facebook-icon Twitter-icon Line-icon

นิยายของไรท์ส่วนใหญ่เป็นนิยายแนวฟีลกู๊ดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความรักของกันและกันค่ะ^_^

ตอนที่ 1 อันธพาล

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 อันธพาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2564 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 อันธพาล
แบบอักษร

อันธพาล 1 

เก้า เจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรและใบหน้าหล่อคม 

ที่สร้างความหลงใหลให้แก่ผู้คนที่พบเจอ แถมเขายังเป็นแชมป์นักแข่งรถระดับประเทศถึงสองสมัยซ้อน แม้ว่าตอนนี้เขายังเรียนอยู่แค่ชั้นปีที่สี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์เท่านั้น 

เขาเป็นหนึ่งในแก๊งวิศวะเถื่อนที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น และทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรทำให้เก้าหงุดหงิด แต่เหมือนเวลานี้จะมีบางคนไม่รู้ตัวว่ากำลังทำให้เขาหงุดหงิดอยู่ 

“เฮ้ย ไอ้เก้า หงุดหงิดอะไรวะ” 

“เปล่า” 

เก้าตอบทั้งที่สายตายังจับจ้องข้อความในโทรศัพท์ และข้อความจะมาจากใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่ กวากวา ยัยตุ๊กตาคู่หมั้นของเขา 

“เดี๋ยวนี้หัดกวนตีนหรือไง” 

เขาพึมพำคนเดียว สันกรามขบเข้าหากันแน่นเมื่อกวากวาตอบคำถามเขาด้วยสติกเกอร์เพียงตัวเดียว 

ตั้งแต่เรื่องวันหมั้นวันนั้น เขาก็ไม่ได้เจอกวากวาอีกเลยเพราะเธอดันไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ต่างประเทศโดยไม่บอกเขาสักคำ แถมยังใช้ชื่อเขาในการขออนุญาตพ่อของเธออีกด้วย 

“พวกเฮียไปรับน้องคณะกันมั้ยครับ” 

นนท์เดินยิ้มร่าเข้ามาหาบรรดารุ่นพี่ตัวเองที่นั่งจับกลุ่มกันข้างตึกคณะ 

“ขี้เกียจว่ะ” 

มาวินเป็นคนตอบ ก้มหน้าลงกดเกมในมือถือ ไม่ได้สนใจสิ่งที่ 

รุ่นน้องถามเท่าไหร่ 

“แต่ปีนี้มีผู้หญิงตั้งเก้าคนนะครับรุ่นพี่” 

มาวิน เชน และ เปรมรีบวางมือถือ หันไปสนใจรุ่นน้องแทบทันที 

คงจะมีแต่เก้าที่ไม่ได้หันมาสนใจ เห็นเดินออกไปด้วยสีหน้าดูหงุดหงิด พวกเขาเลยไม่อยากยุ่งเท่าไหร่ รู้กันอยู่ว่า เก้าน่ากลัวขนาดไหน 

“ไหนเอารูปมาดูดิไอ้น้องรัก” 

“นี่เลยคร้าบ” 

นนท์ส่งรูปบรรดาปีหนึ่งให้รุ่นพี่ดู 

“เด็กปีหนึ่งปีนี้งานดีว่ะ” 

“เออ ดูน้องคนนี้ดิ โคตรน่ารัก” 

“จริงด้วย อย่างกับตุ๊กตาเลย” 

โครม!! 

ทั้งสี่คนสะดุ้งโหยง เมื่ออยู่ ๆ เก้าก็ถีบถังขยะใบใหญ่ล้มลง โชคดีที่ไม่มีขยะ ไม่อย่างนั้นต้องช่วยกันเก็บอีก 

“เป็นอะไรครับเพื่อนเก้า” 

เปรมถามขึ้นเป็นคนแรก เก้าถอนหายใจก่อนจะกลับมากระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ 

“รำคาญ” 

“รำคาญพวกกู?” 

“เปล่า” 

“อะไรของมัน” 

ทั้งสี่คนได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ไม่เข้าใจอาการของเก้าแต่ก็ไม่ได้ถามต่อ 

“นี่ มึงมาดูนี่ดีกว่า เด็กปีหนึ่งโคตรน่ารัก” 

“แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว ยังจะหม้อเด็กอีกนะพวกมึง” 

“แหม่ อย่าให้กูพูด มึงก็คั่วเด็กปีหนึ่งทุกปีครับไอ้เก้า” 

“กูไม่ใช่คนจีบ” 

“ครับ เฮียเก้าคนหล่อ บ้านรวย สาว ๆ รุมล้อมเป็นแมลงวัน” 

มาวินเอ่ยแซวเพื่อน เลยโดนถีบไปครั้งหนึ่ง แต่เจ้าตัวก็ยังนั่งยิ้มภูมิใจ ได้กวนตีนเพื่อนโดนถีบสักครั้งก็คุ้มแล้ว 

“กูไม่ใช่ขี้ ไอ้เหี้ย” 

“พอ ๆ เลิกกัดกัน พวกกูจะไปดูรับน้องคณะสักหน่อย มึงไปมั้ยไอ้เก้า” 

“ไม่อะ ขี้เกียจ” 

“ไปเถอะเฮียเก้า เด็กปีนี้ดีนะพี่” 

นนท์หันไปชวนรุ่นพี่ตัวเอง แต่เก้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ 

“มันไม่กล้าไปหรอกไอ้นนท์” 

“ทำไมเพื่อนเราไม่กล้าไปวะไอ้มาวิน” 

“ก็วันนี้รับน้องแถวคณะบริหาร เพื่อนเก้าของเราจะกล้าไปได้ยังไง” 

ปัง! 

มือหนาตบลงบนโต๊ะเสียงดัง พูดออกมาเสียงดังไม่แพ้กัน 

“ทำไมกูจะไม่กล้าไป!” 

พูดจบเก้าก็ลุกเดินออกไป เพื่อนทั้งสามคนมองกันพลางส่ายหน้าเบา ๆ 

“เฮีย ตกลงข่าวลือที่ว่าเฮียเก้าโดนพี่ขวัญดาวคณะบริหารทิ้งเป็นเรื่องจริงเหรอ” 

“อย่าเผลอพูดซี้ซั้วนะมึง” 

“ระวังโดนตีนโดยไม่รู้ตัว” 

นนท์รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองก่อนจะรีบวิ่งตามรุ่นพี่ตัวเองไป 

  

ทั้งสี่คนเดินมาถึงลานกิจกรรมและดูเหมือนรุ่นพี่กำลังให้ปีหนึ่งแนะนำตัวกันอยู่พอดี 

“คนนั้นไงพี่ น้องที่น่ารัก ๆ อะ” 

นนท์รีบสะกิดรุ่นพี่ตัวเองยิก ๆ ทุกคนหันไปสนใจยกเว้นเก้าที่เดินไปนั่งรวมกับพวกสตาฟ 

“สวัสดีค่ะพี่เก้า” 

ปีสองแถวนั้นรีบยกมือไหว้เก้าเมื่อเขานั่งลง ผู้หญิงละแวกนั้นแทบจะหยุดกิจกรรมทุกอย่างหันมามองเก้าเป็นตาเดียว 

จะไม่ให้มองยังไงไหว รังสีความหล่อกระแทกตาเสียอย่างนั้น อีกอย่างคนอย่างเฮียเก้าหาตัวจับได้ง่ายที่ไหนกัน 

“อืม” 

เก้าตอบรับนิ่ง หันมองไปยังรุ่นน้องปีหนึ่งก่อนจะต้องเบิกตากว้างเพราะคนที่กำลังยืนขึ้นแนะนำตัว นั่นคือ... 

“สวัสดีค่ะ” 

“ฮิ้้วววว น่ารักจังเลยครับ” 

เสียงแซวดังขึ้นแทบทันทีที่เธอยืนขึ้น คนโดนแซวยิ้มเล็กน้อย และไม่ลืมที่จะหันมายิ้มให้คนที่นั่งมองเธอตาค้างอยู่ด้วย 

“สวัสดีค่ะ กวากวา นะคะ” 

“ยัยตัวแสบ” 

เก้าพึมพำเสียงเบา กำหมัดตัวเองแน่น ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่เธอส่งมาเหมือนเยาะเย้ย ยิ่งอยากเข้าไปฟาดให้ก้นลาย 

ถึงจะไม่ได้เจอกันเป็นเดือนแต่กวากวาก็ส่งไลน์หาเขาทุกวัน บอกทุกอย่างว่ากำลังทำอะไร ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยตอบก็เถอะ แต่เรื่องนี้เธอไม่แม้แต่จะบอกเขาเลยสักนิดว่าเธอมาเข้าปีหนึ่งคณะเดียวกับเขา 

“ปีหนึ่งน่ารักกันเยอะเลยว่ะ โดยเฉพาะน้องกวากวา” 

“จริง คนอะไรน่ารักอย่างกับตุ๊กตา ผิวนี่ขาวจั๊วะ เนียนละมุนไปทั้งตัว” 

ทุกคนต่างชื่นชมกวากวากันออกนอกหน้า ดูเหมือนจะมีเก้าคนเดียวที่ไม่ได้พูดอะไร สายตาคอยจับจ้องคนตัวเล็กนิ่ง จนเห็นว่าเธอเดินแยกจากกลุ่มเพื่อน เขาจึงเดินตามออกไป 

หมับ 

“โอ๊ย กวาเจ็บนะคะ” 

“เธอทำบ้าอะไรของเธอ!” 

เก้าตวาดเสียงดัง คนตัวเล็กสะดุ้ง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าแต่ก็ยังฝืนยิ้ม 

“กวาแค่เข้ามหาวิทยาลัยนะคะ” 

“แล้วทำไมต้องที่นี่ เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่” 

“คือ คือกวา...” 

“รีบพูดมากวากวา ก่อนฉันจะหมดความอดทน” 

กวากวาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดรวบรวมความกล้าก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา 

“กวาแค่อยากอยู่ใกล้เฮียเก้าค่ะ” 

“เหอะ งี่เง่า” 

“เฮียเก้าโกรธกวาเหรอคะ” 

เก้าไม่ตอบแต่คลายแรงที่บีบข้อมือเล็กออก แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อกลับมีเสียงหวานของใครบางคนเรียกเขาให้หันไปมอง 

“เก้า เก้าจริง ๆ ด้วย” 

“ขวัญ” 

มือหนาปล่อยข้อมือเล็กอย่างไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย 

“ไม่ได้เจอกันนานเลย สบายดีนะ” 

“อืม” 

“แล้วเด็กคนนี้” 

“ขอตัวก่อนนะ” 

เก้าตัดบทเสียดื้อ ๆ ก่อนจะลากกวากวาออกมาโดยไม่ได้พูดอะไร กวากวาเองก็ยอมเดินตามโดยไม่ท้วงติงอะไรเช่นกัน ตอนนี้เธอรับรู้อย่างเดียว รับรู้ว่ามือเขาร้อนขึ้นกว่าเดิม 

“พี่คนนั้นเขาเป็นใครเหรอคะ” 

“อย่ายุ่ง มันไม่ใช่เรื่องของเด็ก” 

--------------------------------------------------------------------- 

กรีดร้อง อิเฮียเก้า เธอมาตีกับฉันมั้ย!! 

แมร่งเอ้ย หงุดหงิดว่ะ อย่าบอกว่าแกยังรักของเก่านะ อย่านะคะ อย่านะคะ 

อะ ไรต์ว่ามีคนอิน คนนั้นน่าจะเป็นไรต์เอง 555 

เฝ้าบอกตัวเองว่าอย่าอินเกิน >_< 

อยากอ่านตอนต่อไปแล้วคอมเมนต์เลย 

ช่วยกดไลค์ กดแชร์ กันด้วยเด้อ//กราบแนบอก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว