ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 14

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 471

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2564 06:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

ตอนที่ 14 

หงับ!

เช้าของอีกวันผมได้ตื่นขึ้นมาพร้อมสภาพร่างกายที่เจ็บนั่นปวดนี่ เพราะเซ็กส์เมื่อวานและตลอดคืนไม่ได้ทำให้ผมมีพลังปีศาจมากพอผมเลยต้องมาแอบกัดของของโรเบนแล้วดูดเลือดอยู่แบบนี้ โชคยังดีที่หมอนี่เหนื่อยจนหมดแรงข้าวต้มแล้วก็หลับเป็นตาย

วิธีเพิ่มพลังที่ดีที่สุดคือการกินและดื่มเหมือนที่มนุษย์ต้องกินและดื่ม แต่เราต่างกันที่อาหารของเรา แต่ก็ใช่ว่าปีศาจจะกินอาหารของมนุษย์ไม่ได้ ผมสามารถกินอาหารของมนุษย์ได้แต่มันอาจจะไม่ได้ช่วยให้เพิ่มพลังขึ้นมามากเท่าไหร่หรือบางทีก็ไม่เพิ่มเลยก็ว่าได้

เหล่าปีศาจเลยชอบไปดูดพลังจากมนุษย์ในยามค่ำคืนที่พวกเค้าหลับ บางพวกก็ชอบดูดเลือด บางพวกก็ชอบกินเนื้อ บางพวกก็ชอบกลืนกินความฝันของคน บางพวกก็ชอบการมีเซ็กส์ บางพวกก็ชอบกินอารมณ์ด้านลบของมนุษย์แต่พวกนี้ไม่ได้มีมากนัก เพราะมนุษย์อารมณ์หลากหลายผมเลยไม่ค่อยชอบอาหารที่เดี๋ยวก็หวานเดี๋ยวก็ขมเท่าไหร่

“ทำอะไร”

“อ๊ะ!”

ผมตกใจจนต้องเด้งตัวออกจากซอกคอของอีกฝ่าย ร่างสูงมองผมนิ่งๆ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งแล้วสะบัดผมที่ฟูกะเซอะกะเซิงไปมา

“แอบดูดเลือดกันเหรอ เซ็กส์มันไม่พอหรือไง” เขาพูดพลางใช้มือปาดเลือดจากรูฟันที่ผมกัด

“ดะ...เดี๋ยวข้าจะปิดปากแผลให้ น้ำลายของข้าสามารถหยุดเลือดที่ฟันข้ากัดได้”

ผมขยับเข้าไปหาเขาแล้วโน้มหน้าเข้าไปเลียแผลรอยฟันของตัวเอง แต่เหมือนว่าท่าทางของผมมันจะดูน่ายั่วยวนจนอีกฝ่ายต้องจับก้นผมเล่น

แปะ!

นี่แน่ะ! ผมตีมือผีที่จับก้นผมเมื่อครู่ทิ้ง โรเบนยังทำหน้านิ่งไม่ได้พูดอะไรก่อนจะล้มตัวลงนอนตักผม ตอนนั้นผมอึ้งไปชั่วขณะ คนที่นอนตักผมไม่ได้มีเยอะเท่าไหร่ พอเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ท่านพ่อท่านแม่หรือพี่ๆ แล้วมันก็รู้สึกแปลกๆ

“มึงยังไม่ได้ตอบกูเลยว่าที่กูทำให้เมื่อคืนมันไม่พอเหรอ”

“หือ...เซ็กส์น่ะเหรอ”

“พลังปีศาจฟื้นขึ้นมาไม่พอจนต้องมาแอบดูดเลือดกูอยู่อีกเหรอ”

“ข้าเองก็แปลกใจเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะนั่นคือครั้งแรกที่ข้าจะเพิ่มพลังด้วยการมีเซ็กส์ล่ะมั้ง ข้าเลยดูดพลังจากน้ำกามของเจ้าไม่ได้มาก”

“ครั้บแรกเหรอ? หมายถึงพึ่งเคยมีเซ็กส์เหรอ”

“เหอะ...น่าเจ้ามนุษย์ ข้าเคยมีเซ็กส์มาตั้งสองครั้งแล้ว”

“...แค่สองครั้งมันน่าอวดหรือไง”

“ก็เจ้าถามว่ามันเป็นครั้งแรกของข้าหรือเปล่านี่ ครั้งแรกและครั้งที่สองของข้าถูกพี่ชายข่มขืนเลยนะเว้ย แต่ข้าก็ดูดพลังจากท่านพี่ไม่ได้เพราะท่านพี่เป็นปีศาจที่แข็งแกร่งเกินไป ข้าเลยเป็นฝ่ายที่ถูกดูดพลังมากกว่า”

“ข่มขืน?”

