ภูเขาสูงชั้นอุดมสมบูรณ์ใบไม้เขียวขจีสวยงามสายลมค่อยพัดเอื้อยๆอยู่ตลอดเวลาสถานที่สวยงามแห่งนี้เป็นสถานที่อยู่อาศัยของตระกูลเซียนใหญ่หนึ้งในห้าตระกูลคือตระกูลหลานแห่งกูซู

หอคัมภีร์

จากนั้นหลาน ซีเฉินก็เดินออกไป

. . .

เช้าวันรุ่งขึ้น

. . . . .

ใช้เวลาสักพักวั่งจีหรือ หลานจ้านหรือผู้คนมักจะเรียกฉายาของเค้าคือ"หานกวงจิน"ก็มาถึงเขาล่วงจังกั่งเขาที่ชาวบ้านต่างไม่กล้าเข้ามาใกล้เพราะเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยไอหยินหรือก็คือไอปีศาจนั้นเอง

ฟิ้ว~จู่ๆพื้นที่มืดหมรไร้แสงสว่างอยู่แล้วก็มืดลงกว่าเดิมโดยหมอกหนาทึบที่ปกคลุมพื้นที่ทําให้การมองเห็นทัศนียภาพอยากกว่าเดิม

"หนึ้งในห้าตระกูลเซียนอย่างเจ้ามาทําอะไรที่นี้"เสียงปริศนาเอ่ยออกมาภายในหมอกหนาทึบ

"ข้าเป็นผู้ใดมิใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องรู้"

"เขาล่วงจังกั่งไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็เข้ามาง่ายๆ"

"ข่าวที่ว่าปีศาจบนเขานี้หลุดออกไปยังงั้นหรือ"

"หึหึหึ"

"เปล่าๆดูจากผ้าคาดหน้าผากลายเมฆแล้วนั้นเจ้าคงเป็นคนตระกูลหลานแห่งกูซูสินะ"

"ตระกูลหลานคือตระกูลเซียนที่ได้ชื่อว่าฉลาดเป็นกรดงั้นข้าขอถามเจ้าหน่อย"

"เจ้าคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นฝีมือของจิ้งจอกดํารึเปล่าละ"

"อะไรทําให้เจ้าคิดอย่างนั้น"

"งั้นหรือ...หึหึหึ5555!!"

"เจ้านนี้น้า~"

สิ้นเสียงหมอกน่าทึบก็หายไปแต่กลับปรากฏร่างสัตย์สี่ขาขนดําเงาสวยหางทั้งเก้าที่โบกสบัดไปมาดวงตาสีแดงดั่งเลือด

ชิ้ง//เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังขึ้น

จากนั้นวั่งจีนํากระบี่ของตัวเองมาเฉือนนิ้วให้มีบาดแผลเลือดออกเพียงเล็กน้อยและนํามันหยดลงบนพื้นดินส่วนทางด้านอี๋หลิงจิ้งจอกดํามันได้กัดเข้าที่ขาหน้าของมันเลือดสีแดงเข้มไหลลงสู่พื้นดินจากนั้นทั้งสองร่ายคาทาสําหรับทําพัณธสัญญาจากนั้นจึงนําเลือดที่ยังไหลอยู่นั้นปายบนตัวของกันและกันแล้วกล่าวคําปัตติญาน

หลังจากที่ทั้งสองกล่าวคําสาบานนั้นบนหน้าอกข้างซ้ายของวั่งจีก็ปรากฏรอยเหมือถูกเหล็กร้อนทาบเป็นลูกไฟเล็กๆถ้ามองดีๆจะเหมือนเป็นรูปดอกเหมยสีแดงสดดั่งเลือดอยู่นั้นเองส่วนทางด้านจิ้งจอกดํานั้นบนตัวของมันก็ปรากฏรอยเช่นกันแต่แตกต่างก็คือปรากฏเป็นลายก้อนเมฆแทนนั้นเอง

วั่งจียังไม่ได้เปิดปากพูดมันก็หายตัวไปยังกับสายลมวั่งจีเลยไม่ได้สนใจต่อจึงเดินทางกลับกูซู

. . . . .

TBC...