ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : NOTLOVE EP2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 683

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2564 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NOTLOVE EP2
แบบอักษร

การเรียนวันแรกของไข่หวานดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดี ซึ่งวันนี้เธอได้เพื่อนมาด้วยสองคน และดูท่าเธอกับเพื่อนน่าจะเข้ากันได้ดี

 

"ไข่หวานแกพักที่ไหนอ่ะ?"เพื่อนของเธอเอ่ยถาม

 

"หวานพักที่คอนโดแถว××××อ่ะ แล้วพิณล่ะ?"เธอถามเพื่อนกลับบ้าง

 

"พิณพักแถว××××อ่ะ งั้นพิณกลับก่อนน่ะ พรุ่งนี้เจอกัน"เพื่อนที่มีนามว่าพิณว่าจบก็เดินออกไปทันที ตอนนี้ก็เหลือแค่เธอกับเพื่ออีกคน

 

"แล้วไข่หวานกลับไงหรอ?"เพื่อนหนุ่มเอ่ยถาม

 

"ฉันน่าจะกลับแท็กซี่..."

 

"ให้ชินไปส่งมั้ย? ชินผ่านแถวนั้นพอดี"เพื่อนผู้ชายมีนามว่าชินอาสาที่จะไปส่ง

 

"เหรอ? อืมเอางั้นก็ได้"จบประโยคที่หญิงสาวพูด ไข่หวานก็เก็บของเข้ากระที่วางอยู่โต๊ะไม้ และเดินตามชินไปที่รถ

 

 

 

part Ray

 

ผมมองผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินตามผู้ชายไป ดูท่าน่าจะสนิทกัน มาเรียนวันแรกก็สนิทกันแล้ว น่าจะเข้ากับคนอื่นได้ง่ายดีนิ ผมคงไม่ต้องห่วงอะไรมาก

 

"ไอ้คอปแม่งรีบกลับชิบหาย ชอบหายหน้าหายตาไม่ยอมเที่ยวตั้งแต่วันที่เมียมันท้อง จนตอนนี้แม่งคลอดแล้ว"มินตันเอ่ยพรางมองตามคอปเตอร์ไป

 

"ก็มันมีลูกมีเมียแล้ว มันก็ต้องดูแลลูกช่วยเมียมันสิ"เชนตอบเพื่อนในขณะที่ยังคงจ้องมองมือถืออยู่

 

"เอ้าไอ้เรย์ มึงมองเหี้ยไรว่ะ?"มินตันเมื่อมองมาทางเรย์ก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

 

"ป่าว..."

 

"แล้ววันนี้มึงไปคลับมั้ย? ไอ้คอปมันคงไม่ไป..."มินตันถามอีกครั้ง

 

"ไปมั้ง...กูกลับแหละ ง่วงวะ"ผมเอ่ยตอบมัน และลุกขึ้นเดินไปที่รถเลย โดยไม่สนเสียงของไอ้มินตันที่ตะโกนตามหลังมา

 

 

@คอนโด

 

16.00 น.

 

ผมยืนหน้าห้องรอไข่หวานมาได้สักพักแล้ว จนป่านนี้ยังไม่มีวี่แววอีก ก่อนหน้านี้ก่อนที่ผมจะเข้าลิฟท์มาก็ยังเห็นเธอคุยกับเพื่อนผู้ชายอยู่

 

นั้นไง...คิดถึงปุบก็เดินออกจากลิฟท์มาเลย

 

"พี่เรย์มายืนหน้าห้องหวานทำไหมคะ?"เธอถามผมหน้าตาใสซื่อตามแบบฉบับของเธอปกติ

 

"ไปเรียนวันแรกก็มีเพื่อนสนิทถึงขั้นมาส่งที่คอนโดเลยนิ?"ผมไม่ตอบประโยคคำถามของเธอ แต่พูดในสิ่งที่ผเห็น

 

จริงๆเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับผม เธอจะมีเพื่อนเป็นใคร สนิทกับใคร หรือคบกับใครมันก็ตัวเธอ แต่ที่ทำเพราะคุณน้ากับแม่ฝากให้ช่วยดูแล ผมเป็นห่วงกลัวว่าเพื่อนที่เพิ่งรู้จักจะคิดอะไรไม่ดีด้วยแค่นั้น

 

"คะ? พี่เรย์พูดอะไร?"เธอทำสีหน้าไม่เข้าใจ

 

"นี่! พี่ยืนรอหวานอยู่หน้าห้องนานแล้วนะ ไม่คิดจะเปิดประตูให้พี่เข้าไปหรือไง ปวดขาจะแย่"

 

"อ๋อ..ค่ะๆ"เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นก็รีบเปิดประตูให้ผมทันที

 

"น้ำค่ะ"ผมนั่งรอำข่หวานที่โซฟา สักพะกไข่หวานก็กลับมาพร้อมกับน้ำแก้หนึ่งวางตรงหน้าผม

 

ผมยกขึ้นดื่มจากนั้นก็ถามเธอ

 

"ไม่เรียนวันแรกเป็นไง? เข้ากับเพื่อนได้หรือป่าว?'ผมถามเธอออกไป ถึงแม้จะพอรู้อยู่ว่าเธอเข้ากับเพื่อนได้ดี

 

"หวานเข้ากับเพื่อนได้ดีเลยค่ะ วันนี้เค้าก็มาส่งหวานที่คอนโดด้วย"เธอตอบผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เหอะ!

 

"เหรอ? แล้วพรุ่งไปมหาลัยไง?"

 

"หวานคงต้องนั่งแท็กซี่ค่ะ หวานยังไม่ชินทาง เลยยังไม่กล้าให้คุณแม่ออกรถให้"

 

"ไปกับพี่"ผมบอกเธอ

 

"ห้ะ?"ยังจะทำหน้าสงสัยอะไรอีกว่ะ

 

"ต่อไปนี้ หวานต้องไปมหาลัยพร้อมกับพี่ และกลับพร้อมกับพี่ แม่เราฝากเราไว้กับพี่ พี่เป็นห่วง...."

 

"พี่...เป็นห่วงหวานหรอคะ?"เสียงใสถามผมอีกครั้งด้วยการยิ้มแฉ่งโชว์ฟันเรียงสวย

 

"อืม...นี่นามบัตรพี่ มีอะไรให้ช่วยก็โทรมา"ผมบอกพร้อมยื่นนามบัตรส่งไปให้เธอ

 

"พี่จะกลับแล้วหรอ...อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนมั้ยคะ?"เธอรีบลุกขึ้นยืนถามผมเมื่อผมกำลังจะก้าวขา

 

"ไม่ล่ะ หวานทานเถอะ พี่มีนัดกับเพื่อน"ผมบอกเธอและออกมาทันที เพราะผมกะว่าจะไปงีบสักหน่อยจากนั้นก็ค่อยไปคลับ

 

 

ความคิดเห็น