email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เหมือนเดิมpart:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : ไม่เหมือนเดิมpart:วาโย+เมษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เหมือนเดิมpart:วาโย+เมษา
แบบอักษร

แอ๊ด!!! เสียงเปิดประตูทำให้หญิงสาวร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยหันหน้าไปมอง

"สวัสดีครับ ผมเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณ อาการคุณเป็นยังไงบ้างเจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่าครับ"เสียงทุ้มอ่อนโยนถามขึ้น

"เจ็บค่ะ เจ็บไปทั้งตัวเลย ขาฉันขยับไม่ได้"หญิงสาวอธิบาย

"ที่ขาขยับไม้ได้เพราะกระดูกคุณหักหมอทำการใส่เฝือกให้คุณก่อนชั่วคราว รอร่างกายคุณพร้อมเราจะทำการผ่าตัดใหญ่อีกครั้ง"นายแพทย์วัยกลางคนอธิบาย หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆอย่างเข้าใจ

"คุณจำได้มั๊ยครับ ว่าคุณชื่ออะไร"เสียงอีกเสียงที่ไม่คุ้นเคยถามขึ้นทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วนิ่ง เธอพยายามทบทวน เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ภาพต่างๆค่อยๆไหลมาในห้วงของควาทรงจำ

"ฉันชื่อ เมษา รัตนพฤกษ์" คำตอบของเธอทำให้แพทย์หนุ่มและพยาบาลรวมถึงชายหนุ่มอีกยกยิ้มขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ

"แสดงว่าสมองคุณไม่ได้รับความกระทบกระเทือนถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ"แพทย์สรุป

"ขอโทษนะค่ะ ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ"เสียงใสถามกลับมาทำให้ทุกคนต้องหันมามองหน้ากันอีกครั้ง

"สองทุ่มครับ"เสียงห้าวตอบขึ้น หญิงสาวตรงหน้าระยายยิ้ม

"สองทุ่มนี่เอง ถึงว่าทำไมมืดจัง"คำพูดของเธอทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง เธอไม่ได้ความจำเสื่อมแต่เธอสูญเสียการมองเห็นอย่างนั่นหรือ

"................."

เสียงที่เงียบกริบทำให้หญิงสาวถึงกลับหน้าเสีย

"หรือว่า ตาฉันบอดหรอค่ะ"น้ำตาเม็ดเป้งไหลมาคลอดที่สองหน่วยตาและไหลรินลงมาช้าๆ

"คนไข้ต้องใจเย็นๆก่อนนะครับ เรามีทางรักษาคุณต้องเชื่อมั่นหมอนะ"เสียงที่อ่อนโยนราวผู้ใหญ่ใจดีดังขึ้น หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆเป็นการตอบรับทั้งๆที่ใจเธอแสนจะเจ็บปวด แพทย์และพยาบาลเดิยออกไปแล้ว

"ฉันจะกลับมามองเห็นอีกครั้งได้มั๊ยค่ะ"เสียงสะอื้นทำให้ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยตลอดเวลาเดินมากุมมือหญิงสาวเอาไว้

"ผมเชื่อว่าคุณต้องกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง คุณต้องสู้นะ คุณห้ามท้อเพราะถ้าคุณท้อเท่ากับคุณแพ้"

"คุณเป็นใครค่ะ"หญิงสาวมองไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่า

"ผมชื่อชล ชลธีร์ ผมเป็นคนเจอคุณตรงจุดเกิดเหตุตอนผมไปออกลาดตระเวณแถวนั้น" วันนั้นเขาเดินออกลาดตระเวณกับเพื่อนตำรวจอีกหลายนาย เขาเจอเธอนอนหายใจรวยรินอยู่ข้างโขดหินใหญ่ เขาจึงตัดสินใจนำเธอมาส่งโรงพยาบาลและคอยดูแลเธอตลอดช่วงเวลา 1เดือนเต็มตั้งแต่โรงพยาบาลประจำจังหวัดจนส่งตัวมารักษาต่อที่นี่

"ขอบคุณนะค่ะ ที่ช่วยชีวิตฉันไว้ สร้อย!!คุณเห็นสร้อยคอฉันมั๊ยค่ะ"หญิงยกมือไหว้ชายหนุ่มข้างหน้าซึ่งเธอก็ไม่สามารถรู้ว่าเขานั่งตรงจุดไหนหญิงยกมือเรียวลูบลำคอที่วางเปล่าด้วยความตกใจเมื่อสร้อยที่แฟนหนุ่มเอาให้ไม่ได้สวมอยู่กับคอของเธอแล้ว

"สร้อมเส้นสีดำๆน่ะหรอครับ ผมเก็บไว้ให้คุณเองครับ คุณจะใส่มั๊ยเดี๋ยวผมใส่ให้"ชลเดินไปหยิบสร้อยคอสีดำที่ตัวจี้เหมือนกับเฟืองเดินมาหาหญิงสาวเขาบรรจงสวมใส่บนคอระหงอย่างแผ่วเบา

"ขอบคุณค่ะ"

"คุณจะให้ผมติดต่อญาติคุณมั๊ยครับ"ชล ถามขณะเขาสวมสร้อยคอให้เธอจนเสร็จ เมษาขมวดคิ้วมุ่น

"ขอโทษนะคะ วันนี้วันที่เท่าไหร่"แทนการตอบคำถามของชลเมษากลับถามชายหนุ่มแทนเมื่อเธอรับรู้วันที่แล้วหญิงสาวถึงกลับน้ำตาซึม

"ฉันขอเวลาสักหน่อยนะค่ะ"เธอค่อยๆยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลริน เธอกลัวกลัวว่าคนรักหนุ่มจะรับสภาพหญิงสาวที่พิการทางสายตาอย่างเธอไม่ได้ถึงแม้แพทย์จะบอกว่ามีทางรักษาแต่เธอก็ยังไม่มั่นใจ

"ครับ"ชลได้แต่มองหญิงสาวร่างบางด้วยความเห็นใจเมษาทิ้งตัวลงนอนอย่างอ่อน ป่านนี้ป๊ากับม๊าจะเป็นไงบ้าง ลมจะโกรธเธอมั๊ยที่เธอผิดสัญญา 1เดือนเต็มที่เธอหายไปเขาจะตามหาเธอมั๊ยความคิดของเธอตีกันไปมาอย่างสับสน ถ้าเธอมองไม่เห็นเธอยังจะกล้าดึงรั้งเขาไว้กับตัวเองอยู่มั๊ย ถ้าถึงวันนั้นเธอคงต้องปล่อยชายหนุ่มไปเพราะเธอไม่อยากจะเห็นแก่ตัว

@อีกห้องหนึ่ง

"ป๊าเป็นไงบ้างครับ"วาโยเอ่ยถามชายวัยกลางคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง

"ป๊าไม่ได้เป็นไร ได้ข่าวเมบ้างมั๊ยลม"คำถามที่ชายสูงวัยมักจะถามเขาอยู่เสมอเวลาที่เจอกัน ชายหนุ่มหลุบตามองพื้นพลางส่ายหน้า ไมตรีถอนหายใจเฮือก ส่วนดาราก็จับมือของสามีมากุมไว้ เตวิชญ์มองภาพตรงหน้านิ่ง

"ให้ผมจะส่งคนช่วยตามหาอีกแรงมั๊ยครับป๊า"เตวิชญ์เดินเข้ามาใกล้

"ป๊าเริ่มจะหมดหวังแล้วล่ะเต น้องหายไปเป็นเดือนจนป่านยังไม่มีวี่แวว ทั้งที่เราก็ตั้งรางวัลก็แล้ว ตำรวจก็แล้วนักสืบก็แล้ว น้องคงไม่อยู่กับเราแล้วจริงๆแหละ"ไมตรีถึงกับน้ำตาซึม

"ป๊าอย่างพึ่งหมดหวังซิครับ ตราบใดที่เรายังไม่พบศพหรือร่องรอยการเสียชีวิตของเม เราต้องอยู่อย่างมีความหวังนะครับ ป๊าต้องรักษาตัวเองให้หายเร็วๆ"วาโยพูดให้กำลังใจชายกลางคน รวมถึงให้กำลังใจตัวเองไปด้วย

"ลมไม่คิดจะถอดใจใช่มั๊ย"คำถามของไมตรีทำให้ดาราและเตวิชญ์จ้องมองไปที่เขา

"ผมไม่เคยคิดที่จะถอดใจแม้แต่ครั้งเดียวครับป๊า ถึงความหวังจะมีเพียงริบรี่แต่ผมก็ยังหวัง"วาโยสบตากับไมตรีด้วยดวงตาที่เด็ดเดี่ยวจริงจัง

"ป๊ารู้แล้วทำไมลูกสาวป๊าถึงรักลม เพราะตอนนี้ป๊าก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับลูกสาวป๊า ขอบคุณที่รักลูกป๊ามากขนาดนี้ ป๊าจะสู้ดูอีกสักครั้งป๊าจะไม่ยอมแพ้"ไมตรียกมือลูบศรีษะแฟนลูกสาวด้วยความเอ็นดู ดาราระบายยิ้มออกมาพร้อมน้ำตา ผิดกับอีกคนที่มองมาอย่างคนไม่สบอารมณ์

วาโยเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของไมตรี ชายหนุ่มต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเรียกจากทางด้านหลัง

"เดี๋ยว!!!คุยกันหน่อยซิ"เตวิชญ์ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมทางเดิน

"ครับ พี่เตมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ"วาโยหันไปมองพรางเลิกคิ้ว

"ที่พูดเมื่อกี้ พูดได้ดีนิ!!! นายไม่คิดเหรอว่านายกำลังจะหลอกให้ป๊ามีความหวังลมๆแล้งๆ ยัยเมหายตัวไปเป็นเดือน นายยังบอกให้ป๊าหวัง นายไม่เห็นสภาพป๊าหรอ"เตวิชญ์พูดขึ้น

"เพราะผมเห็นไงครับผมถึงอยากให้ป๊าลุกขึ้นสู้ สู้อย่างมีความหวัง"วาโยหันไปมองพี่ชายบุญธรรมของเมษาเต็มตา

"เหอะ!!สู้อย่างมีความหวังแล้วเป็นไง ป๊าต้องมานอนตรอมใจอยู่แบบนี้หรอ แทนที่นายจะพูดให้ป๊าปล่อยวาง"เตวิชญ์ทำเสียงเยาะในลำคอ

"ดูเหมือนพี่เตจะไม่ค่อยอยากให้หาเมเจอเลยนะครับ"ชายหนุ่มรี่ตามอง ดวงตาของเตวิชญ์ลุกวาว

"นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง วาโย คนที่นายพูดถึงนั่นก็น้องสาวฉันนะ"

"แต่ก็ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ เพราะที่ผ่านมาพี่เตเป็นคนเดียวที่คัดค้านการตามหาเม บางทีผมยังอดแปลกใจไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเมไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาแบบที่ทางตำรวจเขาสันนิษฐานกัน"วาโยพูดจบก็ผละออกมา เตวิชญ์ฟึดฟัดด้วยความโมโห

"มึงจะเป็นรายต่อไปที่กูจะจัดการไอ้วาโย"เตวิชญ์มองตามแผ่นหลังของวาโยไปด้วยสายตามุ่งร้าย ชลเดินออกมาจากที่ซ่อนเขาเดินออกจากห้องเพื่อมาเดินเล่นข้างนอก แต่เผลอได้ยินบทสนทนาของสองหนุ่มจึงหยุดฟังไม่กล้าเดินต่อเขาเห็นสายตาของชายที่แต่งกายดูดีมองตามหลังชายหนุ่มอีกคนเต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย ชลเดินตามวาโยออกไปเงียบๆ

"น้อง!! ไอ้น้อง!!"เสียงเรียกดังมาจากข้างหลังทำให้วาโยหันไปมอง เขาเห็นชายคนที่วิ่งชนเขาเมื่อตอนที่เขาเดินเข้ามาเยี่ยมไมตรี เดินยิ้มเข้ามาหาเขา

"ครับ พี่เรียกผมหรอครับ"วาโยชี้นิ้วมาที่อกของตัวเอง ชายร่างบึกบึนพยักหน้าเป็นเชิงรับ

"จะกลับแล้วหรอ คุยกันแป๊บซิ"ชลเอ่ยขึ้นเขาเดินนำชายหนุ่มไปที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล

"พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"นายควรระวังตัว ผู้ชายคนนั้นไม่ปล่อยนายไว้แน่"ชลสวนขึ้นมาทันที วาโยขมวดคิ้วมองชายผู้มาใหม่นิ่ง

"พี่รู้?"

"ใช่ พี่ได้ยินที่เขาพูด ช่วงนี้ก็ระวังตัวหน่อย ไปเผลอทำอะไรให้เขาไม่พอใจล่ะ"ชลเอ่ยถามพร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เขาอัดควันเข้าไปในปอดก่อนพ่นควันขาวๆออกมาในอากาศ

"เอาหน่อยมั๊ย" ชลยื่นบุหรี่ไปให้หนุ่มรุ่นน้องที่ถูกชะตา

"ผมไม่สูบครับพี่"วาโยปฏิเสธยิ้มๆ

"เด็กดี?"ชลยิ้มเก๋

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้น"วาโยทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เหล็กยาวมองไปเบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด

"แล้วนี่มาเยี่ยมใครล่ะ"ชลถามขึ้น

"ผมมาเยี่ยมพ่อของแฟนครับท่านไม่สบาย"

"ว่าที่ลูกเขยดีเด่นว่างั้น?"ชลเดินลงมานั่งตาม

"แค่อยากทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีแทนเขา"วาโยมองไปเบื้องหน้าอย่างเศร้าสร้อย

"แทนเขา หมายถึงแฟนนายหรอ"ชลเลิกคิ้วมองหนุ่มรุ่นน้อง วาโยพยักหน้าเล็กน้อย

"แล้วเจ้าตัวเขาไปไหน" วาโยส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"ผมยังตามหาเธอไม่เจอเลยครับ ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เป็นตายร้ายดียังไง"

"เธอหายไปนานหรือยัง?"

"ครบเดือนวันนี้พอดีครับ แล้วนี่พี่มาเฝ้าไข้แฟนพี่หรอ"วาโยหันไปถามชายหนุ่มรุ่นพี่เมื่อเห็นเขาเงียบไป

"เธอไม่ใช่แฟนพี่หรอก พี่เจอเธอโดยบังเอิญ เลยช่วยเธอไว้ เธอหลับไปเป็นเดือนเลยนะ พึ่งจะฟื้นขึ้นมาตอนที่พี่เจอนาย"ชลมองไปเบื้องหน้า

""พี่คงดีใจมากนะครับที่เธอฟื้น"วาโยยกยิ้มที่มุมปาก

"ใช่ ดีใจมากพี่เชื่อมั่นในความหวัง นายก็ควรจะเชื่อมั่นในความหวังเหมือนกันนะ ตามหาเธอต่อไปไม่แน่เธออาจจะอยู่ใกล้ๆเรานี่แหละเพียงแต่มันยังไม่ถึงเวลาที่จะได้พบเจอกัน"คำพูดของชลทำให้วาโยรู้สึกมีความหวังขึ่นมาอีกครั้ง

"ครับผมจะตามหาเธอต่อไป ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสภาพไหน ผมจะเป็นคนดูแลเธอเอง"วาโยพุดด้วยความมุ่งมั่น

"พี่เป็นผู้ชายพี่ยังรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นเลยนะ"ชลหัวเราะน้อยๆ เขานึกทึ่งกับความรักของหนุ่มรุ่นน้องคนนี้มากถ้าเป็นเขาๆก็คงจะทำเช่นเดียวกันกับชายหนุ่มคนนี้

"ดึกแล้วผมขอตัวก่อนนะครับพรุ่งนี้มีเรียนเช้า พรุ่งนี้ถ้าพี่ยังไม่ได้กลับคงมีโอกาสได้เจอกันอีกนะครับ คุยกับพี่แล้วผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย"วาโยหันมายิ้มพร้อมกับเยียดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"อืมได้ซิ พี่ชื่อชลนะ" ชลลุกขึ้นยืนตาม

"ผมวาโยครับหรือจะเรียกว่าลมเฉยๆก็ได้"วาโยแนะนำตัว

"ยินดีที่ได้รู้จัก นายกลับเถอะลมพี่ก็จะขึ้นไปดูแลเธอแล้วเหมือนกันหายลงมานานแล้ว"ชลแตะบ่าของวาโยเบาๆ

"เดี๋ยวลม!!แล้วแฟนนายชื่อว่าอะไร บางทีพี่จะได้ช่วยนายหาอีกแรงหนึ่ง"วาโยชะงักเท้าหันไปมองชลอย่างมีความหวัง

"เธอชื่อเม เมษา รัตนพฤกษ์ครับ"

........................

แม่ยกน้องลมจ้องงับหัวไรท์แน่ๆเลยอิอิ มาม่ายังไม่จบ!! อย่าพึ่งเบื่อกันเด้อ ชีวิตบางทีมันก็ไม่สมบูรณ์แบบ นิยายก็เช่นกัน😁😁😁 แต่ที่แน่ๆคนร้ายโผล่หางแล้วนะ...

ช่วยคอมเม้นท์และกดถูกใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ เหลืออีกไม่กี่ตอนแล้วนร๊า

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว