email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความหวังpart:วาโย+เมษา

ชื่อตอน : ความหวังpart:วาโย+เมษา

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความหวังpart:วาโย+เมษา
แบบอักษร

ประตูถูกเปิดออกมาจากเจ้าหน้าที่ ทั้งหมดหันไปมองหน้าเจ้าหน้าที่นิ่ง

“ญาติจะเข้าไปดูศพมั๊ยครับ” เจ้าหน้าที่ถามขึ้น ทุกคนต่างพยักหน้า

“ปรายแกไม่ต้องเข้าไปก็ได้นะ แกท้องอยู่ฉันไม่อยากให้แกสะเทือนใจ” เสียงนนนี่บอกเพื่อนสาว

“ไม่! ฉันจะไปหามัน แกอย่าห้ามฉันเลยนังนนนี่” ปรายฟ้าสะอื้นไห้ โดยมีเขตแดนกอดประคองไว้ไม่ห่าง ทุกคนต่างเคลื่อนตัวกันเข้าไปในห้อง ผ้าขาวที่ห่อหุ้มศพทำให้ทั้งหมดต้องเบือนหน้าหนี 

“ขอโทษนะครับ ทำไมถึงมีแค่สองศพ” หมอทรงวุฒิถามขึ้นทำให้ทั้งหมดหันไปมองเตียงตรงหน้าที่ มีศพอยู่สองเตียง

“เราเจอแค่สองศพนะครับที่อยู่ในรถ”เจ้าหน้าที่เลิกคิ้ว ทุกคนมองดูสองศพอย่างมีความหวัง

“พี่ครับศพไหนคือศพของผู้หญิง”วาโยแทบจะถลาเข้าไปถาม เจ้าหน้าที่ชี้ไปเตียงที่เตียงด้านซ้าย ชายหนุ่มค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆร่างที่นอนนิ่งไร้วิญญาณ เขาค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทาดึงผ้าขาวที่ปิดหน้าศพออกช้าๆ ทับทิมและปรายฟ้าหันหน้าไปซบอกสามีนิ่งๆ สภาพศพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิม ไหม้เกรียมไปทั้งตัว รูปปากที่อ้ากว้างทำให้วาโยเบิกตากว้าง เมื่อเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาลวกๆ

“นี่ๆ ไม่ใช่เมครับ นี่ไม่ใช่ร่างของเม” วาโยหันไปบอกทุกคนที่อยู่บริเวณนี้ ทุกคนต่างหันมามองชายหนุ่มนิ่ง

“ทำไมเธอถึงมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ลูกสาวลุง”ไมตรีขมวดคิ้วมองหนุ่มรุ่นลูกอย่างรอคอย เขายอมรับตอนนี้หัวใจของผู้เป็นพ่อกลับมาเต้นอย่างมีความหวังอีกครั้ง

“ฟันของเมจะซี่เล็กๆ แล้วเมจะมีฟันเขี้ยวสองข้าง แต่ร่างนี้ไม่มีครับ” คำตอบของวาโยสร้างความหวังให้ทุกคนแม้แต่ตัวเขาเอง

“แล้วตอนนี้ยัยเมอยู่ที่ไหน” ทับทิมเช็ดน้ำตาตัวเองพร้อมกับตั้งข้อสงสัย

ทั้งหมดเคลื่อนย้ายออกมาจากห้องเก็บศพ ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ตำรวจชุดเดิมที่ปฏิบัติหน้าที่เดินตรงเข้ามาหา ญาติผู้เสียชีวิต

“สวัสดีครับ ผมร้อยตำรวจเอก ไพศาล รักชาติ เป็นผู้ดูแลคดีนี้ครับ” สารวัตรไพศาลแนะนำตัว

“สวัสดีครับสารวัตร ผมไมตรี รัตนพฤกษ์ ผมอยากจะสอบถามให้แน่ใจว่า ศพที่ได้จากรถมีแค่สองศพหรอครับ” ไมตรีถามขึ้นทันทีด้วยความแคลงใจ

“ใช่ครับ เราพบแค่สองศพ แต่อีกรายยังหาไม่เจอ ผมได้วางกำลังไว้ตรวจสอบและค้นหาทั่วบริเวณแล้วครับ”

“ที่เกิดเหตุอยู่ตรงจุดไหนครับ ถ้าผมจะขอเข้าไปดูที่เกิดเหตุได้มั๊ยครับ”วาโยถามขึ้น

“ได้ครับ นี่เป็นทรัพย์สินบางส่วนที่เราได้จากบริเวณใกล้ๆกับที่เกิดเหตุ  ถ้ามองจากรูปการณ์แล้วผมคิดว่ารถน่าจะกระแทกกับต้นไม้ ทำให้ประตูด้านหลังเปิดออกจากแรงกระแทก อาจเป็นไปได้ที่ผู้โดยสารที่นั่งเบาะหลังจะกระเด็นออกมาจากนอกตัวรถครับ”สารวัตรหนุ่มอธิบาย ทุกคนต่างพยักหน้าด้วยความเข้าใจ วาโยเอื้อมมือไปหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆจากมือของตำรวจมาถือไว้ เขาแน่ใจว่ามันเป็นของเมษา เพราะกล่องนี้เธอติดริบบิ้นเอาไว้ ชายหนุ่มค่อยๆเปิดกล่องออกข้างในมีนาฬิกาข้อมือเรือนหรู พร้อมกับกระดาษเล็กๆ ที่เขียนไว้ว่า “นาฬิกา คือเวลา การให้นาฬิกา คือการให้เวลากับคนที่เรารัก เราจะจับมือเดินไปด้วยกันเหมือนเข็มในนาฬิกานะ รักลมนะใส่ห้ามถอดด้วย” วาโยหยิบนาฬิกาขึ้นมาสวมมันลงไปที่ข้อมือด้านซ้ายด้วยน้ำตาที่ไหลริน เขาอยากจะบอกเธอมากกว่า ว่าของขวัญวันเกิดของเขาเขาไม่ได้ต้องการสิ่งของอะไรเลย เขาต้องการเพียงแค่ให้เธอกลับมาอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง

“แล้วกล่องนี้ตกอยู่ตรงไหนของรถครับ” วาโยถามขึ้น

“อยู่ด้านบนครับไม่ถึงก้นเหว ถ้ามันเป็นของๆผู้สูญหายจริงๆ เธอหน้าจะกระเด็นออกจากรถก่อนที่รถจะร่วงลงสู่เหว”ข้อสันนิษฐานทำให้ทั้งหมดกลับมามีความหวังอีกครั้ง แต่ความเศร้าเสียใจก็ยังคงมีอยู่เพราะผู้ที่สูญเสียคือคนในบริษัทของ F.1 คอร์ป

@ ที่เกิดเหตุ

สารวัตรพาวาโยและเพื่อนๆของเมษามาที่เกิดเหตุ ส่วนผู้สูงวัยชายหญิงยังคงดำเนินเรื่องศพอยู่ที่โรงพยาบาล

“ตรงนี้คือจุดที่รถพุ่งลงไป รถน่าจะขับมาด้วยความเร็วครับ เบื้องต้นฝ่ายพิสูจน์หลักฐานพบสิ่งผิดปกติของสายเบรก อาจจะเป็นไปได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่อุบัติเหตุ ผมคงต้องสืบหามูลเหตุข้อเท็จจริงว่าผู้เสียชีวิตหรือผู้สูญหายได้มีเรื่องราวที่บาดหมางกับใครหรือเปล่า จึงเป็นชนวนทำให้เกิดเหตุนี้ขึ้น หรือบางทีมันอาจจะเป็นอุบัติเหตุธรรมดาก็ได้ เพราะฉะนั้นผมจะยังไม่ตัดประเด็นใดประเด็นหนึ่งออก”สารวัตรไพศาลพูดขึ้น

“แล้วจุดตรงไหนค่ะที่พบเจอกล่องใส่นาฬิกาเรือนนี้”ปรายฟ้าถามขึ้น

“ด้านล่างห่างจากที่นี่ไปพอประมาณ แต่ไม่ถึงก้นเหว”สารวัตรชี้ไปที่จุดที่พบเจอกล่องใบนี้

“ถ้าผมขอลงไปดูจะได้มั๊ยครับ”วาโยถามขึ้น

“ได้ครับแต่ต้องระวังกันหน่อยนะครับเพราะทางค่อยข้างชัน” สารวัตรไพศาลเตือน

“ทิมเดี๋ยวหนูอยู่ข้างบนกับพวกเพื่อนๆนะ เดี๋ยวพี่จะลงไปดูกับลม” หมอทรงวุฒิบอกแฟนสาว ทับทิมพยักหน้าอย่างว่าง่าย

“ผมไปด้วย”เขตแดนเดินตามไปด้วยโดยมีโจและเมธีเดินตามไปติด

“จุดตรงนี้คือจุดที่พบเจอกล่องของขวัญชิ้นนี้ครับ”สารวัตรชี้ไปจุดเกิดเหตุที่ถูกล้อมเอาไว้

“สารวัตรครับ ต้นไม้ต้นนี้ มีรอยกระแทกจนเนื้อไม้หลุดออกไป จะเป็นไปได้มั๊ยว่า เมษาจะกระเด็นออกมาจากจุดนี้”เขตแดนสังเกตไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ที่มีรอยเนื้อไม้หลุดออกไป

“ผมก็คิดว่าอย่างนั้น แต่ที่ผมแปลกใจแล้วร่างของผู้สูญหาย หายไปไหน แล้วหายไปได้ยังไง”สารวัตรหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับใช้ความคิด

“ก้อนหินตรงนี้มีรอยเลือดครับ”เมธีชี้ไปที่ก้อนหิน ที่อยู่ห่างจากจุดที่พบนาฬิกาออกมาเล็กน้อย ทุกคนวิ่งไปดู แล้วมองหน้ากันนิ่ง

“จะเป็นไปได้มั๊ยครับที่มีคนพบเจอแล้วช่วยเหลือเธอไว้” โจสันนิษฐาน

“ข้อสันนิษฐานทุกอย่างล้วนแล้วแต่มีทางเป็นไปได้ทั้งหมดเลยครับ แต่ตอนนี้เราต้องตามหาร่างผู้สูญหายให้เจอ เพราะบริเวณตรงนี้เป็นรอยต่อระหว่างตะเข็บชายแดนนะครับ อาจเป็นไปได้ที่จะมีเจ้าหน้าที่ที่ออกล่าตระเวนหรือชาวบ้านอาจจะมาเจอแล้วช่วยเธอเอาไว้”สารวัตรหนุ่มพูดขึ้นทำให้ความหวังของทุกคนที่มีค่าเป็น 0 กลับเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

“ลม จะเอายังไงต่อ จะอยู่ที่นี่หรือจะกลับไปกรุงเทพก่อน เรามีเรียนไม่ใช่หรอ” หมอทรงวุฒิแตะบ่าหลานชายเบาๆเมื่อทั้งหมดเดินขึ้นมาด้านบน

“ผมขออยู่ที่นี่ก่อนนะครับอาวุฒิ ถึงผมกลับไปเรียนผมก็เรียนไม่รู้เรื่อง” วาโยหันมามองผู้เป็นอาด้วยใบหน้าหมองเศร้า เขารู้ว่าหลานชายเขาเจ็บปวดทรมานแค่ไหนในตอนนี้ ซึ่งเขาก็ทำได้เพียงแค่คอยให้กำลังใจ

“หนูจะอยู่ที่นี่ค่ะพี่เขต ถึงช่วยอะไรไม่ได้ขอให้ได้ข่าวคราวกลับมาบ้างก็ยังดี”ปรายฟ้าเอ่ยขึ้น

“หนูอยู่พี่ก็อยู่ด้วยพี่จะทิ้งหนูกับลูกไปได้ยังไงล่ะ”เขตแดนพูดขึ้น

“พวกฉันอยู่ด้วย”ทับทิมกับนนนี่พูดขึ้นมาพร้อมกัน

“พรุ่งนี้พี่มีผ่าตัด”หมอทรงวุฒิพูดกับแฟนสาวเสียงอ่อน

“หมอขาไปทำงานเถอะค่ะ ทิมจะอยู่กับนังนนนี่กับยัยปราย ทิมอยู่ได้” ทับทิมหันมามองว่าที่เจ้าบ่าวนิ่ง หมอทรงวุฒิพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ

“มึงกลับไปพร้อมอาวุฒิเลยก็ได้นะไอ้ธี กูขอบใจมึงมากที่มาเป็นเพื่อนกู ฝากจดงานให้กูด้วย”วาโยตบบ่าเพื่อนรักเบาๆอย่างซึ้งใจ

“อืมไม่ต้องห่วงเพื่อน กูจะจดงานให้มึงอย่างละเอียดเลย”

“พรุ่งนี้ถ้าทีมค้นหาย ทางเจ้าหน้าที่ภาครัฐ และหน่วยรับผิดชอบจะเข้ามาช่วยกันค้นหาอีกรอบหนึ่งนะครับถ้าพวกคุณจะมาช่วยกันก็ได้นะครับ”สารวัตรหนุ่มยิ้มบางๆมาให้