“อืม”

“การถูกข่มขืนมันน่าเอามาพูดอย่างภูมิใจให้คนอื่นฟังเหรอ”

“...ช้าไม่รู้หรอกว่าที่โลกมนุษย์การถูกข่มขืนจะต้องรู้สึกยังไง แต่ที่โลกของข้าการถูกข่มขืนก็เหมือนกับการมีเซ็กส์อย่างหนึ่ง โลกปีศาจที่เต็มไปด้วยบาปมากมายเซ็กส์ก็เป็นเรื่องปกติที่จะทำที่ไหนก็ได้ แม้ว่าตอนที่ข้าถูกท่านพี่ทำจะไม่ได้รู้สึกยินดีหรือมีความสุขกับมันนักแต่ก็ไม่ได้เรียกว่าเสียหายอะไร และการมีเซ็กส์กับคนที่สายเลือดเดียวกันก็ไม่ได้แปลกด้วย แต่เพราะความสัมพันธ์บางทีเราก็เลือกที่จะไปทำกับปีศาจตนอื่นมากกว่าคนในครอบครัว”

“...”

“ทำไมเงียบไปล่ะ? ...ถึงตอนที่ข้าทำกับท่านพี่จะไม่มีความสุข แต่เมื่อคืนเจ้าทำให้ข้าได้รับรู้ถึงความสุขจากการมีเซ็กส์ได้นะ”

“หึ...งั้นเหรอ”

โรเบนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะค่อยหลับตาลง ผมนั่งนิ่งให้เขาหนุนตักต่อไปแล้วก็เผลอหลับตามไปตอนไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีใครอยู่ในห้องเหมือนครั้งแรกที่มา

ผมลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากห้องนั้น ตลอดทางเดินเงียบเชียบไม่มีผู้คน สงสัยว่าผมคงต้องออกไปตามหาพี่เกลให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ ผมเดินต่อมาเรื่อยๆ ก็เริ่มพบกับผู้คน คนเหล่านั้นสวมชุดดำเป็นส่วนใหญ่ บ้างก็ดูแต่งตัวดี บางคนก็ไม่ใส่เสื้อ แต่ทุกคนล้วนเป็นผู้ชายร่างกายแข็งแรงทั้งนั้น

“มึงเป็นใคร”

มีผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาขวางผมไว้ ผมจ้องมองนิ่งๆ ก่อนจะตอบกลับไป

“ข้าชื่อว่ามีย์อาร์ เจ้าเป็นใครทำไมถึงมาขวางทางข้า”

“...อ่อ เด็กของบอส”

พูดจบหมอนั่นก็ขยับหลีกทางให้ ผมเลยเดินต่อแล้วก็ไปโผล่ห้องหนึ่ง ห้องนั้นกำลังมีคนแอบมีเซ็กส์กันอยู่ที่มุมห้อง เป็นเซ็กส์ระหว่างชายชายด้วยกัน

“อะ อื้อ อ้า”

“ชู่ว...อือ”

ผมออกจากห้องนั้นแล้วเดินต่อไปอีกห้อง ห้องนี้มีคนกำลังทำอาหารหน้าตาน่ากินเต็มไปหมด อาหารของพวกมนุษย์ช่างสวยงามและน่าดึงดูด ผมจ้องมองมันอยู่นานจนกระทั่งพ่อครัวเดินเข้ามาหา แม้กระทั่งคนทำครัวก็เป็นผู้ชาย คนกลุ่มนี้มีอะไรน่าแปลกจริงๆ ทั้งทำร้ายมนุษย์ด้วยกันเอง และไม่ปนไปด้วยเพศหญิง

“นายเป็นใคร”

“ข้าชื่อมีย์อาร์”

“...อ่อเด็กของบอส”

“?”

“หิวเหรอ มากินข้าวสิ”

“ข้ากินโรเบนมาอิ่มแล้ว ขอบใจเจ้าที่มีน้ำใจ”

“ห้ะ! อะ...อือ”

ผมเดินออกมาจากห้องนั้นโดยไม่ลืมลองหยิบอาหารของพวกมนุษย์ติดมือมาด้วยเล็กน้อย ระหว่างทางผมก็เดินไปกินไปจนหมด มันอร่อยและรสชาติแตกต่างจากเลือดเนื้อสดๆ นี่สินะรสชาติของโลกมนุษย์

ห้องต่อไปที่ผมมาถึงเป็นห้องสีขาว ในห้องนั้นกำลังมีหญิงสาวถูกมัดเอาไว้สองสามคนและชายชุดดำอีกราวห้าหกคนได้ พวกเขาดูตกใจกันมากที่เห็นผมเดินเข้ามา ดูเหมือนว่าจะเกิดการทำร้ายกันระหว่างมนุษย์อีกแล้ว ถึงผมจะไม่เข้าใจนักแต่มนุษย์ที่นี่แตกต่าง พวกเขาทำร้ายมนุษย์เป็นเรื่องปกติ

“พวกเจ้าเหตุใดถึงทำร้ายมนุษย์ด้วยกันเอง”

“...”

“ข้าเห็นมีเพียงพวกเจ้าที่ทำร้ายมนุษย์ผู้อื่น พวกเจ้าไม่ใช่มนุษย์รึ...หรือพวกเจ้าถูกปีศาจตนใดบงการมา โลกมนุษย์มีแต่ความอบอุ่นและรักใคร่ พวกเจ้ามองข้ามสิ่งสวยงามเหล่านั้นได้ยังไง”

“...”

ผมรู้สึกเหมือนพูดอยู่กับหินเลย เมื่อไม่มีการตอบกลับผมเลยเดินเข้าไปปลดเชือกให้หญิงสาวสามคนนั้น พวกเธอดูตกตะลึงและนิ่งอึ้งไป ผมช่วยประคองพวกเธอขึ้นมาแล้วเดินไปถอดเสื้อของคนพวกนั้นออกมาส่งให้พวกเธอคลุมไว้ ชายเหล่านั้นไม่ได้ห้ามแต่ก็ยังมองผมแบบไม่เข้าใจเหมือนเดิม

“เหตุใดเจ้าจึงถูกลงโทษ”

“เอ่อ...พ่อแม่เป็นหนี้แล้วขายพวกเรามาค่ะ”

“เงินหรือ? ของพรรค์นั้นมันน่าครอบครองตรงไหน”

ผมจูงมือหญิงสาวคนหนึ่งให้เดินตามมา พวกเธออีกสองคนไม่รอช้าที่จะเดินตามผม ผมเลยนำพวกเธอมาที่ห้องครัวเมื่อครู่ พอเข้าไปพ่อครัวก็ตะลึงและอึ้งกับการมาของผมและสาวๆ พ่อครัวอ้าปากค้างพุดไม่ออก

“? ...เจ้าทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร”

“...เอ่อ นั่นคืออะไรเหรอครับ”

“มนุษย์สาวไงล่ะ”

“???”

“พวกนางถูกลงโทษเพราะพ่อแม่ของพวกนางเป็นหนี้ข้าจึงช่วยนางมา มนุษย์ต้องกินอาหารเพื่อความอยู่รอด ข้าจะให้นางกินอาหารที่แล้วค่อยออกไปด้วยกัน”

“ห้ะ?”

เหล่าหญิงสาวยืนตัวสั่น ผมเลยจูงมือพวกเธอไปนั่งแล้วหยิบอาหารมาวางไว้ตรงหน้า พวกเธอดูอึกอักและหวาดกลัว ผมเลยตักอาหารนั้นป้อนให้ ตอนนั้นแหละพวกเธอถึงได้กินมันเข้าไป แค่คำแรกที่อาหารเข้าปากน้ำตาเธอก็ไหลผมรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

“ฮึก...ฮึก”

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเธอก็พากันร้องไห้แล้วโผล่เข้ามากอดผมอย่างโล่งใจ ผมลูบหัวปลอบอย่างอ่อนโยนจนกระทั่งพวกเธอหยุดร้อง

“ทำอะไรน่ะครับเมีย”

“ข้าชื่อมีย์อาร์ไม่ใช่เมีย”

โรเบนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว สายตาที่มองมาดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก น่าแปลกใจสำหรับผมทีเดียวทั้งที่รอบตัวหญิงสาวเหล่านี้มีบรรยากาศอบอุ่นเกิดขึ้นทั้งพ่อครัวและโรเบนกลับไม่ได้รับรู้ถึงมันเลย ผมหันไปมองพวกเธออีกครั้งแต่ดูเหมือนว่าพวกเธอจะกลัวขึ้นมาจนตัวสั่น

0000000000 

มาเช้าอีกแล้ว ตื่นเช้าหรอ...อ้อ เปล่า ยังไม่ได้นอนนนน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว