email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ของหาย...ที่ได้คืน partวาโย+เมษา

ชื่อตอน : ของหาย...ที่ได้คืน partวาโย+เมษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของหาย...ที่ได้คืน partวาโย+เมษา
แบบอักษร

วาโยเดินจากไปแล้วแต่ขาทั้งสองข้างของชลยังคงเหมือนถูกตรึงให้อยู่กับที่เพียงแค่ได้ยินชื่อที่ออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดของน้องชายคนใหม่ ชายหนุ่มค่อยๆก้าวขาที่หนักอึ้งเดินมาจนถึงห้องพักฟื้นของเมษา ชลมองร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความสับสน ว่าเขาควรทำยังไงดี เธอคือคนที่มีคนรักอยู่แล้ว ซึ่งถ้าเพียงแต่คนรักเธอเป็นคนเลวสักนิดเขาคงไม่ลำบากใจที่จะแย่งเธอมาเป็นของเขา แต่สำหรับวาโยชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าเขามีหัวใจที่บริสุทธิ์ หนักแน่นและรักหญิงสาวที่นอนอยู่เบื้องหน้าของเขาตรงนี้ด้วยความจริงใจ ชลถอนหายใจอย่างคิดหนัก

"แกควรจะช่วยให้คนรักเขาได้เจอกันนะไอ้ชล"ชายหนุ่มพึมพำเบาๆกับตัวเอง

@คอนโดวาโย

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนอน ชายหนุ่มยกแขนขึ้นมาเกยตรงหน้าผากอย่างใช้ความคิด กับเรื่องราวที่ชลซึ่งเป็นพี่ชายคนใหม่ที่เจอกันโดยบังเอิญเตือนเขาให้ระวังตัวจากเตวิชญ์พี่ชายบุญธรรมของเมษา เขาควรต้องทำยังไงซักอย่าง วาโยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ซึ่งขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะ 5ทุ่มแล้วไม่รู้ว่าพี่สาวของเขาจะเข้านอนแล้วหรือยัง วารินคือพี่สาวแท้ๆของเขาซึ่งมีอายุห่างเขาพอประมาณถ้าไล่เรียงคงจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเมษา แต่พี่วารินเป็นคนลุยๆ เจ้าแผนการ แสบใช่เล่น ลองปรึกษาเรื่องนี้ก็คงไม่เสียหาย คิดได้ดังนั้นมือเรียวก็รีบกดโทรออกหาพี่สาวตัวเองทันที

(ฮัลโหล)น้ำเสียงงัวเงียดังเล็ดลอดมาตามสาย

"พี่น้ำ มีเรื่องให้ช่วยหน่อย"วาโยกรอกเสียงกลับไป

(อ้าวลมเองหรอ มีไร? ห๊าวว!!!)

"หึ!!!หาวได้น่าเกลียดมาก ถึงว่าหาแฟนไม่ได้ซักที"

(เดี๋ยวแกจะโดน แล้วมีอะไรเนี่ย) เสียงใสแหวกลับ เรื่องราวถูกถ่ายทอดจากปากของน้องชายวารินรับฟังอย่างเงียบๆ แต่สำหรับวาโยเขารู้ดีว่าพี่สาวกำลังคิดแผนการณ์บางอย่างไว้ในใจ

"พอช่วยได้มั๊ย?"

(เห็นพี่เป็นโคนันหรือไง? ไอ้คนแก่แดด ตัวแค่กระเปี๊ยกเดียวริอ่านมีแฟน) วารินประชดมาตามสายอย่างหมั่นไส้

"น่านะช่วยน้องหน่อย"วาโยแอดอ้อนไปตามสาย

(อืม!เดี๋ยวขอเวลาคิดก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน ช่วงนี้เราก็ต้องระวังตัวหน่อยแล้วกัน ถ้าฟังจากที่เราเล่านายเตวิชญ์อาจอยู่เบื้องหลังก็ได้ แต่ที่มันไม่ได้จัดการป๊าม๊าของแฟนเราน่ะ เพราะทั้งคู่ยังมีประโยชน์กับมันแต่ว่าแฟนเราคือกระดูกชิ้นใหญ่ที่ขวางมันอยู่มันเลยกำจัด เผลอๆเหตุการณ์ที่ชาวบ้านลุกขึ้นมาประท้วงก็อาจจะมีมันอยู่เบื้องหลังเพื่อล่อให้แฟนนายไปติดกับแล้วจัดการระหว่างทางก็ได้จัดฉากให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ)วารินพูดออกมาเป็นฉากๆ วาโยคิดตามคำพูดของพี่สาวซึ่งฟังดูแล้วสมเหตุสมผล

"ไม่ผิดหวังเลยที่โทรหาพี่ เล่าเป็นฉากๆเหมือนกับไปนั่งฟังแผนการณ์พวกมันอยู่อย่างนั้นแหละ"วาโยหัวเราะน้อย

(แกต้องกราบหนังสือสืบสวนสอบสวนที่ฉันชอบอ่านนะ ฮ่าๆๆแค่นี้นะพี่จะนอนล่ะ แกก็ควรจะพักผ่อนให้มากๆล่ะ)วารินวางสายไปแล้วแต่วาโยยังนิ่งอยู่ที่เดิมเขาควรต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อตามหาแฟนสาว แค่เขาคนเดียวเขาคงตามหาไม่เจอ เราต้องใช้พลังของโซเชียลให้เป็นประโยชน์

 

"สวัสดีครับ ผม นายวาโย เกียรติกำจร ผมเป็นเพียงแค่นักศึกษาธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ผมออกมาไลฟ์วันนี้ผมไม่ได้มาขายของ ไม่ได้อยากดังอะไร ซึ่งในชีวิตของผมๆไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกล้ามาทำอะไรแบบนี้เพราะผมเป็นคนชอบความสงบไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ที่ผมออกมาไลฟ์วันนี้จุดประสงค์ของผมมีเพียงแค่อย่างเดียวคือตามหาคนๆหนึ่งที่เธอหายจากชีวิตของผมไปเกือบเดือนหายไปพร้อมกับคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับผม ผมเพียรออกตามหาเธอแทบทุกที่แต่ก็ไม่พบ เมื่อวันที่....เธอออกไปทำงานที่กาญฯก่อนไปเธอสัญญากับผมว่าจะกลับมาทำบุญวันเกิดผมด้วยกัน ผมรอเธอกลับมาด้วยความกระวนกระวายใจ จนบ่ายวันต่อมาผมทราบข่าวว่าเธอประสบอุบัติเหตุรถที่เธอโดยสารมาตกเหวแล้วระเบิดจนสภาพไหม้เกรียมทั้งคนและรถ โลกของผมเหมือนมืดดับจนมองแทบไม่เหลือแสงสว่าง ผมรู้สึกเคว้งคว้าง หนาวเหน็บ หนักอึ้งก้าวขาจนแทบไม่ออกในตอนที่เข้าไปดูศพเธอ(น้ำตาใสๆไหลออกจากดวงตาคู่หวาน) แต่เหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะศพผู้เสียชีวิตกลับไม่มีเธอรวมอยู่ในนั้น มันทำให้ผมมีความหวังหัวใจที่เต้นช้าๆกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้งหนึ่ง แต่จนแล้วจนรอดนับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นเวลา1เดือนเต็มที่ผมตามหาเธอแต่ผมกลับหาเธอไม่พบ ผมจึงตัดสินใจไลฟ์ในวันเพื่อขอพลังโซเชียลช่วยผมตามหาเธออีกแรงหนึ่ง หรือถ้าใครพบเจอเธอก็ขอให้ช่วยติดต่อผมด้วยนะครับ เธอชื่อเมษา รัตนพฤกษ์ (วาโยโชว์รูปถ่ายของเมษาขึ้นมาให้ดู)เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก ไม่ว่าเมจะอยู่ไหน จะเป็นยังไง ลมอยากให้เมรู้เอาไว้ มาลมรอเมกลับมาอยู่นะ กลับมาเถอะนะ กลับมาหากันหัวใจดวงนี้มันแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว มันอยู่ไม่ได้ถ้ามันไม่มีเมนะ ได้โปรด"วาโยสะอื้นร้องไห้จนตัวโยน คนที่เขาชมไลฟ์ถึงกลับน้ำตาคลอไปตามๆกันมีหลายคอมเม้นท์ที่ถูกส่งมาให้เขาสู้ ส่งมาให้กำลังใจ และพร้อมที่จะช่วยกันตามหา

Tabtim#ลม สู้นะอาเป็นกำลังใจให้เสมอ

Nonny#กลับมาได้แล้วยัยเม ทุกคนรอแกอยู่นะ

Pray#เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ พี่จะช่วยตามหาอีกแรงนะลม และหลากหลายคอมเม้นที่ส่งมาให้เป็นกำลังใจ

Chol_Tee#พรุ่งนี้เย็นออกมาเจอพี่หน่อยนะที่เดิม

วาโยเช็ดน้ำตาลวกเขาไล่อ่านไปทักคอมเม้นท์ที่ทุกคนส่งเข้ามา ส่วนมากจะเป็นเพื่อน เป็นคนสนิทที่เขารู้จัก และมีคนอื่นประปราย แต่เขาต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเจอคอมเม้นท์สุดท้ายที่ทำเหมือนรู้จักเขา ชายหนุ่มแตะเข้าไปเพื่อดูโปรไฟล์

"พี่ชล!!!"

@โรงพยาบาล

ชลวางมือจากที่กดโทรศัพท์ลงดวงตาคมเฉี่ยวจ้องมองแผ่นหลังร่างบางที่นอนหลับอยู่นิ่ง

"ผมดูแลคุณได้แค่นี้นะครับ ผมคงต้องส่งต่อคุณให้คนที่เขารักคุณสุดหัวใจได้ทำหน้าที่ดูแลคุณแทนผม"ชลคิดในใจ เขาแอบเห็นเมษานั่งร้องไห้คนเดียวอยู่หลายครั้ง มือเรียวจะคอยลูบไล้ตรงสร้องคอที่เธอสวมใส่อยู่ตลอดทุกเวลาราวกับว่ามันคือของมีค่าที่สุดของชีวิต ชลทิ้งตัวลงนอน เมษาคือผู้หญิงที่ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นถึงแม้ร่างกายของเธอจะเต็มไปด้วยเลือด แต่ใบหน้าเธอกลับตราตรึงในหัวใจของเขา มันทำให้เขาตัดสินใจช่วยเธอได้ไม่ยากเลย เขาหาทางรักษาเธอทุกอย่างเพื่อยื้อชีวิตเธอจากมัจุราช จนเขาทำสำเร็จต่อให้เธอจะตาบอดไปตลอดชีวิตเขาก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอนั่นคือความตั้งใจของเขา บางครั้งเขายังตกใจกับตัวเองที่มีอารมณ์ปรารถนารุนแรงกับผู้หญิงบอบบางคนนี้ เขาดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมา ใจหนึ่งเขาอยากเห็นแก่ตัวที่จะเหนี่ยวรั้งและดึงเธอไว้อยู่ข้างกายเขา แต่เมื่อเขาได้เห็นในสิ่งที่ชายหนุ่มรุ่นน้องทำเพื่อเธอเขาไม่อาจจะเห็นแก่ตัวเหนี่ยวรั้งเธอเพื่อให้มาอยู่กับเขาเพียงคนเดียวได้ เพราะเธอมีคนที่เธอรักสุดหัวใจแล้วเขาคนนั้นก็รักเธอสุดหัวใจเช่นกัน

@วันต่อมา

"ลมนั่นมึงจะรีบไปไหน"หยกตะโกนถาม

"กูรีบกูมีธุระ กูไปก่อนนะ"วาโยรีบวิ่งไปที่รถตัวเองทันที

"มันจะรีบไปไหนของมันว่ะ"หยกเกาหัวแกร๊กๆ นับตั้งแต่ที่เธอเคลียร์กับวาโยในวันนั้น หยกก็กลับมาอยู่ในสถานะเพื่อนได้อย่างสนิทใจ

@โรงพยาบาล

ร่างสูงใหญ่บึกบึนยืนหันหลังอยู่ในสวนของโรงพยาบาล วาโยรีบสาวเท้าเข้ามาหา เขาค่อนข้างจะแปลกใจที่ชลนัดเขามาที่นี่

"พี่ชล"เสียงเรียกทำให้ชลหันไปมอง

"อ้าวลม นั่งก่อนซิ"ชลหันมาทัก

"พี่มีอะไรหรือเปล่าครับถึงเรียกผมมา"

"เรื่องของแฟนนาย" คำพูดของชลทำให้วาโยเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อคืนชลรับปากว่าจะช่วยตามหา ไม่คิดว่าจะได้เรื่องเร็วแบบนี้

"พี่เจอเมแล้วหรอครับ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เธอเป็นยังไงบ้าง"วาโยแทบจะถลามาหาชายตรงหน้า

"นายจำที่นายถามพี่เมื่อคืนได้มั๊ย ว่าพี่มาเฝ้าแฟนพี่หรือเปล่า" ชลเริ่มเกริ่น วาโยพยักหน้านิดๆ

"เมื่อเดือนที่แล้วพี่กับเพื่อนไปออกหน่วยลาดตระเวณแถวๆรอยติดต่อกันระหว่างชายแดน พี่ไปเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งเธอนอนหายใจรวยรินอยู่ข้างโขดหินขนาดใหญ่ พี่จึงเข้าไปช่วยเหลือแล้วนำเธอไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด ต่อมาอาการเธออยู่แค่ระดับทรงตัวพี่เลยตัดสินใจพาเธอมารักษาตัวที่นี่กับแพทย์เฉพาะทาง"ชลหันมามองหน้าชายหนุ่มรุ่นน้องนิ่ง วาโยก็มองเขากลับไปอย่างไม่เข้าใจ

"ตอนนี้เธอฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"วาโยถามขึ้น ชลพยักหน้า

"ใช่เธอฟื้นแล้ว เธอปลอดภัยดี แต่ขาเธอหักเธอต้องได้รับการผ่าตัดทันทีเมื่อร่างกายเธอพร้อม แต่เธอสูญเสียการมองเห็น"ชลเอ่ยต่อแล้วมองไปยังเบื้องหน้านิ่ง วาโยรู้สึกใจหายวาบ

"เธอตาบอดหรอครับ?"

"ใช่ ถ้าเป็นนายๆนายจะทำยังไงถ้าผู้หญิงที่ตัวเองรักตาบอด"ชลหันมามองวาโยเต็มตาอีกครั้ง

"ผมไม่สนหรอกครับ ต่อให้เธอจะตาบอดหรือพิการ ผมก็จะรักและดูแลเธอแบบเดิม"วาโยเอ่ยขึ้น ชลยิ้มน้อยๆพลางก้มหน้านิ่ง

"งั้นนายก็คงหาของที่หายเจอแล้วล่ะ"

"พี่หมายความว่าอะไร?"วาโยขมวดคิ้ว

"เพราะคนที่พี่ช่วยชีวิตเธอไว้ เธอชื่อ เมษา รัตนพฤกษ์" คำตอบของชลราวกับหยาดน้ำทิพย์ชโลมดินที่แห้งแล้งอย่างวาโยให้กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้งหนึ่ง

"พี่ไม่ได้หลอกผมใช่มั๊ย ฮือๆ"วาโยแทบจะถลาไปเขย่าร่างชลเมื่อได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดชายหนุ่มปล่อยน้ำตาแห่งความดีใจให้ไหลรินลงมาเป็นสาย

"ขี้แยว่ะ ไปหาเธอได้แล้วเธอก็คงรอนายอยู่ทุกลมหายใจ"ชลตบบ่าของวาโยเบาๆ

แกร๊ก!!!แอ๊ด!!!!! เสียงเปิดประตูดังขึ้น หญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยยกมือเช็ดน้ำตาแทบจะทันที

"คุณชลหรอค่ะ"เสียงหวานถามกลับมา

"............."ไม่มีคำพูดใดที่เอื้อยเอ่ยออกมา

"ใครค่ะ"เมษาถามออกมาอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อนๆที่เธอคุ้นเคยทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว มันจะเป็นไปได้ยังไงวาโยไม่น่าจะมาที่นี่ได้ หญิงสาวคิดในใจ

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่เดินมาหยุดเบื้องหน้า พร้อมกับกลิ่นกายที่เธอชอบ ทำให้น้ำตาใสๆหลั่งไหลรินออกจากดวงตาเรียวสวย วาโยมองหญิงสายตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา คิดถึง!!!นั่นคือสิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวใจ เขาย่อตัวลงให้เสมอใบหน้าเธอ ใบหน้าซีดเซียวที่มีร่องรองบาดแผลบางๆ ขาที่ห่อหุ้มด้วยเฝือกสีขาว แต่ดวงตาหลังม่านน้ำตากลับว่างเปล่าไม่แสดงความรู้สึก เธอยื่นมือมาข้างหน้าน้ำตาชายหนุ่มหยดแหมะลงบนมือเรียวที่เอื้อมมาของหญิงสาว เขาจับมือของเธอเอาไว้แล้วนำมาแนบกับแก้มทั้งสองข้างของตนน้ำตายังคงหลั่งรินอย่างบ้าคลั่ง

"ฮึกๆๆ ลม!!ฮือๆๆ ลมใช่มั๊ย" น้ำเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวทำให้วาโยพยักหน้ารัวๆ

"ฮือๆ ลมเอง ทิ้งลมไปทำไม รู้มั๊ยลมรอเมทุกวันเลยนะ"วาโยสวมกอดร่างบางเอาไว้แนบอกจนแน่น เมษากอดกระชับแฟนหนุ่มเอาไว้ เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเธอตัดสินใจได้แล้วว่าเธอไม่อาจเหนี่ยวรั้งวาโยให้มาอยู่กับผู้หญิงพิการอย่างเธอได้

"ลม! ลมกลับไปเถอะนะ ลมยังมีอนาคตที่ดี เมไม่อยากเป็นภาระให้ลมในวันข้างหน้า ลืมเมเถอะนะ"หญิงสาวพูดขึ้นในที่สุด

"เมพูดแบบนี้ได้ยังไง เมรู้มั๊ยว่าลมตามหาเมมาตลอด1เดือน ลมเฝ้ารอเมมาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด พอเจอกันเมกลับไล่ให้ลมออกไปจากชีวิตเมแบบนี้หรอ"วาโยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเจ็บปวด

"แต่เมไม่เหมือนเดิม เมตาบอดนะลม ลมไม่อายคนอื่นเหรอที่มีแฟนตาบอดแบบนี้"เมษาพูดขึ้น

"ลมไม่อาย ลมไม่ได้รักที่เมสวยไม่ได้รักที่เมรวย แต่ลมรักเมตรงนี้ต่างหาก ตรงหัวใจของเมที่ลมรัก เมอย่าไล่ลมเลยนะ แค่นี้ลมก็ใจแทบขาดแล้ว อย่าไปไหนอีกนะอย่าทิ้งลมไปไหนอีกนะ ได้โปรดอย่าไล่ลมเลย"วาโยวางมือเขาบนตำแหน่งอกด้านซ้ายของเมษาทำให้เธอถึงกลับสะอื้นไห้อีกครั้ง

"แล้วถ้าเมไม่สามารถกลับมามองเห็นได้อีกล่ะลม"เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระท่อน

"ไม่ว่าเมจะเป็นยังไง ลมจะอยู่เคียงข้างเสมอนะ เหมือนกับเกียร์ของลมที่มันติดตัวเมไปทุกที่เพราะหัวใจของลมอยู่ที่นั่น แล้วก็เหมือนนาฬิกาเรือนนี้ที่มันจะอยู่ติดตัวลมตลอดไป"วาโยจับมือหญิงสาวให้มาสัมผัสตรงนาฬิกาที่เขาสวม

"ลมเจอมันหรอ"เมษาถามอย่างตื่นเต้น

"สารวัตรเจอน่ะ แล้วเขาเอามาให้ลมขอบคุณนะ ขอบคุณ"

"เรื่องนาฬิกาหรอ?"

"ขอบคุณที่เมกลับมา ขอบคุณที่ไม่ได้จากลมไปไหน ลมรักเมนะ"วาโยโน้มตัวไปจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากอวบอิ่มของแฟนสาวด้วยความคิดถึงชายหนุ่มเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าเนียนใสเบาๆแล้วสวมกอดเธอด้วยความรัก

"เมก็รักลมนะ

...................

เจอกันแล้วไม่มีมาม่าแล้วนร๊าทู้กคนนน ใกล้จะจบแว้ววว ช่วยกันตามจับคนร้ายกัน

ช่วยกดถูกใจ และคอมเม้นเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 😁😁😁

พิมพ์ผิด ข้อความตกหล่น ไว้ไรท์กลับมาแก้ให้นะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว