facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว

ชื่อตอน : ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 821

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว
แบบอักษร

ห้องทำงานของอัศวิน

ญาดานั่งหน้าบูดอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเองด้วยอารมณ์แบบเซ็งสุดๆ เพราะตอนนี้โต๊ะทำงานของเธอถูกย้ายเข้ามาอยู่ในห้องทำงานเดียวกันกับเขาแล้ว เธอจะขยับตัวไปไหนหรือจะทำอะไรเขาก็คอยแอบชำเลืองมองอยู่ตลอดเวลา จนเธอไม่สามารถทำอะไรได้ถนัด

“นี่คุณอัศวินคะ..คุณจะเล่นนั่งจ้องญาแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะคะ ถ้าคุณมัวแต่นั่งจ้องญาอยู่แบบนี้ญาไม่มีสมาธิทำงานหรอกนะ..”

เขายิ้มในความน่ารักที่ดูกระฟั๊ดกระเฟี๊ยดของเธอแล้วก็ลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ

“ฉันนั่งจ้องเธอแค่นี้เธอถึงกลับไม่มีสมาธิทำงานเลยหรอ..นี่คิดอะไรทะลึ่งอยู่เปล่าเนี้ย..?”

“คุณอัศวิน..”

เธอขึ้นเสียงใส่เขาจนเขาถึงกลับหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ แล้วก็หันมาแซวเธอขำๆ

“นี่ตั้งแต่เธอได้ฉันแล้วกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันแบบนี้เลยหรอ..?”

“ใครกันแน่ที่ได้ใคร คุณนั่นแหละได้ฉันอีตาบ้า..”

เธอพูดกับตัวเองเบาๆเพราะหงุดหงิดที่เขาได้ตัวเธอไปแล้วก็ยังไม่รู้ตัวเองอีก ว่าเขาเป็นคนแรกของเธอเพราะตัวเธอเองยังไม่เคยมาก่อน แถมยังต้องมาเสียตัวให้เขาตอนเมาอีก

“ทำปากขมุบขมิบ นี่เธอกำลังนินทาอะไรฉันอยู่ใช่ไหม.?”

“เปล่านะคะ..ไม่มีอะไรสักหน่อย..”

เขาทำท่าไม่พอใจวิ่งเข้าไปใกล้เก้าอี้ตัวที่เธอนั่งแล้วจับเก้าอี้หมุนตัวเธอให้หันหน้ามาหาเขา แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

“เธอทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจ แล้วเมื่อกี้เธอก็ทำปากขมุบขมิบเหมือนนินทาฉันอยู่ บอกมาว่าเธอนินทาอะไรฉัน..?”

“เปล่านะคะ ญาไม่ได้นินทาอะไรคุณเลยนะ..”

“อย่าให้ฉันต้องง้างปากเธอด้วยปากของฉันเองนะ..”

“...”

เธอเงยหน้ามองเขาตาโต เขาจึงค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอช้าๆปากเกือบจะได้ชนกันแต่เธอก็หันหน้าหนีไปก่อน

“นี่ห้องทำงานของคุณนะคะ เราอย่ามาทำอะไรแบบนี้เลยค่ะ..”

“ถ้าไม่ใช่ที่ห้องทำงานแล้วเธออยากให้ฉันทำที่ไหนละ..?”

เขายื่นหน้าเข้าไปชิดกับใบหูของเธอ จนเธอขนลุกไปทั่วทั้งแขนพร้อมทั้งหัวใจที่เริ่มเต้นแรง

จุ๊บ>> เขายื่นหน้าไปจุ๊บที่แก้มเธอ 1 ทีจนเธอสะดุ้งตกใจ หันมามองหน้าเขาอย่างรู้สึกอายๆ

“คุณอัศวิน..”

“ก็เธอน่ารักแบบนี้ใครมันจะไปอดใจไหวละ”

“...”

เขาส่งยิ้มหวานมาให้เธอใกล้ๆ และมันก็ทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างบอกไม่ถูก ทำให้เธอหน้าแดงแล้วก็ไม่กล้าที่จะสบตากับเขาตรงๆ

“กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของคุณได้แล้วค่ะ..”

“ยังอยากจ้องหน้าเธอใกล้ๆแบบนี้อยู่เลยนี่..”

“ไปทำงานได้แล้วค่ะ..”

เธอหันมาใช้มือตัวเองดันอกเขาให้ออกห่าง จนเขาต้องยอมเธออย่างว่าง่าย ยอมกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองตามเดิม

แต่สายตาของเขาก็ยังคงคอยชำเลืองมองเธออยู่ตลอดเวลาไม่เลิก จนเธอรู้สึกอายแล้วก็ทำอะไรไม่ถูก

 

กริ๊งง กริ๊งง >>> สายเรียกเข้าจากพลวัธเธอเห็นเบอร์โทรศัพท์จากพลวัธที่โทรเข้ามาก็รีบกดปิดเสียงทันที

“ฉันขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกสักครู่นะคะ..”

เธอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันที โดยมีสายตาของเขามองตามไปอย่างรู้สึกแปลกใจ

“คุยกับใคร..ทำไมต้องดูมีความลับแบบนั้นด้วย..?”

เขาพูดกับตัวเองด้วยความสงสัยในตัวเธอ คอยชะเง้อมองดูว่าเมื่อไหร่เธอจะเดินเข้ามา

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แกร๊ก>> ประตูห้องทำงานของเขาเปิดออก แต่กลับไม่ใช่คนที่เขารออยู่

“สวัสดีค่ะวิน..”

พิมพรรณคู่หมั้นของเขาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้านิ่งๆ

“สวัสดีครับพิม..เอ่อ..นี่คุณมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ..?”

เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าที่ดูจะไม่พอใจนัก เพราะเธอติดต่อเขาไม่ได้มา 2 อาทิตย์แล้ว และตัวเขาเองก็ไม่คิดที่จะสนใจติดต่อกลับไปหาเธอบ้างเลยจนเธอต้องบุกมาหาเขาถึงที่นี่เอง

“พิมเป็นคู่หมั้นของวินนะคะ พิมจะต้องมีอะไรด้วยหรอคะพิมถึงจะมาหาวินได้..?”

“คือ..ผมจะได้รู้ไงว่าพิมตัองการอะไรหรืออยากได้อะไร ผมจะได้จัดการแล้วก็เตรียมไว้ให้..”

“พิมไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้นค่ะ พิมแค่ต้องการวิน..พิมอยากให้วินสนใจพิมบ้างแล้วก็แคร์ความรู้สึกของพิมบ้างได้ไหมคะ..?”

“...”

“พิมติดต่อไปหาวินมา 2 อาทิตย์แล้ว แต่วินไม่รับสายพิมเลยและก็ไม่คิดที่จะติดต่อกลับด้วย วินรู้ไหมคะว่าพิมเสียใจมากแค่ไหนที่วินใจร้ายกับพิมมากขนาดนี้..”

“เอ่อ..คือ”

 

แกร๊ก>> ประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออกและคนที่เดินเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

“นี่เธอเข้ามาทำไม..ใครอนุญาต..?”

“ขอโทษค่ะที่ญาเปิดเข้ามาโดยพลการ ญาไม่ทราบว่าคุณอัศวินมีแขก..”

“ฉันไม่ใช่แขกของวินฉันเป็นคู่หมั้นของวิน..”

“...”

อัศวินยืนอึ้งทันทีที่พิมพรรณแนะนำตัวเองแบบนั้นกับญาดา ต่อให้ญาดาจะรู้ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วแต่มันก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี

“ฉันทราบค่ะว่าคุณเป็นคู่หมั้นของคุณอัศวิน แต่ฉันแค่กำลังจะเข้ามาทำงานที่โต๊ะของฉัน..”

เธอพูดจบก็เดินเข้ามาในห้องทำงานเขาเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวเอง จนพิมพรรณมองด้วยความแปลกใจ

“ทำไมโต๊ะทำงานของเธอถึงมาอยู่ในห้องทำงานของวิน..?”

“ถามคุณวินดูเองซิคะว่าทำไม..?”

ญาดาย้อนพิมพรรณกลับไปอย่างไม่กลัว แต่ตอนนี้คนที่ร้อนๆหนาวๆที่สุดเห็นจะเป็นอัศวินคนเดียว

“วินคะ..ทำไมคุณถึงยอมให้เลขาเข้ามาทำงานอยู่ในห้องนี้ร่วมกับคุณ..?”

“คือว่า..ญาดาเพิ่งเข้ามาทำงานนะครับแล้วเธอก็ยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่ ผมต้องคอยสอนงานเธอเพื่อที่งานจะได้ออกมาไม่ผิดพลาดนะครับ”

“จริงหรอคะ..?”

“จริงครับ..”

อัศวินพูดไปก็มองหน้าของญาดาไป ดูรู้ว่าเธอคงไม่พอใจเพราะสีหน้าเธอนิ่งมากจนเขามองออก

“งั้นก็แล้วไปค่ะ..พิมจะเชื่อวินนะคะแต่ถ้ามีอะไรผิดปกติพิมไม่ปล่อยเลขาของวินไว้แน่..”

“...”

พิมพรรณจ้องหน้าญาดาอย่างไม่ไว้ใจนัก แล้วเธอก็ชวนอัศวินออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน ปล่อยให้ญาดาอยู่ในห้องทำงานคนเดียวด้วยสีหน้าเครียดจัด พอนึกถึงสายจากพลวัธที่โทรเข้ามาจากโรงพยาบาลเมื่อกี้นี้

“พล..มีอะไรหรือเปล่า.?”

( เมื่อกี้ตำรวจมาที่โรงพยาบาล )

“ตำรวจมาทำไม..?”

( มาขอลายนิ้วมือพี่นินเพื่อไปทำสรุปคดีนะ )

“จะสรุปได้ยังไงในเมื่อคดีนึ้ยังหาตัวคนร้ายที่ขับรถชนพี่นินไม่ได้เลย อย่าให้เขาเอาลายนิ้วมือพี่นินไปเด็ดขาดนะ”

( ไม่ทันแล้วละญา..พลขอโทษนะ )

“...”

ญาดาวางสายลงด้วยความเครียดจัดเพราะคดีที่พี่สาวเธอถูกรถชนมันมีอะไรบางอย่างที่ดูไม่เป็นธรรม ทั้งกล้องวงจรปิดที่เสียแทบจะทุกจุดบนถนน และรถคนนั้นก็ยังไม่มีทะเบียนอีก ทุกอย่างมันดูตั้งใจเกินไปที่จะเป็นแค่อุบัติเหตุรถชนธรรมดา

“ญาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนทำร้ายพี่นิน”

 

 

...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว