวได้ และค่อยๆออกจากอ้อมกอดนั้น แต่การขยับตัวของเธอนั้นทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างข้างตื่นขึ้น

“หนูจะไปไหน”ริว ผงกหัวขึ้นมาจับหมอน และกำลังมองตัวเล็ก ลุกขึ้นจากเตียงนอน

“อุ้ย” เธอสะดุ้งด้วยความตกใจเพราะอยู่ดีๆก็มีคนพูดขึ้น

“ ตื่นแล้วหรอคะ” เธอถามขึ้น

“ดาจะไปทำงานแล้ว คุณริวไม่ไปทำงานหรอคะ”ดารินถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่มีความกระตือรือร้น อยากไปทำงานแม้แต่น้อยซึ่งต่างจากเธอเป็นลิปรับ เพราะว่าวันๆในหัวสมองของเธอมีแต่งาน

 

“ ไปครับที่รัก เดี๋ยววันนี้เฮียไปส่งเดี๋ยวค่อยเลยไปบริษัทเลยที่เดียว”

“ งั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ” เธอพูดพร้อมเดินออกจากห้องนอนไป แต่ก็ตามด้วย เสียงของชายหนุ่มที่ตะโกนตามไป

“ อาบด้วยได้ไหม” คำพูดของเค้าทำเอาดารินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ ไม่ได้ค่ะมันจะนานเอา” เธอพูดขึ้นอย่างรู้ทันว่าสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เพียงอาบน้ำไปอย่างเดียว

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

“อ๊ะ ไม่เอาแล้วค่ะดามีงานต้องไปทำ” ดารินพยายามห้ามชายหนุ่ม ที่กำลังจะเริ่มต่อบทรักกับเธออีกรอบ แต่ตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยมานานพอสมควรแล้วจึงทำให้เธอต้องรีบปลีกตัวออก เพราะว่าคนข้างหลังของเธอกำลังจะเริ่มหื่นใส่เธออีกรอบ

 

“ที่รัก หนู เพิ่มเป็นอาทิตย์ละสี่วันไม่ได้หรอ เฮียว่ามันยังไม่พอ” ริว เริ่มงอแงใส่เธอเพราะว่าเขาต้องการมากกว่านี้ยิ่งอยู่ใกล้เธอเค้ารู้สึกว่าต้องการเธอมากขึ้นทุกวัน

 

“ ไม่ได้ค่ะเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ” ดารินเริ่มเสียงแข็งใส่ เพราะเขาเริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น

จากอาทิตย์ละสองวัน เป็นอาทิตย์ละสี่วัน ฉันไม่ตายพอดีหรอ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้มักมาก เรื่องอย่างว่าไม่จบไม่สิ้นจริงๆ

“ก็.......” เมื่อเขาเริ่มอาปากจะพูดต่อดารินก็พูดสวนขึ้นมา

“ งั้นก็ไม่ต้องเอาเลยดีมั้ยคะ” คำพูดของเธอทำเอาคนที่ฟังหน้าจ๋อยไปเลยค่ะ

 

“ไม่ ไม่ ไม่ได้นะ” คนตัวสูงส่ายหน้าไปมา ทำตัวเองเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจอ่ะ

 

“ งั้นออกไปได้แล้วค่ะ ดาต้องรีบไปทำงาน” ริว พยักหน้าอย่างเชื่อฟังเธอ

หลังจากที่สองคนนี้มา

อาบน้ำแล้วจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ทำกิจกรรมตามประจำวันริวขับรถไปส่งเธอที่บริษัท

 

“เออ คุณริวคะ จริงๆแล้วมีเอกสารที่ต้องเซ็นนะเดี๋ยวจะให้พนักงานส่งไปให้พี่สุแล้วกันนะคะ” ดารินกำลังจะเปิดประตูออกไปแต่ก็ถูกชายหนุ่มเรียกเอาไว้

 

“ไม่เอาที่รักต้องเอามาให้เฮียเซนส์เอง”นิว พูดคุยด้วยความเอาแต่ใจของเค้า

“ทำไมคะ” ดารินถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ก็อยากเจอหน้าหนูไม่ได้หรอ นะครับ”

 

ฉันว่าตั่งแต่อยู่กับฉันเค้าเป็นเด็กที่เอาแต่ใจมาก ทำอะไรดูเหมือนเด็กไปหมดเลย ให้ขี้อ้อนเก่งมาก แถมยังหื่นใส่ฉันตลอดเวลา ซึ่งฉันก็ตามใจบ้างไม่ตามใจบ้างแต่พอไม่ตามไปเค้าก็ทำหน้างอยเป็นเด็กตลอด ซึ่งมันแตกต่างกับกับคนก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยเจอตอนอยู่บริษัท เค้าดูสุภาพสุขุมเรียบร้อยแต่พออยู่กับฉันเมื่อไหร่เค้าเหมือนเด็กติดแม่ทันที ฉันไม่เข้าใจเค้าจริงๆ

 

“ โอเคค่ะเดี๋ยวตอนเย็นเข้าไปหานะคะ” พูดกับ ฉันก็เดินออกจากรถเข้าบริษัทไปทั้งทีก็

 

“ โอ้ยเดี๋ยวนี้มาส่งกันบ่อยเลยนะ” พอฉันเดินเข้ามาในบริษัทก็เจอเจ๊ออร์แกน ยืนกอดอกอยู่ เจ๊แกส่งสายตาไปฉันจะ

“ คบกันแล้วหละสิสมใจนะคะบอสขา” เจ๊โอแกนทำท่า ดุ๊กดิ๊กไปมา

“ พอได้แล้วเจ๊เลิกแซวไปทำงาน”ฉันพูดพร้อมเดินนำหน้า เจออร์แกนเอาไป

 

 

“ บอสคะนี่เป็นเอกสารที่ต้องให้คุณริวเซนต์ค่ะ” นาเดีย เดินนำเอกสารเอามาวางไว้บนโต๊ะของเธอ

“ ขอบคุณจ้านาเดียแล้วงานที่ฉันให้เสร็จหรือยังช่วยไปทั้งฝ่ายจัดระบบด้วยนะ” ฉันรับเอกสารจากนาเดียเลขา ก่อนจะไล่เรียกอ่านเนื้อหาบทความทั้งหมด

 

“เอ้อ เย็นนี้สินะ” ฉันถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย เพราะว่าอย่างนี้ฉันต้องไปบริษัทของเขาและพนักงานที่โน่

 

 

ก็มีหลายคนที่ไม่ชอบอย่างที่รู้แต่เอาละวันนี้ฉันจะไปในฐานะแฟนของประธานบริษัทก้อแล้วกันฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกเธอยังอยากจะนินทาฉันอยู่ไหม

 

เย็นของวันนี้

 

"นาเดีย เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะ"ฉันเดินออกจากห้องทำงานก่อนจะมุ่งหน้าไปบริษัทขอบคุณริว

 

ไม่นานนักก็มาถึงตอนนี้ฉันเดินเข้ามาในบริษัทเขาท่ามกลางของสายตาของพนักงานบริษัทมากมายที่จับจ้องมาที่ฉัน

 

ฉันเดินไปลิปฟ์แต่ก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินมาขวางหน้า ฉันค่อยๆมองหน้าหล่อน

 

"ไม่ทราบว่าคุณจะมาพบใครค่ะ"คำพูดของเธอจะดูสุภาพแต่หน้าตาของเธอที่มองฉันไม่สุภาพขนาดนั้นเลย

 

"มาหาประธานบริษัท ต้องแจ้งเธอด้วยหรอ" ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะหน้าตาแบบเธอคงเป็นแบบใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในบริษัทไม่นาน

 

"วันนี้คุณริวไม่ว่างเชิญคุณมาวันหลังดีกว่านะคะ" เรียกชื่อเล่นซะด้วย พนักงานงั้นคงไม่บอกสินะ

 

"ไม่มีใครบอกหรอคะ สงสัยเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามา เอาอย่างนี้ดีกว่าเดี๋ยวให้เจ้าตัวเขามาตอบเองดีไหม" ฉันพูดก่อนจะคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋า

 

"ไม่ต้องแสดงหรอกค่ะ มีคนทำแบบคุณหลายคนฉันจัดการมาหมดแล้ว"ว้าว ฉันไม่อึ่งเลยแม่นี่คงร้ายไม่เบาสินะ

 

"ตกใจหมด น้องเป็นเมียท่านประธานหรอคะ"ฉันถามออกไป แต่ดูท่าทางจริตของเธอนั้นแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

"ก็คงอาจจะเป็นเร็วนี้เเหละค่ะ ยังไงคุณก็ช่วยกลับไปด้วยนะคะแผนของคุณมันไม่ได้ผล"พนักงานที่เดินผ่านไปผ่านมามากมายเริ่มหยุดและมองชั้น 2 คน

 

ทุกคนเริ่มตื่นตาเมื่อรู้ว่าฉันเป็นใคร

 

"พอดีฉันคงกลับไม่ได้ เป็นลูกค้าที่นี่นะคะแล้วก็เป็นคนคนสำคัญของของประธานบริษัทด้วยสิ"ฉันพูดออกมาอย่างมีจริต

 

_________________________________________________________

 

ขอโทษที่มาช้านะคะ

 

#วันนี้แม่มาฟาด

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น