ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5. ยอมรับความจริง -2

ชื่อตอน : บทที่ 5. ยอมรับความจริง -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 655

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2564 08:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5. ยอมรับความจริง -2
แบบอักษร

กันต์วางแก้วเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะด้านข้าง เอนตัวลงนอนบนเก้าอี้ปรับนอน สายตามองผ่านสระว่ายน้ำไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาด้านนอกอาคาร

นึกถึงเรื่องที่พึ่งคาดคั้นจากเทวาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เพราะทั้งนลินและจารุภาต่างไม่ยอมเปิดปากพูดเรื่องโยษิตาเลย ทั้งสองสาวจะพูดกับเขาเฉพาะเรื่องอื่นเท่านั้น

แต่พอรู้จากเทวาถึงเรื่องที่โยษิตาเจอที่ร้านกาแฟ รวมทั้งความคิดของเธอ มันทำให้เขาพึ่งรู้ซึ้งถึงความมักง่ายความไม่ยับยั้งชั่งใจของตัวเองว่าทำให้โยษิตาเสียหายและเสียใจมากขนาดไหน

นึกถึงเช้าวันที่แตกหักระหว่างกันในวันนั้น

โยษิตาที่น้ำตาคลอจนหยดไหล สายตาแสดงถึงความเจ็บปวดและผิดหวังอย่างชัดเจน แต่คนที่ทำความผิดและไม่ยอมรับผิดเช่นเขาในวันนั้นกลับพยายามมองข้ามความรู้สึกของเธอ ปากพูดคำขอโทษง่าย ๆ และยังใช้คำพูดกดดันเพื่อให้เธอยอม ยอมเขาเหมือนทุกครั้งโดยที่เขาไม่ได้คิดว่าความผิดในครั้งนี้มันรุนแรงกว่าเรื่องอื่นที่ผ่านมา

 “แล้วยังไงล่ะ ถ้าโยรับไม่ได้เราก็กลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมก็ได้ ไม่ต้องเป็นหรอกแฟนน่ะ ถ้าเป็นแฟนแล้วงี่เง่าแบบนี้กันต์ไม่เอาหรอกนะ”

“โอเค งั้นเราจบกันแค่นี้”

รอยยิ้มของโยษิตาที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเอ่ยประโยคสุดท้ายนั้นออก รอยยิ้มที่บอกว่าเธอยอมแพ้และยอมถอย ความรู้สึกถึงวูบโหวงกระตุกแล่นผ่านอกข้างซ้ายของเขา และเธอก็เดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดลงเงียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กันต์มองตามประตูที่ปิดตามหลังเธออยู่แบบนั้น ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกอดรัดจากด้านหลังเขาจึงตื่นจากภวังค์ก่อนหน้า

“พี่...ไหน ๆ แฟนพี่ก็ไปแล้ว เรามาต่อกันอีกสักหน่อยดีมั้ยคะ”

เขาก้มมองมือที่สอดมากอดรัด ก่อนจะมองเห็นรอยช้ำจ้ำแดงที่ปรากฏอยู่ทั้งบนหน้าอกและหน้าท้องตัวเองอย่างชัดเจน ร่องรอยที่บ่งบอกถึงความเร่าร้อนรุนแรงของการกระทำในคืนที่ผ่านมา

กันต์หลับตาลง พึ่งรู้ว่าสายตาของโยษิตาที่มองมาที่ตัวเขามันมีความหมายว่าอย่างไร

“ปล่อย แล้วแต่งตัวออกไปได้แล้ว” เสียงเข้มกดต่ำลงพร้อมกับมือหนาที่ปลดมือขาวนั้นออกไป

“ทำไมล่ะพี่ ไหน ๆ พี่ก็เลิกกับแฟนแล้ว มาลองคบกับแองจี้ดูปะ รับรองว่าแองจี้ไม่งี่เง่าเหมือนแฟนพี่แน่นอนค่ะ”

“บอกว่าให้กลับไปไงวะ!! พูดไม่รู้เรื่องรึไง!!” กันต์หันกลับมาทางคนที่แทนตัวเองว่าแองจี้ก่อนจะพูดเสียงดังกึ่งคำรามออกมา ดวงตาวาววับด้วยความโกรธที่เขาเองไม่มั่นใจว่ากำลังโกรธใครระหว่างคนที่พึ่งออกไป คนที่อยู่ตรงหน้า หรือว่า..โกรธตัวเองที่เชื่อใจเพื่อนมากไปไม่ระมัดระวังตัวเผลอลองเครื่องดื่มไปตามแรงยุจนเลยเถิดเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมา

“พี่..”

“อย่าให้ต้องพูดซ้ำ!!”

“เอ่อ..ค่ะ ค่ะ กลับค่ะ”

กันต์มองตามหลังคนที่ลนลานกลับเข้าไปในห้องนอน จัดการแต่งตัวและออกจากห้องเขาไปอย่างรวดเร็ว

“โธ่เว้ยยย!!” เสียงตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น มือหนาขยี้ผมตัวเองไปมา มองเสื้อผ้าของเขาที่ถูกถอดวางกระจายกับซากขยะพิเศษที่ผ่านการใช้งานแล้วบนพื้นห้อง ก่อนที่ตามองไปยังความยับยุ่งเหยิงของผ้าปูที่นอนบนเตียง

ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนที่โยษิตาเป็นคนเลือก

ไหนจะผ้าขนหนูที่คนชื่อแองจี้ใช้อีก มันเป็นผืนที่โยษิตาเคยใช้

ซ้ำร้ายไปกว่านั้น เมื่อเขาเก็บของในห้องนอนและจัดการตัวเองเรียบร้อย พอเดินเข้ามาในครัวเพื่อดื่มน้ำก็เจอกับถุงผ้าที่โยษิตาเตรียมอาหารมาให้วางอยู่

ความรู้สึกผิดต่อคนรักประเดประดังเข้ามาอีกรอบ แต่เพราะเห็นของที่โยษิตาเตรียมมา เขาจึงมั่นใจว่าโยษิตาไม่มีทางเลิกกับเขาได้อย่างแน่นอน เขารู้ว่าโยษิตาแอบรักเขามายาวนาน กว่าเขาและเธอจะพัฒนาความสัมพันธ์กันมาจนเป็นแฟน ความย่ามใจทำให้เขารออย่างใจเย็น แม้ว่าเธอจะแอบเข้ามาเก็บของและคืนคีย์การ์ดห้องให้กับเขา ตอนนั้นเขาก็คิดเพียงว่าเธอคงต้องการเรียกร้องความสนใจเพื่อให้เขาตามไปง้อเท่านั้น

ใครจะคิดว่าโยษิตาจะใจแข็ง ตัดขาดเขาอย่างไม่ใยดีขนาดนี้

แถมยังหนีกันไปไกลถึงต่างแดน ไม่มีแม้แต่ช่องทางไหนให้เขาติดต่อไปได้

สุดท้ายเขาก็ยอมจำนนไปบ้านของเธอ หากทางครอบครัวของเธอจะโกรธจนเอ่ยปากไล่เขาออกจากบ้านก็จะยอมรับสารภาพถึงเรื่องที่ได้ทำผิดต่อโยษิตา กลับกลายเป็นว่าได้รับการต้อนรับอย่างดีเหมือนเคย นั่นเท่ากับว่าหญิงสาวไม่เคยเอ่ยถึงความผิดของเขาให้ที่บ้านเธอฟัง ก็ยิ่งรู้สึกผิดจนไม่กล้าเอ่ยปากถามถึงลูกสาวของเจ้าของบ้าน แต่มารดาของเธอน่าจะดูออกจึงเอ่ยบอกออกมาว่า

“โยบอกไว้ ไม่ให้เบอร์ติดต่อหรือบอกใครจ้ะ ย้ำกับแม่ไว้ว่าใครที่โยอยากติดต่อ โยจะติดต่อไปเอง”

ตอกย้ำว่าความสัมพันธ์ที่ยาวนานได้จบลงอย่างแท้จริงแล้วในวันนั้น เพราะความมักง่ายและเห็นแก่ตัวของเขา

ไม่มีแม้แต่โอกาสที่เขาจะได้เอ่ยปากขอโทษเธออย่างจริงใจ

ไม่มีแม้คำร่ำลา

และตอนนี้ เวลานี้ เขาคิดถึงโยษิตามากจริง ๆ

...........................

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

เรื่องนี้ยังแต่งไม่จบเลยนะคะ กี่ตอนยังไม่แน่ใจแต่สุดท้ายมีอีบุ๊กแน่นอนค่ะ

อาจจะอัพช้าบ้างนะคะ พอดียังมีภารกิจติดพันจากผลกระทบของโควิดอยู่ เลยแต่งไม่คืบหน้า T_T สต๊อกที่แก้ไขคำผิด & เรียบเรียงเนื้อหาใกล้หมดแล้วค่ะ 5555

ความคิดเห็น