facebook-icon Twitter-icon Line-icon

นิยายของไรท์ส่วนใหญ่เป็นนิยายแนวฟีลกู๊ดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความรักของกันและกันค่ะ^_^

ชื่อตอน : | 2 | อันธพาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2564 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
| 2 | อันธพาล
แบบอักษร

อันธพาล 2 

เก้าลากกวากวามาจนถึงรถตัวเองก่อนจะสั่งเสียงเข้ม 

“เข้าไป” 

“แต่กวายังรับน้องอยู่นะคะ” 

“บอกให้เข้าไป!” 

กวากวาสะดุ้งกับเสียงตะคอกของเก้า ไม่รู้เมื่อไหร่เธอจะชินสักที แต่ถึงอย่างไรเธอจะต้องพยายามชินกับมันให้ได้ ก็เขาเป็นคู่หมั้นเธอนี่นา 

“เฮียไม่เปิดประตูให้กวาเหรอคะ” 

เธอถามอย่างสุภาพ เธอไม่ได้ต้องการจะใช้เขาแต่มันเป็นมารยาทที่เธอได้รับเสมอมาจากคนอื่น 

“เปิดเองไม่เป็นหรือไง” 

แต่คงไม่ใช่สำหรับเก้า เธอลืมไปว่าเขาไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป คนอื่นมักพูดกับเก้าว่ามีดีแค่หล่อ รวยและต่อสู้เก่ง แต่เธอมั่นใจว่าเธอเห็นบางอย่างมากกว่านั้น 

“ค่ะ กวาขออนุญาตเปิดนะคะ” 

เก้ามองคนตัวเล็กด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ 

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมมาเรียนที่นี่แล้วไม่บอก ไลน์ไปทำไมไม่รู้จักตอบ ส่งแค่สติกเกอร์มันจะเข้าใจมั้ย” 

ทันทีที่ออกรถ เก้าก็ยิงคำถามใส่คนด้านข้างทันที ยิ่งคำถามสุดท้ายยิ่งใส่อารมณ์เพราะเขาไลน์ถามเธอว่า เธอถึงไทยตั้งแต่ตอนไหน แต่เธอกลับส่งแค่สติกเกอร์หน้ายิ้มมา 

กวากวายิ้มขำ ถามขึ้นเชิงล้อเล่น 

“ให้กวาตอบคำถามไหนก่อนดีคะ” 

“อย่ามากวนตีนกวากวา” 

“ไม่เห็นต้องดุเลย” 

คนโดนดุหน้ามุ่ย แต่เพียงครู่เดียวเธอก็กลับมายิ้มดังเดิมและเริ่มตอบคำถามเขา 

“กลับมาอาทิตย์ที่แล้วค่ะ ที่ไม่ได้บอกว่ามาเรียนที่นี่เพราะอยากเซอร์ไพรส์ค่ะ” 

“เหอะ ไปเขียนใบลาออกซะ เธอไม่เหมาะกับคณะนี้” 

เก้าหันมามองเธอด้วยสีหน้าจริงจังขณะรถกำลังจอดติดไฟแดง 

“กวาสอบเข้าได้ อะไรที่บอกว่ากวาไม่เหมาะคะ” 

“แค่เธอเข้ามาเพราะตามผู้ชาย เธอก็ไม่เหมาะแล้ว” 

“ผู้ชาย? หมายถึงเฮียเก้าเหรอคะ” 

“เธอเป็นคนบอกฉันเอง” 

กวากวาอมยิ้ม แล้วตอบเหตุผลจริง ๆ ที่เธอเลือกเรียนที่นี่ 

“ความจริงเรื่องมาเรียนเพราะเฮียอยู่เป็นแค่เปอร์เซ็นต์ส่วนน้อยค่ะ เหตุผลหลัก ๆ คือกวาอยากเรียนเองเพื่อไปช่วยงานคุณพ่อค่ะ เฮียอย่าลืมสิคะว่าบ้านกวาเปิดบริษัทนำเข้ารถยนต์และกำลังจะเปิดอู่ด้วย กวาอยากไปทำตรงนั้นค่ะ” 

คำอธิบายยาวเหยียดแบบละเอียดยิบเล่นเอาคนหลงตัวเองอ้าปากพะงาบ ๆ 

ยอมรับว่าเสียหน้าอยู่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคิดเลยคือคุณหนูอย่างกวากวาอยากทำงานแบบนี้ ทั้งที่เธออยู่เฉย ๆ ทำงานในห้องแอร์สุขสบายกว่า 

“คราวนี้เฮียให้กวาเรียนได้ยังคะ” 

“แล้วแต่เธอสิ ฉันจะไปห้ามอะไรเธอได้” 

“จริง ๆ ห้ามได้นะคะ เพราะเฮียเก้าเป็นคู่หมั้นกวา” 

เก้าเบือนหน้าหนี ไม่ได้ตอบอะไร 

จนเวลาล่วงเลยมาเกือบสิบนาที ภายในรถก็ยังเงียบกริบ 

“เอ่อ เฮียคะ” 

เป็นกวากวาที่พูดขึ้นก่อน แต่ก็ถูกขัดด้วยประโยคคำถามของคนเจ้าอารมณ์ 

“ถามจริงเถอะนะ เธอไม่คิดจะคัดค้านการหมั้นของเราบ้างหรือไง” 

“มันไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ยังไงเราก็ต้องหมั้นกัน” 

“เธอนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ จะทำตามทุกเรื่องที่ผู้ใหญ่สั่งเลยหรือไง” 

กวากวาหลุบตาลงต่ำ เขี่ยนิ้วตัวเองไปมา ตอบคำถามเสียงอ่อน 

“กวาไม่มีทางเลือกมากหรอกค่ะ” 

“เหอะ แล้วเธอไม่มีแฟนหรือคนที่แอบชอบบ้างหรือไง” 

เก้าลอบมองสีหน้าหญิงสาวข้างกายหลังจากจบประโยคคำถาม ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อกวากวาทำหน้าเหมือนกำลังคิดหนัก 

“ถ้ามี ก็ไปคบกับมันสิ ฉันถอนหมั้นให้พรุ่งนี้เลยก็ได้นะ” 

“ไม่ค่ะ ไม่มี” 

กวากวารีบส่ายหน้ารัวเร็ว เธอแค่กำลังคิดว่าจะบอกดีหรือเปล่าว่าคนนั้นคือเขาเอง 

ไม่รู้ทำไมเก้าต้องพาลอารมณ์เสียไปด้วย 

“แล้วคิดนานทำไม” 

“กวาขอโทษค่ะ” 

“น่ารำคาญ” 

ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามุมปากเก้ายกยิ้มอย่างไม่มีเหตุผล 

“แล้วนี่เฮียจะพากวาไปไหนคะ” 

“หาไรกิน ฉันหิว กินเสร็จเดี๋ยวไปส่งเธอที่พัก” 

“ไม่ต้องไปส่งหรอกค่ะ” 

“เธอหมายความว่าไง?” 

“ก็กวาพักที่คอนโดเฮียเก้าไงคะ เมื่อเช้าให้คนเอาของไปไว้ในห้องเรียบร้อยแล้ว” 

“เธอว่าอะไรนะ!?” 

เก้าเหยียบเบรคแทบทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่กวากวาพูด 

“กวาพักกับเฮียเก้าค่ะ คุณลุงเป็นคนจัดการให้ ท่านบอกว่าคอนโด 

เฮียมีสองห้อง แล้วอีกอย่าง...” 

“แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันวะ” 

“อันนี้กวาไม่ทราบค่ะ กวาแค่ทำตามที่คุณพ่อและคุณลุงบอก” 

ดวงตาคมตวัดมองเธอพร้อมทั้งถอนหายใจหนัก ๆ เขาล่ะเบื่อยัยเด็กตุ๊กตานี่เสียจริง ซื่อบื้อ ผู้ใหญ่สั่งให้ทำอะไรก็ทำ 

“กวาสัญญานะคะว่ากวาจะเป็นรูมเมทที่ดี ไม่เสียงดัง ไม่รบกวนเฮียเลย” 

นิ้วเล็กชูขึ้นสามนิ้วเป็นท่าเนตรนารีปฏิญาณตน ใบหน้าน่ารักฉายความแน่วแน่เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่มีทางผิดสัญญาแน่ 

“ฉันไม่ต้องการรูมเมท” 

ใบหน้าน่ารักสลดลงทันทีหลังจากเก้าพูดจบ 

“ถ้าเฮียไม่ให้กวาอยู่ กวาก็ต้องไปอยู่คอนโดที่พ่อหาให้พร้อมบอดี้การ์ดอีกเป็นสิบคนแน่” 

กวากวาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดพอ ๆ กับใบหน้า หญิงสาวอุตส่าห์ดีใจว่าได้อยู่โดยไม่ต้องมีบอดี้การ์ดแล้วแท้ ๆ 

“เอาอย่างนี้มั้ยคะ” 

เก้าสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ น้ำเสียงสลดก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นแถมมือนิ่มยังเกาะแขนเขาด้วยสีหน้าดีใจ 

“อะไรของเธอ” 

“กวาขออยู่กับเฮียแค่อาทิตย์เดียว หลังจากนั้นกวาจะย้ายไปอยู่กับเพื่อน แต่เฮียต้องบอกผู้ใหญ่ว่ากวาอยู่กับเฮียนะคะ” 

“เธอมีเพื่อน?” 

เก้ารู้ว่ากวากวาเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาและเธอเป็นคนบอกเองว่าเพื่อนในกลุ่มเธอทุกคนไปต่อเมืองนอกหมด เหลือแค่เธอคนเดียวที่คิดจะเรียนต่อเมืองไทย 

“เดี๋ยวกวาก็หาได้ค่ะ” 

“มั่นใจขนาดนั้นเลย” 

คิ้วเข้มเลิกขึ้น มองคนด้านข้างด้วยสีหน้าดูถูก 

“คอยดูเลยค่ะ กวาต้องมีเพื่อนแน่นอน” 

“อะไรทำให้เธอมั่นใจในตัวเองขนาดนั้น ซื่อบื้ออย่างเธอใครจะมาคบ” 

นิ้วแกร่งจิ้มลงบนหน้าผากเนียน กวากวาทำปากยื่นก่อนจะตอบกลับด้วยความใสซื่อ 

“กวาไม่ได้นิสัยไม่ดีแบบเฮียนะคะ ถึงจะไม่มีคนอยากคบด้วย” 

“นี่เธอกล้าว่าฉันเหรอยัยตุ๊กตา” 

มือเล็กรีบยกขึ้นปิดปากเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป 

“คือ กวา...กวาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ” 

“เธอตายแน่ ถึงห้องเมื่อไหร่ฉันจะสับเธอเป็นชิ้น ๆ โยนให้จระเข้กิน” 

“คนใจร้าย T_T” 

 

————————— 

ทำมาเป็นดุน้อง อะโด่ว อะโด่ว 

ดูเหมือนแถวนี้จะมีคนหลอกถามน้องอยู่น้า อิอิ 

ลงถี่มากแม่ กลัวคนเบื่อสุด 

แต่ไม่เป็นไรเนอะ ทนๆอ่านกันไป55 

คอมเมนท์ให้หน่อยเด้อ 

 

ฝากนิยายที่พึ่งกำลังเปิดจองหนังสือด้วยนะค้าบ 

สั่งจองทางไลน์ 

Line : @rko0616j 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว