Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[15] ก็ไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องพูดดี

ชื่อตอน : [15] ก็ไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องพูดดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 307

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2564 15:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[15] ก็ไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องพูดดี
แบบอักษร

 

ล่ า รั ก ม า เ ฟี ย [15]

ก็ไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องพูดดี

 

 

“ป้า! คุณหนูเนซีนของผมไปไหน!”

 

ปืนกันต์โวยวายเสียงดัง วันนี้เป็นวันที่สอง ที่เขาได้หยุดเนื่องจากหวัดลงหัว เหตุก็มาจากตากฝนสองรอบเมื่อคืน ซึ่งมันก็คุ้มต่อการที่ได้นอนกอดเธอ ได้ซุกหน้านอนดูดนมเธอทั้งคืน

 

แต่พอตื่นมา กลับไม่เจอเธอแม้แต่เงา คิดจะปลุกเขาสักนิดก็ไม่มี ปล่อยให้เขานอนหลับยาวเป็นตาย จนตกถึงเย็นและดูว่าอาการหวัดลงหัวจะยังไม่หายสักเท่าไหร่

 

“ออกไปข้างนอก... เห็นว่ามีนัดคุยเรื่องสำคัญกับเสี่ยธานินทร์” แม่นมหวงกู๋เอ่ยตอบ พลางนั่งถักไหมพรม

 

‘ไอ้เวรนั้นอีกแล้วเหรอ!’

 

“คุณหนูออกไปนานยังอ่ะป้า”

 

“ออกได้ครึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ”

 

“มึงได้เจอกู!” ยืนขบกรามแน่น แววตาที่เคยเจ้าเล่ห์กวนประสาทคนอื่นกลายเป็นปีศาจร้าย

 

“อะไรกันเจ้าเด็กคนนั้น” ซงหยวนเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเดินออกมาจากในครัว เห็นแต่หลังไว ๆ ของปืนกันต์

 

“กำลังเดือดค่ะ” แม่นมผู้ล่วงรู้ว่าบอกสามี เธอทั้งรู้สึกชอบและเอ็นดูปืนกันต์อย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าจะดูก้าวร้าวดิบเถื่อน แต่ก็ทำให้ชีวิตคุณหนูของเธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

 

เพราะเนซีนคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลยในชีวิต กลับมาสนใจผู้ชายแบบปืนกันต์

 

 

 

โรงแรมตรีวาศึก...

 

ภายในร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าสูง มีเพียงสองชายหญิงนั่งพูดคุย ทานอาหารกันโดยมีเพียงฝ่ายชายเอาอกเอาใจฝ่ายหญิงเป็นพิเศษอย่างไม่มีใครมาเป็นก้างขวางคอ เพราะบอดี้การ์ดทั้งหมดถูกไล่ออกมายืนอยู่หน้าร้าน ให้ความเป็นส่วนตัวของผู้เป็นนาย

 

“ทานเยอะ ๆ หน่อยสิครับ ทานนิดเดียวแบบนี้ ผอมแย่” ธานินทร์เอ่ยเอาใจ เนซีนถอนหายใจหนัก นี่เหรอบอกมีเรื่องสำคัญเรื่องธุรกิจจะคุยกับเธอ

 

ไหนพอมา มีแต่ชวนเรื่องคุยเรื่องอื่น

 

เหอะ! เธอไม่น่ามาให้เสียเวลาเลย ดูเขาสิ ยิ่งเอาใจเธอเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรำคาญเพิ่มมากขึ้น

 

“น้ำส้มมาแล้วครับ”

 

น้ำส้มแก้วสวยถูกยกมาเสิร์ฟโดยพนักงานชายร่างผอมพร้อมเอ่ยเสียงทุ้มอย่างน่าฟัง เขาวางแก้วลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อน ตรงหน้าเนซีน

 

เนซีนมองแก้วน้ำส้มสีสวยอย่างพินิจ แม้เมื่อครู่นี้จะเป็นภาพเพียงชั่ววูบ แต่แววตาเฉียบคมของเธอสัมผัสถึง สายตาพนักงานเสิร์ฟกับเสี่ยธานินทร์ที่มองกันเป็นนัย ๆ

 

เซ้นส์ของเธอมันเบ่งบอกว่าน้ำส้มแก้วนี้... มีอันตราย

 

“ฉันไม่ได้สั่งค่ะ” เธอว่าและไม่คิดจะดื่มมันแน่นอน

 

“ผมเห็นว่าแค่น้ำเปล่า คงไม่ทำให้คุณสดชื่นหรอกครับ ผมเลยถือโอกาสสั่งมาให้”

 

“ดื่มหน่อยนะครับ ผมอุตส่าห์สั่งมาให้เลยน้าา~” ยิ่งถูกคะยั้นคะยอ เธอก็ยิ่งไม่ไว้วางใจ

 

แกร็ก! ทันใดนั้นเองประตูถูกผลักเข้ามารุนแรง ตามด้วยคนร่างสูงปรากฎกายเข้ามา ด้วยใบหน้านิ่งขรึม นัยน์ตาลุกวาวอย่างหน้ากลัว

 

“ฟู่” ปืนกันต์สะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนเอาไว้ ทำตัวอย่างใจเย็น เขาจะไม่ทำตัวงี่เง่า หึงหวงเธอไปมาก ตราบใดที่ยังไม่ได้ซิงเธอมาครอบครอง

 

“ไง~ กล้าทิ้งฉันให้นอนหนาวคนเดียวนะ” 

 

ร่างหนาเดินดุ่มหน้าบึ้งตึงเข้ามา เลื่อนเก้าอี้ลงนั่งข้างเธอ ยื่นหน้าไปกระซิบข้างใบหูเล็กอย่างสนิทสนม ทำเอาเสี่ยธานินทร์มองอย่างหึงหวง ได้แต่นั่งกำหมัดแน่น

 

เป็นไอ้บ้าคนนี้อีกแล้วเหรอ! มันเป็นใคร! ทำไมเธอถึงยังนั่งเฉยกับมันอยู่ได้ จะว่าเป็นบอดี้การ์ดก็คงไม่แต่งตัวกระจอก ๆ เสื้อยืดรองเท้าแตะแบบนี้หรอก

 

“หิวข้าวโว๊ย! น้องรับออเดอร์ดิ!” ปืนกันต์หันไปตะโกนเรียกใช้น้ำเสียงโวยวาย

 

“ค่ะ รับอะไรดีคะ” เป็นพนักงานสาวที่อยู่บริเวณนั้น เธอรีบปรีเข้ามาต้อนรับแขกผู้มาใหม่ แม้ว่าการแต่งตัวจะขัดแย้งจากแขกสองท่านแรกก็เถอะ

 

แต่ว่าพนักงานอย่างพวกเขา มีหน้าที่บริการก็บริการต่อไป แม้จะมีข้อสงสัยอยู่ภายในใจ

 

“มีลาบไหม ส้มตำก็ได้ ไก่ย่างก็คงดี”

 

“ขอประทานโทษค่ะคุณลูกค้า ทางร้านเราไม่มีอาหารอย่างที่ว่ามาค่ะ”

 

“ไม่มี? แล้วทำไมไม่มีละ นี่ก็ร้านอาหารไม่ใช่ร้านเกมส์”

 

“ขอโทษจริง ๆ นะคะ คุณลูกค้าอาหารที่เรามีส่วนใหญ่เป็นอาหารฝรั่งและญี่ปุ่นค่ะ”

 

“ไม่มีอาหารอีสานว่างั้น บ้านนอกสิ้นดี! งั้นเธอไปทำอะไรมาก็ได้ ที่คิดว่าฉันกินได้”

 

“เออ... คือ”

 

“ไปดิครับน้อง ยืนเอ๋อแดกหาวิมานอะไร”

 

“ดะ..ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” คำพูดจาของปืนกันต์ทำน้องพนักงานรีบพยักหน้ารับทราบ ก่อนรีบออกไป

 

“พูดจากับผู้หญิงแบบนี้ได้ไง?” ธานินทร์แสร้งพูดสั่งสอนปืนกันต์

 

“ก็ไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องพูดดี” ปืนกันต์ตอบทำหน้ามองกวนประสาท

 

แต่ประโยคที่พูดออกไปมันคือความจริงนะ ถ้าไม่ใช่เนซีน เขาไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วย จะสวยหรือขี้เหร่ เขาปากหมาใส่หมดแหละ

 

“...”

 

“คุณเนซีนครับ หมอนี่เป็นใคร?”

 

ธานินทร์เริ่มจะทนไม่ไหวกับปืนกันต์ ครั้งก่อนมันหักหารน้ำใจเขาด้วยการเอาช่อกุหลาบไปทิ้งต่อหน้าต่อตา และครั้งนี้ยังตามมารังควานเขาอีก

 

“เป็นอะไรก็ได้ ที่นอนเตียงเดียวกันมาตั้งสองคืน~” เขาว่าเย้ยหยัน พลางยกสองนิ้วชูขึ้น

 

“!!!” ธานินทร์ถึงกับขมวดคิ้วชนกันหนัก นอนด้วยกัน!

 

หมายความว่าอะไร! มันเป็นอะไรกับเนซีนกันแน่

 

“อุ๊ย น้ำนางเอกนี่น่า~" ปืนกันต์หันไปให้ความสนใจกับแก้วน้ำส้มของเนซีน ที่แสนจะน่ากิน

 

"ขอกินหน่อยนะ พอดีพูดเยอะเจ็บคอ...”

 

“นายจะกินไม่ได้!” ธานินทร์ร้องเสียงหลง หากไม่ทันมือหนาซะแล้ว ปืนกันต์คว้าแก้วน้ำส้มยกขึ้นกระดกเข้าปากหมดภายในพริบตาเดียว

 

“อ่า สดชื่นนน” เนซีนหันมองคนข้าง ๆ ที่คงทำหน้าทำตายียวนกวนไม่เลิก ผิดกับธานินทร์ที่นั่งเหงื่อตกมีสีหน้าไม่สู้ดีหนัก

 

พัง! ทุกอย่างจะพังหมดเพราะไอ้เวรนี้! ธานินทร์ครุ่นคิดหนัก! เมื่อแผนมันไม่ได้เป็นไปตามแผนเพราะยาปลุกเซ็กส์ที่เขาใส่ลงไปในแก้วน้ำส้มนั้น มันถูกไอ้บ้านี้ดื่มจนหมด!

 

ผ่างงงงงงง!

 

‘เหี้ย! อะไรวะเนี่ย’ ผ่านเป็นเพียงไม่กี่นาที ปืนกันต์นั่งนิ่งรับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกาย ที่จู่ ๆ เลือดกามที่ข้างในแตกตื่นพลุ่งพล่าน ร้อนผ่าววูบวาบขึ้นมาแปลก ๆ

 

โดยเฉพาะตรงนั้นมันตื่นตัวอยู่ใต้กางเกง ทั้งที่ในเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เขา จะมามีอารมณ์ทางเพศในร้านอาหารได้ นอกเสียจาก...

 

ฤทธิ์ของยา และมันจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากยาปลุกเซ็กส์

 

“อึก” ปืนกันต์มองแก้วใบเปล่า ๆ ที่เขาเพิ่งดื่มน้ำส้มลงไป สิ่งที่เขาคิดได้ คือไอ้เวรเนี่ยวางยาเมียเขา

 

“มึง” คิดแล้วปืนกันต์ตวัดแววตาแข็งกร้าวไปหาธานินทร์

 

“ปืนกันต์ นายเป็นอะไร?” เนซีนอดไม่ได้ที่จะถามไถ่ขึ้น เมื่อเห็นเขาดูกระวนกระวายผิดปกติ

 

“ฉัน... แม่ง” เสียงทุ้มเอ่ยต่ำ ตามใบหน้าหล่อมีสีแดงเปล่งและเม็ดเหงื่อผุดขึ้นจากความร้อนระอุปะทุอยู่ภายใน จนปืนกันต์ต้องเอามือกุมขมับ เกาหัวแรง ๆ ทำให้ทรงผมที่ทาแว็กมาเสียทรง

 

“ปืนกันต์...” เนซีนมีความเป็นห่วงปืนกันต์ เมื่อได้เห็นนัยน์ตาสีดำคู่นั้นที่จดจ้องธานินทร์ เป็นแววตาดุดันคล้ายสัตว์ป่ากำลังหิวกระหายเลือด 

 

มันต้องมีอะไรผิดแปลก กับร่างกายเขาแน่นอน

 

“ไ อ้ เ ว ร เ อ๊ ย !” ปืนกันต์คำรามเสียงดัง

 

ทำเอาธานินทร์เริ่มหวั่นใจ กลัวเธอจะรู้ว่าเขาวางยาในแก้วใบนั้น! เขากลัวว่าความสัมพันธ์เธอกับเขามันจะจบลง

 

“ไอ้สัส! มึงใส่อะไรในแก้วว่ะ ผลัวะ!” ปืนกันต์ลุกขึ้นปล่อยหมัดใส่ธานินทร์ พร้อมกระชากคอเสื้อตามด้วยความเกี้ยวกราด

 

“ใส่อะไร มะ...ไม่ได้ใส่” คนถูกจับได้คงปฏิเสธน้ำเสียงแข็ง

 

“ไม่ได้ใส่เหี้ยอะไรว่ะไอ้สัส! " ปืนกันต์ตะคอกอย่างดุเดือด สาดแววตาอำมหิตเค้นเอาความจริง

 

"ก็ฉันไม่ได้ใส่! "

 

"เหรอ! ถ้าไม่ได้ใส่ กูจะเงี่ยนอยากแบบนี้หรอวะ!” ความเกรี้ยวกราดสะท้อนผ่านน้ำเสียงออกมา สองมือหนาคงขย้ำคอเสื้อธานินทร์จนยับยู่ยี่ เนซีนเองมองปืนกันต์ด้วยสีหน้าเรียบ แววตาปืนกันต์ในเวลานี้แข็งกระด้างเต็มไปด้วยไฟโทสะ

 

เขากำลังโกรธ จนน่ากลัว

 

“...!” ทางด้านธานินทร์ตัวแข็งทื่อ มีใบหน้าเขาซีดเป็นไก่ต้ม

 

“มึงใส่ยาปลุกเซ็กส์ใช่ไหม!”

 

“...” เนซีนครุ่นคิดตามที่เขาพูด ไหนจะอาการที่ปืนกันต์เป็นอยู่ เธอคิดไว้อยู่แล้ว... ผู้ชายอย่างธานินทร์คิดไม่ซื่อกับเธอ เธอไม่น่าไว้ใจเขามากขนาดนี้เลย

 

“แม่งงงง! ไอ้เวร!” ปืนกันต์ขบกรามแน่นทนไม่ไหว ถึงกับเหวี่ยงร่างของธานินทร์ใส่โต๊ะอาหารจนล้มระเนระนาด

 

ส่วนพนักงานรีบหดตัวไปหลบอย่างไม่กล้าเข้าไปห้าม ยุ่งวุ่นวาย เพราะรู้ ๆ กันว่าแขกทั้งสองไม่ใช่คนธรรมดา

 

“เกิดอะไรขึ้นครับนาย!” ด้วยเพราะเสียงดังโวยวายจากด้านในทำให้ทั้งคนของเนซีนและธานินทร์พรวดพราดเข้ามา

 

“นายเป็นอะไรไหมครับ!” คนของธานินทร์เข้ามาประคองร่างเจ้านาย อันบาดเจ็บจากแรงกระแทกขึ้นมา

 

“มึงทำอะไรนายกู!” ส่วนหนึ่งเข้าไปประคอง อีกส่วนเข้ามาหาเรื่องปืนกันต์ หากมีบรีฟ ช้างไทยและพวกบอดี้การ์ดยกปืนขู่ไว้

 

ด้วยคนที่มีน้อยกว่า คนของเสี่ยธานินทร์จึงยอมถอยห่าง

 

“ธุรกิจที่เราตกลงกัน ฉันจะยกเลิกทุกอย่าง ในเมื่อคุณเล่นไม่ซื่อตั้งแต่เริ่ม”

 

“คุณเนซีน ฟังผมก่อนนะ”

 

“หึ ฟังเสียงปืนกูเถอะ!” ปืนกันต์ทั้งเดือดดาลทั้งมีอารมณ์อยาก อารมณ์หึงหวงมันป่นเปกันไปหมด 

 

แกร็ก! ปัง!

 

เขาคว้าเอาปืนในมือบรีฟยกขึ้นลั่นไกใส่ร่างของธานินทร์เข้ากลางอก เสียงปังดังขึ้นสนั่นภายในพริบตาเดียว และร่างหนาของธานินทร์หงายหลังล้มลงกับพื้น พลันสติดับหายไปในทันที

 

“นายครับ!!!”

 

“พานายพวกมึงไสหัวกลับไป ก่อนที่จะตายกันทั้งหมด” บรีฟเอ่ยขึ้น รับปืนมาเก็บ เขาไม่ชอบความรุนแรงและจะหาทางออกให้คนเจ้าหัวร้อนอย่างปืนกันต์

 

ถ้าเกิดพวกมันพากันยืนอยู่ที่นี่ มีหวังปืนกันต์ได้เก็บหมดทุกคนแน่ รายนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโหดเถื่อนเหมือนปีศาจพี่ชาย

 

“ฟู่!” ร่างสูงขบกรามเข้าหากันระงับอารมณ์ อาการเขาในตอนนี้มันรุ่มร้อนขึ้นมาจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

 

“ไอ้ช้างไทย กูจะไปเปิดห้อง มึงหาผู้หญิงสักคนไปให้กู” แม้ว่าเขาอยากจะดึงเนซีนมาบดขยี้อยู่ใต้ร่างมากถึงเพียงใดก็ตามเถอะ แต่เมื่อเธอบอกว่ายังไม่พร้อม เขาก็จะไม่ทำ...

 

เขาไม่อยากใช้กำลังบังคับเธอ และทางออกเดียวในเวลานี้ เขาต้องการผู้หญิงแค่สักคนก็พอ มาช่วยปลดปล่อยอารมณ์กามดิบเถื่อนนี้

 

“ส่วนมึงไอ้บรีฟ มึงพาก็คุณหนูกลับ” ว่าแล้วปืนกันต์ก็เดินทรมานออกไป ทำเอาคนไม่รู้เรื่องงุนงงกันถ้วนหน้า

 

“จะทำอะไร” เนซีนถามช้างไทย เมื่อเห็นว่ากำลังกดโทรศัพท์

 

“ผมจะโทรเรียกเด็กให้ปืนกันต์ครับ”

 

“ไม่ต้องเรียก” เป็นอันต้องเก็บโทรศัพท์ลง เพราะน้ำเสียงของเนซีนดังขึ้นอย่างเยือกเย็น 

 

 

 

➖➖🔜 #ตอนต่อไป เขาจะได้กินจริงๆ แล้วน้าาา อิอิ

 

“ขึ้นไปนอนบนเตียง”

“ให้ฉันไปนอนเนี่ย เธอจะเอาฉันรึไง”

“ใช่”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว