ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.10 อย่ามาปั่น

ชื่อตอน : Ep.10 อย่ามาปั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.10 อย่ามาปั่น
แบบอักษร

10

อย่ามาปั่น

 

 

“แต่ตอนอยู่มหาลัยผมก็อยู่กับมันตลอดนะ แทบจะตัวติดกันเลยแหละ” เอาซี้ ไม่ยอมหรอกเว้ย

“ตอนอยู่คอนโดพี่ก็อยู่กับไทม์บ่อย ๆ นะ” พี่ไดโนยักคิ้ว

“แต่…”

“พอ ๆ หยุดขิงเรื่องไร้สาระกันได้แล้ว” ไทม์เบรกแล้วหันไปรับอาหารจากพนักงาน “ถ้าจะไม่กินข้าวก็กลับกันให้หมดเลย โตแล้วยังจะมาเถียงกันเป็นเด็ก ๆ” ไทม์บ่นแล้วตักข้าวกินต่อ ผมกับพี่ไดโนจึงหุบปากแล้วกินข้าวกันเงียบ ๆ

“กินข้าวเสร็จไปไหนต่อ” พี่ไดโนถามไทม์

“ผมว่าจะกลับไปนอนต่อน่ะ แล้วพี่จะกลับบ้านเลยมั้ย” โดนไล่แล้ว ว้ายยยย

“ไม่อะ พี่อยากไปนอนเฝ้าไทม์” หน้าด้าน เขาไล่ทางอ้อมแล้วยังไม่กลับ

“กูไปด้วย นี่ก็บ่ายละกูต้องนอนกลางวัน” ผมทำทีก้มดูนาฬิกาข้อมือ

“จะไปกันทำไมเยอะแยะเนี่ย”

“ไม่รู้แหละ จะไปด้วย” ผมยืนยัน พี่ไดโนจึงหันมาจิ๊ปากใส่ผม

“อ่า ๆ เอาที่สบายใจ” ไทม์ส่ายหน้าแล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงิน

“ทั้งหมดหนึ่งพันสิบห้าบาทค่ะ”

ผมยื่นเงินให้พนักงานแล้วหันมาทางพี่ไดโน “ของพี่สามร้อยสามสิบแปดบาทครับ” ผมแบมือรอ

“เอ้า ไหนเลี้ยง” พี่ไดโนหันมาขมวดคิ้ว

“ผมเลี้ยงแค่ไทม์ครับ ตอนที่อยู่โรงบาลผมก็พูดชัดนะว่า ไทม์ กูเลี้ยงข้าวมึงเอง อันนี้ผมคิดแค่ค่าข้าวนะครับ เงินทอนที่ให้เป็นทิปน้องเขาผมไม่ได้หารด้วย” ผมยิ้มยียวน

“โอเค ๆ พี่เข้าใจผิดเอง” พี่ไดโนล้วงเงินยื่นให้ผมไม่วายถลึงตาใส่ “พี่ให้สามร้อยสี่สิบเลย ทิป”

“ไม่เป็นไรครับ นี่เงินทอนสองบาท ขอบคุณนะครับ” ผมแอบเห็นพี่ไดโนขบฟันแน่น ระวังฟันกร่อนก่อนวัยนะพี่

คอนโดไทม์

มาถึงผมก็ช่วยไทม์เปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้วจัดการดูดฝุ่นให้ ส่วนพี่ไดโนผมไล่ให้ไปตากผ้ากับขัดห้องน้ำ ไทม์โวยวายเล็กน้อยเพราะไม่ได้พักผ่อนตามที่ตัวเองตั้งใจ

“เหนื่อยมั้ย?” ไทม์ถามแล้วยื่นทิชชูให้ผมซับหน้า “ซับให้ด้วยดิ มือไม่ว่างเห็นมั้ย” ผมว่าแล้วยกเครื่องดูดฝุ่นให้ดู

“อือ ๆ” ไทม์จิ๊ปากแล้วซับหน้าให้ผมอย่างเบามือ

“พี่ก็เหนื่อยนะ” พี่ไดโนตะโกนออกมาจากในห้องน้ำ “ขอน้ำหน่อยสิ”

ไทม์ยิ้มแล้วเดินไปหยิบน้ำเอาไปให้พี่ไดโน ทำไมรีแอ็คชั่นช่างต่างกันขนาดนั้น

ทำความสะอาดห้องไทม์เสร็จผมก็นั่งดูทีวีระหว่างรอพี่ไดโนขัดห้องน้ำกับรอไทม์จัดห้องนอน

“ห้องมึงไม่มีแอลกอฮอล์บ้างเหรอไทม์”

“เจลแอลกอฮอล์เหรอ ต้นจะเอาไปทำอะไร” ไทม์ถามแล้วเดินออกจากห้องมานั่งด้วย

“กูหมายถึงเครื่องดื่ม” ผมถอนหายใจ ถ้าเป็นคนอื่นผมจะคิดว่ากวนตีน แต่กับไทม์ มันซื่อจริง ๆ ซื่อจนบางทีอยากจะแกล้ง

“อ๋อ ไม่มีหรอก แต่เดี๋ยวเราไปซื้อให้ เอาเหล้าหรือเบียร์ล่ะ” ไทม์ถามพลางเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าตังค์

“เบียร์ก็ได้ กินเบา ๆ” ผมตอบแล้วยื่นเงินให้ไทม์

“ไม่เป็นไร เราเลี้ยง ค่าช่วยจัดห้อง” ไทม์ยิ้มแล้วตะโกนถามพี่ไดโน “พี่ไดโนเอาด้วยมั้ยครับ”

“ไม่ดีกว่า เดี๋ยวยาว” พี่ไดโนตอบกลับแล้วเดินออกมานั่งที่โซฟาถัดจากผมไป

“งั้นเดี๋ยวมานะ” ไทม์สวมรองเท้าแล้วเดินออกไป

“ต้นชอบไทม์เหรอ” พี่ไดโนยิงคำถามทันทีที่ไทม์ปิดประตู

“เปล่านี่” ผมปฏิเสธแล้วทิ้งสายตาไปที่ทีวีที่ฉายภาพอยู่เบื้องหน้า

“เหรอ งั้นถ้าพี่จะบอกว่าพี่กับไทม์คบกันแล้วต้นก็คงไม่รู้สึกอะไรใช่มั้ย”

“ก็แน่สิครับ ก็ผมไม่ได้ชอบไทม์นิ” ผมว่าแล้วหยิบรีโมทมาเปลี่ยนช่องทีวี

“แล้วถ้าพี่บอกว่าเรามีอะไรกันแล้วล่ะ รู้สึกมั้ย”

ผมกำรีโมทแน่น “พี่อย่าปั่นผมเลย ไทม์มันไม่ใช่คนแบบนั้น” ถึงจะเถียงไปแบบนั้นแต่ผมก็แอบเชื่อพี่ไดโน คนคบกันมันต้องมีเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว

“อยากดูหลักฐานมั้ย” พี่ไดโนเหยียดยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนไทม์ก่อนจะหยิบถังขยะมายื่นต่อหน้าผม

“อะไร?” ผมขมวดคิ้วแล้วเพ่งสายตาดูของในถังขยะ “ถุงยาง?”

“อืม ถ้ารู้แบบนี้แล้วก็อย่ามายุ่มย่ามระหว่างพี่กับไทม์อีกนะ พี่…ไม่ค่อยพอใจน่ะ”

“ไม่พอใจมันก็เรื่องของพี่ ผมพอใจที่จะทำ แล้วถ้าพี่ยังมาปั่นผมด้วยอะไรโง่ ๆ แบบนี้อีกผมจะทำยิ่งกว่าที่พี่กลัว” ผมยกยิ้ม ดูก็รู้ว่าถุงยางนี่มันไม่ใช้งาน ทำตัวเป็นนางร้ายในละครหลังข่าวภาคค่ำไปได้นะพี่

“ถ้าคิดจะทำก็ระวังตัวไว้แล้วกัน” พี่ไดโนว่าก่อนจะกระแทกถังขยะวางลงพื้นข้าง ๆ ผม

“รอนานมั้ย” ไทม์กลับเข้ามาแล้วชูถุงเบียร์ให้ดูก่อนจะจัดแจงยกแก้วมาให้

“พี่กลับก่อนนะ พอดีมี้โทรตามแล้ว” พี่ไดโนว่าแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่ทันที่ไทม์จะทักท้วง

“ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า” ไทม์หันมาถามผม

“เขาบอกไม่ให้กูยุ่งกับมึง แล้วก็เอาถุงยางมาโชว์” ผมพยักพเยิดไปที่ถังขยะข้างตัว

“ถุงยางอะไร?” ไทม์ว่าแล้วชะโงกดูถังขยะ “ของใครอะ ใครใช้”

“กูว่าละ พี่ไดโนเขาบอกว่ามึงได้กับเขาแล้ว แต่กูไม่เชื่อ เขาเลยเอาไอ้นี่มาให้ดู”

“เฮ้ย! เรากับพี่เขายังไม่ได้มีอะไรกันนะ จริง ๆ” ไทม์แย้งตาถลน ก่อนจะรินเบียร์แล้วยื่นให้ผม “แล้วทำไมพี่เขาต้องบอกต้นแบบนั้นอะ”

“หึงกูมั้ง คงคิดว่ากูชอบมึง”

“บ้าจัง ก็เพื่อนกันอะ คิดอะไรของเขา” ไทม์ส่ายหัว แล้วกระดกเบียร์

“เนอะ หึงเพื่อนนี่นะ คิดได้ไง” ผมยิ้มแล้วกระดกเบียร์ “กูว่าต่อไปคงสั่งมึงให้เลิกคบกับพวกกูแน่ ๆ” ผมดำเนินการยุต่อ

“คงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง” ไทม์แย้ง ไม่ผิดจากที่ผมคาดไว้ ไทม์มันเป็นประเภทพวกโลกสวย ทั้งที่ความจริงก็รู้อยู่แล้วว่าโลกเรามันหม่นแค่ไหน

“นี่แค่เพิ่งคบกันเองนะมึงยังทำตัวเป็นพ่อมึง ขืนเป็นงี้นะ คบไปก็ไม่รอดหรอก”

“ก็…มันเป็นเรื่องของอนาคตน่ะ อย่าเพิ่งคิดเลย” โอ๊ยยย ยุยากจริงเว้ย

“อืม ๆ มีอะไรก็บอกกูได้นะ” กูได้จะยุให้มึงเลิกกับมันซะ

“โอเคครับ” ไทม์ยิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาจริง ๆ

 

……………………

ความคิดเห็น