“ครับขอบคุณสารวัตรมากๆนะครับ” ทั้งหมดกล่าวลาแล้วก็แยกย้าย

@ 1 เดือนผ่านไป

“เม คุณหายไปหนึ่งเดือนเต็มเลยนะ เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันซักที”วาโยยกมือรูปไล้ใบหน้าที่ส่งยิ้มหวานมาให้เขาจากโทรศัพท์ เป็นระยะเวลา 1 เดือนเต็มที่เขาวิ่งขึ้นลงระหว่างกาญฯและกรุงเทพ แต่ก็ไม่มีวี่แววหรือข่าวคราวความคืบหน้าของหญิงสาวอันเป็นที่รักแต่อย่างไร ความหวัง ณ. วันนั้น จนถึงวันนี้ เริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ ร่างกายที่เคยแข็งแรงของวาโยกับซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดจนเมธีและหยกอดเป็นห่วงไม่ได้ ชายหนุ่มเข้าไปเยี่ยมบิดามารดาของแฟนสาวทุกอาทิตย์เพื่อไปคอยให้กำลังใจทั้งสองให้อยู่อย่างมีความหวัง ทั้งๆที่ตัวเขาก็แทบจะสิ้นหวัง ไมตรี เริ่มเก็บตัวเงียบป่วยกระเสาะกระแสะ ด้วยความตรอมใจ ดาราก็เช่นกัน เวลาที่เขาไปที่บ้านเธอจะเดินมากอดเขาด้วยใบหน้าที่นองด้วยน้ำตา

ครืดๆๆ!!! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น วาโยเช็ดน้ำตาที่ซึมผ่านดวงตาคู่หวานก่อนจะกดรับสาย

“ครับม๊า!” ชายหนุ่มกรอกเสียงไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจะมารดาของแฟนสาว ที่ขอให้เขาเรียกทั้งสองว่าป๊ากับม๊าเหมือนดั่งเมษาเรียก

(ลม ป๊าอยู่โรงพยาบาล) เสียงดาราสั่นเครือ

“ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี่ครับม๊า แล้วม๊าอยู่กับใคร” วาโยรีบลุกพรวดเข้าไปแต่งตัวภายในห้อง

(ม๊าอยู่กับ เตวิชญ์) ชื่อที่ดาราพูดถึงทำให้วาโยไม่ค่อยสบายใจ เตวิชญ์เป็นลูกชายของลูกน้องคนสนิทของไมตรีที่เสียชีวิตไปแล้ว และไมตรีก็รับเลี้ยงเอาไว้ในฐานะลูกบุตรธรรม แต่สายตาของเตวิชญ์ที่เขามองมันกลับดูแปลกๆเวลาที่จ้องมองไปยังไมตรีหรือดารา แม้แต่เวลาจ้องมองเขาตอนที่เขาไปหาป๊ากับม๊าที่บ้านรัตนพฤกษ์หรือบริษัท

@ โรงพยาบาล

วาโยเดินเข้ามายังห้องพักฟื้นเมื่อรู้ว่าไมตรีนอนพักรักษาตัวอยู่ห้องไหน

ปึก!!

“ขอโทษครับ” เสียงลนลานของชายร่างบึกบึนตัดผมรองทรงสั้นวิ่งออกมาชนเขาอย่างจังด้วยความรีบร้อน

“ไม่เป็นไรครับ”วาโยตอบกลับเมื่อเห็นเขาหันมาขอโทษ

“หมอครับ!! หมอ!!”เสียงเรียกหาหมอของผู้ชายคนนั้นทำให้วาโยขมวดคิ้วมุ่นอย่างมึนงง

“ครับใจเย็นๆนะครับ”แพทย์เวรถามขึ้น

“เธอฟื้นแล้วครับหมอ เธอลืมตาแล้ว” สีหน้าผู้ชายคนนั้นฉายแววตาแห่งความดีใจ แล้วเหล่าหมอและพยาบาลก็ต่างวิ่งตามหลังชายคนดังกล่าวเข้าไปห้องๆหนึ่งที่เขาเดินผ่านมา ชายหนุ่มเลิกสนใจเขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินต่อไปยังห้องพักฟื้นของบิดาของเมษา

................................................

เมื่อศพ 2 ศพ ไม่ใช่ แล้วเมษาหายไปไหน ช่วยน้องลมตามหาเมียกันด้วยนะคะรีด

ช่วยคอมเม้นท์ กดถูกใจให้ไรท์ด้วยนร๊า พลีส!!!

บางประโยค บางคำไรท์อาจพิมผิด ตกหล่นเดี๋ยวไรท์กลับมาแก้ให้นะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว