ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Chapter1: ดอกหญ้า

Chapter1   

 ดอกหญ้า 

  

กริ๊งๆๆ   

เสียงนาฬิกาปลุกเข้าวันใหม่แสงแดดอ่อนค่อยๆ สาดแสง จากหน้าต่างไม้บานเล็กสีขาวส่องมายังเตียงเล็กๆของหญิงสาวตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ไออุ่นและกลิ่นหอมอ่อนจากแสงแดดทำให้ร่างเล็กบางขยับตัวตื่น  สายลมหอบไอร้อนจากแสงแดดมากระทบเข้ากับใบหน้าหวาน ตาคู่สวยค่อยๆกระพริบตาตื่น  

“ไอ้หญ้า” เสียงคุ้นหูเรียกดังมาจากข้างล่าง หญิงสาวคว้าผ้าห่มสีขาวผืนเล็กขึ้นมาคลุมโปงไว้ หือ ไม่อยากตื่นเลย ต่อเวลาอีกได้ไหม 

“ไอ้ดอกหญ้า”  คราวนี้ ไม่ใช่แค่เสียงแต่มีของบางสิ่งลอยมาจากทางหน้าต่างบานเล็ก แบบนี้ไม่ใช่แค่เสียงแต่เป็นเจ้าของเสียงตัวเป็นๆ และอีกไม่นานสาบานได้เลยว่าจะต้องขึ้นมาตามถึงบนนี้แน่นอน  หญิงสาวรีบตะเกียกตะกายลงจากที่นอน วิ่งเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนที่หัวจะแตก หูจะชาเหมือนเช่นทุกๆเช้า  

“ไอ้หญ้าตื่นสายอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก ทำไมไม่รู้จักรับผิดชอบตัวเอง” เสียงมารดาบ่นดังมาแต่ไกล  เสียงฝีเท้าหนักขึ้นบันไดตามมา ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดห้องของเธอเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ดอกหญ้าอยู่บ้านหลังเล็กนี้เพียงคนเดียว ส่วนมารดาไปพักอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลจรรยาอดุลย์ ซึ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น 

“นี่ห้องนอน หรือที่เก็บขยะ เมื่อไหร่ลูกจะโตกับเขาสักที หัดเก็บกวาดให้มันเรียบร้อยหน่อย สมกับเป็นกุลสตรีบ้างได้ไหม แม่บ่นมากี่ปีก็ยังเหมือนเดิม ”   ผู้เป็นมารดาบ่นเป็นชุด หญิงสาวที่อยู่ภายในห้องน้ำ ได้ยินเสียงเก็บข้าวของและเสียงบ่นดังอยู่ไม่ขาดสาย ดอกหญ้าทำปากคว่ำ หน้าหงิก แล้วรีบอาบน้ำให้เสร็จ มารดาของเธอขึ้นมาทีไรก็เตรียมรับเสียงบ่นจนจนหูชาแบบนี้ได้เลย 

บ้านหลังเล็กนี้อยู่หลังตึกใหญ่ โดยรอบเป็นแปลงไม้ดอกไม้ประดับที่หญิงสาวปลูกไว้ในยามมีเวลาว่างหลังเลิกเรียนหรือหลังจากช่วยงานมารดาที่ตึกใหญ่ ตอนนี้มันออกดอกสวยงามสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลทุกเช้า    

“วันนี้ ก่อนไปเรียน คุณผู้หญิงให้ลูกไปหาที่บ้านใหญ่นะ เห็นบอกว่าจะให้ค่าขนม แต่ถ้าเยอะไปก็อย่าเอาล่ะ เกรงใจท่าน” พวกเราสำนึกในบุญคุณนี้เสมอ คุณผู้หญิงของบ้านรักและเมตตาหญิงสาวเหมือนลูกคนหนึ่ง 

“จ้า” ดอกหญ้ารับคำเสียงใส  

ดอกหญ้า เธอเป็นลูกแม่นวล แม่ของดอกหญ้าทำงานให้กับคุณผู้หญิงซึ่งเป็นภรรยาของเจ้าของบ้านหลังนี้มาแปดปีแล้ว ตอนนั้นดอกหญ้าอายุสิบเอ็ดขวบ จำได้วันแรกที่เข้ามาคฤหาสน์หลังใหญ่ หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นมาก  เพราะเธอมาจากต่างจังหวัด พอบิดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ คุณท่านและคุณผู้หญิงไปรับเธอและแม่เข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯ ให้อยู่บ้านเล็กทางด้านหลัง และคอยช่วยเหลือครอบครัวเธอมาโดยตลอด   พ่อกับคุณท่านเคยรู้จักและเคยช่วยเหลือกันมาก่อน หญิงสาวก็ไม่รู้รายละเอียดมากนัก จากนั้น คุณผู้หญิงก็ให้แม่นวลไปเป็นหัวหน้าแม่บ้านไว้ใจให้ดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างภายในบ้าน  

“คุณผู้หญิงเรียกหญ้าเหรอคะ ..”  หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องโถงของคฤหาสน์หลังใหญ่ หญิงสูงวัยนั่งจิบชาถ้วยโปรดอยู่บนโซฟาหรูกลางห้อง ดอกหญ้าค่อยๆนั่งลงคุกเข่าใกล้โซฟาพร้อมยกมือไหว้แบบที่หญิงสาวคิดว่าสวยงามที่สุด ดูน่ารักมากในสายตาของผู้พบเห็น คนเป็นผู้ใหญ่กว่ามองตามอย่างเอ็นดู เด็กสาวหน้าตาสะสวย ผิวพรรณดี รูปร่างบอบบาง แต่แก่นแก้ว ออกห้าวๆเหมือนผู้ชาย ตอนเป็นเด็กมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนไม่เว้นแต่ละวัน แต่ตอนนี้โตเป็นสาวหน้าตาสะสวย 

แต่ถึงแม้ดอกหญ้าจะดูห้าว แก่นแก้ว ซน ในสายตาของคนอื่น แต่กับหญิงสูงวัยกลับเอ็นดูและชอบในความจริงใจ ไม่มีจริตมารยาเหมือนหญิงอื่นทั่วไปที่ลูกชายของเธอพาเข้าบ้าน และที่สำคัญดอกหญ้าเป็นเด็กดี นอบน้อม และรู้จักมีความกตัญญูรู้คุณอยู่เสมอ  

 “วันนี้มีเรียนเช้าใช่ไหม” พูดพลางมองเครื่องแบบนักศึกษา ดอกหญ้าเป็นเด็กหุ่นดี ใส่ชุดแล้วดูน่ารักน่าชังมาก จึงเอ็นดูมากกว่าลูกของตนอีก ซึ่งตอนนี้ก็โตเป็นหนุ่มหมดแล้วทั้งสองคน คนโตเป็นแพทย์และเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน ส่วนอีกคนยังเรียนอยู่ชั้นปีที่สาม คณะเดียวกันกับดอกหญ้า คนเล็กจะมีนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจ เจ้าชู้ ควงหญิงไม่ซ้ำหน้า ไม่ค่อยเอางานเอาการเท่าไรนัก โดยให้เหตุผลว่าของใช้ชีวิตช่วงวัยรุ่นนี้ให้เต็มที่ทั้งเที่ยวเล่น ผู้หญิง ก่อนที่จะเข้ารับตำแหน่งในการบริหารงานในบริษัทฯของบิดา เพราะยังไงลูกชายคนโตก็เบี่ยงตัวเองไปเป็นหมอแล้วดังนั้นภาระหน้าที่นี้จึงต้องตกมาเป็นของลูกชายคนเล็กโดยปริยาย 

"ค่ะ" 

"คุณผู้หญิงมีอะไรให้หญ้ารับใช้คะ" 

"ไม่มีไรจ้ะ ฉันจะให้ค่าขนมเอาไว้ใช้จะได้ไม่ต้องขอแม่เธอ"  พูดพลางยื่นซองหนาสีน้ำตาล หญิงสาวรับมาดูแล้วตาเบิกกว้าง  เพราะข้างในมีแบงค์สีเทาเป็นปึกใหญ่ 

"มันเยอะไปค่ะ หญ้ารับไว้ไม่ได้" สำหรับเธอแล้วมันเป็นจำนวนที่มากเกินไป ดอกหญ้าเป็นคนประหยัด มัธยัสถ์ไม่เคยออดอ้อน ออเซาะขอสิ่งของที่เป็นของใช้ฟุ่มเฟือย เธอใช้เท่าที่มี หากอยากได้อะไรก็จะเก็บค่าขนมซื้อเอง 

"รับไว้เถอะผู้ใหญ่ให้ของ ห้ามปฏิเสธรูไหม" หญิงสาวไหว้ขอบคุณอีกครั้ง  

“วันนี้ ออกไปเรียนพร้อมพี่หินไหมละ ป้าได้ข่าวว่าอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แถมเรียนคณะเดียวกันไม่ใช่เหรอ ”  ผู้สูงวัยอมยิ้มในหน้ารู้ทั้งรู้ว่าเธอกับเขาไม่ค่อยจะกินเส้นกันเท่าไรนัก ใครจะอยากนั่งไปกับอีตาหน้ายักษ์นั่น 

" …." หญิงสาวได้แต่ทำปากคว่ำ เบ้ปากแรง จนคนมองหัวเราะชอบใจ 

“ฮ่าๆๆ เรานี่ดื้อจริงๆ แทนที่จะเรียนบริหาร หรือการตลาด กลับไปเลือกเรียนช่างเหมือนผู้ชาย ” คุณหญิงเริ่มบ่นเหมือนแม่ละ ดอกหญ้าใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มในความบ่น ยังไงเธอก็รักท่านมากอยู่ดี 

“ไม่เป็นไรค่ะ หญ้าสะดวกไปรถเมล์อยู่ใกล้แค่นี้เอง” หญิงสาวขอตัวไปเรียนเพราะตอนนี้สายมากแล้ว 

ฉันชื่อนางสาวดอกหญ้า รัตนเมธิน อายุ 19 ปี ลูกแม่นวล สอบได้คณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นคณะที่อยู่ในดวงใจฉันมาตั้งแต่เด็ก นิสัยของฉันออกจะลุยๆ ห้าวๆไปสักหน่อย แต่ฉันมั่นใจว่าผู้ชายทุกคนที่เห็นฉันจะต้องมองจนเหลียวหลังแน่นอน เพราะว่าฉันสวย มีเสน่ห์ ความมั่นใจเกินร้อย เพื่อนส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย ฉันมีศัตรูในชีวิตหมายเลขหนึ่ง คือ ลูกชายคนเล็กของบ้านนี้   

  

 

 

 

สวัสดีค่ะ รีดที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาสู่โลกของSunflower นิยายตอนนี้มี 2 เชตนะคะ 

 

เชตแรก Diary of you are my wife 

มึงเมียกูแล้วครับ (เตชิน+นาย)  Y 

หยุดหัวใจยัยตัวแสบ (หิน+ดอกหญ้า) ชญ 

หวานใจนายอานนท์ (อานนท์+ปาณัสม์) Y 

 

 

 

เชตสอง Bad boy 

ผมรักนาย My bad boy (อคิณ+พีท)  Y (Mpreg) 

คู่หมั้นตัวร้ายของนายแทนคุณ (แทนคุณ+คนดี) ชญ รุ่นลูก 

เจ้าคุณ (เจ้าคุณ + ลูกศร)  ชญ  รุ่นลูก 

เจ้านาย (เจ้านาย+หมออาทิตย์) Y (Mpreg)   

คนโปรดของลมหนาว(คนโปรด+ลมหนาว) Y  รุ่นลูกของเจ้านาย 

เหนือจะรักขอบฟ้า (ขอบฟ้า+ดาวเหนือ)Y (Mpreg)  รุ่นลูกของเจ้ายนาย 

 

 

ฝากๆติดตามและสนับสนุนผลงานของSunflower ด้วยน๊าาาา 

กราบ🙏🙏🥰🥰 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น