ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 เป็นตายร้ายดี

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เป็นตายร้ายดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2564 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เป็นตายร้ายดี
แบบอักษร

หลังจากที่โนอาห์โดนบรูซจับได้ว่าเขามีอะไรกับโซเฟีย จนทำให้บรูซสั่งลูกน้องของเขาซ้อมโนอาห์ที่เป็นถึงมือขวาของบรูซแทบปางตาย ที่ไม่ตายเป็นเพราะคำขอร้องลูกสาวสุดที่รักอย่างโซเฟียขอไว้ บรูซจึงไม่ฆ่าโนอาห์แต่สั่งให้คนเอาร่างอันเจ็บปางตายของโนอาห์ไปทิ้งที่ชายแดนแทน

เมื่อเหล่าลูกน้องขับรถมาถึงชายแดน ก็โยนร่างของโนอาห์ทิ้งลงข้างถนนอย่างไม่ใยดี แล้วขับไปอย่างไม่สนใจว่าโนอาห์จะเป็นอย่างไร

"นายท่านครับเหมือนมีคนนอนอยู่ข้างทางตรงหน้าเลยครับนายท่าน" เป็นเสียงคนขับรถของรถคันหนึ่งที่วิ่งผ่านมาทางชายแดนพอดี

"ฟอร์แกจอดดูเขาก่อนว่าเขาเป็นอะไรรึป่าว" เป็นเสียงผู้เป็นนายที่นั่งอยู่บนรถเอ่ยสั่งคนขับรถขึ้น

"จะดีเหรอครับนาย เผื่อเป็นแผนพวกมาเฟียกลุ่มอื่นจะทำยังไงครับ ถ้าเกิดจริงขึ้นมานายจะไม่ปลอดภัยนะครับ ถ้าพวกมันซุ่มอยู่กันหลายคนผมคนเดียวที่มากับนายคงสู้มันไม่ได้ครับ" เป็นเสียงฟอร์ที่พูดด้วยความเป็นห่วงนาย

"ฉันต้าเหนิงเจ้าพ่อแห่งมาเฟียไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก แกจอดรถฟอร์" ต้าเหนิงสั่งให้ฟอร์จอดรถทันที

"ครับนายท่าน" เมื่อฟอร์ได้ยินเช่นนั้นก็จอดรถทันที

"เดี๋ยวผมลงไปดูก่อนนะครับ" ฟอร์พูดกับต้าเหนิงด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย

"ไม่เป็นไรฉันลงไปดูเอง" ต้าเหนิงบอกกับฟอร์ว่าจะลงไปดูชายที่นอนอยู่ข้างถนนเอง

ทันทีที่ต้าเหนิงบอกกับฟอร์ว่าจะลงไปดูชายที่นอนอยู่ข้างถนนฟอร์ก็รีบลงจากรถฝั่งคนขับไปเปิดประตูหรูให้ต้าเหนิงทันที เมื่อต้าเหนิงลงจากรถได้เขาจึงเดินไปยังร่างของชายที่นอนคว่ำหน้าอยู่ แล้วจับไปที่ตัวของชายผู้นั้นพลิกมาอีกด้านหนึ่งเพื่อจะได้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้นว่าเป็นใคร เมื่อต้าเหนิงเห็นสภาพชายที่ตนพลิกมาก็ไม่พูดอะไรมาก นอกจากสั่งให้ฟอร์พาชายผู้นั้นขึ้นรถเขาไป

"สภาพแบบนี้ไม่ตายก็คงพิการครับนายท่าน สภาพหน้านี้ดูไม่ได้เลยเละจนมองไม่ออกว่าเป็นคนครับนายท่าน" เป็นเสียงของฟอร์เมื่อเห็นสภาพชายที่นอนอยู่แล้วเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นนาย

"ไอ้ฟอร์แกพาเขาขึ้นรถ" ต้าเหนิงสั่งให้ฟอร์เอาร่างของชายคนที่นอนเลือดอาบตามหน้าที่ไม่ได้สติขึ้นรถทันที

"อ่อย...........อ่อยยยย" เป็นเสียงของโนอาห์ที่พยายามจะลุกขึ้นจากที่นอน

"นายตื่นแล้วเหรอ..…......"เสียงชายผู้หนึ่งพูดขึ้นที่ยืนหันหลังให้กลับโนอาห์

"คุณเป็นใครครับ แล้วตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" โนอาห์รีบถามชายปริศนาขึ้นทันที

"นายอย่าพึ่งถามอะไรเลย ตอนนี้นายควรพักผ่อนมากกว่านะ สภาพร่างกายของนายคงต้องพักพื้นอีกนาน" ทันทีที่ชายปริศนาพูดชายปริศนาก็หันหน้ามาหาโนอาห์

"เจ้าพ่อมาเฟียต้าเหนิง" เป็นเสียงของโนอาห์ที่อุทานขึ้นเมื่อเห็นหน้าชายปริศนา

"นายท่านครับได้เวลาทานอาหารแล้วครับ" เป็นเสียงของฟอร์ที่จริงๆแล้วเขาเป็นบดี้การ์ดของต้าเหนิงเคาะประตูแล้วเปิดประตูเข้ามาเพื่อเรียนนายของตัวเองว่าได้เวลาทานข้าวเย็นแล้ว

"นี่ผมไม่ได้ตาผาดใช่ไหมครับ ท่านคือต้าเหนิงเจ้าพ่อแห่งมาเฟีย" เป็นเสียงของโนอาห์ที่พูดออกไป

"นี่นายรู้จักฉันด้วยเหรอ" ต้าเหนิงถามโนอาห์ออกไปทันที

"ผมเคยเห็นท่านในรูปบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่เคยจะได้เห็นท่านตัวจริงซักที วันนี้ผมเห็นผมก็แน่ใจเลยครับว่าท่านคือต้าเหนิงเจ้าพ่อแห่งมาเฟียที่ใครๆก็อยากเจอ" โนอาห์พูดออกไปให้ต้าเหนิงฟัง

"นายนี่ฉลาดนะ รู้จักจำและสังเกตุ ว่าแต่นายเป็นใคร มาจากไหน แล้วทำไมถึงรู้จักฉัน แล้วนายไปโดนอะไรมาถึงได้ไปนอนอยู่ข้างถนนแบบนั้น"

"ผมชื่อโนอาห์ครับ เป็นเป็นลูกน้องมือขวาของท่านบรูซ" โนอาห์แนะนำตัวให้ต้าเหนิงรู้ทันที

"บรูซเหรอ ฉันก็พอได้ยินชื่อนี้มาเหมือนกัน แล้วทำไมนายถึงอยู่ในสภาพแบบนี้"

เออ.....คือผม.........................

ทันใดนั้นด้วยความซื่อสัตย์และความจริงใจของโนอาห์เขาก็พร้อมที่จะเล่าความจริงทุกอย่างให้ต้าเหนิงได้รู้ว่าที่เขาต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะว่าเขาแอบรักโซเฟียลูกสาวของบรูซผู้ที่เป็นเจ้านาย จนเขากับโซเฟียมีอะไรกันหลายครั้ง จนมาโดนบรูซผู้เป็นเจ้านายจับได้ว่าเขาและโซเฟียมีอะไรกัน ตอนแรกบรู๊ซผู้เป็นนายสั่งให้ลูกน้องซ้อมเขาให้ตาย แต่อยู่ๆเขาก็ไม่ตายอย่างที่เห็น

เมื่อต้าเหนิงรู้เรื่องทั้งหมดก็คิดได้ว่าบรูซคงไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองรักกับลูกน้องที่ต่ำต้อย จึงสั่งเผด็จการทันที

"ฟอร์นายให้คนเอาข้าวกับน้ำมาให้โนอาห์ด้วยนะ" ต้าเหนิงสั่งฟอร์พร้อมเดินออกไปจากห้องที่โนอาห์นอนอยู่ทันที

เมื่อฟอร์ได้ยินคำสั่งก็รีบไปจัดการทันที ส่วนต้าเหนิงเจ้าพ่อแห่งมาเฟียที่ลงมานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ระหว่างที่ทานอาหารต้าเหนิงก็คิดถึงเรื่องที่โนอาห์พูดให้เขาฟัง และเขาก็คิดถึงเรื่องของตัวเองที่เมื่อก่อนเขาก็เป็นแค่ลูกน้องของมาเฟียคนหนึ่งแล้วเขาก็แอบรักลูกสาวของเจ้านายจนทำให้เขาต้องโดนซ้อมปางตายเหมือนกับโนอาห์ จนทำให้เขาได้มาเจอเฟยเฟ้ยพ่อเลี้ยงใจบุญที่ได้ช่วยเขาและรับเขาเป็นลูกบุญธรรม และจนทำให้เขาต้องมาเป็นเจ้าพ่อมาเฟียได้ถึงทุกวันนี้ เพราะก่อนที่เฟยเฟ้ยจะสิ้นใจ เฟยเฟ้ยก็ได้มอบอำนาจหน้าที่ให้ต้าเหนิงสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ และเมื่อเขาคิดถึงเรื่องราวอดีตเขาก็ต้องเจ็บปวดเมื่อมารู้ทีหลังว่า หญิงสาวที่เป็นลูกเจ้านายเก่าของเขาได้ตรอมใจตายเพราะรักเขามาก ต้าเหนิงจึงเห็นว่าชีวิตของโนอาห์ช่างเหมือนกับชีวิตของเขาเหลือเกิน และเขาจึงอยากจะรับโนอาห์เป็นลูกบุญธรรมเหมือนกับที่เฟยเฟ้ยพ่อบุญธรรมของเขาได้ให้โอกาศเขา

โนอาห์ที่นอนเจ็บอยู่ก็ได้คิดถึงแต่โซเฟีย เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้โซเฟียผู้หญิงที่เขารักจะเป็นอย่างไรบ้าง เขาอยากจะกลับไปหาโซเฟียใจจะขาด แต่เขาก็คงกลับไปไม่ได้ เพราะถ้าเขากลับไปบรูซต้องฆ่าเขาตายก่อนที่เขาจะได้เจอโซเฟียเป็นแน่

หลังจากหนึ่งอาทิตย์ผ่านมาที่โนอาห์มาอยู่กับต้าเหนิงเจ้าพ่อแห่งมาเฟีย หลังจากที่โนอาห์พักฟื้นมาได้อาทิตย์หนึ่ง ต้าเหนิงก็ทดสอบความสามารถของเขาว่าโนอาห์เป็นถึงมือขวาของบรูซจะมีฝีมือแค่ไหน

"โอ๊ยยยย.....อ๋อย..........โอ๊ยยยย......."เป็นเสียงเหล่าบรรดาลูกน้องของต้าเหนิงที่นอนเจ็บครวญครางอยู่ตรงพื้น

"ถือว่าฝีมือนายใช้ได้นะที่เอาลูกน้อง 20 คนของฉันไปกองกับพื้นได้" ต้าเหนิงบอกกับโนอาห์หลังจากที่โนอาห์ทำเอาลูกน้องของเขาทั้ง 20 คน ลงไปกองตรงพื้นพร้อมกัน

"นายท่านจะให้ผมสั่งลูกน้องมาอีกกี่คนดีครับ" เป็นเสียงฟอร์ที่เอ่ยถามเจ้านายขึ้น

"ไม่ต้อง....รอบนี้ฉันจะให้นายเป็นคนสู้กับโนอาห์" ต้าเหนิงเห็นฝีมือของโนอาห์แล้วเขาคิดว่าจะเอาลูกมาเป็น 100 คนก็คงสู้โนอาห์ไม่ไหว ต้าเหนิงจึงสั่งให้รอบนี้เป็นของฟอร์ที่มีฝีมือไม่เคยแพ้ใคร

"จะดีเหรอครับนาย โนอาห์เขายังไม่หายดี ถ้าเกิดโดนผม.....เข้าไปโนอาห์เขาอาจจะตายได้นะครับ" ด้วยฝีมือของฟอร์ที่ไม่เคยแพ้ใครก็ทำให้เขาเอ่ยบอกผู้เป็นเจ้านายทันที

"ไม่เป็นไรครับพี่ฟอร์ พี่เต็มที่เลย ผมไม่เป็นไรครับ" ด้วยสปิริตนักสู้ของโนอาห์เขาจึงบอกให้ฟอร์ไม่ต้องออมมือให้กับเขา

"งั้นฉันก็ต้องขอโทษนายก่อนเลยนะ" พูดเสร็จฟอร์ก็เริ่มเตะไปที่ตัวของโนอาห์ทันที

เมื่อโนอาร์เห็นฟอร์เริ่ม โนอาห์ก็ไม่หวั่นและไม่กลัว แถมยังทำเอาฟอร์สบักสบอมลงไปกองกับพื้นเหมือนลูกน้องคนอื่น จนทำให้ต้าเหนิงที่เห็นความสามารถของโนอาห์ทำให้เขาแอบยิ้มมุมบางเบาๆ และทำให้ต้าเหนิงคิดไม่ผิดที่จะรับโนอาห์เป็นลูกบุญธรรม

"พี่ฟอร์ฉันขอโทษนะพี่ เป็นไงบ้างครับ" โนอาห์ที่ทำให้ฟอร์สบักสบอมลงไปกองกับพื้น ต้องรีบไปพยุงฟอร์ขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"นี่แกจะเอาฉันตายเลยเหรอว่ะ" ฟอร์พูดขึ้นระหว่างที่มือหนึ่งจับแขนโนอาห์เพื่อพยุงตัวขึ้น อีกมือหนึ่งกุมที่ท้องตัวเอง

"นายอย่าพึ่งดีใจว่านายชนะนะ ยังเหลือฉันที่ยังไม่ได้สู้กับนาย" ต้าเหนิงพูดขึ้นทันทีเมื่อโนอาห์เอาชนะฟอร์ได้

"ไม่นะครับ ถึงผมจะมี 10 ร่างมาสู้กับท่านผมก็คงไม่อาจชนะท่านได้" โนอาห์พูดพร้อมก้มหน้าลง

"นายอย่าถ่อมตัวนักเลย อีกอย่างฉันไม่ได้ประลองฝีมือกับใครมานาน ถือซะว่านายเป็นคู่ประลองฉันก็แล้วกัน"

"ไม่นะครับท่าน ผมทำไม่ได้ ท่านคือผู้มีพระคุณกับผม แม้แต่คิดผมก็ไม่กล้า ได้โปรดเถอะครับท่าน" โนอาห์พูดด้วยน้ำเสียงสุดซึ้งและยกมือไหว้ต้าเหนิง

"เอาละๆ ฉันก็แค่แหย่นายเล่น ฉันคงไม่อาจกล้าไปสู้ฝีมือกับนายหรอก อีกอย่างฉันแก่แล้ว ฉันคงไม่มีแรงไปสู้กับใครแล้วล่ะ งั้นทุกคนแยกย้ายกันไปพักเถอะ ฉันก็จะไปพักแล้วเหมือนกัน" ต้าเหนิงสั่งให้ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ไปพักได้

 

 

 

 

ความคิดเห็น